Meningen

Komediefilm van regisseuse Anne Fletcher die pas laat in de tweede helft kracht begint te winnen. De eerste helft wordt vooral gespendeerd aan de excentrieke vormgeving van Barbra Streisand, die op de kijker een verstikkend effect heeft. Het is vooral vermoeiend om door deze vorm van komedie heen te komen, omdat het meeste wordt opgemaakt aan licht frustrerende handelingen en weinig menselijkheid. The Guilt Trip kantelt richting de tweede helft naar een wat herkenbaardere film en daar beginnen de personages beter op te leven. Rogen doet het erg goed, Streisand ook als je je bedenkt dat haar acteerprestatie doelbewust neergezet is. Op visueel vlak is het verder wat braafjes, maar ik verwacht op dat vlak niet veel van een regisseuse die zich vooral met de inhoud bezighoudt. Nipte voldoende voor nu, omdat het road-aspect enigszins wordt verwaarloosd.

Het is niet de eerste keer dat Europees succes met een groter budget en bekende acteurs moet worden herhaald in Amerika, en The Guilty is één van de meer recente voorbeelden. Gelukkig kiest regisseur Antoine Fuqua voor een hoofdrol van Jake Gyllenhaal, die de film als geen ander op sleeptouw neemt. Zijn toevoeging in deze minimale omgeving is bijna ongekend te noemen, met een perfecte hantering van urgentie en emoties. Deze inbreng compenseert grotendeels het bijzondere scenario dat veel te snel ontspoort. De plotwendingen zijn gelukkig uitstekend en de finale is goed gevonden, daarnaast is de moderne aanpak van Fuqua zeker gewaardeerd. Zonder het bij vlagen vreemdzinnige scenario had er meer uitgehaald kunnen worden, voor nu een herbewerking die wat mij betreft boven het bronmateriaal uitkomt dankzij Gyllenhaal.

Ongeremd, smerig en gemeen werkje met weinig budget gemaakt, maar evenzeer met een ongekende liefde richting praktische effecten. Regisseur Satoru Ogura profiteert ruimschoots van de vrijheid die hem is toegestaan en zoekt de horrorgrenzen nadrukkelijk op. Dat wordt bereikt door de inhoud zoveel mogelijk los te laten en meteen door te pakken met gruwelijke aaneenschakelingen van martelingen en vernederingen. De pogingen om wat serieuzere cinema neer te zetten falen echter, vooral omdat deze film er op visueel vlak niet uitziet. Een aantal effecten hebben bovendien de tijd niet erg sterk overleefd, maar het grootste euvel is dat het gebeuren na enige tijd simpelweg vermoeiend begint te worden.

Het includeren van Amber Heard en Jonathan Majors zal vast verantwoordelijk zijn voor de bijzonder lage beoordeling op het internet, maar dat laat vooral zien dat ook de grote sites steeds minder serieus te nemen zijn. Gully is geen perfecte film, maar sfeervol en overtuigend genoeg op voldoende vlakken om op z'n minst hoger te scoren dan een 2,6/10 gemiddeld. Over de grote lijn wordt er zeer degelijk geacteerd (met name Jacob Latimore is sterk), met de visuele afwerking zit het wel goed en er is genoeg aan de hand om te blijven boeien. Onhandig is echter de ongebalanceerde afwisseling tussen misdaad en drama, vooral dat eerste wordt nogal lomp ingevuld. De drie hoofdpersonages halen dermate idiote fratsen uit dat elke dramatische inslag ineffectief wordt en spijtig genoeg zet regisseur Nabil Elderkin daar behoorlijk op in. Het scenario kiest daarnaast om veel te veel perspectieven te belichten in een te kleinschalige speelduur, waardoor er geconcludeerd kan worden dat de film simpelweg te veel hooi op zijn vork neemt. Jammer natuurlijk, maar uiteindelijk entertainend genoeg voor een middelmaatcijfer.

De eerste Korine.

Toch moet ik zeggen dat de film verbazingwekkend genoeg veel meer centen had om uit te geven dan lijkt. Je zou denken dat dit binnen een week is opgenomen met een budget van €10.000 euro, maar tot m'n grote verbazing zat er wel meer dan een miljoen aan het project verbonden. Opmerkelijk gezien de look van de film.

Gummo wordt regelmatig geassocieerd met verontrustende cinema, maar dat ligt een beetje aan het effect dat de film op de kijker heeft. Er zitten best onheilspellende en nare momenten tussen, maar deze komen vooral tot uiting door middel van dialoog en sfeerzetting. Je zal nooit expliciet gruwelijkheden en/of barbaarse daden te zien krijgen, maar gewoon een dorp vol met vreemde mensen.

Enkele sterke momenten ten spijt, maar ik vond het allemaal nogal een onzinnig gebeuren. Gezien het feit dat de film zo vaak wisselt tussen personages is het voor de kijker moeilijk om je te verbinden met deze film. Daarnaast is het in 't algemeen gewoon erg moeilijk om maar een greintje sympathie te voelen met deze mensen. Het zijn allemaal vulgaire, onplezierige of ronduit oliedomme figuren.

Het draaft allemaal een beetje in cirkels zonder dat ik het gevoel kreeg dat er ergens maar een beetje progressie werd gemaakt. Wat andere mensen wel in de film kunnen zien, kan ik er absoluut niet in zien. Wel moet ik zeggen dat de film soms uitzonderlijk sterk is in het hanteren van een ongemakkelijke sfeer. Daar kan de film op scoren, maar ik zie Korine liever in zijn wat recentere werk.

Slecht.

Die Morel is er niet bepaald op vooruit gegaan met de jaren, alhoewel ik zijn films nooit zo bijzonder vond. Zijn allereerste heb ik nog niet gezien en op zijn toekomstige films zit ik niet bepaald met veel hype te wachten. The Gunman vind ik tot nu toe zijn slechtste.

Deze film is vooral saai terwijl een actie/thriller met deze titel juist vermakelijk zou moeten zijn. Morel faalt hierin door te veel met zijn film te willen. Het is altijd prima als een actiefilm meer wil zijn dan dat het is, maar er zijn grenzen. Dit is bijvoorbeeld ook weer zo'n film die een aantal actuele onderwerpen met het plot wil vermengen om ze 10 minuten later vervolgens weer te vergeten.

Penn doet het wel redelijk als actieheld maar een interessant personage is het absoluut niet, laat staan geschikt om 105 minuten mee te vullen. Het probleem is dat Morel gewoon geen interessante trekjes mee kan geven aan zijn karakters en een romantisch zijplot overigens ook niet.

Die romantiek is vooral een remmer en de chemie tussen Trinca en Penn blijft uit. Het is vooral irritant dat het erin wordt gestopt want het levert absoluut geen meerwaarde behalve dat de finale nu nog iets meer cliché is. Verder is het verhaal zelf ook niet interessant, dus ik denk dat het uiteindelijk ook niet zo veel had uitgemaakt, behalve dat ik dan sneller door kon naar de volgende film.

Verder biedt de film niet veel meer dan een aantal aardig vormgegeven actiescenes. Deze scenes zijn echter wel schaars aangezien The Gunman meer om het verhaal draait, maar wel een uiterst simpel en oninteressant verhaal. Wendingen interesseren verder niet en het tempo wil nergens opschieten, resulterend in een nogal vermoeiende film.

Nee, dit was vooral saai om uit te zitten. Kundig vormgegeven actiescenes en een Penn die prima op dreef is, maar verder een erg "normale" actiefilm. Soms ambitieus, maar bij lange na niet genoeg om bijzonder te zijn. Een film die je meteen vergeten bent nadat je hem hebt gezien.

Teleurstellend.

Een actiefilm met Karen Gillan en een John Wick-achtige aanpak. Wat kan er eigenlijk nog misgaan? Papushado, dat kan er misgaan, en zo blijkt in deze zeer onsubtiele actiefilm die op veel vlakken benzine mist. Het is sowieso grappig dat een film als deze zo duidelijk de kant van vrouwen kiest. Boeit me verder niet, maar opvallend is het zeker.

De film grossiert in pogingen tot stilisme. Heel veel binnen deze film hint naar een wereld die duidelijk niet de droevige boel is die planeet aarde heet. Dat maakt films als Gunpowder Milkshake in bepaalde opzichten wel leuker, want er worden duidelijk pogingen gedaan om cinematografisch een competente film neer te zetten. Mooie inrichtingen ook, geeft de film een leuk en speels extra tintje.

Acteerwerk viel me verder tegen, vooral van Gillan die toch niet helemaal in de film lijkt te passen. Ze lijkt verloren te zijn in de wereld die hier wordt geschept. Papushado kleedt haar aan met felle kleuren, maar als actieheldin lijkt ze toch niet de meest effectieve keuze te zijn geweest. Haar charme is er echter wel, het zijn vooral de actiescenes die haar geen eer aan doen. Verder zijn het vooral Giamatti, Ineson en Headey waar de kracht van komt, en dat zijn rollen die per definitie niet langer in beeld zijn dan 20 minuten max.

De actiescenes worden aardig versierd maar worden nooit cool. De film gaat niet ver genoeg en het camerawerk blijft te braaf om de scenes wat extra's mee te geven. Dat neemt niet weg dat ze (gelukkig) kleurrijk genoeg zijn. Daarnaast ligt het tempo hoog genoeg en volgen de scenes elkaar vlot op. Dat maakt van Gunpowder Milkshake een vermakelijke zit waar uiteindelijk de teleurstelling wel in overheerst omdat de scenes op diens beurt ook nooit gaaf of innovatief weten te zijn.

Het is erg half. Had de film graag het voordeel van de twijfel willen geven als ze dat kind integraal hadden geschrapt. Vanaf dat moment wordt deze Milkshake toch eerder een film die we te vaak hebben gezien, terwijl de geschepte wereld juist iets vernieuwends leek te willen hebben. Las overigens dat een tweede deel in de maak is. Hopelijk gaan ze dan wel buiten de comfortzone, want de potentie is er zeker.

Guns Akimbo blijft ook bij herziening een leuk filmpje. Radcliffe laat zich op zeer overtuigende wijze meevoeren in de kleurrijke, adrenalinevolle bende die regisseur Howden van het geheel maakt. Hoe overtuigend Radcliffe zijn rol ook neer mag zetten, Weaving komt er bovenuit. Mag ook wel, aangezien ze duidelijk een stuk excentrieker is, maar ach. Geweldig energiek camerawerk, constant trucjes met de montage en een snoeiend tempo zorgen ervoor dat Guns Akimbo eigenlijk altijd vermakelijk blijft. Een leuke weergave van wat entertainment kan zijn als je minder inzet op het inhoudelijke verhaal en meer doordendert met het concept zonder dit al te diep uit te werken en volop inzet op het plezier en de fun. Guns Akimbo mist wel een echte actiesequentie die er echt groots bovenuit steekt, maar voor het gegeven maakt dat weinig uit. Erg lollig.

Matig.

Grotesque heeft een status en die is zeker niet onverdiend. Buiten het verhaal dat enkel bestaat uit 1 zin scoort deze film vooral op het gebied van gore en gruwelijkheden. Dit is overigens ook mijn tweede Shiraishi, dat verrassend was toen gezien zijn eerste film die ik zag Noroi was, en dat was toch wel iets anders.

Deze film moet het enkel hebben van sterke effecten met de gore. Martelingen staan centraal in deze film, en dan mag je ook wel verwachten dat het echt kan uithalen. Dat gebeurt dan ook met verve, buiten de overdreven geluidseffecten. Gemene, zware en gruwelijke gore neemt een groot deel van de film in en ik heb er weinig problemen mee.

Wel, buiten de martelingen, is de film matig op andere vlakken. Acteerwerk naast Osako om is godsgruwelijk slecht en de montage, beelden en editing zijn allemaal beneden peil. De soundtrack schiet soms op een overdreven manier door, waardoor het vooral ongemakkelijk wordt. De film lijkt soms zo hard te proberen dat je het als extreme film minder serieus kan nemen.

Daarnaast is de inbreng van komedie, zeker richting de finale, niet echt voor mij. Ik vind het er op geen enkele manier inpassen. Zo kijk je uiteindelijk alleen maar tegen een film aan die gemene gore kent, maar verder niet veel meer. Dat is toch wel jammer, want de potentie was er zeker. Grotesque weet het alleen niet altijd in te vullen.

Omdat het kort duurt en nog wel aardig wegkeek geef ik het nog een 2,0*. Maar buiten de kelder is de film serieus brak en de regie is zwakjes. Een film is niet geweldig als het enkel op 1 vlak kan slagen, en dat bewijst Grotesque dan ook behoorlijk. Leuke gore maar de rest is matig. Je kan het proberen voor de status, anders kan je het zo goed als overslaan.

Heh.

Duidelijk geen hoogstaand onderdeel van cinema, maar het kan uiteraard nog best vermakelijk zijn. Nu valt Gutterballs denk ik binnen het trash-genre. Een genre waar ik van nature niet al te veel voeling mee heb, maar in de recentere titels willen er nog weleens verrassingen bijzitten. Helaas was Gutterballs dit niet.

Gutterballs was een titel die al heel lang op mijn kijklijst stond, ik meen dat de film in de tijd dat ik op MovieMeter zit al 2 jaar op mijn lijst staat . Voor sommigen is dit kort, voor mij is dit erg lang. Gutterballs stond er oorspronkelijk op voor de NC-17 rating, wat voor een slasher wat wil beloven. Die titel leeft de film soms ook behoorlijk op.

De film kenmerkt zich namelijk in agressieve horror met korte stukjes porno. Zo zitten er toch echt daadwerkelijke seksscènes in de film die hier en daar best expliciet in beeld worden gebracht. Laat ik dan net die preutse kijker zijn die hier niet perse dol op is. Ik krijg er niet bepaald een kick van.

De moorden zijn best origineel en behoorlijk over-the-top, maar ook best chaotisch in beeld gebracht. Dat geldt overigens ook voor de rest van de film. Alles is behoorlijk chaotisch en warrig gebracht, waardoor het aanvoelt alsof ze het binnen 3 weken in elkaar hebben gedraaid. (En wat blijkt). Hierdoor krijg je al snel een afgeraffelde vibe van de film.

Acteerwerk is ook niet best, maar dat ligt vooral aan de timing. Ik geloof ook niet dat heel veel geïmproviseerd is (wat wel wordt gezegd), want de timing tussen de dialogen was wel heel ernstig. Het lijkt alsof de hulpbordjes achter de schermen soms te laat omhoog worden getrokken. Dat warrige blijft de volledige 96 minuten aanhouden.

Wel is het allemaal best vermakelijk en behoorlijk grafisch. Maar dat maakt niet meteen een goede film, want de regie moet die elementen wel ondersteunen. Iets wat in deze film helaas niet gebeurd. Vandaar geen voldoende, maar voor de fun ook geen lage onvoldoende.

Matig.

Tweede Bong die ik nu zie, maar deze maakt beslist minder indruk. De concurrentie was ook misschien wat hoog als de andere Parasite betreft, maar toch kunnen monsterfilmpjes mij nog weleens verrassen. Helaas vind ik The Host toch echt 1 van de zwakkere in zijn soort.

De film heeft alleen wel het nadeel dat ik niet zo graag naar dit soort cinema kijk. Toch komt Zuid-Korea wat mij betreft met de beste films uit het Aziatische continent dus dat wil weleens verrassen, maar The Host is vooral irritant. De humor ligt me totaal niet en het monstertje zelf is matig tot leven gewekt in deze film.

CGI is slecht, maar met een paar lekkere monsterscenes valt er nog wel een beetje omheen te kijken. Na een sterke eerste 20 minuten is het alleen afgelopen met de goede monsterscenes. Het monster zelf is ook gewoon lelijk geanimeerd en veel scenes met dit monster willen niet echt leuk of cool zijn. Vooral de sequenties in het riool zijn erg saai.

Verder ligt het acteerwerk me niet en zitten er een aantal erg slecht gespeelde rollen bij. De huilerige humor vind ik sowieso erg slecht bij het genre passen, en de kritiek richting het westen (Zuid-Korea doet wat terug) is ook maar wat oppervlakkig. Leuk dat het gebeurd, maar doe het op z'n minst iets slimmer en niet op deze manier.

De film duurt verder ook ellendig lang, maar het liefst 119 minuten voor een film die niet eens zo heel veel te vertellen heeft. De spanning is nadat de 20ste minuut heeft geslagen ver te zoeken en de finale teleurstellend. Het gebruik van slow motion is overtollig en de film lijkt zichzelf een stuk indrukwekkender te vinden dan dat de kijker dat vind.

Nee, dit was hem niet. Erg moeizame en vooral lange zit. De eerste 20 minuten vond ik desondanks erg goed, en visueel ziet de film er buiten het monster zelf erg degelijk uit. Prima look en inrichting, dat valt nog wel te erkennen. Verder is dit gewoon niet echt mijn cinema en dat zal het ook nooit echt worden.