Meningen

Dat viel tegen. Ondanks de aardige beelden en muziek wil dit sprookje maar niet tot leven komen. Daarvoor ontbreekt het aan inspiratie binnen de fantasy-gedeelten (die opdrachten ook, wat zouteloos zeg), en subtiliteit in de meer dramatisch getinte scenes. Ik snap op zich nog wel dat de karakters zwart-wit worden neergezet gezien de setting, maar doe het dan op z'n minst met een knipoog of wat humor. Verder bevat het verhaal teveel elementen die erg voor de hand liggen of ongeloofwaardig zijn. Ook hoe die generaal met twee messteken in de borst plus nog een flesje vergif op gewoon doorloopt alsof er niks aan de hand is. Nee, goed was het niet. Het einde redt de film nog een beetje gelukkig.

Mooi bericht van Intruder hier op deze pagina, waarin de film uitstekend wordt weergegeven.

Ik vond zelf het feel-goodgedeelte van Il Ladro di Bambini zo tegen het einde het sterkste. Inderdaad vanwege de eenvoud ervan. Mooie scenes zijn die van het zwemmen, de moppen, het uitje met de twee francaises. Wel moet ik zeggen dat het echt bijzondere toch net ontbreekt. Cinematografisch komt de film soms wat belegen over: met name de buitenopnames zijn erg verouderd, de nachtshots daarentegen wel weer fraai.

Il Ladro di Bambini is dus een mooi, tikje te klassiek drama. Met een beetje extra lef had het wellicht meer kunnen zijn dan dat.

Makkelijk verteerbaar en de emoties liggen voor het oprapen, maar Lady Bird ontbreekt het aan originaliteit en diepgang. Om niet te zeggen dat het zich vooral keurig houdt aan de gebaande paden. Dat geldt voor de humor net zo goed als voor de dramatiek, en al helemaal voor de vormgeving (ik kan me geen enkel moment heugen dat me op dit gebied getroffen heeft). Erg Amerikaans, erg midden van de weg.

Ooit had ik de ontzagwekkende finale van The Lady from Shanghai los gezien maar de werkelijke scene kan makkelijk op tegen mijn herinnering. Vooral het moment dat die wandelstok in beeld komt is geweldig, maar ook de uiterst dynamische aanloop naar het spiegelpaleis mag er zijn. Indrukwekkend uitgedacht van Welles.

Ook mooie vondsten in de rest van de film. Dat shot van schaakbord en stad, of de opengaande luxaflex zijn behoorlijk sterk. Jammer dat er vaak niet wat meer tijd voor wordt genomen. Perfectie is daardoor slechts in de kiem aanwezig. 3,5*

Een tikje minder is deze film inderdaad wel, maar het scheelt toch niet veel met de twee voorgangers uit de 'loser-trilogie' van Kaurismaki.
Wat bij Lights in the dusk nog meer opvalt is hoe sterk de regisseur dedramatiseerd. De uitwerking is wars van alle romantiek, minder filmisch kan film amper zijn. Vergelijk de weergave van bepaalde gebeurtenissen maar eens met hoe zoiets in een andere films gaat, dan valt dit des te meer op. Ik denk dat Kaurismaki zich juist hiermee, nog meer dan met andere stijlkenmerken, onderscheidt.

Bovenstaande kritiek op verhaal en personages deel ik verder niet. Ik vond de stoicijnse houding van hoofdpersoon Koistinen zo ongeloofwaardig niet. Allereerst is hij, waarschijnlijk, al zijn hele leven gewend aan een slechte behandeling. Daarnaast kan het heel wat moeite kosten om een evidente waarheid over iemand (zij heeft hem gebruikt) onder ogen te zien. Iemand moet het ook willen geloven. Merk op dat Koistinen uiteindelijk wel wraak probeert te nemen, maar alleen op de maffiabaas en niet op Mirja.

Wat de film voor mij toch voor de andere twee delen doet onderdoen is het gebrek aan humor. Bij zowel Drifting clouds als The man without a past heb ik geregeld gelachen maar hier helemaal niet.
Daarom van mij slechts een dikke drie sterren, waarmee het gemiddelde van de trilogie op een ruime 3,5 komt.

Vreemde film van dezelfde Wenders die Paris, Texas maakte. In het begin vreesde ik voor een regelrechte anti-Amerika preek. Dat gedeelte, waarbij telkens geswitched wordt tussen Lana en Paul, vond ik ook het minst.
Op een gegeven moment begon ik echter te vermoeden dat het karakter van Paul zo extreem is dat hij niet eens meer een karikatuur genoemd kan worden. De man is geen model voor de overangstige Amerikaan, hij is daarvoor teveel over-the-top, simpelweg gestoord en verknipt. Hoogstens zou je een parallel kunnen zien met het land Amerika als geheel, waarvan dit dan de mini-versie is. Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat Amerika verknipt is. En nogmaals, misschien zit er wel helemaal niks achter.
Kort en goed: de vreemde acties van Paul zijn best grappig om naar te kijken, zeker in relatie met de lieve Lana. Ook die Arabier is gaaf en eigenlijk vindt daar de ontknoping van de film plaats: de paranoide Paul komt erachter dat zijn terrorismeproject nergens op slaat maar dat hij zonder het te willen een goede daad heeft verricht. Jammer is dat de film dan nog zeker een kwartier doorsukkelt en wederom de pamfletterige kant op gaat. Het gepsychologiseer rond het Vietnam-verleden en het zoetsappige bezoek aan de plek waar de Twin Towers stonden zijn er wat mij betreft flink naast. Duidelijk de Europese visie van Wenders.
Een rare film dus met veel gezichten, waarvan ik me kan voorstellen dat hij door de één heel slecht en door de ander heel goed wordt gevonden. Ik heb me in ieder geval vermaakt en ook geregeld verbaasd. Vraag me wel af wat Wenders hier zelf van vindt. Is dit niet gewoon een grote grap van hem?

Grotendeels eens met Fisico, behalve dat ik de drie verhalen wel genoeg nieuws vindt bieden. Dit zit hem dan niet zozeer in de gebeurtenissen, maar in de duiding van de personages en hun onderlinge verhouding. Verder is het productiedesign erg verzorgd, daar is duidelijk een groot deel van het budget in gaan zitten, waarbij ik me wel afvraag of het echt wat toevoegt aan de filmervaring. Maar de smasher is toch vooral het eindgevecht. Eerst nog even die merkwaardige ondertitel bij de derde vertelvariant, "The truth". Als hiermee bedoeld wordt dat dit de absolute, objectieve waarheid is, dan vind ik het een enorme misser. Het gaat in dit deel echter ook heel vaak letterlijk over 'the truth', dus dan kan het een meer thematische aanduiding zijn. Maar goed, het gevecht. Wat het heel bijzonder maakt, is de koppeling tussen de uitkomst van het gevecht en de waarheid. Waarbij het personage van Damon waarschijnlijk de enige van de direct betrokkenen is, die daar echt in gelooft. Juist hij vraagt op het moment dat hij Drivers karakter kan doden, nog om 'de waarheid', en vervolgens creeert hij zelf de waarheid door het gevecht in zijn voordeel te beslissen. Hij stuurt Driver letterlijk naar de hel, in zijn gedachtenwereld in elk geval. Enorm sterk dit en eigenlijk dat wat The last duel zijn bestaansrecht geeft (niet helemaal serieus, maar even als idee, dit is het onderscheidende element, niet de drie perspectieven).

Soms meer dan aardig, soms een beetje te makkelijk. Vergelijking met Mulholland drive kwam ook bij mij op, maar Wright is veel lomper met alles. Toch vliegt Last night in Soho nergens echt uit de bocht. Het visuele ritme is fijn en het verhaal neemt net op tijd telkens een afslag. De score werkt goed op de intensere momenten. Al met al prima vermaak.

Heel aardig als concept, dat mengsel van tienerdrama en horror. De uitwerking had echter wel wat beter gekund, met name qua personages. Daarnaast ligt de combinatie met het thema pesten teveel voor de hand. Verder zijn er enkele dode momenten en een handvol ridicule scenes (die gast die iemand midden in een park ophangt om bloed af te tappen, hilarisch). Desondanks is Let the right one in vermakelijk en zelfs in zekere zin origineel. Prima filmpje.

Speciaal inderdaad, maar niet onverdeeld geslaagd. Laurence anyways is een energieke, dynamische film, die een paar indrukwekkende momenten kent. Maar wat mij betreft is het wel wat grillig, de dialogen zijn inderdaad niet zo goed (vooral in het begin, veel te druk), en je krijgt het gevoel dat Dolan met enige regelmaat een electropop nummer instart om de vaart en vibe er maar in te houden. Hetzelfde geldt een beetje voor de schreeuw- en huilscenes; het zijn er net teveel, waardoor de kracht ervan wegebt. De scene in het cafe waarin Fred losgaat tegen de serveerster vond ik wel behoorlijk indrukwekkend trouwens. Goeie film, talent is er zeker, maar wat mij betreft is dat nog lang geen garantie op een meesterwerk, om over de top-10 van Sight&Sound nog maar te zwijgen...

Als Gary Gray zijn eigen project iets serieuzer had genomen dan had Law Abiding Citizen een goeie film kunnen worden. Een film die kritiek geeft op bepaalde aspecten van het rechtssysteem en dat paart aan een goed verhaal en wat actie. Helaas wordt er gekozen voor een aanpak waarbij het oorspronkelijke punt van de hoofdrolspeler, mooi neergezet in de rechtbankscene, volledig uit beeld verdwijnt. In plaats daarvan wordt er een flauwe poging gedaan om Seven te overtreffen door het tonen van veel geweld en absurde martelingen. Jammerlijk. Daarnaast is er een aantal slechte scenes (bijvoorbeeld alles met die burgemeester), wat het niveau verder omlaag haalt. Het blijft de hele tijd wel vermakelijk en vlot maar dat zijn zoveel films. Een gemiste kans dus.

Aangename film van Rohrwacher, met veel herkenbare ingrediënten uit Le Meraviglie, die ik nog iets beter vind. Vooral de transformatie van het verhaal vanaf halverwege is wederom opmerkelijk. De goedhartige Lazzaro, die als heilige wordt geportretteerd, is een aandoenlijke hoofdpersoon. Toch is dit geen nieuw thema, dergelijke personages zijn al vaker ten tonele gevoerd (het meest bekend is waarschijnlijk vorst Mysjkin uit Dostojewski's De idioot, maar er zijn er vele, bij Von Trier, Dreyer, Herzog kom je ze ook tegen). Daarbij vind ik dat Rohrwacher het wel erg expliciet maakt en dat zorgt er tegelijk voor dat het nogal bedacht overkomt. Dat gedoe met die wolf, die bank, in mijn ogen is het allemaal ietwat gekunsteld. Gelukkig wordt er veel goedgemaakt met de orgelklanken aan het einde, het moment dat ze die kerk binnenstappen geeft kippenvel. Een fijne film dus, maar wel een met verschillende manco's.

Geweldige en onderschatte film weer van Kaurismaki. Le Havre lijkt haast een klassieke verzetsfilm, maar dan zonder oorlog. De film barst van de hartverwarmende, klein-menselijke helden, die zich volledig inzetten voor een immigrantenjongen. Een paar gemeneriken proberen de idylle te verstoren en complementeren daarmee het moderne sprookje.

Maar er is een onderlaag, die uitermate cynisch is. Want Kaurismaki weet zelf ook heel goed dat zijn filmwerkelijkheid geen realiteit is. Dat brengt hij meesterlijk tot uitdrukking in het ziekbed van de vrouw, en met name in haar wonderbaarlijke genezing. Het beeld dat de film schetst over kanker slaat nergens op. Maar dan klopt het beeld over altruïstische westerlingen natuurlijk ook niet. De dokter zegt een even waar als dubbelzinnig woord: "It's a miracle. I heard these things happen in Shanghai, but in France, no".

Zo bezien krijgen de zoete pasteltinten van Kaurismaki ineens een scherp randje. Maar tegelijk blijven het ook gewoon pasteltinten. Want wat is de stijl van de Fin weer fijn. Niet alleen de belichting en het kleurenpalet. Ook de manier van vertellen is bijzonder. Kaurismaki heeft zo weinig woorden nodig, zo weinig beelden ook, om zoveel te vertellen. Hij kan als geen ander korte scenes in het verhaal inpassen, sprongen maken in de tijd, en toch alles voor de kijker duidelijk en overzichtelijk houden.

Le Havre is een originele en warme film, in de unieke stijl van Kaurismaki, maar het venijn zit hem in de staart, wanneer er een roze bril voor je ogen wordt weggehaald als het aankomt op de westerse houding tegenover immigranten.

De crux van de film is dat er geen aanval is van buitenaf en geen alieninvasie, maar dat er gemikt wordt op het creëren van een burgeroorlog, waarbij de mensen 'de klus' (van ineenstorting van de samenleving) zelf opknappen. Helaas blijkt in dit topic dat ook filmliefhebbers niet verder kijken dan hun neus lang is. Wat er aan de oppervlakte gebeurt, bijvoorbeeld dat een personage zegt dat witte mensen niet te vertrouwen zijn, dat is dan zogenaamd ineens wat de film wil overbrengen. Er wordt niet één stap verder gekeken; door je af te vragen waar dit personage voor staat, wat de filmmaker met haar uitdrukt en hoe het past binnen de overkoepelende gedachte. Nee hoor, een personage zegt iets en daarmee kan je de film afschrijven. En ook vooral Obama erbij betrekken, die zit er als evil genius achter. Hoe ironisch.

Kijk de film nog eens, zou ik willen adviseren, en denk er aub íets langer over na.

Bijzonder mag het allemaal niet zijn, Das Leben der Anderen is wel gewoon een prima film. Het afluister-concept (waardoor de twee hoofdfiguren elkaar na 137 minuten nog steeds nooit in de ogen hebben gekeken) kan als de grootste troef worden beschouwd. Verder een vakkundige productie waarop weinig aan te merken valt behalve de reeds door Onderhond gehekelde, ongeloofwaardige karakterwending van Wiesler. Enige echte misser wat mij betreft is echter de slotzin, die er veel te dik op ligt.

Aangezien Vic Armstrong met z'n Left behind zo'n beetje de nieuwe maatstaf voor slecht neerzet ga ik er een bespreking aan wagen, hoewel dit eigenlijk al teveel eer is en je de film het beste kan afdoen met een enkel woord (persoonlijk zou ik gaan voor hemeltergend).

Voor de duidelijkheid: ik zag de film tijdens een busreis, want vrijwillig onderwerp ik me niet meer aan de aanblik van het hoofd van Nicolas Cage. Hij bewijst maar weer eens zijn roeping als begrafenisondernemer jammerlijk te zijn misgelopen (ik ben al sinds Con Air en Face/Off bang voor een verwisseling, waardoor een voortreffelijk acteur ergens op een dodenakker rouwende families de hand drukt). De andere acteurs hebben weliswaar meer dan één gezichtsuitdrukking, maar dat maakt het niveau er niet beter op. Vooral Cassi Thomson bakt er helemaal niks van en wordt elke seconde (en dat zijn er nogal wat) onuitstaanbaarder.

Dat gezegd hebbend kan je het de acteurs eigenlijk niet kwalijk nemen, want de dialogen zijn ongelofelijk slecht geschreven. Ik moest meermaals even wegkijken uit plaatsvervangende schaamte. Het uitgangspunt van de film is eigenlijk nog het beste van de gehele productie (kan je nagaan); je zou er een soort post-apocalyptisch drama uit kunnen halen. Maar goed, het zal geen verbazing wekken dat er nergens ook maar een beginnetje te bespeuren is van enige psychologische geloofwaardigheid, het niveau blijft hangen op dat van een norse dwerg die ruzie maakt met een goedwillende moslim (mij een raadsel waarom die niet is opgenomen) of een zakenman die z'n vaderrelatie uit de doeken doet aan een drugsverslaafde.

Logica is ook achtergelaten tijdens de introductie, of anders mag iemand mij verklaren hoe het mogelijk is dat er vijf minuten na de 'gebeurtenis' nog een vliegtuig neerstort. Of waarom een ziekenhuis dat te druk is om door de hoofdingang binnen te gaan een volkomen lege kraamafdeling heeft. Of hoe je luchtdruk van de éne op de andere seconde kan terugbrengen. Of hoe een brandstoflek spontaan ontbrandt maar even later ook weer uitgaat, zonder dat alle brandstof op is. En is er de laatste twintig jaar ooit een lijnvlucht geweest met slechts twee stewardessen?

Dan de technische kant van de zaak. Dat artistieke kwaliteit geen punt van noemenswaardige relevantie is voor de doelgroep was me op zich wel bekend, maar als je een bepaalde grens overschrijdt dan wordt het gewoonweg onbeleefd. Het geluid, mijn hemel, dat vliegtuig lijkt wel door de ruimte te zweven zo weinig achtergrondgeluid als er is. Verder is het camerawerk zo onopvallend dat het weer gaat opvallen, wat het er niet beter op maakt, en het kleurgebruik is ronduit abominabel, met name tegen het einde.

Left behind is al met al precies zo goed als de poster al doet vermoeden (dat hoofd van Cage! Zo loopt hij dus de gehele film rond, de enige detecteerbare verandering is dat hij de ene keer een pet draagt en de andere keer niet.) Eén troost; de apocalyps kan na deze kwelling alleen nog maar meevallen.

Ik zie het bijzondere er niet zo van in. De film kijkt wel lekker weg maar blinkt nergens in uit. Vooral het personage Mathilda kan geen moment overtuigen. Gary Oldman is daarentegen wel tof. Het drama-aspect van de film vond ik zwak: de groeiende relatie tussen Mathilde en Leon verloopt onrealistisch en te snel. Maar ik kreeg de indruk dat de film in dat opzicht ook niet te serieus moet worden genomen. De muziek valt op maar ik heb me er niet aan gestoord, en Bjork is natuurlijk altijd goed.

Een heel aardige film wel, maar niet zo sterk als de positie in de toplijst doet vermoeden. 3*

Mooie, klassieke film. Letter from an unknown woman bestaat uit een raamvertelling van de hand van Stefan Zweig, in fraaie zwart-wit fotografie gegoten en met puik acteerwerk van zowel Fontaine als Jourdan. Er heerst inderdaad een sprookjesachtige sfeer, deels door de sneeuw en het decor, soms ook expliciet opgeroepen, zoals in de fictieve treinreis door de wereld. De film overtuigt over de gehele linie en is vakkundig gemaakt, maar écht bijzonder werd het wat mij betreft ook weer niet.

Mijn derde van Kalatozov en deze zit kwalitatief precies tussen Soy Cuba (meesterwerk!) en Letter never sent in. Paar kippenvel momenten op basis van de cinematografie, montage en mise-en-scene. Aftrap hiervan vormt de eerste keer dat Veronika door de menigte heen manoeuvreert (het gemiste afscheid van Boris). Maar ook later een paar keer topwerk. Ik vond wel dat het principe van de drukke menigte en de bewegende camera iets te vaak wordt ingezet. Daarnaast een wat hortend verhaalverloop met weinig rustmomenten. De blikkerige muziek helpt ook bepaald niet mee. Maar zeker een fijne bioscoopervaring en het was alweer een tijdje geleden dat ik zo gefascineerd was door de cinematografie van een film.

Te schematisch, deze Leviathan, waarbij de thema's eigenlijk belangrijker worden gemaakt dan het verhaal en de personages. Zvyagintsev stelt de staat voor als monster, maar maakt dan ook gelijk van de representant van de staat een monster. En de kerk is een hypocriet instituut dat de machthebbers de hand boven het hoofd houdt, maar ook z'n medewerkers zijn in hun persoonlijke handelen hypocriet. Het is te nadrukkelijk en te expliciet allemaal. Vergelijk dit eens met Kafka, die soortgelijke thema's hanteert maar het afschrikwekkende van de macht juist lokaliseert in het onpersoonlijke ervan.

Het sterkste element van Leviathan is eigenlijk nog de verhaalontwikkeling halverwege de film. Juist als de gewone man lijkt te winnen, en ook kan winnen, de macht eigenlijk op de knieën heeft gedwongen, helpen ze het zelf om zeep. Door menselijke eigenschappen als verraad, jaloezie, lust. Dit is een tamelijk verrassende variatie op het bekende thema dat Zvyagintsev heeft aangesneden. Het is namelijk niet de corrupte staat die onze protagonist te gronde richt, maar het oermonster in de mens zelf, en als je één eigenschap moet aanwijzen dan vooral egoïsme of zelfzuchtigheid. Maar het laatste deel walst hier eigenlijk weer compleet overheen en zo doet de film weinig recht aan z'n eigen verhaal.

Alle films van Zvyagintsev hebben interessante elementen, maar allemaal slaan ze de plank ook net mis. Ik geloof niet dat deze regisseur een meesterwerk in zich heeft.

Wie de reacties doorleest, die ziet in hoofdzaak twee standpunten: de ene is dat Licorice Pizza een goed sfeerbeeld geeft van de jaren 70 (positieve recensies), de ander dat de film te weinig verhaal heeft (negatieve recensies).

Ik kwam twee users tegen die er wat anders (meer, zo je wilt) uithalen. mrklm benoemt de lijn van de 'seksualisering en marginalisering' van Alana. Vanaf inderdaad het opvallende en met veel nadruk gebrachte moment van de klap op de bil. mezzanine observeert vooral de wisselwerking tussen de dromen, speelsheid en naïviteit van de jeugd (Gary) en de twijfel, verantwoordelijkheid en het inzien van consequenties van de jongvolwassene (Alana). Inderdaad goed terug te zien in de reactie op de rit met de benzineloze vrachtauto!

Zo blijkt de kritiek dat het verhaal 'flinterdun' zou zijn, onterecht. De gebeurtenissen worden niet één op één aan elkaar vastgeknoopt, zoals bijvoorbeeld in een maffiafilm waar de ene moordpartij op de andere volgt, misschien wel gebeurd. Maar dat wil nog niet zeggen dat zo'n film een beter verhaal heeft, integendeel.

Recent herzag ik Magnolia (brilant!) en bij dat niveau komt Licorice Pizza absoluut niet in de buurt. Desondanks een mooie en waardevolle film. En zoals ook door de anderen al benoemd: het casten van Alana Haim en Cooper Hoffman is goud en getuigt van een eigenzinnige visie en liefde voor cinema.

Erg leuke film, ik verbaas me over de vele lauwe reacties hier. Zo meeslepend en ontroerend als Moonrise Kingdom wordt het niet, maar verder is dit een bijzonder grappige, gedurfde film, vol heerlijke details en met een leuke soundtrack. Wes Anderson is voor mij eigenlijk de filmontdekking van het jaar. Ik vergelijk hem vooral met Jeunet, en dan vind ik Anderson wat gewaagder, eigenzinniger. Zijn films zijn meer dan speelse fantasie en komische absurditeit, er wordt ook subtiel met het medium zelf gerommeld, genre-regels worden doorbroken, en daarnaast spat het plezier er gewoon vanaf. Ik ben fan.

Absoluut geslaagd experiment. Want hoewel de film zat zwakke momenten kent, is het bij vlagen toch ook wel erg eerlijk, en leidt het geheel van mensen die hun leven proberen te leven tot een sterk melancholiek gevoel. De opbouw (verloop van een dag) werkt prima en geeft een lijn aan in de film. Slotfragment is een van de besten trouwens. De moeite waard voor elke filmliefhebber.

Jammer dat Lee zo erg op zoek is naar mooie plaatjes en felle kleuren dat het soms meer lijkt of Life of Pi in een aquarium is gefilmd dan op open zee. De schipbreuk vond ik ook verre van overtuigend, vooral omdat het camerawerk op het schip te stabiel is. In cinematografisch aspect dus een beetje tegenvallend (hoewel ik de film niet in 3D heb gezien, wellicht scheelt dit). Verder brengt de film wel ongeveer wat je er van kan verwachten, plus een zeer geloofwaardige tijger. Als boekverfilming vond ik het dan ook best geslaagd, hoewel het einde wat minder aankomt dan op papier het geval is.

De film is misschien wat sentimenteel, zeker erg klassiek, maar het is vooral onbeschrijfelijk zielig allemaal. Sowieso slaagt Cianfrance er altijd in mijn medelijden op te wekken voor z'n personages. Vaak hebben ze best goede kaarten in handen maar is het geluk toch niet (blijvend) voor hen weggelegd. In dit geval is het Isabel die werkelijk alles mee heeft op dat ene na: het lukt niet om een zwangerschap te voldragen. The light between oceans maakt heel invoelbaar hoe het stel vervolgens reageert op de baby die hen plots in handen valt (min of meer een deus ex machina op dat punt in het verhaal). Het drama dat volgt is eigenlijk onvermijdelijk. Met name Tom heeft geen werkelijke keuze: zou hij rapport opmaken van de vondeling dan richt hij daarmee zijn vrouw en zijn huwelijk te gronde. In de afwikkeling nadien blijven de personages te allen tijde geloofwaardig. Het tempo en de compositie van het verhaal zijn ook precies goed. De klassieke vormgeving is voor een dergelijk drama zeer passend, en vooral de shots van de reisjes naar en van het eiland zijn vaak fraai. Zonsondergangen hoeven van mij niet zo, maar daar staat het knap geschoten moment tegenover wanneer Tom de gevangenis wordt uitgevoerd. Vikander tenslotte speelt weer erg goed en maakt het plaatje compleet. Ik ben hier wel gevoelig voor hoor.

Prachtige film dus, met een paar van de beste dialogen die ik de laatste tijd gezien heb. Het begint direct goed met het verhaal dat de vader (Affleck) vertelt aan zijn dochter, in een tent, zonder dat je nog iets weet van wat er speelt, een scene waar echt de tijd voor wordt genomen en die met slechts een paar camerastandpunten wordt gefilmd. Daar valt ook de ongebruikelijke kadrering direct al op, die in de gehele film blijft opduiken (één van de personages staat bijvoorbeeld in de rand van het kader, of slechts één is en face in beeld).

Gaandeweg blijkt hoe het allemaal zit in Light of my life, qua informatievoorziening is het perfect gedoseerd in mijn ogen, en er blijft continu sprake van spanning. Het verwijt van kopieergedrag (van The road met name) deel ik niet, omdat er sprake is van een al lang bestaand subgenre in de verhalende kunst. Namelijk een postapocalyptische toestand. Er zijn veel meer voorbeelden hiervan en vaak tonen die verhalen zekere overeenkomsten: het jeugdboek Mecanoscript, de romans De stad der blinden, Het licht of De vlucht, Haneke's Le temps du loup. Ze delen genrekenmerken, dat is geen plagiaat.

Binnen dit kader springt Light of my life eruit in z'n diepe menselijkheid. De relatie van vader en dochter is echt prachtig neergezet. Affleck schittert op de cruciale momenten en Pniowsky doet niks verkeerd. Eén van de beste scenes is toch wel wanneer de vader gaat uitleggen hoe pubertijd, menstruatie en seks werken. Zo raak. Het emotionele hoogtepunt van de film komt echter wat later, het is eigenlijk maar één zin: Yeah, that's my daughter, een moment dat kippenvel geeft. Precies dit maakt Casey Aflleck mijns inziens vrij uniek in het Amerikaanse filmlandschap, dat hij met zo'n van sentiment gespeende film kan komen en het tóch impact laat hebben.

Ook de slotscene is erg mooi. Vaak houd ik er niet zo van als een film teveel wordt afgerond, door iets van eerder terug te laten komen, maar bij Light of my life zit er achter de woorden die de dochter uitspreekt een hele transformatie. Ze wordt eigenlijk met die ene zin een volwassen vrouw. Prachtig schrijfwerk. (Het kwam me voor dat het perspectief van dat eindshot ook een spiegeling vormt van eerdere shots vanuit de tent in het begin, maar dat weet ik niet zeker).

Als ik dan ook een puntje van kritiek mag aandragen, dan is dat het casten van een high-profile actrice als Elizabeth Moss voor de piepkleine rol van de moeder. Dit doet afbreuk aan de waarachtigheid. Het is ook volkomen onnodig, talloze onbekende actrices die dit prima zouden kunnen doen.

Maar goed, een parel van een film. En dan te bedenken dat ik door de lauwe score hier nog even ging twijfelen of ik deze wel moest gaan zien in de bioscoop.

Geslaagde jaren '20 esthetiek, met name cinematografisch natuurlijk. Dreyer ontmoet Duits expressionisme. Ook het geluid mag er zijn (waarbij de dialogen veel vlakker klinken dan de rest van de soundtrack, die juist heel ruimtelijk is). De eerste pakweg twintig minuten was ik geïntrigeerd. Helaas kon de situatie van de twee mannen me verder eigenlijk niet erg boeien, met een eigenlijk vrij voorspelbare escalatie tot waanzin en geweld. Het blijkt uiteindelijk goeddeels symbolisch te zijn en onder meer de Prometheus mythe te verbeelden, een type narratief dat me gewoon niet ligt. Op zich blijven er wel momenten die iets bevatten wat de moeite waard is, meest noemenswaardig uiteraard de slotontmoeting met het licht ("got a light?", moest ik aan denken). Maar over de gehele linie eerder teleurstellend, The lighthouse is teveel een abstract/symbolisch vehikel en bevat te weinig menselijkheid.

Keiharde film, maar ook behoorlijk leeg. De DVD-uitgave die ik bekeek had de eigenaardigheid het woord 'lichtpunt' in de linkerbovenhoek van het beeld te vertonen. Dat was dan ook het enige lichtpunt in deze film. De beestachtigheid die we te zien krijgen is weliswaar misselijkmakend, maar dat zegt niet zoveel over de filmkwaliteit.

Het verhaal is wel erg simpel. Waar een film als Requiem for a Dream nog meerdere zaken aansnijdt is Lilja 4-ever duidelijk wat beperkter. Daarnaast is er meer sprake van een opeenstapeling van gebeurtenissen dan van echte thematiek. Inhoud heeft de film nauwelijks (vergelijk bijvoorbeeld met Breaking the Waves). Op dit punt viel de film me dus een beetje tegen.

Wel goed vond ik de cinematografie en montage, gecombineerd met de muziek. Dit was de eerste keer dat ik Rammstein (?) kon waarderen. Verder vond ik het filmen in bijna alleen maar close-ups sterk. Het geeft een eigen karakter aan deze film.

Beetje tegenstrijdige gevoelens dus. Toch een 3,5*.

Kende Linda Rondstadt helemaal niet, en eigenlijk ging er bij de nummers nog steeds geen belletje rinkelen. Zingen kon ze, hoewel ik geen groot fan ben van de power-voice als zodanig en haar stem niet echt veel persoonlijkheid heeft. Het eerste deel van de docu, met haar pop-rock optredens, doet nog niet goed begrijpen waar ze haar status vandaan heeft. Maar in de tweede helft komt de diversiteit om de hoek kijken en dat deed m'n waardering voor haar zangkunsten wel stijgen. Lijkt me verder ook een fijn persoon. Als docu is het niet erg bijzonder overigens, veel pratende hoofden afgewisseld met beeldmateriaal van optredens (maar altijd korte fragmenten).

Een prima Dalton, die net wat meer dat duistere kantje heeft dan Moore en Brosnan en daarmee meer diepte in de rol van Bond weet te leggen. Ook verder één van de betere films in de reeks. In balans qua actie, mooie locaties, goeie Bondgirl. Krabbé is eigenlijk één van de mindere punten hier.