Logboek

Hier en daar kon de uitwerking inderdaad beter. Je kan echt vele kanten uit met deze film. Huishoudelijk geweld bijvoorbeeld om welke reden dan ook. Maar ik vond het concept wel wat, erg intrigerend en misschien cliché om te denken, maar only in America met al die vuurwapens die daar circuleren. Hoe één dag total loss gaan je frustraties van een jaar te niet doen of je zuivert, vond ik nogal krom. Leuk vond ik het wel.

Beetje typisch voor dergelijke films dat er onlogische beslissingen worden genomen. Ik had trouwens mijn huis nog een stuk beter beveiligd, wetende dat het er elk jaar terugkomt. Blijkbaar zijn er wel enkele vervolgen op dit? Misschien ook eens meepikken al vrees ik dat het waarschijnlijk alleen maar bergaf zal gaan.

Niet goed. Ik kan de commentaren hier alleen maar bijtreden. Zeer bizar verloop van de film. Na een uur zit het er al op om vervolgens 20 minuten lang af te sluiten met nietszeggende getuigenissen in docustijl van de scheepsramp. De idee erachter ontgaat me volledig.

Maar ook het eerste gedeelte is bijzonder zwak. Het leek wel een flauwe sketch, een toneelstuk met ondermaatse acteerprestaties. Ik heb Warre Borgmans hoog zitten, maar zelfs hij redt het niet. Dieptepunt toch wel bij Loes van den Heuvel die totaal niet uit haar rol van Carmen Waterslaegers raakt.

Bizar verloop van de overval. Komisch, maar dan zonder humor. Ik begrijp niet dat je als regisseur of scenarioschrijver met niets beter op de proppen kan komen.

Het is dat ik de Belgische markt niet volg, maar van deze had ik nog niet gehoord. Dit moet wel een erg beperkte release gekend hebben.

Jammer eigenlijk, want de film is verre van slecht. Heb er me best wel mee vermaakt. Niet super hoogstaand, maar degelijk. Een JCVD op leeftijd, maar nog steeds bikkelhard als lijfwacht en manusje van alles. Nogal een afgezaagd plot wel als alleenstaande vader met een kind. Creatief zijn ze niet geweest.

Maat leuk om te bekijken is het wel wanneer hij zich tussen hamer en aambeeld bevindt om een criminele bende op te rollen. Best kort met zijn 80 minuten. Leuk tussendoortje!

Nan Goldin was me voor deze documentaire geheel onbekend. Achteraf gezien hoefde het voor mij ook niet. Ik weet niet of het aan de docu of aan de persoon lag, maar het boeide me maar weinig. Een docu in twee delen. Enerzijds over haar eigen leven waaruit blijkt dat ze geen makkelijke jeugd had, maar voorts is het weinig interessant. Het tweede, dat verweven zit in de hele docu, is de strijd tegen Sacklers. Een nogal sterk activistische strijd welk niet altijd mijn stijl is.

Winnaar in Venetië? Het doet me toch even de wenkbrauwen fronsen.

Hiervan heb ik met mijn oma zaliger ongetwijfeld al beelden van gezien, zo'n 30 jaar geleden. Doet wat denken aan dat andere epos North & South. Ik keek er toch wat tegenop om deze in zijn geheel te bekijken. Vier uur is lang, maar al bij al blijft het geheel onderhoudend.

Uiteraard sterk gedateerd en op acteervlak bij momenten nogal houterig, maar het plot zelf is wel sterk. Het plot is natuurlijk vrij melodramatisch en voor al dat drama en die intriges moet je wel zijn. Centraal staat Scarlett, de toch wel weinig sympathieke dochter van de familie. Jaloers en venijnig bij momenten, het is een kwaad beestje dat haar beheerst. Door eigen toedoen ook heeft ze weinig geluk met de mannen in haar leven. Butler is minstens even antipathiek, maar dat is een man en dat is toch het meest bepalende geslacht in die tijd.

De film voelt soapachtig aan, maar ik had weinig anders verwacht. De oorlog waarin Lincoln het Zuiden heeft gestort komt in het eerste deel aan bod, in de laatste twee uur heb je het (liefdes)leven erna. Blij hem gezien te hebben, al bij al vlot, maar echt warm word ik er nu ook niet van.

Babylon is een film die op zich alle nodige elementen bevat om er een geweldige film van de maken. Enkele bijzonder leuke scènes in de woestijn, met de olifant of die steeds mislukte filmscéne om er maar enkele te noemen. Het acteerwerk is sterk met een vooral erg dynamische Margot Robbie en de decors zijn fabuleus waarbij je ogen tekort komt bij die decadente feestjes waarbij dans, seks, drank en drugs in overvloed aanwezig zijn.

De speelduur is lang, maar toch blijft de film onderhoudend genoeg om verder te kijken. Het niveau van het eerste uur wordt dan wel niet meer gehaald. Veel malloten in de film, alsof de wereld niets anders kende of een enkele uitzondering na. De film is bijzonder energiek en verdient daarvoor wel lof. Wat een spektakel bij momenten!

Iets te fragmentarisch misschien van opzet. Dat is meestal geen goed teken, hier pakt dat beter uit, maar daar zal de lange speelduur wel voor iets tussen zitten. Maar het kon gerust korter.

Een bijzonder ingetogen film over een man die zijn eenzaamheid nog maar moeilijk een plaats kan hoeven en vervolgens zich vastklampt aan die ene relatie die zijn pad kruist.

De film maakt vooral indruk voor de erg poëtische en serene aanpak. Zachte pianomuziek die doorheen de film geweven wordt, de rustige verhaalstem en prima cinematografie die rust uitstraalde.

De speelduur is beperkt, maar elke minuut wordt benut om je mee nemen. Ontroerend met een vleugje romantiek en drama. Toch wel van genoten van dit pareltje!

Bijzonder matige docu over het relaas van de cineaste die een portret brengt van haar dementerende moeder. Matig in die zin omdat ik de aanpak vrij vervelend vond. Dialogen gebeuren steeds buiten beeld en de moeder zelf werd steeds geportretteerd met aaneengeplakte foto's. Hier en daar dan archiefbeelden. Neen, ik vond het maar een zootje.

Inhoudelijk had ik er dan ook niet veel mee. Weinig beleving, weinig interesse ondanks het boeiende onderwerp. Dan wordt het moeilijk om een prima doxu af te leveren.

Wil je over een gelijkaardig onderwerp en gelijkaardige aanpak een prima docu zien, dan verwijs ik door naar Ik en Mijn Ouders, Mijn Ouders en Ik (Film, 2004). Stukken beter.

De democratie heeft in 1985 zijn tanden laten zien, maar daar bleef het ook bij. Het werd een poging om schoon schip te maken met het verleden, maar de goede bedoelingen en het vele harde werk stond niet in verhouding tot de veroordeling of strafmaat van de verantwoordelijken van het regime.

Oerdegelijk historisch rechtbankdrama. Komt nogal suf over, maar met een Ricardo Darin krijg je daartegenover zoveel kwaliteit voorgeschoteld dat het toch minstens boeiend blijft. Maar het is zeker niet voor iedereen weggelegd.

Het blijft me verbazen en eigenlijk ook weer niet hoe tijdens die periode een wereldkampioenschap voetbal kon plaatsvinden. De toewijzing gebeurde reeds in 1966 en dat is niet het Argentinië vanaf 1973, dat toen verviel in chaos op politiek, economisch en militair vlak. De Plaza de Mayo en de protesterende dwaze moeders waren er wel al in 1978, maar net als hun ijzeren wurggreep op de Argentijnse samenleving had de militaire Junta ook de Fifa in zijn achterzak.

Men zegt wel eens een oude boom niet te verplanten. Het is wat hier ook speelt met het bejaarde Quechua-stel Virginio en Sisa. Ondanks alle moeilijkheden en klimaatontwikkelingen weigeren ze te verhuizen naar de stad. De pogingen van hun kleinzoon zijn tevergeefs.

Hun koppigheid, maar ook hun overtuiging één te willen zijn met de natuur - hoe moeilijk die laatste het ook voor hen maakt - bepaalt hun honkvastheid. Fijne inkijk zo op die inheemse traditionele cultuur die tegelijkertijd samen gaat met het mooie dorre landschap en droogtes. Ook de alpaca's leiden er sterk onder.

De stad is inderdaad een optie, maar betekent evenzeer je eigen identiteit verloochenen. Utama geeft een neutraal beeld weer van het dilemma dat wordt voorgeschoteld, zonder voorkeur of oordeel.

Een film die me deed denken aan het gelauwerde Insyriated (Film, 2017). Het plot is grotendeels gelijkaardig. De burgeroorlog in Syrië waarbij er steeds burgers zijn die achterblijven in hun woning en weigeren te vertrekken naar (hopelijk) betere oorden als vluchteling.

Je krijgt een sterke inkijk hoe de dagen eruit zien. Buiten is het al bij al rustig, op een verdwaalde raket na. Het is vooral bang wachten tot het Syrische leger het stadsdeel bereikt en het is dan maar te hopen dat ze je met rust laten. De onzekerheid en angst is ruim aanwezig en wordt goed in beeld gebracht. Leven zonder stromend water en elektriciteit, eenvoudig is het niet, maar het gezin behelpt zich.

Ondanks het feit dat de film net het anderhalf uur overschrijdt, zakt het toch hier en daar wat in. Iets te weinig schwung bij momenten, maar al bij al blijft het onderhoudend. De blik op de verwoeste stad maakt indruk, net als het acteerwerk dat goed is.

Een ideale film voor jongeren eigenlijk om hen bewust te maken van oorlog en alles daarrond zonder geconfronteerd te moeten worden met beschietingen en lijken.

Een film van Nederlandse makelij zowaar, geschoten in een verpauperde (illegale) wijk rond Madrid. Een reden te meer voor het stadsbestuur om de grote middelen in te zetten en de boel met de grond gelijk te maken. De volgende lente zal er alvast anders uitzien.

Ondanks de vele tekortkomingen van hun woonsituatie is het een gekend fenomeen dat mensen ondanks alles toch gehecht zijn aan hun situatie, leefomgeving, hun roots of wat dan ook. Ze beschouwen het als een soort verwezenlijking, het enige wat ze hebben en zich aan kunnen vastklampen.

Het is zowat de grootste leidraad van de film. Hier en daar wat losse plots die naar weinig leiden. Maar de film biedt wel een interessante kijk hoe sommigen zich staande trachten te houden in een omgeving vol kommer en kwel.

Ik hou wel van minimalistische cinema, maar ik verwacht wel een intrigerend plot dat blijft hangen. Dat is hier niet het geval. Voornamelijk of louter (ik weet het niet meer) met een vaste camera geschoten. Knappe beelden wel, die eenheid met de natuur, met de bomen en de daarrond groeiende mossen te midden van de geïndustrialiseerde omgeving van Vilvoorde, een voorstad van Brussel die wordt versnipperd door diverse snelwegen en treinsporen. Niet de place to be alvast voor een leuk uitje.

Het plot is eenvoudig. Een Roemeense alleenstaande man plant een bezoek aan zijn moeder in Roemenië en bereidt zich voor. Zijn grootste bekommernis lijkt wel zijn volle frigo leeg te krijgen door van de groenten soep te maken en deze vervolgens uit te delen. Zo ontmoet hij de knappe Chinese dame Shuxiu. Traag en gestaag zoals de film verloopt leren ze elkaar kennen, met weinig woorden en nogal stuntelig. Voor het echt van de grond komt, is de aftiteling er al.

Vrij zwaarmoedige short over een koppel met huwelijksproblemen. Vooral bij de vrouw dan die een voorval eerder in de relatie maar niet kan verwerken. Erover praten lukt ook niet waardoor ze het maar op papier zet. Het weegt als een trauma op de vrouw en het ondermijnt het vertrouwen en de totale relatie met haar man. Best sfeervol geschetst waarbij de voice-over van de vrouw weifelend en fluisterend is. Het is symbolisch voor haar onmacht en twijfel.

Sterke film over één van de meest legendarische veldslagen uit de Tweede Wereldoorlog gezien vanuit Duits standpunt. Een soldaat van de Wehrmacht is niet noodzakelijk een nazi of Hitleradept. Het komt hier even aan bod. Een zuivere anti-oorlogsfilm waarbij het leed en zinloosheid van de oorlog en deze veldslag naar voren komt.

Enkele vechtscènes zijn bijzonder sterk zoals die in de riolen of even later in de besneeuwde vlakte met de tanks. Ook de persoonlijke gevoelens en getuigenissen van de soldaten maken indruk. Zo gaf iemand iemand zijn gevoel weer van een vreemde te zijn tijdens zijn verlofperiode bij zijn gezin. Hij hunkerde er zelfs naar om terug naar het front te komen. Het is een gevoel dat niet onbekend was voor velen die na de oorlog (definitief) huiswaarts keerden.

Jonge mannen met een toekomst worden opgeofferd in naam van het Duitse Rijk. De kameraadschap onderling komt ook sterk naar voren en het is zowat het enige wat hen echt drijft. Sterke slotscène ook die indruk maakt waarbij de koude en ontbering letterlijk toeslaat.

Garland heeft de tijdsgeest mee en dat zal mee de populariteit bepalen van zijn film. Knap hoe hij zich weet te onttrekken aan het gevaarlijke politieke debat. De zittende president met zijn 3e ambtstermijn mag dan wel de democratie in gevaar brengen, erg veel kom je er verder niet van te weten.

De trailer is vrij misleidend. De spectaculaire beelden uit Washington en het opgeblazen Lincoln Memorial zijn bijzonder, maar de film is voornamelijk een road movie van grotendeels lege straten die weliswaar bezaaid liggen met smeulende autokarkassen. Anarchie tiert welig, maar handelt lukraak los van elkaar. Het leek wel een setting van een zombie apocalypse.

Desalniettemin laten sommige beelden niets tot de verbeelding over. Het is de wet van de jungle. In die jungle acteren de (oorlogs)journalisten die de ogen en de mond zijn van de wereld. Om eerlijk te zijn was het beeld dat ik van hen kreeg vrij negatief. Het doel heiligt wel degelijk de middelen. Onverschillig, opportunistisch, egoïstisch en sensatiebelust ... het zijn maar enkele termen die bij me opkwamen. Vreemd dat ze door hun job zo getolereerd werden, want bij momenten waren het echt wel persmuskieten.

Een sterke coming of age van een tienermeisje in het islamitische Indonesië. Uithuwelijking is nog steeds de norm en wordt beschouwd als een eer. Alleen ziet Yuni het geheel anders. Zij wil verder studeren. Niet dat haar ouders haar die kans niet willen bieden, maar ze zal moeten rekenen op een studiebeurs om haar kosten te betalen.

Ze is bijzonder knap en kan de huwelijksaanzoeken niet meer bijhouden. Het heeft toch een sterke impact op haar zelfvertrouwen. Ze ontdekt haar seksualisering en voelt zich gekneld tussen de tradities en haar eigen toekomst. Niet perse een zware film, al bij al vrij luchtig al zijn de thema's zeker voelbaar. Vandaar ook het label dat deze film voor iedereen geschikt is. Ideaal voor een schoolvoorstelling voor 14-16 jarigen.

Een film die voor zijn doelpubliek weinig verkeerd doet. Ook culturele en religieuze facetten worden aangeraakt. In zijn geheel zie je Yuni als een intelligente vrouw die droomt van een eigen toekomst en met dezelfde (seksuele) gevoelens als Westerse tienermeisjes. Alleen is zij elders geboren.

Wel een fijne zombie horror zonder overdaad. Misschien dat velen op dat laatste wat afhaken wegens bij momenten te saai. Saai is het alvast voor Sam die zich stierlijk verveelt. Om de tijd te doden richt hij een paintballgeweer op de zombies op de straat. Hier en daar moet hij nog wat oefenen. Oefenen doet hij ook met het muziek maken. Zijn huisdier Alfred is zijn buddy, al zegt die niet zo veel terug. De kat ook niet, maar die is te eigenzinnig om geïnviteerd te worden.

Hoe het allemaal begonnen is, wordt niet verteld, en dat hoeft ook helemaal niet. Doet zo wat denken aan die klassieker "28 days later". Prima rol wel van Anders Danielsen Lie. Het is niet zo eenvoudig om de boel draaiende te houden in je eentje. Geen superhero, eerder een pantoffelheld.

Naast de eenzaamheid en de verveling toch ook wel wat aandacht welke impact dit heeft op Sam. En wat de actie betreft, zombies genoeg en hier en daar is er op tijd en stond wel een zombie-aanval. Meer dan geslaagd voor mij alvast!

Tijmen Govaerts is wel een fijne acteur. Hem echt leren kennen en appreciëren in het ongemakkelijke Muidhond (Film, 2019). Hier speelt hij een jongeman die zijn oud studiegenoten gade slaat tijdens een schoolreünie. Ik kon me wel iets voorstellen met zijn redenering en afkeuring.

Velen gaan naar zo'n reünie om mensen terug te zien en verhalen op te halen, maar het start toch voornamelijk van de idee of je het gemaakt hebt of niet in het leven. Niet dat iedereen zal gaan staan pochen met zijn pilootopleiding, maar als werkloze zonder diploma's heb je weinig zin in die sociaal narcistische omgeving. Ik las ook onlangs in een boek dat je gelukkig voelen afhangt van waar je jezelf positioneert ten aanzien van je buren, vrienden of andere homogene groepen.

Interessant plot dus. Later komt daar nog een subplot bij met de zwangere vrouw waarbij het voldoen aan de maatschappelijke verwachtingen wordt afgewogen tegenover het carpe diem principe.

Drie verhaallijnen in een Mexicaanse regio, een regio met niet bijster veel kansen. Een omgeving waar ieder zijn eigen problemen heeft, los van elkaar en toch met elkaar verbonden. De centrale rode draad lijkt seksualiteit te zijn, vooral hoe vrouwen die (wensen) te beleven of dienen te ondergaan.

Drie onderwerpen ook die zich telkens in een ander spectrum van de geldende (juridische) samenleving bevinden. In het eerste verhaal gaat het om een amoureuze relatie tussen personen met hetzelfde geslacht, het tweede verhaal gaat technisch over overspel waarbij na vele jaren de echtgenoot plots terug verschijnt alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Het derde verhaal is schrijnend en bevindt zich in de incestueuze sfeer.

Telkens zijn het personen die terugkeren naar hun heimat die ze om bepaalde redenen verlaten hebben. Voor allen lijkt de conclusie dat er weinig is veranderd.

Een Georgische film die een inkijk geeft op een binnenplein van enkele appartementen en huizen. Mooie opener wanneer de camera een bocht maakt van bijna 360° waar je koterijen en woningen, groot en klein, maar vooral het aftandse de revue ziet passeren.

Ieder huisje heeft zo zijn kruisje. Niemand ontsnapt eraan. Boeiend wel die interacties tussen al die personen. Veel sympathieke personages zijn er niet. De lelijkheid, het individualisme, de liefde en het onbegrip van en tussen de bewoners komt naar voren.

Veel personages en veel verschillende scènes waardoor de personages niet maximaal worden uitgelicht, maar het geeft wel weer hoe het eraan toegaat. Mooi visueel weergegeven ook met dat zwartwit.

Knappe weergave van het ouderkoppel van het jaar. Ik zou mijn kinderen soms ook eens achter het behangpapier willen hangen, maar het lijkt me not done om je kind doelbewust achter te laten op een publieke openbare weg om hem "een lesje te leren". Wat voor een signaal wil je als ouder dan geven aan je kind? "Pas op of de volgende keer doen we het echt?" Een relatie gebaseerd op macht en dreiging lijkt me geen gezonde basis om kinderen op te voeden.

Nu, er scheelt duidelijk wat met het jongetje aan het verhaal dat werd opgehangen. Autisme of ADHD behoren tot de mogelijkheden. Weinig openheid en een erg enge visie van de ouders hier. Lees je in en stel je open, het kan helpen ... Trouwens een kind van zeven haat niet. Stel je niet aan zou ik zeggen.

Een aantal harde kille reacties, toch voornamelijk van de moeder. Geen hysterisch gedoe, ook niet toen de politie arriveerde. Uiteraard wekt dat argwaan op. Later blijkt het waarom van de houding van de moeder. Enerzijds worden de verschillen tussen de vader- en moederrol blootgegeven. Papa doet alleen maar leuke dingen, mama de rest. Maar het gaat verder dan dat: wat moet je doen als moeder als je het moedergevoel niet ervaart. Dat was het enige dat me echt tot nadenken stemde. De vraag is natuurlijk ook vanwaar dat gevoel komt en of er iets aan gedaan kon worden.

Oja, prachtig cameragebruik. Alles in one shot opgenomen, ik denk het wel. Mede daarom een 4,0*.

Nu, er zijn nog wel wat sportmensen die in de jaren 80 en 90, nog voor het internettijdperk, een enorme impact hebben gehad op de samenleving, maar Michael Jordan was toch wel het summum. Zeker betreft de economische impact die hij had was ongezien en hij was zijn tijd ver vooruit.

Bij vlagen interessant, maar voor mij niet de film die ik er had van verwacht gezien de vrij goede commentaren. Jordan zit letterlijk aan de zijlijn en de focus ligt volledig bij Nike. Nuja, dat vermeldt de synopsis ook al, dus op zich was dat geen verrassing en ook niet het doel van de film.

Matt Damon doet het wel goed. Toch een betere acteur dan velen denken. Hij maakte voor mij de film behapbaar. Een film met de nodige luchtigheid en de nodige satire. Degelijk, maar voor mij niet meer dan dat.

Inderdaad een sterke oorlogsfilm ten tijde van de strijd tegen de Taliban in Afghanistan enkele jaren terug. Een sterke Jake Gyllenhaal die ik eindelijk nog eens zie schitteren in een prima film. Het is niet voor het eerst dat een film wordt gedraaid over soldaten op de vlucht voor de vijand.

Prima in beeld gebracht en best spannend te noemen. In het tweede gedeelte van de film wordt de omgekeerde beweging gemaakt, nog steeds erg goed, misschien net iets minder interessant. Zie je ook meteen dat de oorlog op het veld een totaal andere oorlog is dan die achter de administratieve bureaus.

Fijn om de vele lokale tolken die geallieerden helpen onder de aandacht worden gebracht. Voor een bepaald deel worden ze door hun landgenoten als verraders bestempeld. Prima evenwicht tussen actie en drama. Knap in beeld gebracht.

Wederom zo´n intrigerende Japanse film waarvoor ik graag even wil gaan neerzitten. Een ongewone ontmoeting tussen een gedesillusioneerd meisje det rondzwerft in een industriestad en een ietwat saaie cineast met weinig ruggengraat. Er wordt bewust gekozen voor deze karakters zodat de focus kon liggen op die minieme handelingen en gedragingen. Geen extremen hier, maar de weg poëtische melancholie.

Visueel ook zeer prachtig waarbij de grauwe omgeving een plus wordt. Fascinerend hoe ze op de daken lopen tussen kabels en buizen door. Ook hoe de spoorlijnen omgetoverd worden tot boeiende trekpleisters. Prima camerawerk ondersteund door zachte pianomuziek.

De film heeft iets mysterieus en dramatisch in zich, het ondoorgrondelijke meisje, de wat onbeholpen jongen. De film heeft het gevoel loom te zijn, maar heeft meer te bieden. Niet altijd overal voor me, maar voldoende om een herkijk te overwegen.

Niet zo'n gekende film zo lijkt het. Laatste bericht is meer dan 10 jaar oud. Vrij vreemde film ook wel, niet altijd makkelijk te volgen omdat het plotverloop non-lineair is. Het plot is sowieso erg belovend met een fake ontvoering. Nakatani is hemels en de relatie die ze onderhoudt met de klusjesman is bevreemdend.

Niet altijd even overtuigend. Halfweg zakt het zeker in. Gelukkig maakt het fatale einde nog veel goed. De spanning ontbreekt inderdaad wat.

De vergelijkingen met Sisu zijn hier al legio gemaakt. Er is wel iets van aan. Sisu vond ik misschien nog net iets beter, mede door de enorme karakterkop van het hoofdpersonage daar. Leuk vertier ook hier waarvan je niets serieus moet nemen. Historisch een sof, maar dat mag ook wel eens een keer.

Wel genoten van het tempo en het plot dat nimmer stilviel. Acteerwerk niet bijzonder, maar wel pure fun. Leuk zo zo'n doorslechte bad guy, de sergeant nog meer dan de luitenant-kolonel.

Heerlijk hoe die nazi's worden afgeknald, toch wel karma na hun zwijnengedrag gedurende de gehele film. Tof met het verstand op nul.

Een fijne giallo die niet uit de toon valt met de andere genre films die ik al zag. Altijd leuk zo'n whodunnit verhaal met de giallo-kenmerken erin verwerkt. Regie zit prima in elkaar en ook de spanning wordt rustig opgebouwd. Veel vrouwelijk schoon ook met hier een daar een streepje bloot.

Spannend en mysterieus waarbij het plot langzaam wordt ontrafeld. Er zijn giallo's met meer plotwisselingen en spanning, maar deze is zeker niet slecht. De film vlot niet altijd. Maar een straf om te bekijken is deze zeker niet!

Je kan een hobby hebben, maar je kan je ook volledig verliezen in een obsessie. De arme man weet het even niet meer wanneer zijn vrouw alsmaar boos reageert en zelfs hysterisch wordt. Weet hij veel dat ze jaloers is op zijn duivelse camera die hij met meer zorg en liefde behandelt dan zijn eigen vrouw en gezin. Toch wel een grappig - en weinig aan te bevelen moment - wanneer onze Filip zijn vrouw - midden in een echtelijke ruzie - probeert te plaatsen in een filmbeeld door met zijn vingers een vierkant te vormen. Niet zijn beste move ...

De filmstijl is grauw. Dicht op de huid ook. Er kunnen in dat opzicht wel parallellen getrokken worden tussen Filip en Kieslowski. Steeds leuk om fictie met de realiteit verweven te zien. Zijn trilogie vond ik sterker, maar deze voldoet eveneens.

Naturel acteerwerk waarbij je soms het gevoel krijgt naar een documentaire te zien. Fijn!

Ik kreeg een wat Eric Rohmer gevoel. Films ergens in het Zuiden van Frankrijk, vakantiesfeer, personages die genieten van het leven en omgaan met elkaars plus- en minpunten. Hier met als toetje het overlijden van de moeder des huizes.

Het lichaam blijft nog even liggen en iedereen krijgt de mogelijk om te groeten. Vreemde taferelen toch wel waarbij er geregeld veel passage is, kinderen tussen de rokken door glippen en dat onder het toeziend oog (nou ja) van onze onfortuinlijke dame.

Familie die elkaar amper ziet en enkel samenkomt op belangrijke momenten, mja, het is een moeilijk publiek wanneer de nalatenschap wordt besproken. Geen slaande ruzies of wat dan ook, maar met weinig gevoel voor empathie en schaamte worden wel enkele zakelijke en tevens onmiddellijke beslissingen genomen. De zoon, Milou, ondergaat het toch allemaal, al focust hij zich dan ook op andere verstrooiingen ...

Geen slechte Malle, maar hij heeft inderdaad betere films dan dit.

Het moet niet altijd makkelijk zijn om onder het juk van je ouder(s) je weg te vinden in het leven. Aan de andere kant lijkt het me ook logisch als je financieel afhankelijk bent, dat daar iets tegenover staat. Maar echt warm kan je de relatie tussen moeder en zoon niet noemen.

Die hypnosesessie vond ik maar een vreemd gegeven en de slotscène toont aan waar we allemaal al zaten op te wachten. Drastisch en effectief, dat is ook een manier om het op te lossen.

Een short dus met potentieel, maar ik trek die Marco Bellocchio toch niet zo.

Ik durf me wel eens te wagen aan die Britse gemoedelijke films in de bioscoop waar voornamelijk oudjes op afkomen. Wel, ik kan me best wat voorstellen met de commentaren hier door het gegniffel in de zaal. Los hiervan wel een degelijke film, best sfeervol ook dat stadje waar iedereen alles van iedereen lijkt te weten.

De plaats van de vrouw is bij deze ook duidelijk. Geen idee wat het ambt van de vrouwelijke politie-agente moest voorstellen, maar ik mag hopen dat ze wel wat meer mocht dan alleen maar thee zetten. Fijn acteerwerk ook wel. Spall, Colman en Buckley hadden er plezier in.

De film gezien met Engelse subs, niet alles kon ik vertalen, maar ik neem aan dat het gevloek en de schunnigheden niet veel aan de verbeelding overlieten. Oja, veel f*cks, ze komen lang niet aan The wolf of Wall Street, maar dit moeten er ook wel zeker honderd geweest zijn.

Eén van die Belgische klassiekers die ik steeds gemist heb. Nu kwam het er eindelijk van. Met een jonge Frank Vercruyssen, vandaag beter gekend als de inspecteur van de belastingen in de film Zillion (Film, 2022). Deze film is ook al bijna 30 jaar oud. Vercruyssen zowaar als lookalike van Wout Van Aert.

Fijne film wel, geen topper, maar gewoon erg degelijk. Mede dankzij de cast die het goed doet. Sidekicks Crets en Opbrouck in jolige bijrolletjes. En natuurlijk Ann Petersen die goed op dreef is als norse conciërge. Een film met een lach en een traan, met een romantiek die maar niet van de grond komt.

Manneken Pis is een film die in de geest van Stijn Coninx zijn Urbanusfilms is gedraaid. Niet zo grappig natuurlijk, maar wel in die gedegen Vlaamse stijl. Zeer sfeervol met de tram en het appartementsgebouw mét krakkemikkige lift.

Wanneer stadslui enkel de natuur zien wanneer er geldgewin mee gemoeid is, dan kijk je op een verkeerde manier naar de natuur. Vanuit die optiek heeft men nog steeds de idee dat de mens centraal staat en dat de natuur zich maar moet aanpassen. Het is zoals het er in de auto aan toe gaat: "de herten moeten maar een andere weg zoeken wanneer blijkt dat hun sporen door de glamping lopen". Nu niet dat die twee gezanten het kapitalistische kwaad waren, maar hun onwetendheid en naïviteit is niet naar de zin van Takumi. Het deed me wat denken aan de nieuwe Franse wet waarbij het uit is dat stadsmensen die verhuizen naar de rust van het platteland klachten indienen tegen lawaaierige koeien en hanen.

Hamaguchi's nieuwe film is een rustig voortkabbelende film die op het tempo en de harmonie van de natuur zijn tijd neemt. Kijken naar de bomen, water halen en hout kappen, het neemt wel wat tijd in beslag, maar duidt ook dat de natuur geeft als je ze maar respecteert.

De plotontwikkeling naar het einde toe is misschien wat geforceerd, maar bevestigt de filmtitel. Er is geen kwaad in de natuur, maar dat wil niet zeggen dat ze niet wreed kan zijn.

Genoten van deze op en top Italiaanse film gehuld in die mooie zwartwitte tinten die erg sfeervol het jaar na de Tweede Wereldoorlog weergaven in Rome.

Best wel een zwaar thema over huishoudelijk geweld. Prima ook die setting over de positie van de vrouw, de roddelcultuur, het gemeenschapsleven in de wijk, de tradities rond de verloving ...

Ondanks enkele zwaarmoedige onderwerpen slaagt Cortellesi er moeiteloos in om er enkele luchtige elementen in te proppen. Niet zozeer met humor, al was er zeker wat satire aanwezig, maar voornamelijk met de knappe muziek die de tijd leek te doen stilstaan. Aparte, maar geslaagde aanpak.

Verrassend einde waar iedereen wel op het verkeerde been werd gezet. Een ode aan de vrouw leek het wel voor Cortellesi, maar dan begrijp ik de brief aan Marcella niet zo goed. Dat leek veeleer op een afscheid. Grappig wel die opgeblazen ijsjeszaak, alleen mag Joost het weten hoe ze dat voor elkaar kreeg.

Weerasethakul creëert met zijn docufilm een divers portret van een land met een pluimage aan personages waarbij hij de stad als het platteland/jungle aandoet. Documentaire en fictie wisselen elkaar af. Op dat vlak top en top Weerasethakul. Soms wat verwarrend vond ik.

De film biedt een fijn portret, een soort roadmovie, van Thailand en diens bewoners. Dat alleen al is boeiend en geen straf om te bekijken.

Toch wel eentje voor de volhouder. De film is bijzonder loom alsof Weerasethakul een parallel wou trekken met het al even banale leven tussen Roong en Min. Hun grootste betrachting is alleen te zijn met hun tweeën en te genieten van elkaar, ergens ver weg in het bos waar niemand he kan storen. Het lome neemt dan echt wel de bovenhand. Alsof Weerasethakul het erom doet.

Weerasethakul neemt vervolgens de tijd om alles te registreren, blikken en bewegingen incluis. Het kabbelt rustig door, soms misschien iets te. Minimalistisch cinema ten top. Ik begrijp dat sommigen hiermee worstelen. En toch bereikt Weerasethakul wat hij wil bereiken met zijn film, die harmonie en dat gelukzalig gevoel. Met de seksscènes zie je dan weer zijn eigenzinnigheid terug. Maar het blijft geen evidente film...

Heerlijk zo'n mozaïekfilm waarbij de losse plots met elkaar verbonden worden én vooral een invloed op elkaar uitoefenen. Grootste pluspunt is dan ook het sterke plot en prima montagewerk. Wanneer personages zelf ook nog in de war zijn en verkeerde conclusies trekken, dan wordt het helemaal leuk.

Setting daar met de omgeving ook prima. Leuk dat uitje naar Senegal waarbij phishing ook onder de aandacht wordt gebracht. Met Valeria Bruno Tedeschi, altijd fijn om die terug te zien.

Ik kan me best inbeelden dat velen dit maar niets vinden. Deed in vele opzichten denken aan Ozon´s aparte Ricky (Film, 2009). Dan vond ik dit toch nog net iets beter. Zeker het romantische gedeelte waarbij je aanvoelt dat ondanks de aantrekkingskracht de afstand groot blijft.

Een film die draait rond het visuele en de invloed die de liefde daarop heeft. Fleur Geffier is een knappe verschijning en doet het verder ook wel goed. De film is met dat onzichtbare niet altijd even overtuigend. Soms komt het nogal stuntelig over. Zeker als baby of als kind.

Het plot is best onderhoudend en ook triest eigenlijk als je erbij stilstaat. Goede en minder goede momenten wisselen zich af, maar in zijn geheel heb ik me zeker niet verveeld.

Amai, de openingsscène is best heftig. Als dat de aanhef was van de short, dan kwam hij wel binnen. Jammer dat daar nauwelijks nog verder op wordt geborduurd. Nouja, het hoofdpersonage mag dan wel getroebleerd zijn - dat zal voor die gebeurtenis ook wel zo geweest zijn, vermoed ik.

Weinig humor hier. Eerder neerslachtig. Een camerastandpunt (standvastig) die steeds terugkomt en personages die in de lens kijken. De hand van Andersson is wel aanwezig. Sterk acteerwerk toch wel van Klas-Gösta Olsson. Een personage die zichzelf verliest in zijn eigen sleur en weinig sprankelende leventje.

Ik had een wat verkeerde indruk vooraf van de film. Op zich wel een leuk sterk begin van de film. Fijn ook hoe de game visueel wordt mee gemonteerd in het plot. Ik had best wel zin in zo'n luchtig vertier met de vibes en snelheid van pakweg de films van Adam McKay (The big short of Vice). Maar dat idee verbrokkelde toch na een tijdje.

Eens het product voorbij ging het over het claimen van de auteurs- en distributierechten en kwam men aan in de grauwe corruptie Sovjetwereld van spionnen. Het kon me eigenlijk maar weinig boeien al zat de algemene sfeer wel goed.

Goed acteerwerk wel, zeker van Egerton. Leuk ook die achtervolgingsscène, maar voor de rest erg veel gepalaver. Zo evident was het dus blijkbaar niet om Tetris van de grond te krijgen.

Langs de ene kant een vrij saai en vooral oubollig portret rond rouwverwerking. Minimalistische cinema. Een mockumentary ook waarbij de twee hoofdpersonages, vader en moeder, hun gevoelens geregeld uiten in de lens van de camera.

Op zich is de rouwverwerking en het ophalen van herinneringen aan de tragische dood van hun zoon wel interessant, maar het geheel (aanpak, aankleding, ...) is bijzonder suf. Het kost toch wel wat moeite om dat doffe tafereel te doorbreken. Op dat vlak alles behalve voor iedereen weggelegd.

De gemeente Temse aan de Schelde had een belangrijke bijdrage aan de film. Dat blijkt ook met de beelden langs de Schelde en de begraafplaats. Acteerwerk is degelijk, maar Dora van der Groen, is niet bepaald mijn favoriete actrice. Verder wel interessant hoe de vader verder wegkwijnt, hij kampte met een alcoholprobleem en hoe de moeder ook levensmoe is. Op dat vlak dan ook weer een maatschappijkritische blik.

Ik zag al betere animatiefilms uit Japan waarbij ik het eveneens moeilijk had me echt te kunnen onderdompelen in de film. Het verhaal lijkt alle kanten op te gaan waardoor ik het als rommelig ervoer.

Het is een poëtisch verhaal over twee outcasts die elkaar vinden in de muziek en dans. Wellicht een film vol symboliek en Japanse cultuur die ik moeilijk kon vastgrijpen - van de veertiende eeuw tot het hedendaagse.

Visueel bij momenten wel mooi vormgegeven. Een film die eerder bedoeld is voor een nichepubliek of een publiek dat wat meer thuis is in de Japanse poëtische culturen.

Boeiende technische short waar vooral het camerawerk me opviel. Dicht op de huid en het meisje erg centraal plaatsend door de camera rondom haar te bewegen. Leuk trucje ook om verschillende gesprekken in elkaar te laten overvloeien. Het geeft zo wat extra schwung.

Inhoudelijk tragisch en je komt er al gauw zelf achter wat haar is overkomen. Het viel inderdaad op wanneer haar werd gevraagd welke kledij gedragen werd waarbij dit refereerde naar het slachtoffer en niet de dader. Een short waarvan ik meer wou zien en ik het jammer vond dat het gedaan was. Vaak dus een pluspunt voor een short.

Niet ondersteboven van deze Zweedse productie. Niet slecht, maar ook niet eentje die ik me nog lang zal herinneren. Niet voor het eerst dat ik ervaar dat Zweden stereotiep door hier Noren, maar ook al door Denen, in een minderwaardig daglicht worden gesteld. Was ik me niet zozeer van bewust. Het was in deze film wel frappant toen bleek dat het een gespreksonderwerp was waarbij Dino gewoon aanwezig was.

Dino, een tiener met een rugzakje, tracht een nieuw leven op te bouwen in Oslo. Ze werkt als au-pair bij een rijk Noors gezin. De moeder is afwezig. Het gevoel is eerder luchtig. Alles lijkt vanzelf te lopen, weinig strubbelingen en het verleden wordt stilgezwegen. Vervolgens het traditionele "ik zie jou wel zitten", bah, iets te veel cliché voor mij.

Ik kende die Phoebe Dynevor ergens van. En ze is inderdaad ook te bewonderen in de Netflix release Fair Play (Film, 2023). Knap kind, hier als onbaatzuchtige girl next door.

Wel een zeer fijne feel good movie die voorbij raast als een trein en nimmer verveelt. Vanuit een underdog positie nemen een aantal gewone burgers het op tegen het establishment van de bankenwereld. Zeer luchtig en simpel gebracht hier. De werkelijkheid zal minder rooskleurig geweest zijn wellicht.

Prima rol overigens van Rory Kinnear. De rol zat hem als gegoten. Vrolijk en lief. Leuke kennismaking ook met de stad Burnley. Leuk!

Het kon een Van Warmerdam zijn. Toch wel een bijzondere Kroatische film waarbij een familie onder een schrikbewind leeft van een oom die telkens rond Kerst op bezoek komt. Jaar na jaar proberen ze hem te behagen. Het is duidelijk dat ze schrik hebben van hem en op eieren lopen om de situatie zo goed als mogelijk te ondergaan.

De reden waarom is lange tijd onduidelijk, maar ontvouwt zich later. Ook onderling is de relatie tussen de gezinsleden erg bevreemdend. Van een hecht gezin is nauwelijks sprake. Het is soms moeilijk hoogte te krijgen van dit allegaartje. Hier en daar een komische inslag. Geen idee evenwel of je voor welk personage dan ook sympathie moet hebben.

Maar boeiend was het zeker. Ik hou wel van die absurde insteek. Best origineel en creatief. Licht aanbevelingswaardig.

Ik zag er al verschillende andere Tarkovsky, betere ook. Zoals steeds weinig toegankelijk en eentje waarbij je eens goed moet voor gaan zitten. Bijzonder fraaie plaatjes alweer. Cinematografisch bijzonder sterk. Erg donkere beelden, zwartwit ook gedeeltelijk. Somber en deprimerende aanblik, dat zeker.

Het verhaal zelf was minder aan mij besteed. Misschien dat ik niet 100% de focus had, maar ik begreep er niet zo veel van, of het raakte me ook onvoldoende. Gelukkig kon ik me wel optrekken aan de prachtige visuele stijl.

Ik weet niet goed hoe ik de film moet inschatten. De oorlogsscènes waren knap. Veel acties en confrontaties, veel beschietingen en ontploffingen en bovenal vrij bombastisch met de tanks en ander geschut. Naar dialogen toe wat vreemd bij momenten. Soms wat luchtig, maar eveneens sterk.

Neem bijvoorbeeld de scène waarbij Steiner door de kolonel werd opgeroepen Stransky te beoordelen om hem het Ijzeren Kruis te verlenen, een onderscheiding waar hij ongemeen op aast. Niet via heldenrollen, maar via manipulatie en bedrog.

Fijn ook die scène met de Russische vrouwen. Grappig zelfs, ook hoe Steiner ermee omging. Interessant was ook de idee van de Wehrmacht over hoe men dacht over de partij of Hitler. Geen bikkelharde oorlogsfilm zoals Stalingrad dat bijvoorbeeld is, maar je krijgt wel een luchtige impressie hoe er aan toe kon gaan in een Duits peloton.

Ook niet geheel overtuigd van de film die erg fragmentarisch aanvoelt door steeds korte scènes te beslaan van een bepaalde periode in het leven van Makoto. Telkens gaat de film terug in de tijd. Er is vervolgens niet altijd een rechtstreeks verband tussen de verschillende episodes. Soms hangen de fragmenten los van elkaar waardoor het moeilijk wordt een coherent verhaal te ontdekken.

Omdat ik er qua verhaal weinig mee kon, heb ik me maar gefocust op de cinematografie en de beelden. Die was prima. Fijn zo om wel die Japanse omgeving en cultuur te ontdekken. Het zijn vaak kleine dingen die het hem dan doen. De kleine oplopende steegjes, de compacte woningen, de omgang met elkaar... Kan ik ook best van genieten.

Toch een erg opmerkelijke film ten tijde van de Spaanse burgeroorlog in de jaren 30 van de vorige eeuw. Niemand kon vertrouwd worden en al helemaal je buren niet. De klikcultuur vierde hoogtij en iedereen werd in de gaten gehouden. Een deur die plots meer dan anders werd gesloten, een kledingstuk dat er niet hoorde dat werd gewassen, niets ontging de spionnen.

Het is in die context dat Higinio thuis onderdook. Hij was niet de enige al wist hij dat op het moment zelf niet. Vreselijk moest het geweest zijn om 30 jaar lang opgesloten te zijn geweest in je eigen huis. Bij momenten wat aandacht voor de psychologische impact an het gebeuren. De wrevel met de partner, de eenzaamheid, de gevolgen van de ingeslagen weg. Het meest aangrijpende vond ik de verwijten nog van de zoon en dat na zoveel jaar.

Goed acteerwerk en bij flarden een prima setting met claustrofobische indrukken. Ook de kleine straatjes in het dorp waren fraai, zeker wanneer Higinio ontsnapte aan de guardia civil.

Eindelijk ook meegepikt. Voor Ceylan moet je je tijd nemen. Ook hier opnieuw. Centraal staat Samet, een tekenleraar die zijn dagen in het vergeten gat in Anatolië aftellen, want volgend jaar gaat hij naar Istanboel waar zijn kwaliteiten wel naar waarde geschat zullen worden.

Hij hekelt de dorpsmentaliteit, de bekrompen geesten en weinige toekomstperspectieven die ze hebben. Nu niet dat hij daar steeds zelf het goede voorbeeld voor geeft. Hij lijkt eveneens aangestoken te zijn door het ambitieloze virus.

Wanneer hij beschuldigd wordt van grensoverschrijdend gedrag ervaart hij dit als onrechtvaardig. Daarnaast is er in de film aandacht voor de driehoeksrelatie tussen hem, zijn medebewoner en Nuray, eveneens leerkracht in een naburige school. Bij vlagen interessant en onderhoudend. Bij Ceylan eveneens prachtige plaatjes van de sneeuw of de omgeving. Schilderachtig mooi!

Deed me qua stijl wat denken aan die andere Zweedse klassieker uit de jaren 80, Pelle Erobreren (Film, 1987). Hier met een jonge Skarsgard die als wees opgroeit op een boerderij met een harteloze grootgrondbezitter die ernaast ook een fabrieksbaas is. Sven is een harde werker en mort nooit, waardoor hij een waardevolle en ideale werkkracht is.

Wanneer hij bij een zelfstandige familie terechtkomt ervaart hij liefde en loon naar werken, dit tegen de zin van de fabrieksbaas die hem als zijn eigendom beschouwt.

Een aantal mooie taferelen en prima neergezet door Skarsgard. Geen meesterwerk voor mij, maar wel een erg degelijke boerenfilm.

Ik heb deze Robot dreams voor me uitgeschoven omdat ik wat terughoudend was toen ik de animaties zag. Ik had een soort idiote animatiefilm voor ogen, maar daar heb ik me schromelijk in vergist. Wat een fijne film, zeg!

Een film over vriendschap en eenzaamheid. En blijkbaar is het in de wereld van Dog geen probleem om gezien te worden met een gezelschapsrobot.

Opvallend dat er geen enkel woord wordt gesproken. Maar dat hoefde ook niet. Alles is erg duidelijk, dat betekent ook dat de film vooral op het gevoel werkt en visueel toch sterk is. Leuke vibe ook die over de film hangt. Grappig en ontroerend. Fijn ook die verwijzing naar Manhattan van Woody Allen aan het bankje.

Knappe serene film zoals ik ze graag zie vanuit Japan. Men windt er geen doekjes om en de film geeft meteen aan waarover het gaat. Na een aardbeving gevolgd door een tsunami blijft Minako wezenloos achter. Niemand ziet haar, niemand hoort haar. Al snel komt ze erachter dat ze overleden is en dat ze niet de enige is die zich in deze situatie bevindt.

De film heeft een humanistische moraal over het doel in het leven en het opnemen van spijt. Elk heeft zo zijn eigen leven en verhaal, met dingen die men (nog) had willen doen of zaken die men anders gewenst had. Een aantal personages worden zo verder uitgediept. Het hoofdpersonage die op zoek gaat naar haar zoon Ryo. Ik vraag me dan af wat je moet hopen: wil je hem dood of levend terugvinden?

Het meest interessante vond ik toch het verhaal van de cineast en het besluit om zijn film verder af te werken. Ik heb vaak een zwak voor films in een film en dat is hier niet anders. Poëtisch mooi bij momenten. Fijn!

Met feel good films heb je het gevaar dat het nogal gefabriceerd en voorspelbaar is. En er wordt vaak de sentimentele toer opgegaan. Dat is hier niet anders. Bill Nighy heeft al betere rollen gehad. Ik had hem hier meer inspirerend verwacht, maar dat kwam hier nauwelijks uit de verf.

Maar het is en blijft wel een leuke wegkijker. Alles behalve een topper, maar het is wel aangenaam om de gedachte van de world cup voor daklozen eens in de verf te zetten. Nogal luchtig en simpel gebracht, want vaak gaat het om mensen met gecompliceerde problemen. Leuk ook de kiekjes van Rome, blijft een geweldige stad.

Kon evengoed 3,0* worden wat mij betreft, maar dan moest de rol van Nighy beter uitgewerkt worden. Niet geweldig, maar ik heb me niet verveeld.

Bij mijn weten is er geen grote (Noord-)Koreaanse gemeenschap in België of Brussel. De film laat uitschijnen zich in Brussel af te spelen, maar dat gevoel krijg je helemaal niet. Ik herkende wel het Klein Kasteeltje, dat is het eerste aanmeld- en registratiepunt voor vluchtelingen in België.

In dat opzicht dus wel een vrij ongewone film. We volgen Ki-wan, een Noord-Koreaan op de vlucht die een beter leven tracht op te bouwen in België. Een typisch vluchtelingenverhaal met veel eenzaamheid, dakloosheid en strijd om te overleven.

Op zich wel boeiend. Het subplot van de vriendin vond ik minder interessant waarbij er werd uitgeweken naar het misdaadmilieu. Hoefde voor mij totaal niet.