Mon Ange (2016)

Fantasy, ik heb het er altijd wel een beetje moeilijk mee. In dit geval is er bijvoorbeeld de onzichtbare Mon Ange die aan tafel zit, aardappelpuree op z'n vork neemt, en dan ... dan gaat het beeld weg, terwijl de prangende vraag door m'n hoofd gaat op welk die aardappelpuree óók niet meer zichtbaar zal zijn.

Maar goed, het is een sprookje, en die elementen horen daar uiteraard bij. En dan zag ik toch een traag maar meeslepend verhaal, origineel in z'n soberheid, dat drama en romantiek warm combineert. Zonder teveel drama; zonder goedkope romantiek.

Mooi is de manier waarop de aantrekkingskracht tussen twee kinderen wordt getoond, een eerste vlinder-in-de-buik gevoel, zonder meer, dat op latere leeftijd uitgroeit tot verliefdheid, en tot meer.

Heerlijk vond ik de eerste ontmoetingen tussen Mon Ange en Madeleine: het personage van de blinde jongedame - zie vanaf seconde 39 in de trailer - wordt hartverwarmend sterk uitgebeeld door een actrice die sindsdien, zie ik op IMDb, helaas niet meer voor de camera stond.

Rambo + Evil Dead + James Bond: daar het tegengestelde van.

Ik kan me best inbeelden dat velen dit maar niets vinden. Deed in vele opzichten denken aan Ozon´s aparte Ricky (Film, 2009). Dan vond ik dit toch nog net iets beter. Zeker het romantische gedeelte waarbij je aanvoelt dat ondanks de aantrekkingskracht de afstand groot blijft.

Een film die draait rond het visuele en de invloed die de liefde daarop heeft. Fleur Geffier is een knappe verschijning en doet het verder ook wel goed. De film is met dat onzichtbare niet altijd even overtuigend. Soms komt het nogal stuntelig over. Zeker als baby of als kind.

Het plot is best onderhoudend en ook triest eigenlijk als je erbij stilstaat. Goede en minder goede momenten wisselen zich af, maar in zijn geheel heb ik me zeker niet verveeld.