menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van eRCee. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2017, februari 2017, maart 2017, april 2017, mei 2017, juni 2017, juli 2017, augustus 2017, september 2017, oktober 2017, november 2017, december 2017, januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018

Beverly Hills Cop (1984) 2,5

afgelopen zaterdag om 09:10 uur

stem geplaatst

» details  

Basic Instinct (1992) 3,5

afgelopen vrijdag om 20:14 uur

stem geplaatst

» details  

La Graine et le Mulet (2007) 4,0

Alternatieve titel: The Secret of the Grain, afgelopen woensdag om 21:13 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Annihilation (2018) 3,5

afgelopen dinsdag om 21:11 uur

stem geplaatst

» details  

Prometheus (2012) 2,5

11 augustus, 19:46 uur

stem geplaatst

» details  

Mission: Impossible - Rogue Nation (2015) 2,5

Alternatieve titel: Mission: Impossible 5, 10 augustus, 21:00 uur

stem geplaatst

» details  

Behind the Candelabra (2013) 2,5

4 augustus, 20:58 uur

stem geplaatst

» details  

Mission: Impossible - Ghost Protocol (2011) 1,5

Alternatieve titel: Mission Impossible 4, 4 augustus, 00:37 uur

Een opeenstapeling van ongeloofwaardigheden gelardeerd met technologische onzin en diverse exotische locaties; veel clichématiger kan formulewerk niet worden. In het begin voelde ik me nog wel entertained, dat moet gezegd worden, maar geleidelijk aan zakte de interesse weg, ook omdat het veel en veel te lang duurt. Vooral in het laatste half uur worden de grenzen van het belachelijke ruimschoots overschreden: het gevecht om het koffertje in die autohal was wel zo ongeveer het dieptepunt (sowieso die hele badguy, waar slaat dat op, willen sterven om een kernoorlog te realiseren?).

Deel 1 had nog een bepaalde sfeer, dit is gewoon inspiratieloos stunts uitvoeren met Tom Cruise. Als Mission Impossible de vlaggendrager van de actiefilm moet voorstellen dan is het nog slechter gesteld met het genre dan ik dacht.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tulitikkutehtaan Tyttö (1990) 3,0

Alternatieve titel: The Match Factory Girl, 2 augustus, 20:23 uur

Eenvoudig maar effectief. Het gebrek aan empathie en communicatie tussen de personages wordt wel erg ver doorgedreven, waardoor het geheel wat kluchtigs krijgt. Mooi gebruik van muziek, het beeld aan het einde van Iris rokend in de stoel mocht er ook zijn. Sowieso leuk om Kati Outinen in deze jonge rol te zien. Prima film dus, lekker kort, maar erg simpel en wat mij betreft zeker niet tot het beste behorend van Kaurismaki.

» details   » naar bericht  » reageer  

Le Salaire de la Peur (1953) 3,5

Alternatieve titel: The Wages of Fear, 2 augustus, 12:02 uur

stem geplaatst

» details  

JFK (1991) 3,5

1 augustus, 08:15 uur

Eigenlijk is het vrij eenvoudig: het is onwaarschijnlijk dat Lee Harvey Oswald degene is geweest die Kennedy heeft doodgeschoten, het is praktisch onmogelijk dat hij de enige dader was. De officiële versie klopt dus niet. Blijft de vraag over wie er belang heeft bij deze versie (het qui bono-principe). Je komt dan in de hoek van de gegronde opinie, waarbij Oliver Stone er waarschijnlijk niet ver af zit met z'n beschuldiging aan het adres van de CIA en de militaire hardliners. (De CIA maakte het in die jaren ongeveer tot z'n basisstrategie om regime's, ook wanneer democratisch verkozen, omver te werpen.)

In het boek De vorm van ruïnes, van Juan Gabriel Vasquez, komt de moord op Kennedy zijdelings ter sprake, maar de focus ligt bij twee moorden op progressieve politici in Colombia. Daar valt hetzelfde patroon te ontwaren: in een vloek en een zucht wordt er een verdachte gevonden die alleen zou hebben geopereerd (bij een van de moorden werd diegene direct gelynched), bewijsmateriaal wordt genegeerd, getuigen geliquideerd en de conservatieve krachten die duidelijk aan het werk zijn geweest drukken verder onderzoek de kop in.

Het verhaal zelf is ook wel de belangrijkste pijler van deze film. Maar het moet gezegd worden dat Oliver Stone een buitengewoon efficiënte manier heeft gevonden om dit verhaal in beelden te vertellen. Vooral de tweede helft is erg meeslepend. Ook weet hij heel goed zijn eigen visie te verwerken, die er eenheid aan geeft, zonder dit al te zwaar te laten doorwegen. Grote dissonant zijn toch wel de scenes met het gezin, enorm karikaturaal en misplaatst. Niettemin wel genoten. En de tekst aan het einde mag er zijn: What Is Past Is Prologue.

» details   » naar bericht  » reageer  

Mektoub, My Love: Canto Uno (2017) 4,0

Alternatieve titel: Mektoub, My Love, 29 juli, 21:08 uur

Kechiche is eindelijk terug. Vijf jaar na z'n gouden palm.

Mektoub speelt zich af in 1994 en portretteert de Nirvana-generatie. Aan de buitenkant is er zon, drank, billen en seks. Het ruikt naar tienergeest. Binnenin is er niks: de onderlinge verhoudingen zijn zo nep als het maar zijn kan. De liefde is schijn, de kameraadschap is schijn, het onbezorgd genieten is schijn.

Blijkbaar staren sommigen zich hierop blind en beginnen ze te bazelen over 'male gaze'. Dan heb je dus weinig tot niks van de film begrepen. Hoofdpersoon Amin voelt zich duidelijk een buitenstaander in zijn geboortestreek. Hij zoekt naar betekenisvolle tijdsbesteding en werkelijk contact. Mijn interpretatie is dat hij van Ophélie houdt (opmerkelijk trouwens dat Kechiche wederom de voornaam van zijn hoofdrolspeelster overneemt in de film). Maar het kan ook zijn dat het meer broederlijk is en dat hij alleen met lede ogen toe kijkt hoe Ophélie haar leven inricht, dat hij dat graag anders zou zien. Hij lijkt dichtgeslagen door haar gedrag en brengt zijn gevoelens niet onder woorden. Kechiche weet het onbehagen van Amin aangaande haar meesterlijk vorm te geven. De camera wordt in de clubscene aan het einde telkens naar Ophélie toe gezogen, net als de blik van Amin, die onderwijl de meisjes van zich af moet slaan.

Even daarvoor zit het hoogtepunt van de film. Een scene die gratuit zou kunnen lijken als het niet zo perfect was uitgevoerd. Amin fotografeert. Hij is van mening dat een foto iets vertelt, de essentie kan vatten, uitstijgt boven het momentane. Ophélie werkt op de boerderij van haar vader. Ze doet haar werk met een routineuze achteloosheid, verwaarloosd haar taken om naar het strand te kunnen gaan. Amin blijft achter tussen de schapen en wil de geboorte van een lammetje fotograferen. Ik heb niet getimed, maar de scene duurt in z'n totaliteit zeker 10 minuten. Het gebruik van muziek is fantastisch (ook omdat het voordat de scene eindigt alweer stopt). De belichting is prachtig. En het is zeer fraai dat je niet alleen die geboorte op de kenmerkende voyeuristische Kechiche-wijze volgt, maar je ook continu bewust blijft van de positie van Amin erbij.

Nadien wordt er gecut naar de clubscene. Deze scene is eigenlijk substance over style. Het gaat niet om het feest, het gaat om Amin. Kechiche is en blijft een personage-gerichte filmer. Je kijkt als toeschouwer met de bik van de protagonist. Daarom schuurt het voyeurisme hier ook weer. Geleidelijk aan komt Amin in de laatste 45 minuten van de film tot het besef dat hij zo niet door kan, dat hij en Ophélie in twee verschillende werelden leven. De slotscene is zeer fraai; op het strand ontmoet hij het enige andere personage dat ook werkelijk contact zocht en daarom door de groep keihard werd uitgekotst. De kameraadschap hier is wél echt.

Als je het over Mektoub heb dan kom je automatisch over de stijl te spreken, omdat die bepalend is voor hoe je de personages leert begrijpen. Aan zaken die ik eerder al noemde kan worden toegevoegd dat het camerawerk wederom zeer close en dynamisch is, zonder de aandacht op zichzelf te vestigen. Heerlijk losjes, natuurlijk, eigenlijk ongekend. Treffend gebruik van muziek ook. En enkele scene-overgangen zijn heel sterk (met name als de groep vertrekt voor een nachtelijk feest en je nadien ineens middenin een strand/zee-moment zit de day-after). De opbouw van scenes zegt veel over de personages en het is bijvoorbeeld niet voor niks dat de lammetjes-scene aan de clubscene is vastgeplakt. Alles samen leidt tot het breekpunt bij Amin. En dan heb ik het nog niet gehad over de dialogen, waarvan het mij zou verbazen als ze niet deels geïmproviseerd zijn, zo ongelofelijk levensecht.

Een echte Kechiche dus. Ik ken het boek niet. Wel deed het me veel denken aan Hemingways The sun also rises. Daar wordt een post-wereldoorloggeneratie geportretteerd, hier een andere verloren generatie (met een heel klein beetje golfoorlog op de achtergrond). Laten we toch hopen dat de volgende film van deze regisseur minder lang op zich laat wachten. Prachtige en eigenzinnige cinema.

» details   » naar bericht  » reageer  

Poesía Sin Fin (2016) 3,0

Alternatieve titel: Endless Poetry, 8 juli, 21:50 uur

Je zou deze film gemakkelijk het verwijt van artistiekerigheid kunnen maken, omdat er uitbundig gebruik wordt gemaakt van elementen die je ook in moderne kunst aantreft. Ik hou daar helemaal niet zo van, maar wat ik knap vind van Poesía sin fin is de cohesie die het uitstraalt, de natuurlijke overgang tussen de verschillende fases, terwijl er tegelijk geen vastomlijnd verhaal is. Dan heb je nog het vleugje absurdisme en de mooie beelden, en dat zorgt ervoor dat je de twee uur gemakkelijk doorkomt. Achteraf kwam ik er pas achter dat de zoon van Jodorowsky de hoofdrol speelt (hij speelt dus zijn vader op jonge leeftijd). Dit is echt in alle opzichten een nalatenschap in filmvorm.

» details   » naar bericht  » reageer