Meningen

Niet m'n ding.

Ik verbaas me een beetje over de status die het door de jaren heen heeft verworven. Niet dat de cijfers die het krijgt zo aanzienlijk hoog zijn, maar toch kan je niet zeggen dat deze film in de vergetelheid is geraakt. Wellicht omdat het een typische Williams-film is, maar dit keer tijdens de Vietnamoorlog. Dat levert wel een originele setting op.

Jammer genoeg was ik niet zo'n fan van Williams. Als acteur is hij sterk, heeft ook zeker briljante rollen gespeeld, maar in dit soort drukke en energieke personages kan ik niet zo veel met hem. Zijn radioscenes zijn erg vermoeiend, eigenlijk zelfs kinderachtig. Misschien dat dit voor die tijd die norm was om menig persoon van de oorlog af te leiden, maar als ik dit zo zie kan ik er maar weinig mee behalve me erdoorheen worstelen.

Verder wat indrukwekkende beelden van oorlog, maar de redelijk kinderlijke aanpak van het overige gedeelte van het verhaal zorgen ervoor dat de film eerder als een soort propagandafilm aanvoelt over hoe leuk de oorlog eigenlijk wel niet is. Natuurlijk spreekt de film dat juist tegen, maar al die vrolijke ongein voelt dan wel misplaatst aan, en naar mijn overtuiging onderneemt de film te weinig om echt dat anti-oorloggevoel uit te ademen.

Het is een best aardige productie mits het je ding is, maar de komedie is mijn ding niet en de nogal ongebalanceerde toon doet me ook weinig. Toch punten voor het aardige acteerwerk, wat indrukwekkende scenes van de oorlog en een authentieke omgeving. Dit soort films zijn mijn ding niet en zullen dat ook nooit worden. Ik denk dat ik daarvoor gewoon in het verkeerde tijdperk geboren ben.

Mwa.

Machine Gun Kelly is een artiest die ik pas recentelijk wat meer ben gaan volgen. Veel over zijn leefstijl zoek ik niet op, maar ik zie hem toch regelmatig even voorbijvliegen en zijn muziek mag ik ook best graag. Voorheen kende ik hem vooral als iemand die random voorbij komt lopen in films, tegenwoordig zie ik hem wat meer op de voorgrond.

Good Mourning lijkt vooral een beestje een bijeenkomst te zijn tussen wat vrienden die samen aan een project werken, maar het tussendoor niet kunnen laten om wat grapjes uit te halen. Soms lijkt er sprake te zijn van een zeker narratief, maar uiteindelijk is het 't komische aspect dat blijft overheersen in een dure en bombastische achtergrond. Een achtergrond waarin mensen met gekleurd haar op de voorgrond lopen.

Erg sterk is het inhoudelijk niet, maar uiteindelijk loopt het wel vlotjes en daar kan ik goed naar kijken. De grappen volgen elkaar in rap tempo op en het plezier springt er regelmatig af. De compleet volle en drukke aanpak zorgt ervoor dat het moeilijk is om verveeld te raken. Daarnaast zijn de stunts ook groots genoeg om niet eentonig te worden. Al bij al is de film van alles wat en dat werkt, maar bij elkaar komt het niet zo goed samen. Het blijft toch wat lui, maar zo slecht als het internet beweerd dat het is vond ik het ook weer niet.

Tja.

Wat moet je hier van denken? Met zo'n titel als deze verwacht je natuurlijk al geen meesterwerk wat voorbij gaat rollen. Wel een vlotte komedie die lachen geblazen is en vooral lekker dom is. Helaas is grappig niet meteen het eerste waar ik nu aan denk bij deze film.

Wel vlot, want het ging allemaal best snel voorbij. Het helpt er dan ook goed bij dat de film maar 95 minuten duurt, en dat is meestal een ideale speelduur voor komedies als deze. Deze film had ook echt geen minuut langer mogen duren, stel je voor dat een titel zoals deze pretentieus gaat doen.

Maar erg grappig weet het in die vrij korte speelduur niet te worden. Ook een glimlach zit er helaas niet in. Wel een vermakelijke filmervaring waardoor de film ook nooit pijnlijk weet te worden. Het element dat de film vooral een beetje weet te redden is het acteerwerk.

Vooral Sudeikis doet het zeer aardig, grappig niet zo zeer, maar hij kan best acteren. Ook medespelers doen het aardig, op Bibb na dan. Het helpt ook niet meteen dat ik Bibb in het algemeen maar een matig actrice vindt. Dat Sudeikis haar richting het einde vergeeft was al helemaal iets waar mijn broek spontaan voor afzakte.

Puberaal, kinderachtig en een tikkie vulgair, maar dan is ook te verwachtten. Voordeel is dat deze film de feiten net wat subtieler op tafel weet te gooien, waardoor het nooit irritante humor weet te worden. Gene schreeuwerige, vulgaire Rogen-komedie gelukkig. Enkel Labine komt soms in de buurt, maar zo'n factor als Labine lijkt tegenwoordig onmisbaar in Amerikaanse komedies.

Vermakelijk anderhalfuur. Niet verveeld, maar ook niet kunnen lachen. Film doet qua regie ook helemaal niets om op te vallen helaas, dus dan blijft het cijfer steken op een 2,5*.

Evil children.

Buitengewoon hilarische keuze om van zo'n 90s symbool nu een slecht kind te maken. Ik heb het natuurlijk over de jonge Culkin, en ik neem aan dat ik niet hoef te benoemen naar welke film(s) ik verwijs. Niet dat ik hem altijd sterk heb gevonden als acteur, maar als kotertje was hij erg schattig en om hem dan nu in zo'n rol te plaatsen is bijna geniaal te noemen.

Jammer genoeg helpt regisseur Ruben hem vervolgens weer om zeep. Ik weet het niet, maar de film voelde nergens echt natuurlijk en/of realistisch aan. Of dat ook de bedoeling was valt over te debatteren, maar de dialogen van Culkin voelen aan alsof zijn script was verwisseld met een James Bond-schurk. Iets te onwerkelijk allemaal, en het gaat hem ook nogal makkelijk af. Toch wel iets te storend om te blijven negeren.

Verder kenmerkt de film zich in nogal slecht acteerwerk van de ouders. Strontvervelend waren die prestaties. Een ontzettend vervelende uitdrukking van Crewson en haar onzichtbare medeacteurs. Wood is dan wel weer best oké, maar sowieso acteren de kinderen hier een stuk beter dan de ouders. Ik neem het de cast ook niet volledig kwalijk, want de rollen die ze krijgen zijn veel te uitgekauwd en herhaald. Wellicht dat dit te negeren was als The Good Son een nostalgiefilm was, maar dan zag ik 'm toch echt veel te laat.

Het verloop is best vermakelijk, maar de spanning ontbreekt door eerdergenoemde redenen. Het komt nooit echt naturel over, eerder als een toneelstuk. Dat neemt niet weg dat The Good Son geen sterke momenten kent. Een aantal mooie plaatjes van de natuur, wat sfeervolle sequenties en een sterke finale. Dat soort momenten maken gelukkig wat van de kritiek goed, maar niet genoeg voor een beter cijfer dan een 2,0*.

The Good Son valt te doen als een simpele film waarbij je niet veel bij hoeft na te denken, want logica is ver te zoeken. Ik neem aan dat menig ouder wel snel weet dat er iets mis is met kinderen als Culkin wanneer ze dit soort wartaal uitslaan. Ik vond de scenes waarbij de twee jongens kattenkwaad uithalen een stuk beter dan de wat hardere momenten. Was ook te verwachten, maar niettemin een gemiste kans. Matig geheel.

Regisseur Jess Norvisgaard brengt een ode aan de wat oudere, klassiekere horrorfilms die destijds niet veel meer nodig hadden dan een idee en een boel sfeer. Helaas ontbreekt het budget om dat tweede te realiseren, maar er is wat toewijding naar decoratie en specifiek de vampier ziet er opvallend goed uit. Jammerlijk is dat de hoofdpersonages niet echt weten te onderhouden en Norvisgaard er amper in slaagt om een mate van spanning op te bouwen. Wanneer de situatie escaleert, komt het daardoor enigszins saai voor de dag. De dramatische inslagen vertragen het tempo vervolgens nog meer en voegen bovendien niet al te veel toe. De potentie zit er dus in, de uitwerking laat echter te wensen over.

Goede film.

Ik had nog geen trailer gezien en ook geen enkel stukje van de film eerder gezien. Ik ging vooral af op de behoorlijk geinige poster. Maar daardoor schept dat een beetje verkeerde verwachtingen. Zo dacht ik even dat dit de Noé-achtige kant op ging met de Neonkleurtjes.

Maar de film was op dat gebied niet wat ik had verwacht. Kende het duo achter de film ook niet en kwam er pas later achter dat er eentje ook daadwerkelijk in de film speelde. En nog behoorlijk goed ook. Grappig dat ik dat dan niet eerder zag.

De film is op het gebied van mijn verwachting een stuk rauwer en intenser. Het begint al gelijk interessant. Al is het duidelijk dat het ook wel een echte dramafilm is die op een gegeven moment behoorlijk vaart krijgt en die ook niet meer laat varen.

Wel fijn, want de film blijft zo voortdurend interessant. Opvallend goede regie en redelijk cameragebruik. Het is niet wereldschokkend, maar voldoet wel aan de film zelf. Pattinson ook opvallend goed. Is inderdaad niet meer "die vampier van Twilight".

Maar ook Safdie zelf was sterk op dreef. Ook Duress was heel degelijk bezig. Maar het is opvallend genoeg Pattinson die vooral de ruimte inneemt met een sterkere rol die ik normaal van hem gewend ben. Goed dat ik hem nog eens echt zie acteren.

Wat de film wel een beetje mist is dat echte intense en hulpeloze gevoel. Het is nooit optimaal frusterend of spannend. Op dat gebied mist de film een iets intenser gevoeltje. Nu is het vooral vermakelijk maar blinkt het nergens helemaal in uit behalve heel degelijke regie en acteerwerk.

Interessant tot de laatste minuut, dat wel. En de vaart zit er goed in. Duurt voor de rest ook niet te lang en kent een redelijk verhaal. De Safdie-broertjes maken me nu wel redelijk nieuwsgierig naar hun nieuwe dramafilm met Sandler. Pattinson is in ieder geval onder hun handen een goed acteur.

Behoorlijk.

Eigenlijk veel beter dan ik vooraf had verwacht, heb nog weinig ervaring met Van Sant, ik had hem vooraf een beetje vergeleken met Zemeckis en Spielberg, een pro-Amerikaanse regisseur dus. Sowieso ben ik altijd strenger voor een top 250 film.

Maar dit was beter dan verwacht, ben zelfs licht weggeblazen. Damon vond ik altijd prima, maar hier gaat hij toch een niveau verder naar boven. Dit vooral omdat zijn personage ook zo leuk is om te volgen, ideaal type om dit soort filmpjes een beetje te dragen.

Williams is ook geweldig, heb nog weinig met zijn komedie typetjes gezien, maar dit vind ik in ieder geval erg goed. Erg interessant, beheerst en nergens te flauw karakter. Hij is eigenlijk gewoon een mens, en dat vind ik altijd een ideaal ingrediënt voor een personage zoals hij.

Vanaf het eerste uur al interessant, tweede trouwens ook. Ik ging heel snel door dei 126 minuten, fijn dat dit ook niet onnodig lang hoeft te duren. Soms hebben dit soort filmpjes weleens de neiging om boven de 150 minuten uit te steken, maar deze is gelukkig perfect in zijn speelduur.

Hier en daar wat voorspelbaar, maar dit is gelukkig beperkt. Het verhaal is erg interessant, de emotie oprecht en de buurt is leuk uitgekozen. Enkele boodschappen komen behoorlijk goed binnen, als je oplet, krijg je ook enkele mooie dialogen weer terug te zien later in de film en dat werkt eigenlijk uitstekend.

Dat hij aan het einde toch achter zijn meisje aangaat was wel te raden, en wat ook niet helemaal perfect was was de soundtrack. Leek wel uit de droomvlucht van de Efteling te komen, waardoor er soms een soort fantast sfeertje dreigt te hangen, en die vind ik gewoon niet passen.

Goede wegkijker, terwijl de film je ook echt meeneemt, en dat is ideaal voor een film zoals dit. Een hoog cijfer dan ook. Erg goed mee vermaakt.

Scotts komedie.

Het zal nooit echt mijn favoriete regisseur worden. Zowel qua persoonlijkheid als qua loopbaan niet. Zeker tegenwoordig vind ik hem nogal een zeikerd die iets te graag in de media wil staan vanwege één of andere brutale uitspraak. Zulk nieuws verspreidt zich natuurlijk als een vuurtje, en met Scott was dat niet anders.

Dit keer kiest Scott voor een andere omgeving dan de gebruikelijke Amerikaanse achtergrond. De film werd opgenomen in Frankrijk. Voor ons Europeanen is dat misschien een wat bekendere omgeving, maar voor Amerikanen zal het vast zijn overgekomen als helend water. In ieder geval vind ik het wel een prettige omgeving. Lekker rustgevend, mooi authentiek.

Acteerwerk is niet bepaald bijzonder, het is vooral dat Crowe en zijn groepje nooit echt briljant kunnen overkomen. Daarvoor zijn de personages ook gewoon te plat. Wat verder alleen de film integraal tegenwerkt is de humor, die ondanks de achtergrond nog altijd zeer Amerikaans is. Iets te lomp en vooral wat te random om echt leuk te zijn.

Het is niet bepaald een slechte film, wel een romcom die nooit een geslaagde grap kan includeren in het verhaal. Verder zit de film vol met voorspelbare paden en bijpersonages die maar flauw zijn. Het is dat de film een erg leuke locatie uitkiest, anders was er al helemaal niks te beleven met deze veilige komedie. Niet echt memorabel dit. Scott heeft zijn vroegere niveau nooit meer gehaald.

Goed.

Maar niet briljant naar mijn mening. Scorsese is dan ook niet mijn favoriete regisseur, alhoewel staat The Wolf of Wall Street in mijn top 10. Gelukkig kon ik Goofellas in het algemeen wel goed waarderen. Het genre ligt me ook gewoon niet helemaal.

Dus dan is het al een groot pluspunt dat de film een voldoende krijgt. De film kent enkele sterke scenes (Am i like a clown to you, do i make you laugh?). Maar in het algemeen weet zo'n rise and fall type film me niet echt meer te raken of mee te nemen.

Voor de rest is het een vrij sterke film die ondanks zijn redelijk pittige speelduur best blijft boeien maar het genre is ondertussen niet bepaald bijzonder meer. Grote bonuspunten voor enkele erg sterke scenes, dat is zeker.

Niet echt.

Watts in haar tweede US remake van een buitenlandse horrorfilm. Dit keer alleen niet door dezelfde makers, waardoor deze film niet letterlijk een kopie is zonder ondertiteling. Toch moet dit het onderspit delven tegen de originele film, die vele malen sterker en eigenzinniger was. Dit voelt eerder aan als poppenkasthorror.

Vooral de acteurs kunnen deze film niet omhoog houden. Het is ook niet de beste zet om een film als deze opnieuw te maken, omdat een film zoals de versie uit 2014 goed is dankzij de uitkomst. De aap is bij deze film dan uit de mouw en dan blijft er niet veel meer over. Behalve een overacterende Watts die altijd moeite ondervindt om zich als een normaal persoon te gedragen.

De twee kotertjes zijn vervelend en de sfeer die de originele film knap wist te behouden ontbreekt bij deze film volledig. Nergens ademt het een beklijvende sfeer uit of horror zelf. De decoratie evenals de setting zijn nog wel aardig, maar daarmee is het meeste positieve gezegd. Laat die Watts aub nooit meer in een remake van een horrorfilm opdraven, want klaarblijkelijk floppen ze automatisch.

Leuk!

Filmpje die ik sowieso al graag wilde zien, maar toch maar afgewacht tot hij eens op TV kwam. Typische film ook om lekker eens met een biertje en wat snacks te gaan kijken. Verstand ook op 0, en genieten van deze brute, maar ook grappige sportfilm.

Wel toegegeven dat de rol van Baruchel niet helemaal goed uit de verf kwam omdat hij niet in dit soort films past. Normaal vind ik hem wel te pruimen, maar hier was hij vooral irritant. Scott daarentegen, was echt geweldig. 1 van de leukste personages die ik in tijden heb gezien.

Begint ook gelijk leuk, snelle montage en pakkende dialogen. Zo'n beetje elke dialoog van een heerlijk spelende Scott zijn pakkend en grappig. Regelmatig moeten lachen. Leuk dat hij ook prima dit soort rollen kan spelen in plaats van de vervelende, op seks beluste nietsnut. (Stiffler)

Elke scene op de schaatsbaan was leuk. Knap geschoten soms, en met enkele brute en bloederige momenten waardoor de sport toch net wat gevaarlijker lijkt. Camera als puck, stick of toeschouwer/speler was ook goed bedacht en trekken je het spel in.

Nergens verveelt eigenlijk, al was de romantiek misschien net iets te overbodig. Ik keek hem namelijk eigenlijk puur voor de sport, en dan is de romantiek soms iets te veel aanwezig. Maar voor de rest is de film leuk en vond ik het toch jammer dat het afgelopen was na enige tijd.

Laatste gevecht tussen Schreiber en Scott, hij was misschien wat aan de korte kant, maar ik hield mijn adem wel degelijk in. Geweldig momentje ook. Ja, ik vind het een geslaagde film met een heerlijke Scott, geslaagde grappen en geweldige momenten op de ijsbaan. Wat mij betreft al de topper van de week voor mij.

Zoals verwacht minder.

Goon vond ik destijds echt heerlijk. Toen ik over het vervolg op de film te weten kwam, kon ik het natuurlijk niet te lang uitstellen om deze ook eens uit de proberen. Maar je moet natuurlijk altijd rekenen op het feit dat vervolgen meestal een beetje teleur stellen in vergelijking met deel 1.

En dat is hier zeker het geval. Maar dat kan je dan ook verwachtten als zo iemand als Jay Baruchel het vervolg gaat regisseren. Blijkbaar vond hij zijn rol in deel 1 zo leuk, dat hij koste wat kost wilde dat er een deel 2 kwam. En dan krijgt hij hem op deze manier dus.

Het is geen slecht resultaat uiteindelijk, maar in vergelijking met deel 1 stelt deze niet zo veel meer voor. Het leuke aan deel 1 was dat het nog redelijk zijn eigen plan trok. Deze volgt veel braver de Hollywood lijntjes en valt daarom ook een stuk minder op.

Want wat in deel 1 dus nauwelijks het geval was, krijgen we hier een hoop achtergrond, meer achtergrond dan ijshockey zelfs. Het personage van Russell moet weer de typische schurk voorstellen. En Schreiber was dan in deel 1 op z'n minst nog humaan.

Bovendien werkt alles gewoon iets minder. Baruchel blijft een minpunt als rol in deze film, en voor de rest concentreert de film zich jammerlijk genoeg minder op de sport en meer op een wat voorspelbaarder verhaal. Het is wel jammer, want het was niet slecht uiteindelijk.

Het personage van Scott is iets minder magisch dan in deel 1, maar is nog steeds erg leuk om te zien. Draagt de film nog steeds goed. De drama blijft toch wel subtiel, de film is wellicht zelfs subtieler dan deel 1. En zeker het einde buiten de voorspelbare Hollywood lijnen, was het moment dat Scott besluit te stoppen wel mooi gebracht.

En bovendien blijft de ijshockey hier nog steeds leuker. Iets minder dan in deel 1, maar wellicht iets bruter gebracht soms. Meer bloed in ieder geval. Maar in deel 1 ging de film meer op de sport in, en deze veel minder. Dat is ook een beetje het minpunt aan Goon 2. Goon blijf ik een geweldige film vinden. Dit vervolg is waardig, maar zoals verwacht wel een stuk minder. Was leuker als deze film weer zijn eigen plannetje een beetje trok.

Wel leuk.

Een film die toch wel een bekende status heeft. Alleen daarom dus ook gekeken, ik verwachtte er niet al te veel van aangezien het toch wel op de jeugd is gericht. De pen van Spielberg is ook duidelijk aanwezig hier, net als bij de andere Spielberg jeugdfilms.

Een voordeel aan de film is dat het allemaal leuk is gedaan, de aankleding ligt me wel, de types zijn wel leuk en de kinderen zijn mega enthousiast en lijken er enorm veel zin in te hebben. Vooral de opening waar de kinderen worden geïntroduceerd is erg geslaagd.

Een nadeel is het lawaai dat de film maakt, er zit zo veel geschreeuw in dat je bij de rustigere momenten een enig gevoel van rust voelt. De film is wel leuk qua slapstick en de set is ook prima. De film krijgt een voldoende, maar niet meer vanwege al het kabaal dat op een gegeven moment wel genoeg voor me was.

Halfje erbij na herziening. Het plezier dat regisseur Rob Letterman teweegbrengt met Goosebumps is namelijk van hoog niveau, waar de castleden gezellig aan meewerken. Vooral Jack Black past perfect in zijn rol en draagt de film bijna eigenhandig naar een hogere traptrede, al is dat natuurlijk een vereiste dat zijn personage met zich meebrengt. Verder is dit vooral een vermakelijke en niet al te lange film met genoeg afwisseling tussen avontuur, komedie en spanning. De computereffecten zijn iets te makkelijk en het gebeuren breekt nergens helemaal lekker los, maar toch ben je er als kijker zo doorheen en vormt op die manier aanstekelijke fun.

Herziening brengt hetzelfde cijfer teweeg. Daarmee wordt meteen duidelijk welke deelnemer van de reeks de betere is, want Haunted Halloween kent vooral een te lange aanloop en te weinig beloning. De decoraties die tot leven gewekt worden zijn echter nog altijd leuk en het acteerwerk kan er zeker mee door, maar toch is het allemaal te kort om boven de voorganger uit te steken. De optimale dooddoener is de ondankbare bijrol van Jack Black, die eigenlijk (zeer letterlijk) helemaal niets toevoegt aan dit vervolg. Een voldoende zit er nog in dankzij de lollige versiering van de film.

Fijne genremix onder de capabele handen van regisseur Scott Derrickson, die zich hiermee weer eens waagt aan een productie met veel financiële middelen. The Gorge vormt een combinatie tussen allerlei ideeën, concepten en genres zonder dat het als geheel te vol of rommelig begint aan te voelen. De eerste helft is op die manier vooral een romantische thriller met een mysterieuze dreiging en de tweede helft meer een actiesciencefiction met wat horror. Beide helften werken goed en Derrickson is visueel creatief genoeg om dat te versterken. Toch is het jammer dat The Gorge betrekkelijk weinig spanning weet op te roepen en te veel afhankelijk is van computereffecten, die niet al te best voor de dag komen. De achtergrond met Sigourney Weaver is bovendien te verwaarlozen, maar uiteindelijk vormt het nog altijd degelijk vermaak met genoeg tempo en bombast.

Vreemd.

Gosa is een film die nogal wat hooi op z'n vork neemt, en dat lijkt ook een beetje in dit soort cinema de gewoonte te zijn. Ik ben er niet de grootste fan van, maar met wat flexibiliteit valt er nog wel omheen te kijken. Films kunnen er namelijk geweldig mee zijn, maar dat is met Gosa helaas niet het geval. Het pakt nadelig uit.

De eerste helft van de film is waarschijnlijk de betere helft. Het acteerwerk is in ieder geval weer lekker vervelend, maar in deze film ook serieus slecht. Men denkt dat als je over de grond rolt en een hard stemgeluid hebt al meteen goed acteert, maar dat is dus niet het geval. Ik denk dat ik ieder personage met uitzondering van de leraar alweer vergeten was na afloop van de film.

Visueel kent de film wat aardige beelden. Het voornaamste voordeel van deze Gosa is dat het allemaal wel modern aanvoelt, als een film die ook zijn best doet om op hedendaagse trends in te spelen. Snelle montage, veel variatie in de horror, maar uiteindelijk eist dit allemaal zijn ultieme tol als de tweede helft is aangebroken. Het wordt namelijk een rommeltje.

Ik wist mijn god niet wat er eigenlijk nog gebeurde in de tweede helft van deze film. Alles vliegt een beetje door elkaar heen, maar de film rent er maar wat doelloos tussen rond, totdat het uiteindelijk met zijn hoofd plat tegen een muur aan botst. Ik vond het prima om naar te kijken, maar het punt is dat ik geen idee meer had waarnaar ik eigenlijk aan het kijken was.

Zo is Gosa nog wel een aardige film op visueel vlak, maar inhoudelijk een grote chaos. De film weigert het logische pad te bewandelen en neemt nogal vreemde keuzes die naar een wending toe leiden die al die gekkigheid niet perse nodig had. Ik heb er geen spijt van deze film gezien te hebben, maar daar houdt het ook weer op. Ik ben er namelijk ook niet bepaald blij mee.

Onmenselijk saaie mysteriefilm met een goed acterende cast, maar daarmee zijn alle positieve punten weer benoemd. Regisseur Robert Altman creëert een weinig opzienbarende wereld met een uitgewassen visuele uitstraling en een gebrek aan creatieve plotinsteken. De eerste helft van de film wordt gebruikt om de personages te voorzien van kleur, maar helaas brengen de makers ze weinig interessant naar voren. Het uitgesponnen gekwek boeit namelijk voor geen zier en eenmaal het whodunnit-aspect naar voren wordt geschoven zijn we allang over de helft heen. Tegen de tijd dat de detective komt opdagen wordt de kijker vooralsnog niet uitgenodigd om maar een moment mee te denken met de zaak en wordt dan ook vooral op afstand gehouden. Met een speelduur van 137 minuten lijkt Gosford Park vooral eindeloos lang te duren en vormt een verspilling van talent.

Ok.

Geen vervelende film om te zien, maar qua horrorfilm ook niet al te bijzonder. Gothika heeft het voordeel dat er een ervaren en vooral goede regisseur achter het roer lijkt te staan. Echter kan Kassovitz zijn horrorfilm niet redden van de middelmaat.

Gelukkig blijft Kassovitz visueel weer goed uithalen. De look van de film en vooral de inrichting zijn erg geslaagd. De blauwe gloed die van het gebouw afstraalt werkt erg goed. Het zorgt voor enkele sfeervolle beelden. Gecombineerd met keurige montage is de film dan ook best compleet op visueel vlak.

Qua acteerwerk is de film wat minder. Berry doet haar best, maar haar rol vereist zoveel geschreeuw en vervelend gedrag dat het niet een leuke prestatie is om naar te kijken. Ook de rol van Lynch en Downey Jr. komen niet echt van de grond vanwege groot gebrek aan ruimte. De rollen lijken nooit echt op te vallen.

Andere rollen zoals die van Cruz zijn ook gewoon ondermaats geacteerd en weten niet te overtuigen. Het gemiddelde acteerwerk is daarmee onder de middelmaat en de bekende cast die daar dan staat wordt redelijk afgedankt of verwaarloosd. Bovendien had er ook gewoon betere casting kunnen zijn.

Spannend wil de film ook niet echt worden, ondanks dat er genoeg potentie voor was. Het wil allemaal erg modern ogen, maar komt gewoon niet zo ver. Het is niet creepy, spannend of intens. Daarmee kijk je gewoon naar 98 minuten entertainment, maar wel 98 minuten die te veel potentie tonen waardoor het gebrek aan spanning behoorlijk gaat opvallen.

De twist richting het einde wil ook niet echt overtuigen. Zo'n verhulling van een medeplichtige, ik weet het gewoon niet. Om vervolgens zo'n typisch spannende Hollywood-finale erachteraan te breien. Het werkt gewoon niet zo, en de film verliest zijn stem er een beetje mee. Voor de rest is het wel een onderhoudend geheel. Keurig camerawerk, sterke montage en een krachtige visuele look. Daar blijft het helaas ook bij.

Meevaller.

Op het gebied van horror mist het wel een hoop elementen zoals gore en spanning. Ook al is het een komedie, en deze humor kan ik meestal ook wel waarderen. Soms waren er ook wel hele lollige momentjes. Ook wel redelijk vaak moeten giechelen.

De cast doet het heel redelijk, alleen wat stroef aan het begin. Pas op het laatst is het weer beter want dan kan je volgens mij ook weer meer laten zien. De grabbers zagen er trouwens erg leuk uit. De CGI was echt wel leuk gedaan.

Leuke uitkijker, voelt soms wat lang aan maar prima te doen.

Niet echt.

Grace: The Possession is een film die een erg leuk concept nastreeft waarin er iemand in de first-person-view wordt gevolgd. Het is een tijdje geleden dat ik dit voor een hele film lang in een horrorfilm heb gezien, en ook een film in het algemeen. De film start echter als normale film, maar na 5 minuten kan je het concept dan eindelijk aanschouwen.

Uiteindelijk wordt het duidelijk dat je de demon volgt door zijn of haar ogen. Dat zal ik maar even tussen de spoilertags houden omdat het wel wat weggeeft van het einde. Verder weet deze film erg te boeien dankzij de aanpak en is het niet vaak een probleem om door de scenes heen te komen, ook al zit niet elke scene vol met horror. Toch moet ik zeggen dat de eerste helft wat geslaagder was dan de tweede helft.

Vooral omdat de gedeeltes in de school ook de mooiste beelden met zich meebrengen. Om daar te komen moet je echter door wat matig acteerwerk heen zien te komen. Zeker Fast doet het niet bepaald goed en zit klem in standje overacting. Ze neemt haar verlegen type te serieus en creëert daarmee een personage dat totaal niet menselijk aanvoelt.

De bijrollen doen het gelukkig beter, maar regisseur Chan onderneemt te weinig om deze figuren ook leuke en interessante figuren te maken. Veel personages worden nogal standaard en makkelijk neergezet, waardoor de luiheid van de schrijvers al snel aan te voelen valt. De horror is ook niet eng te noemen en de schrikmomenten vallen vies tegen. Gewoon kabaal maken en klaas is kees.

De film wordt nog wel vooruit geholpen voor een visueel competente finale, die het als eindresultaat net een halfje extra laat verdienen. Deze film moet het hebben van de aanpak en wat knappe visuele beelden. De cinematografie is goed en het einde is lollig, verder is dit een slecht geacteerde en niet bepaald enge boel waarvan je 75% al snel weer vergeten bent.

Regisseur Mathieu Ratthe stunt met een aantal opvallend gedetailleerde computereffecten en komt aanzetten met een ideaal concept, maar het vervolg is zo rommelig en bizar slecht geschreven dat al die positieve punten vrijwel meteen ongedaan worden gemaakt. Specifiek de dialogen zijn totaal onmenselijk en bovendien zwaar onder de maat uitgevoerd door de castleden (waar Ratthe overigens zelf deel van uitmaakt) en de horrorscènes komen spanningsloos voor de dag. Het is daarnaast een enorm gemiste kans om niet alle beelden vanuit die filmende oogbal te laten plaatsvinden, nu moet er helaas ook weer zo'n oninteressant bijfiguur met een camera rondrennen om allerlei overbodige minuten toe te voegen. Tegen het einde aan is je aandacht hoogstwaarschijnlijk totaal verslapt, maar een aantal momenten tussendoor zijn aardig indrukwekkend in elkaar gedraaid.

Heerlijk.

En ook onverwacht, want deze vorm van klassiekers blijven me tegenwoordig bijna alleen nog maar teleurstellen. Om dan opeens overrompelt te worden door een ontzettend schattige, vermakelijke en hartverwarmende film is dan ook een opluchting. Het kan nog steeds, en The Graduate is daarin de gelukkige.

In het begin moest ik nog even wennen aan de rol van Hoffman die hier overduidelijk niet zijn beste maar niettemin iconische rol speelt. Hij wordt er door zowel Ross als Bancroft uitgespeeld, die samen eigenlijk veel betere personages vormen. Geen van allen worden geweldig uitgediept maar dat is ook niet het doel van de film, die zich vooral op romantiek en komedie richt.

Bijzonder dat er ook drama wordt aangegeven als genre, want The Graduate moet een van de luchtigste films zijn die ik heb mogen aanschouwen. Zowel de montage als de editing dragen hier aan bij, Nichols heeft zijn film goed onder controle en zorgt ervoor dat het geen minuut te lang of te kort duurt. Er wordt niets overgeslagen en bijna elke scene heeft wel een bepaalde en effectieve charme.

Ik vond het erg boeiend om te volgen hoe de film werd uitgewerkt en hoe de relaties ontstonden tussen Hoffman en de twee Robinsons. Wat de film verder nog naar een hoger niveau tilt zijn de ontzettend scherpe dialogen die bepaalde scenes heerlijk maken om doorheen te komen. Conversaties trekken je naar de film toe en grijpen je ook echt vast. Verder wordt onnodige traagheid vermeden en blijft de film zijn gehele duur vlot.

Erg snoezige film dus, gaat waarschijnlijk ook mijn favorieten in. Erg luchtige en vlotte film die je mee laat leven met de personages. De film voelt erg dicht en herkenbaar aan, en toch zo onmogelijk. Soms jammer van wat houterig acteerwerk en dat veel personages richting het einde plots onsympathiek worden gemaakt vond ik ook een wat misplaatste keuze. Verder een iconische en heerlijke film. Verdient terecht de klassiekerstatus.

Ja, goede film.

Heb deze film eigenlijk alleen voor de score gezien. Omdat hij op TV gekomen was dus maar aangezet. En ik ben ondanks het verhaal me niet echt aansprak toch goed genoten. Eastwood is goed als de 77-jarige knorrepot die opeens buitenlanders naast zich krijgt.

Aan de buitenlanders als zijn buren irriteerde ik me aan Sue de hele film door. Wat een vervelend karakter is het eigenlijk ook. Thao kon ik wel waarderen ondanks het niet volle acteerwerk. Eastwood draagt duidelijk de film, de kapper was trouwens ook leuk.

Een vlotte film, een voorspelbaar verhaal maar leuk en vermakelijk uitgewerkt. Goed om even door te kijken. 3,5*

Op het eerste gezicht lijkt Gran Turismo geen film waar een regisseur als Neill Blomkamp zich over zou moeten ontfermen, maar niets blijkt minder waar. Integendeel zelfs, hij komt met zijn beste film in jaren op de proppen. Alhoewel dit ten koste gaat van zijn inhoudelijke creativiteit, zorgt hij nog altijd voor een flinke stoot aan visuele creativiteit. Spannende, intense racescenes die worden afgewisseld met leuke montagetrucjes en genoeg gebeurtenissen om het tempo op de rit te houden. Het acteerwerk van met name David Harbour is overtuigend, waarmee enigszins wordt verbloemd dat het scenario uit een ontelbare hoeveelheid uitgekauwde clichés bestaat. Vrijwel de gehele film kan vanaf de eerste minuten worden uitgetekend, maar dat maakt de kijkervaring er niet veel minder plezierig om. De ruime speelduur van 135 minuten was snel om.

Dit is geniaal.

Tweede Anderson, nog weinig ervaring met de beste man gehad. Vooral omdat ik zijn stop-motion film Fantastic Mr. Fox niet erg indrukwekkend vond buiten het idee van stop-motion om. Later, vanwege IMDb top 250 toch maar deze ook gekeken, en ik krijg gelijk de neiging om wat meer van Anderson te kijken.

Normaal ben ik absoluut geen fan van dit soort camerawerk (van boven naar beneden links naar rechts, maar dit was gewoon fenomenaal. Kan Cuaron in mijn ogen wat van leren in Roma . De snelheid, de beweging, de sfeer is perfect in beeld gebracht door Anderson. Fenomenale tracking shots gecombineerd met fijne bewegingen zijn perfect.

Heerlijk vlotte montage ook, met veel detail dat absoluut nodig is voor films zoals deze. Dit had gemakkelijk kunnen veranderen in een saai drama achtige film, maar Anderson maakt het allemaal vlot met de montage. Fel kleurgebruik, waardoor het allemaal ook een soort fantasy sfeertje krijgt waardoor je niks serieus moet nemen en absoluut niet mag afkraken als het niet realistisch is. Daar gaat Anderson ook niet voor.

Geweldig acteerwerk, met name van Fiennes. Revolori moet nog wat bijleren, maar zijn houding is ok. Dafoe, Ronan, Brody en Goldblum zijn allemaal goed. Leuke, korte cameo's van bekende acteurs (Murray, Wilson en Keitel!) wat ook regelmatig dan opvalt. En allemaal zijn ze zo heerlijk over-the-top, mixed perfect met deze film.

Waar ik ook bij stil sta, is de miniatuur. 1 woord: GEWELDIG. Vooral de achtervolging op de slee of de gondels waren geweldig hierdoor. Krijgt een apart sfeertje, dat erg helpt. Het enige wat ik minder vond, is het verhaal zelf. Ondanks dat er van alles is gedaan qua visueel niveau, wist het verhaal zelf vaak niet optimaal te boeien, waardoor er in het middenstuk toch eventjes verveling toesloeg. Duurde gelukkig niet al te lang, want de techniekjes wisten me vroeg of laat weer terug te trekken.

Fenomenale film, makkelijk 1 van de betere die ik heb gezien qua montage. Vond het achteraf jammer dat hij weer voorbij was.

Erbarmelijke verzameling van oninteressante personages die elkaar herhaaldelijk tegenkomen in een gigantisch hotelcomplex en allemaal ook met hun eigen niet-boeiende problemen kampen. Regisseur Edmund Goulding voegt weinig toe aan dit weinig opzienbarende geheel, waarin vooral de castleden ruimte krijgen om wat leuks op het witte doek te zetten en op technisch vlak amper wat wordt aangevangen. De kijker is getuige van een variatie aan tragedies die soms droogkomisch en sensationeel gebracht worden, maar allemaal even vergeetbaar zijn. De speelduur van 112 minuten leek werkelijk niet over te gaan en zoveel heeft Grand Hotel inhoudelijk eigenlijk niet te melden. Bijzonder dat dit dan een Oscar in de wacht heeft gesleept.

Best een indrukwekkend filmpje.

Begin vond ik niet al te boeiend, begon me zelfs af te vragen of ik wel de juiste film had aangezet want ik vond het helemaal nergens op slaan. Toch maar doorgekeken en toen begon de film me langzaam toch moi mee te nemen door de straten van Italië.

Soms zeer prachtige beelden, en de film is daarnaast ook knap gefilmd en knap belicht. Veel oog voor detail en acteerwerk is ook zeer in orde, vooral de Servillo. Personages zijn wel wat plat, en het verhaal weet niet altijd veel indruk te maken.

Aan het einde pakt de film je wel goed, en je kan je vergrijpen aan de mooie beelden, maar als het verhaal en de personages iets minder plat waren was mijn beoordeling ongetwijfeld hoger.

Geweldig.

Tot nu toe gewoon de beste nominatie uit de horror-draft die ik heb gezien. Deze film gaat waarschijnlijk ook gelijk in mijn favorieten lijst, want wat was dit een briljante ervaring zeg. Zelden zo onder de indruk geweest van een horrorfilm.

Of ik er van flauw moest vallen, nee dat niet, maar de film kent inderdaad een hoop ongemakkelijke en vieze momenten die op zijn beurt ook zeker opvallen. De film neemt je eigenlijk al vrij snel mee in de ervaring, en is vanaf minuut 1 al boeiend.

Er had geen betere keuze kunnen zijn dan Marillier, de onschuldige uitstraling die ze geeft is eigenlijk gewoon perfect. Maar ook iedereen om haar heen acteert bovengemiddeld, en kent de film een intrigerende toon.

De horror is vrij hard, maar niet in een manier zoals je hem zou verwachten. Ik heb mijn eten ook maar even laten staan, want het wordt eigenlijk niet geschuwd. Sterker nog, ze gaan er behoorlijk op in. Ook visueel is de film dik in orde. Mooie shots en beelden van het Belgische landschap.

Dit is gewoon een toppertje, die absoluut nergens verveelt en nergens te lang aanvoelt. Misschien niet geschikt voor iedereen, maar dit is gewoon een van de allerbeste horrorfilms voor mij. Geen onzin, niet onnodig veel drama en telkens weer iets bijzonders. Ik hou hiervan.

Herziening van de debuutfilm van regisseursduo Colin Minihan en Stuart Ortiz, die hierna allebei een ander pad hebben bewandeld binnen hetzelfde genre. Grave Encounters is een film die soms effectief met spanning omgaat, zeer veel voordeel kent van de locatie en een aantal keer scherp uithaalt naar dit soort televisieprogramma's. Toch valt het op dat het middenstuk moeite ervaart om alles vlot te laten lopen en werken Minihan en Ortiz met redelijk goedkope schrikmomenten. Het duurt bovendien ook eventjes voordat alles in gang wordt gezet, waaruit opvalt dat de rustigere momenten veel effectiever voor de dag komen dan het hectische laatste halfuur. Het is een betere film dan het vervolg, maar ook een die helaas nergens tot absolute nagelbijter weet te ontpoppen.