Meningen

IJzersterke openingssequentie en eigenlijk alleen daarom al de moeite van het kijken waard. Het vervolg van Pieces of a woman had mij op zich nog steeds wel mee, maar toch laat de film ook veel liggen. Het scenario mist focus, de teksten zijn niet scherp genoeg, de muziek is te gemakkelijk (in het begin sprong mijn hart nog op bij Sigor Rós). Daar staan losse momenten tegenover die alsnog indruk maken en ook de haarscherpe en stijlvaste cinematografie. Een beetje een gemengde zak dus, of anders gezegd: appels en misperen. Die boom aan het eind leek me minstens tientallen jaren oud trouwens dus deze vlieger van Mundruczó ging ook al niet op. Rationeel neigt het allemaal misschien eerder naar de drie, maar gevoelsmatig is het toch echt dat halfje meer.

Leuke film, maar toch had ik meer verwacht van de nieuwe Almodovar. La piel que habito heeft even tijd nodig om in de plooi te vallen, en dan ontspint zich een bizar verhaal, ik denk het meest bizarre wat Almodovar al op het witte scherm bracht. Een man in een tijgerpak die een tot vrouw omgebouwde man onder een groot naakt-schilderij verkracht en dit voortzet onder de ogen (via camera's) van zijn moeder, om vervolgens nog in dezelfde scene dood te worden geschoten door zijn broer, tsja, zoiets zie je toch niet heel vaak. Doordat het allemaal behoorlijk complex is ligt de nadruk van de film erg op het verhaal, en zoals kos al aangeeft blijft de bedoeling onduidelijk. Vooral de teleurstellende slotscene maakt het verhaal van La piel que habito tot een weliswaar onderhoudende maar wat pointloze exercitie. Daar zat meer in. Gelukkig weet Almodovar halverwege tijd te vinden voor enkele fraaie muziekscenes, en de decors blijven fijn, zoals te doen gebruikelijk. Ik hem me dan ook goed vermaakt. Los abrazos rotos, de vorige van Almodovar, vond ik echter beter.

Vierentwintig films bracht Godard uit in de jaren '60. Vierentwintig. Waaronder in zes jaar tijd; A bout de souffle (1960), Vivre sa vie: film en douze tableaux (1962), Le mépris (1963), Bande à part (1964) en Pierrot le fou (1965).

Alleen dat al is een ongelofelijke artistieke prestatie. In tegenstelling tot sommige anderen heb ik helemaal geen moeite met de meta-grapjes van Godard ("did you see a Hollywood film star in technicolor passing by?"), en beschouw ik zijn werk al helemaal niet als gedateerd. Integendeel; ik kan geen andere vooraanstaande regisseur bedenken die het aandurft om zoveel filmregels tegelijk overboord te zetten als Godard doet in Pierrot le fou. Werkelijk niks is normaal in deze film, of het nu gaat om de cinematografie, de montage, de belichting, de vertelwijze, de muziek, de personages, en vooral niet in de combinatie van al die zaken. En dat levert een aaneenschakeling op van briljante scènes.
Letterlijk een aaneenschakeling wat mij betreft, want een zwak moment kent de film gewoonweg niet. Die eerste autorit, de duizelingwekkende scène in het appartement met de dode man (let op alle details, bijvoorbeeld de Mandela-poster aan de muur), Anna Karina als Vietnamese vrouw, de schitterende musical-scene met het lied over de handlijn, om een paar favorieten te noemen.

Anna Karina en Belmondo vormen een fantastisch koppel, uitermate geschikt om de luchtigheid en de tragiek tegelijk uit te beelden. Daarin houdt Pierrot le fou eigenlijk het midden tussen Bande à part aan de ene kant en Le mépris aan de andere. Het knappe is dat de tragische ondertoon wordt gevoeld zonder dat er naar gezocht wordt; zelden liet ook een hoofdpersoon met minder drama het leven op het witte doek.

Toch waardeer ik deze film vooralsnog niet zo hoog als enkele andere creaties van Godard. Eigenaardig genoeg is het geheel in dit geval iets minder dan de som der delen. Hoewel het best zou kunnen dat ik hier na een herziening anders over denk (dat is me in het verleden al vaker gebeurd met het werk van Godard). Juist omdat het allemaal zo gededramatiseerd is vraagt het soms wat langer voordat de film echt binnen komt.

Voor nu een dikke vier. Geweldige film die nog steeds fris is, heerlijk wegkijkt en toch ook onder de huid kruipt.

Oei, dat viel niet mee. Ik heb zelfs wat moeite met Pieta, omdat de overmaat aan geweld (in allerlei vormen) in deze serieuze context wat mij betreft tegen het perverse aanzit. Nu wil ik niet perse beweren dat Pieta zoveel meer gewelddadig is dan andere films, een deel van de verminkingen wordt zelfs nog buiten beeld gelaten, maar het gaat meer om de manier waarop het gebracht wordt, het doel dat de regisseur ermee heeft. In bijvoorbeeld een film als Kokuhaku is de context veel meer 'filmisch' en valt het geweld op die manier te plaatsen, het is geen representatie van de werkelijkheid. Zo niet bij Kim Ki-Duk. Hij lijkt geen ander doel te hebben dan de kijker de ellende van de wereld in het gezicht te smijten, en houdt zich daarbij vooral niet in.
Men heeft het hier uitgebreid over het thema van de film, maar mij is eerlijk gezegd nog niet helemaal duidelijk geworden wat dat thema dan precies is. Moederliefde, zelfopoffering, vergeving, oke, dat zit er allemaal wel in, maar wat is de lijn? Uiteindelijk blijkt Pieta eigenlijk vooral een wraakfilm te zijn, maar dan vermomt als serieus drama.
En dan de vorm. Arnie bijvoorbeeld beweert hier dat vorm en inhoud zo goed samengaan. Wat is er dan zo specifiek aan de vorm van Pieta? Het grauwe kleurengebruik, of is er nog meer? Ook hier zie ik het niet.
Er zijn absoluut goede momenten in de film, maar uiteindelijk moet ik me aansluiten bij de criticasters. Het mengsel tussen een verhaal dat zo bol staat van de excessen dat de gemiddelde Griekse mythe erbij verbleekt en de toon van een op de realiteit gebaseerd drama valt bij mij niet goed. Ik vind het zoals gezegd tegen het smakeloze en perverse aanzitten. Misschien kan Kim Ki-duk nog wat van de oude Grieken leren: Meden Agan was één van hun principes, ofwel; in niets teveel.

Goed beschouwd is Pillow talk een viering van toxische masculiniteit, en in dat opzicht klinkt over de gehele linie een valse toon. Echter in losse scenes is de prent vaak best vermakelijk en onderhoudend.

Mager, erg mager. De film bestaat teveel uit onzinnige gevechtsscenes, te makkelijke grappen en oppervlakkige typetjes. Vooral de eeuwige shots van domme duo's die zogenaamd grappig zijn komen mij mijlenver de keel uit. Depp redt de film nog enigszins en zorgt dat het geheel nog wel redelijk vermakelijk is. 2*

Echt een fijne film; mooie mensen, mooie aankleding, mooie omgeving, mooi weer, mooie/trage camerabewegingen, mooie muziek, mooie blikken (Romy Schneider! Wat een koningin). Suggestief, loom, en zeer verzorgd. Ook lekker onromantisch deze liefde, zoals wel vaker in jaren '60-films. En natuurlijk het shot dat men geleend heeft uit Le Mepris, waar de voluptueuze lijnen van een liggende Bardot net zo worden gevolgd als hier gebeurt bij Schneider, dat dit maar veel navolging moge vinden!

(Maarre, als je hiervan een remake gaat maken zonder Delon en Schneider dan ben je in principe rijp voor het gesticht.)

De film moet maar één ding doen en doet dat ook, namelijk liefde voor muziek uitstralen. Het verhaaltje eromheen is standaard hoewel Kendrick het goed weet te dragen. Een paar grappen zijn echt leuk, terwijl andere momenten dan weer helemaal de plank misslaan. Maar de muziekoptredens zitten geramd, met als hoogtepunten 'Cups', 'No diggity' en 'Just the way you are'. Het zal wel vloeken in de kerk zijn, maar ik moest wat denken aan The blues brothers. Ben verder niet al te bekend in het genre, maar heb me enorm vermaakt en de volgende dag nog meerdere songs teruggekeken.

Waar ik bij Mon Oncle al wat moeite had de zichtbare kwaliteit van de film ook daadwerkelijk te beleven, is Playtime een regelrechte ramp. Dit is zonder twijfel een van de saaiste films die ik ooit heb gezien. Funest is het ontbreken van een verhaal en van personages. Playtime is een stroperige beeldenreeks die geen moment de aandacht weet vast te houden (of zelfs maar te richten). Alsof je naar een aquarium zit te kijken. Twee-enhalf uur is dan echt dodelijk. Ook de unieke en grappige vondsten die Mon Oncle nog tot een hele leuke film maken ontbreken vrijwel volledig. Wat overblijft is slechts een sterk idee en enkele aardige decors (Tativille). Daaraan zie je de kwaliteit: Playtime is een uniek aquarium. Helaas ben ik geen liefhebber van vissen. Het laatste kwartier komt de film nog enigszins tot leven en drijft daarmee naar de 1,5*.

Je zou deze film gemakkelijk het verwijt van artistiekerigheid kunnen maken, omdat er uitbundig gebruik wordt gemaakt van elementen die je ook in moderne kunst aantreft. Ik hou daar helemaal niet zo van, maar wat ik knap vind van Poesía sin fin is de cohesie die het uitstraalt, de natuurlijke overgang tussen de verschillende fases, terwijl er tegelijk geen vastomlijnd verhaal is. Dan heb je nog het vleugje absurdisme en de mooie beelden, en dat zorgt ervoor dat je de twee uur gemakkelijk doorkomt. Achteraf kwam ik er pas achter dat de zoon van Jodorowsky de hoofdrol speelt (hij speelt dus zijn vader op jonge leeftijd). Dit is echt in alle opzichten een nalatenschap in filmvorm.

Tof om de beelden van bepaalde acties te zien, verder tamelijk teleurstellende docu als het aankomt op de achterliggende motieven van Pussy Riot (maar goed, de Nederlandse publieke omroep had ook besloten om een derde van de documentaire weg te knippen, want stel je voor dat je de volledige anderhalf uur uitzendt). Dikke aanrader is dit boek van Nadja Tolokonnikova zelf, een collage van opruiende teksten, inkijkjes in Rusland en zijn geschiedenis en een weergave van de hele periode rondom het proces tegen Pussy Riot. Dit is echt non-conformisme to the limit.

Holy motors!, das cool, had ik gemist. Maar ik durf mezelf gerust een liefhebber te noemen en knal hem er dan maar in: het verhaal vertoont verdacht veel overeenkomsten met De idioot (waarbij Pierre voor vorst Myschkin zou moeten staan, Lucie is natuurlijk Aglaja en Isabelle vertolkt de rol van Natasja). Als we het dan toch over het verhaal hebben: vergis ik me of wordt erop gehint dat Isabelle uiteindelijk niet de zus was van Pierre maar van Thibault?

Overigens ga ik wel een beetje mee met de kritiek van BBarbie, want het verhaal had wat strakker gemogen en de personages blijven net wat te ongrijpbaar. De grote troef van Pola X is echter de expressieve kracht. Carax weet soms op wonderlijke wijze zijn beelden en scenes bij je naar binnen te duwen. In bijvoorbeeld zo'n gedirigeerd rock-orkest herken je de man die achter Holy Motors zat. Ben het dan ook niet helemaal eens met danuz over de stijl, die is wel degelijk tamelijk opvallend, hoewel misschien niet continu.

Mooie film.

Oei, ik heb hem na een uur onderbroken, wat bij deze lengte toch eigenlijk nooit nodig is. Maar wat heeft Porumboiu in Politist, Adjectiv veel frames nodig om heel weinig te vertellen. Het tweede uur trekt in dit opzicht wel wat bij gelukkig. De wachtscenes zijn beter te verdragen als er een menselijke dynamiek meespeelt op de achtergrond, zoals het wachten op de politie commandant. Ook komen er iets meer dialogen, hoewel ik nooit heel enthousiast kan worden van de bekende filmgesprekken "over niks", of het nu voetmassages betreft, smurfen of de nieuwe Roemeense spelling. Aan het einde wordt Porumboiu wel erg expliciet als hij het lemma over 'politie' niet alleen laat voorlezen maar ook pontificaal in beeld neemt, met de suggestie dat Roemenië een politiestaat is. Hoewel elke film die de belachelijke oorlog tegen drugs aan de kaak stelt op mijn onverdeelde sympathie kan rekenen, dissoneert deze onomwonden stellingname een beetje met de rest. Wat mij betreft 1* voor het eerste uur en 3* voor de rest.

Of het aan de suboptimale kijkomstandigheden heeft gelegen (met één oor dicht zittend) weet ik niet, maar ik zie hierin niet de ferme stap vooruit van Lanthimos die sommigen zien. De personagedynamiek van The favourite en Killing of a sacred deer is in mijn ogen interessanter en daarmee komen die films meer binnen. Visueel vind ik The favourite ook zeker niet onderdoen voor Poor things. Lanthimos kan als geen ander groothoekshots en normale beelden door elkaar mengen tot een vloeiend geheel. Ook de telkens in het horizontale vlak roterende camera geeft veel visueel elan. Het verhaal draait eigenlijk om de volwassenwording vanuit vrouwelijk perspectief, waarbij het Frankenstein gebeuren vooral dient als sfeerschepping (Godwin is trouwens de meisjesnaam van de schrijfster Mary Shelley). Poor things is een eigenzinnige film in een heerlijke stijl, maar niet het meesterwerk waarop ik hoopte.

Erg fraai. Portrait de la jeune fille en feu dwingt je om te kijken als een schilder. De onderzoekende en weerkaatsende blikken van de protagonisten, vaak in de vorm van point-of-view shots, verlopen immers via de toeschouwer. Als Merlant of Haenel in de camera blikken zien ze niet elkaar, hun oogcontact is imaginair. Dat gezegd hebbende vraag ik me af: heeft iemand het al over de fijne onderhuidse aders gehad van Haenel? Fascinerend.

Qua stijl is er gekozen voor veel close-ups (portretten) en voor een kleine scherptediepte, wat altijd iets schilderachtigs geeft. Je ziet deze aanpak overigens wel vaker bij films uit die periode (denk aan Dangerous Liaisons).

En dan is er nog het script, dat ik lange tijd ook erg goed vind. Bijvoorbeeld de bijpersonages: de bediende is perfect in haar rol en de moeder kan je ook begrijpen dankzij één enkele dialoog uit het begin. Zoals door anderen al is opgemerkt vliegt Sciamma aan het slot enigszins uit de bocht, met teveel uitleg en expliciete duiding. De voorleesscene van Orpheus en Euridicee vond ik nog wel sterk, maar dat die man in het museum dan het schilderij gaat uitleggen is jammerlijk, en dat geldt ook voor het shot van bladzijde 28, dat veel te nadrukkelijk is. Het beeld van Heloise in bruidsjurk, verdwijnend onder de blik van Marianne, is in mijn ogen wel weer heel mooi (met name dan esthetisch, voor de film had het ook bij de laatste keer kunnen blijven). Een andere misser is het playbacken van die zangscene op het strand, dat is gewoon een hopeloze regiekeuze.

Een aantal schoonheidsfoutjes dus die Sciamma maakt, het eindproduct staat echter nog steeds als een huis. Dit zou wel eens de film kunnen zijn waarmee ze haar eigen stem definitief gevonden heeft.

Sommige boeken staan bekend als onverfilmbaar, maar voor de klassieker van Henry James geldt eerder het omgekeerde; The portrait of a lady lijkt wel geschreven om verfilmd te worden. De film kent een iets andere opbouw, omdat de nadruk ook in lengte meer ligt op het tweede deel van het verhaal, waarin Isabel valt voor Osmond. Dit is qua drama trouwens veruit het sterkste deel van het boek maar het nadeel is wel dat je de persoon Isabel nog wat minder leert kennen, terwijl dat op papier al niet het sterkste punt was. De casting is wel heel sterk. Kidman is geknipt voor deze rol (wat is ze hier nog jong, en wat te denken van de babyface van Christian Bale) maar het is vooral Malkovich die overtuigt, met zijn ijzingwekkende kalmte. De cinematografie is prima op orde, aan de klassieke kant maar zeker niet saai, er zijn zelfs een paar slomo's, kantelende shots en freezes te bespeuren, met mate ingezet overigens dus het blijft allemaal wel passend. Voor de muziek geldt hetzelfde. Al met al dus zeer verdienstelijk werk van Campion, en zeker binnen het genre echt wel een goede film.

Ellendige titel. Ik dacht gisteren Koyaanisqatsi te hebben gezien, blijkt het deze te zijn.

Maar wat geeft het als je hebt kunnen genieten van een prachtige film. Waanzinnige mooie en hypnotiserende beelden: de slow-motions, de kadrering, de effecten. Vooral het eerste gedeelte is van een onwaarschijnlijke schoonheid. Cinematografie in z'n meest pure vorm. Dat zwakt iets af als het moderne leven het beeld begint te domineren. Langzamerhand wordt het dan wat meer van hetzelfde, zonder overigens ooit saai te worden. Toch valt er genoeg te genieten, met onder meer prachtige close-ups van gezichten die je hart doen overstromen van sympathie.

Vele gedeelten zijn zeker goed voor 4,5*, maar over de gehele linie kom ik een halfje lager uit. Nu ben ik wel razend benieuwd naar Koyaanisqatsi.

Het sterke van The power of the dog is inderdaad dat achter de eerste indruk van de personages iets anders schuil gaat. Het meeste geldt dit voor Phil en Peter, maar de anderen hebben het ook, allemaal op verschillende momenten in de film. Als kijker wordt je dus op het verkeerde been gezet over wat het drama van de film behelst en waar we naartoe gaan. In dit opzicht is de regie van Jane Campion vlekkeloos. Verder prima geschoten (hoewel de lof voor de cinematografie bij dit soort landschapsbeelden mij altijd overdreven voorkomt) en inderdaad wederom een intrigerende, goed afgestemde score van Greenwood. De laatste vijf minuten kiest Campion ervoor om veel uit te leggen, wat in mijn ogen helemaal niet nodig was, maar wat ook niet echt afbreuk doet aan het geheel. Gezien de complexe karakterdynamiek zou mijn advies zijn, misschien wat ongebruikelijk, om deze film niet in gezelschap te bekijken maar alleen.

Het einde maakt de film, volledig. Maar dat komt wat laat om Child's pose voor mij compleet te laten slagen. Vond het handy-cam camerawerk ook niet zo geweldig hier.

Mwah, kan er weinig mee. Vormtechnisch is Preferisco il rumore del mare onopmerkelijk, en de personages zijn eerder irritant dan interessant. Wat je de film echter moet nageven is dat de geportretteerden niet zo gemakkelijk te vangen zijn in de gebruikelijke sjablonen. Dat geeft een zekere mate van onvoorspelbaarheid die ook voorkomt dat de verveling echt kan toeslaan.

Wellicht de beste film van de tien die ik er zag op het IFFR 2016: het debuut van Antoine Cuypers is een intens familiedrama dat enerzijds in de traditie staat van Festen en anderzijds associaties oproept met het werk van Haneke. Maar het is vooral een film van een regisseur die een eigen stem heeft en die de kijker wil laten nadenken over vooroordelen in het waarnemen en benaderen van de ander.

Het verhaal van Préjudice speelt zich af in twee dagen op één locatie en centreert zich rondom Cedric, een thuiswonende man die zeer waarschijnlijk een vorm van autisme heeft (dit wordt overigens in het midden gelaten en de regisseur benadrukte ook in een interview dat de medische diagnose niet belangrijk is). Tijdens een gezinsdiner worden langzamerhand de onderlinge verhoudingen van de familie onthuld en komen diepgewortelde frustraties naar boven. De opbouw is zeer zorgvuldig en de karaktertekening van eigenlijk alle personages meer dan overtuigend, waar het goede acteerwerk uiteraard aan bijdraagt. Wat Cuypers knap doet is dat hij geen oordeel opdringt (zoals in Festen veel meer gebeurt, waar de waarheid ondubbelzinnig is) maar tegelijkertijd voldoende informatie geeft aan de kijker om zelf een mening te vormen. Vooral ook de scènes van de ochtend na de uitbarsting staan in dit kader, hoewel de film hier zijn intensiteit wat verliest.

Stilistisch is Préjudice verzorgd, vrij sober qua cameravoering (op z’n Haneke’s) waarbij de extreme slow-motion van een losbarstende regenbui indruk maakt. Ook de soundtrack is opvallend, met een paar momenten van zeer prominente percussie die je in zo’n huiselijk drama niet vaak ziet maar die wel goed werken.

Een even uitgebalanceerd als toch wel explosief drama dus, waarmee het genre van de verpeste familiefeestjes weer een parel rijker is. En Cuypers is een regisseur om in de gaten te houden.

Opvallend genietbare film. De twee grootste kwaliteiten zijn het goed geschreven script (op enkele kleine uitglijders na) en, dat ik het ooit zou zeggen, de rollen van Roberts en Gere. Jammer vooral dat het einde weer zo clichématig is. (En Jason Alexander kan nooit een andere rol spelen dan George Costanza. Nooit.)

Aangenaam sfeervolle film, die wat minder gekunsteld aanvoelt dan het merendeel van het feelgood-werk. De Sovjet-historie biedt een perfecte achtergrond en geeft een kader om bepaalde gedragingen van de personages te kunnen plaatsen. Zoals Baggerman al zegt ook een fijne soundtrack, met onder meer een paar Spaanse invloeden. We zien in de opening kameraad Castro op bezoek in Tsjechoslowakije, en dat is deze dagen een goede gelegenheid om Wrong side up nog eens onder de aandacht te brengen.

Hoofdpersoon Luis is in La prima Angélica op zoek naar de verloren tijd. Hij reist als volwassen man naar het huis waar hij als kind tijdens de Spaanse burgeroorlog verbleef, omringt door een Franco-gezinde familie terwijl zijn eigen ouders aan de kant van de Republikeinen streden. Dat dit verleden onverwerkt is (anders dan bij Proust hier geen nostalgie, integendeel) blijkt uit verschillende dingen, maar het duidelijkst uit de manier waarop Saura zijn acteurs inzet. Zo laat hij dezelfde acteurs verschillende rollen in heden en verleden uitbeelden of juist het tegenovergestelde, bijvoorbeeld protagonist Luis die doorheen de gehele film, of het nu jeugdherinneringen betreft of het heden, door dezelfde volwassen acteur wordt gespeeld. Het lijkt wel alsof Carlos Saura hiermee wil aangeven dat het verleden nog steeds aanwezig is, dat er niets is verandert. In contrast hiermee staat de houding van de diverse familieleden, die de geschiedenis volledig proberen te negeren (of er niet eens van op de hoogte zijn, zoals de jonge Angélica) en er geen woord aan wijden. Het is deze filmische verbeelding van de schaduw die de Spaanse burgeroorlog decennia later nog werpt op een gewone familie, en op grotere schaal aan het gehele land, die aan La prima Angélica relevantie en lading geven.

Bijzonder dat de meeste lovende woorden hier telkens worden gewijd aan datgene wat voor mijn gevoel juist ontbreekt aan Primer: chemie en sfeer. Overigens wordt ook de audiovisuele kant lichtelijk overroepen.

Sterkste punt is voor mij de montage. Behoorlijk gedurfd, onder andere met veel jump-cuts. Het maakt de film aangenaam om te zien. Wat er dan getoond wordt is een beetje kleurloos, wel leuk gedaan overigens, maar ik heb weinig fraaie composities gezien. Qua muziek is die piano wel oke maar toch weinig bijzonder.

Grootste struikelblok, al eerder genoemd, zijn de personages. Of hoe je de figuren die een soort dialogendiarree uitbraken ook wilt noemen. Chemie m'n grootje, in die machine van ze zat nog meer leven. En sfeer wil dan ook niet echt lukken. De film is op zich wel boeiend maar totaal niet pakkend. Ik denk dan ook dat sfeer het beste gecreeerd kan worden om personages heen, niet als een losstaand ding. Verzuim je het dus om binding met de personages tot stand te brengen dan kan je echte sfeer ook wel vergeten.

Overigens heeft de film wel een eigen look, ofzoiets, voornamelijk door de montage, de fletse kleuren en de sobere setting. Maar dat zou ik toch geen sfeer willen noemen.

Ja, dan is er nog het verhaal. Zoals verwacht is daar geen straal van te begrijpen. Nu houd ik daar sowieso al niet zo van maar als het einde ook geen enkele nieuwsgierigheid oproept om de puzzel op te lossen gaat er toch iets mis. Zal ook geen seconde terugdenken aan Primer. Halve punt aftrek daarvoor brengt me op 2,5*.

Met de spanning zit het in deze film wel goed. De sterke rol van Gyllenhaal, de grauwe kleuren en de cameravoering dragen daar allemaal aan bij. Het verhaal van Prisoners vind ik echter teleurstellend, zoals dat ook al bij Incendies het geval was. Het uitgangspunt zelf is al behoorlijk afgezaagd: twee kinderen verdwijnen spoorloos en zowel ouders als de politie proberen de onderste steen boven te krijgen. De film voedt daarmee ook nog eens het irrationele idee dat je je kinderen geen moment uit het oog mag verliezen in de wijk waar je woont. Los daarvan zitten er gewoon teveel onnozelheden in het plot. Detective Loki voert de hele operatie in volstrekte eenzaamheid uit zonder iemand op de hoogte te brengen van doen en laten en wandelt daarbij toevallig bij de priester naar binnen die de echtgenoot van de uiteindelijke kidnapper blijkt te hebben vermoord. Of de scene waarin Loki de spullen op z’n bureau een zet geeft en zo een belangrijke clou ontdekt. Dat soort dingen, dat kan gewoon niet in een filmverhaal dat zichzelf serieus neemt. Ook uiterst dubieus: dat de kidnapper op het moment dat de detective aan komt lopen met de deur open het meisje een injectie gaat zitten toedienen. Het is te clichématig en te gemakkelijk schrijfwerk. Prisoners onderscheidt zich met name daardoor totaal niet en hoort wat mij betreft niet in de top-250 thuis. Over blijft een spannende film die goed kijkbaar is.

Goede en vrij getrouwe boekverfilming, die dankzij de settings en de cinematografie ook nog eens op eigen benen kan staan. Jammer dat de rust ontbreekt in de dialogen en dat de hoofdpersoon net wat te energiek wordt neergezet. Vond verder ook, zoals de meesten die Kafka's meesterwerk hebben gelezen, het einde een miskleun van jewelste. De slotzin is onverfilmbaar, dat is duidelijk, maar Welles doet hier afbreuk aan de impact van het einde. Bij Kafka is juist zo schrikwekkend dat K. als een volkomen onbetekend radartje bijna achteloos wordt afgemaakt door de leugenachtige wereldorde. Daadwerkelijk als een hond. Welles probeert het einde te dramatiseren door rekken en dynamiet, maar dat vermindert juist het drama; honden worden nu eenmaal niet opgeblazen met springstof. Fundamenteel fout dus, en mijn ontroering verdween onmiddelijk. Over het geheel genomen echter een goede verfilming.

Weinig dialoog, weinig close-ups en ultrastrak gefilmd. Het enige uitbundige in The Passenger komt van Gaudi's architectuur.

In deze stijl past ook het kale verhaal, maar dat was me net wat te gezapig. Het leven van Nicholson zou opwindend moeten worden maar deze ontwikkeling maakt de film niet. Het blijft kleurloos en vrijwel zonder spanning. Mooiste scene zit voor mij nogal aan het eind, wanneer Nicholson het verhaal vertelt van de blinde die weer kan zien. En dat verbluffende shot door het hekwerk natuurlijk. 3,5*

Cassandra, de vrouw die altijd de waarheid sprak en nooit werd geloofd. Ze treed in Promising young woman op als een soort wraakengel, hoewel als je het goed bekijkt er niet eens sprake is van wraak maar eerder van inzicht brengen. Dat is dan ook gelijk één van de vele goede aspecten van deze film. Natuurlijk is het allemaal 'over the top', er is geen man die deugt, om Schopenhauer te parafraseren. Maar ik vind Promising young woman daarin nooit vervelend, omdat het een artistieke keuze is, een focus die gelegd wordt en die heel goed werkt. Temeer omdat er vervolgens allerlei lagen van de problematiek aan bod komen. Inclusief het wegkijken of goedpraten of actief onder het tapijt vegen (knap hoe in twee of drie tekstregels van die advocaat de thematiek ineens enorm veel extra diepte krijgt). Wat ook interessant is en iets om over na te denken, is dat meermaals Cassie niet de ergste figuren aan de haak slaat, maar juist degenen die zichzelf zien als een prima vent. You think I am a predator?, zegt er één. In de details is het niet altijd geloofwaardig misschien, maar in het algemene beeld wel, inclusief hoe die walgelijke lui dan in net pak staan te speechen over liefde en vriendschap en verder gaan met hun leven alsof er niks gebeurd is. Ik geloof dat onvoorwaardelijk.
Naast de maatschappelijke relevantie (denk: Brett Kavanaugh, denk: GHB, de 'rape drug'), ook gewoon een heel fijne prent om te kijken. Ik heb me werkelijk geen seconde verveeld en de film neemt steeds verder toe in kracht en intensiteit. De scene waarin Cassie sterft is heftig maar zonder dat het grafisch wordt gemaakt. Emerald Fennel vermijdt dat de volle speelduur, goede keuze. Carey Mulligan draagt het geheel met sprekend gemak en de muziek is cool, vooral omdat men nergens probeert te pleasen maar met bewerkingen van popsongs komt of met eerder foute nummers. Ja, knappe film, dit is er weer één voor mijn eindejaarslijst.

De beste Hitchcock die ik tot nu toe gezien heb. Zelfs het doodsimpele verhaaltje en het vervelende gepsychologiseer zijn geen echte nadelen van deze film. Het draait hier slechts om de suspense en die is van grote klasse.

Ook prachtig gefilmd soms: de shots van onderaf die het hoofd van Norman laten zien als hij luistert naar de detective, geweldig. Het is allemaal veel mooier dan het geforceerde, hoekige camerawerk van Vertigo bijvoorbeeld.

Psycho voelt voor mij uiteindelijk wat minder serieus dan veel andere klassiekers en dat past Hitchcock goed. 4*

Visueel weer een film zoals je die van Mann mag verwachten, op dat gebied behorend tot het beste binnen het genre van de actiefilm. Ziet er erg mooi uit, DV of geen DV (moet trouwens zeggen dat ik het verschil nou ook weer niet zo groot vind als sommigen suggereren). De jaren '30 sfeer komt zeer goed uit de verf. Helaas probeert Michael Mann met het verhaal en de personages zijn meesterwerk Heat te immiteren. Daarin faalt Public Enemies echter opzichtig. Er is te weinig ruimte gecreeerd voor de uitwerking van de personages en de bijpersonages, zoals Mann dat eerder wel perfect deed. De romance die wordt geschetst is ook verre van overtuigend, de rest van het verhaal niet al te boeiend. De film bevat mijns inziens daarnaast teveel actiescenes, die dus in een aantal gevallen ook nog lijken op scenes uit Heat. Maar goed, dankzij het visuele geweld van Mann (die beeldenstroom na de eerste arrestatie, wow) en het feit dat Public Enemies lekker wegkijkt kom ik toch op een 3,5 uit. Vind Mann een fijne regisseur, want zovelen zijn er niet die een stijlvolle actiefilm kunnen maken. Maar verder dan één meesterwerk gaat hij niet komen vrees ik.

Een meevaller, wat mij betreft. De film heeft een klassiek Nederlandse uitstraling (vergelijk bijvoorbeeld Karakter) en doet verder niet veel bijzonders, maar drijft volledig op het grandioze verhaal van Rosenboom. Dat verhaal heeft drie aspecten: dat van de kleine man die grote dromen droomt, dat van de strijd van het individu tegen het systeem (Kafka op z'n Nederlands), en dat van de sociaal-maatschappelijke ongelijkheid. Meer nog dan in het boek had ik bij de verfilming van Publieke Werken sympathie voor de hoofdpersonen en hun koppige maar alleszins gerechtvaardigde houding. Al met al een verhaal dat met gemak meerdere keren kan boeien, en dus is deze film geschikt voor zowel degenen die het boek al gelezen hebben als zij die dat nog moeten gaan doen.

Geweldig leuke film zeg! Punch-Drunk Love heeft een heel knap verhaal waarin veel duidelijk wordt zonder dat het wordt verteld. En ja, het is ook nog grappig. Verder bulkt de film van de stijl: fraaie shots, verrassende kleuren, vervreemdende sounds. Heel erg mooi vond ik de scene in de auto, met de blauwe en groene belichting op extreme close-ups van prachtig acteerwerk.

Scene die nog niet werd genoemd is die aan het eind: een walsmuziekje. Sandler met de 'piano' in zijn armen, op weg naar zijn geliefde. En dan zwiert hij door al die gangen, die bochten, het is de dans van een man die alles aankan!

4* hiervoor. Een romcom zoals het wel moet.