Civil War (2024)

Dat een oorlog of burgeroorlog alleen maar verliezers kent weet je al. Dat is de letterlijke boodschap van een antioorlog film. Daarvoor doe ik het niet en niemand niet denk ik. Dat is niet origineel. Dat kan niet de kracht zijn van een film want dat is iedere antioorlog film. Dat weet je al van te voren. Het gaat meer om binding met wat je ziet op het scherm en personages. Het is bijna eerder een film over oorlogsfotografen dan van een burgeroorlog.

Ik denk dat lang niet iedereen dat weet. Snders zouden ze er ook niet meer zijn. Denk juist dat het heel confronterend kan zijn om het zo te zien in een welvarend westers land. Dat is al een originele insteek. Daarbij is dit een toekomst die helaas verre van onmogelijk lijkt.

Het is ook een film over een burgeroorlog. De fotografen worden hierbij ingezet om een neutraal beeld te geven. Zoals ik al schreef ligt de kracht juist in het a-politieke karakter.

Maar goed, ik vind in tegenstelling tot jou, oorlog verre van saai en juist een heel boeiend onderwerp. Met name omdat het menselijk gedrag toont als je het lage beschaving ervan afpelt. Ik hou van de extremen die je daardoor krijgt. In mijn top 10 staan ook 3 oorlogfilms en een paar andere films hebben er ook wel wat van weg.

Het is niet dat ik oorlog saai vind maar ik vind deze film saai. Apocalypse now (5*) sterren en een film die je met deze kan vergelijken is '71 (4.5*). Ergens is het wel interessant dat de oorlogsfotografen objectief zijn en daardoor is de film ook objectief maar tegelijkertijd begrijp ik het einde dan niet met de president want dan had dat ook achterwege kunnen blijven. Ik heb niet heel veel met de vorm en ik kan bij deze film nergens over nadenken, iets wat ik wel heb met andere films van Garland en voornamelijk met de serie Devs wat ik het beste vind wat hij heeft gemaakt. Het kan confronterend zijn maar bij mij was dat niet echt zo. Ik wou dat het zo was maar ik vind het een beetje een onbegrijpelijk zooitje. Heeft te maken denk ik dat ik juist meer wou weten over het hoe en wat en niet perse op pad wil met die oorlogsfotografen.

Het eind vond ik ook te kort door de bocht en voelde afgeraffeld. Wat meer duiding, die ook best a-politiek had kunnen zijn, was idd wel fijn geweest.

Maar ik vond het visueel erg sterk.

Een mooie road movie met een paar uitstekende scenes die helaas op het einde uit de bocht vliegt.
Het personage van Kirsten Dunst is gebaseerd op Lee Miller. Een beroemde oorlogsfotografe wiens wens was om oorlog vast te leggen als historisch bewijs. Degene die haar bio kent weet dat het niet goed afloopt voor haar
Mooie beelden maar wat meer diepgang zou deze film ten goed komen

Toch had het van mij nog wel een tandje heftiger mogen zijn qua anarchie. Kijk bv naar een filmreeks als The Purge (1x per jaar mag je een nacht moorden plegen), maar een burgeroorlog zou helemaal zonder regels en wetten zijn. Uiteindelijk bleef het relatief braaf, op de scène met het massagraf na.

Intense film.

Recensie van de film: ‘Civil War’

De film zal ongetwijfeld veel reacties losweken omdat hij nauw aansluit bij de huidige wereldsituatie. De verdeeldheid in de USA heeft zodanige proporties aangenomen dat het goed mogelijk is dat de bevolking – die tot de tanden gewapend is – het gaat opnemen tegen het centraal gezag.
Nu reeds verscherpen zich de standpunten omtrent allerlei kwesties, zelfs binnen allerlei staten van de USA.
Dus ja… de mogelijkheid dat de VERENIGDE staten zich losscheuren van elkaar is zeker mogelijk.
Terwijl ik deze film bekeek, moest ik regelmatig terugdenken aan de magistrale reeks rond: “the last of us”… ; de wereld is naar de knoppen… niets functioneert nog; alle voorzieningen zijn uitgevallen, de gebouwen zijn in verregaand verval, overal doemt gevaar van losgeslagen figuren… Een handjevol personen handhaaft zich ondanks het – vrijwel hopeloze – perspectief.

Deze film suggereert een stadium daar voorafgaand maar dan zonder een epidemie van zombies; nl. het moment dat de mensen zelf in goed bewustzijn zich tegen elkaar beginnen keren…
Er is nog elektriciteit, in sommige streken heerst nog een zekere “law&order” en jazeker… het tonen van het pasje van: “PRESS” heeft nog invloed.
Het is meteen het zwaktebod van deze film want het stadium van de samenleving waar deze film over gaat is al ten dode opgeschreven. Het is maar zeer de vraag of in dit stadium de aanwezigheid van de pers nog zou worden getolereerd.
Ergens wordt nog gehoopt door de media-helden – opgevoerd in deze film - dat ze met een fenomenale ‘scoop’ van een uitspraak van de president, wereldberoemd kunnen worden.
Dat krijgt dan een vervolg door de vraag van de interviewer die vraagt aan de president – die overweldigd en machteloos op de grond ligt – wat hij vindt van deze situatie. Het antwoord is: “i don’t wanna die…” waarna de reporter zegt: “That’s a quote”...
Vervolgens schiet een soldaat de president dood.
De film blijkt in zijn totaliteit daarmee een keiharde aanklacht – niet alleen op de militaire macht die naar believen kan worden ingezet ongeacht haar drijfveren – maar tevens op de ongebreidelde nieuwsgaring van de journalisten die – omwille van persoonlijke redenen – roem willen vergaren ten koste van alles.
De makers van deze film beweren bij hoog en bij laag dat ze niet focussen op de USA. Maar de situatie zoals beschreven in de film kan alleen maar in de USA gebeuren. Alleen daar is de verdeeldheid – en het bijhorende wapenbezit - zodanig hoog dat het voorstelbaar is dat de republikeinen – aan de ene kant – en de democraten - aan de andere kant - een burgeroorlog met elkaar zouden kunnen uitlokken.

spoilers geplaatst.

CIVIL WAR - Fast Forward review

Een interessante film, die wat mij betreft meer in het genre ‘roadmovie’ past dan in het genre ‘actie’. Heel veel actie is er namelijk niet te zien, op de laatste twintig minuten van de film na en dat vond ik zeker niet het sterkste deel van de film. Ik vond zelfs die moord op een president een beetje TE en niet echt bij de rest van de film passen. Het is prachtig gefilmd en er zitten een aantal hele sterke scenes in, maar aan de andere kant vind ik de luide muziek weinig toevoegen en zelfs zo nu en dan wat misplaatst.

Al met al een vermakelijke film, met over het algemeen prima acteerwerk die een bezoekje aan de bioscoop wel waard is, maar toch heb je het gevoel dat er wat meer had ingezeten. Je krijgt niet echt uitleg waar de burgeroorlog nu precies over gaat, al is dat volgens mij ook wel de bedoeling geweest van de makers. ‘Jij schiet, dus ik schiet terug’. 3,5*

Belabberde film, als je het mij vraagt. Dat de makers het niet aandurfden om de huidige situatie in de VS te extrapoleren, maar een totaal fictief Amerika hebben gekozen waarin Texas en Californië samen strijden tegen het kwaad, ach, daar kon ik nog wel om lachen - hoewel ik het tegelijkertijd een ontzettend laffe keuze vind. Maar wat wil deze film ons verder vertellen? Dat oorlog k*t is? Goh.

De film ziet er fantastisch uit, de soundtrack en sounddesign kunnen mij ook wel bekoren. Maar het script rammelt aan alle kanten. Het begint al bij de dialogen, die zeker in de eerste helft enkel bedoeld zijn om de kijker te informeren. Hoe kun je zoveel geld in een film stoppen en dan zulke beginnersfouten maken?

De journalisten werden neergezet als totale (vak)idioten, helemaal los gezogen van de werkelijkheid, meer bezig met scoren dan met informeren. Daartoe zijn journalisten toch op aarde? Het had allemaal wel wat subtieler gemogen. Tegelijkertijd waren ze een soort superhelden die à la James Bond, van de ene hachelijke situatie in de andere terechtkwamen en, opnieuw à la James Bond, telkens wonderwel wisten te ontkomen.

Toen ze op het einde met zijn drieën ongestoord het Witte Huis in liepen, kon ik mijn lachen niet inhouden. Nog grappiger werd het toen Lee uiteindelijk werd geraakt en Jessie haar vastlegde. Cirkeltje rond.

De kracht van de film is volgens mij dat de oorlog die Amerikanen uit andere delen van de wereld kennen nu ineens plaatsvindt op bekend terrein. Dat is even schrikken. Dat komt binnen. Maar als je dat element wegdenkt blijft er verdraaid weinig over.

Uiteindelijk toch heel plat en zonder dynamiek. Zal heel erg geladen zijn, maar raakte me nergens. Zelfs de aanwezigheid van Kirsten Dunst, die ik altijd top vind, en hier ook, kan me niet verleiden tot hogere waardering.

Lijkt meer op een probeersel dan op een serieuze film.

Dat democratie geen evidentie is, zien we helaas in veel landen. En het idee van een burgeroorlog in het westen is wel boeiend (hopelijk blijft het bij een idee natuurlijk). Civil War bekijkt die oorlog ook niet als een gevecht tussen good guys en bad guys, maar vanuit de blik van een oorlogsfotograaf. Waarbij het bijna onmogelijk blijkt te zijn om objectief te blijven als je er middenin zit. We zien beelden die vooral in andere landen te zien is, maar nu in een mogelijk toekomstige Amerika.

De makers van Civil War hebben niet de intentie om de vinger te wijzen naar een bepaalde partij in het Amerikaanse conflict, maar wil aantonen dat in een oorlog alleen maar verliezers zijn. Zelfs bij hen die geen partij willen kiezen. Omdat anderen je dan wel in een partij dwingen en te kiezen. Meegaan of ten onder gaan, er is geen tussenweg. Die realistische blik en het verhaal is best wel confronterend. Visueel valt het nogal mee, maar het geheel blijft wel zeer boeiend. En leuk om Kirsten Dunst nog eens te zien in een sterke passende rol.

Groot pluspunt van de film is de geweldige sound met daarbij een paar grandioze shots die de verschrikking van een burgeroorlog in een land waar je het niet zou verwachten prachtig illustreren. Helaas wordt die geruststellende gedachte de laatste jaren ondermijnd want ons kort termijn geheugen laat zien dat het zomaar eens zou kunnen gebeuren in een land vol democratie en geweren. Het eerste gedeelte komt misschien langzaam op gang , maar is wel boeiend om te volgen. De regisseur kiest ook geen partij en zet de kijker ook meteen in de burgeroorlog zonder al te veel informatie. De focus ligt ook op de persfotografen die er alles voor doen om de beste foto te kunnen maken, ook al gaat dat gepaard met slachtoffers of risico voor eigen leven. Prima rollen van Kirsten Dunst en nieuwkomer Cailee Spaeny. Prima slot met de ultieme foto. 7,5/10

"Don't let them kill me!"
"That'll do."

Bovenstaande zijn de laatste woorden uit de film als de Amerikaanse president in het "Witte Huis" een citaat moet zeggen van een journalist en hij daarna wordt doodgeschoten.

"Civil War" heb ik gisteravond in een vrije lege bioscoopzaal gezien en tot en met de pauze vond ik het wat tegenvallen (op dat moment was mijn gemengde zoet / zout popcorn misschien nog het beste ), maar na de pauze was het puur genieten geblazen. En zeker het actievolle (inclusief oorverdovende geweld) en zeer fraai in beeld gebrachte einde in Washington D.C. in en rond het Wiite Huis met o.a. een gevechtshelikopter, mortieren, luchtafweergeschut, "The Beast" (de auto van de president van Amerika) en een tank mocht er wezen. Sowieso is deze Roadmovie / Actie film visueel gezien een pareltje en ook de muziek (waaronder een gaaf psychedelische nummer, te weten "Rocket USA" van het Amerikaans muzikaal duo "Suicide") mocht er wezen, ondanks dat het niet mijn smaak is. Qua muziek had ik eigenlijk het nummer "Civil War" van de Amerikaanse hardrockband "Guns N' Roses" (vorig jaar nog live gezien) verwacht, maar dat is dus niet te horen.

In de film volgen we een groepje oorlogsfotografen, te weten oude rot Lee Smith (Kirsten Dunst) en groentje Jessie Cullen (Cailee Spaeny), en journalisten, te weten de oude rotten Joel (Wagner Moura) en Sammy (Stephen McKinley Henderson), die per pick-uptruck vanuit New York naar Washington D.C. reizen, in de hoop de door rebellen opgejaagde Amerikaanse president (Nick Offerman) te kunnen interviewen. Hem willen ze spreken, want er woedt een burgeroorlog in Amerika en politie, leger en burgers staan tegenover elkaar, gebouwen staan in brand, wegen staan vol verlaten auto’s en langs de weg liggen lijken. Amerika is een land geworden waar de laag beschaving is afgepeld en wetteloosheid de norm is.

Die tumultueuze reis door een uiterst gewelddadige omgeving wordt ontzettend knap en invoelbaar in beeld gebracht en het is ook duidelijk te zien dat "Civil War" met een geschat budget van vijftig miljoen dollar de duurste film ooit is uit de koker van productiehuis A24. Bovendien worden de oorlogsfotografen en journalisten en oorlogsfotografen met verve gespeeld door topacteurs, waaronder Kirsten Dunst waar ik altijd een zwak voor heb. Wel vond ik Cailee Spaeny (als Jessie) eigenlijk maar een irritant persoon en ze deed me denken aan Ellen Page (tegenwoordig is het Elliot Page) die ik vroeger ook irritant vond in films. Misschien gaat Cailee Spaeny ook wel die kant op, want ik vond haar pot-achtig overkomen en zeker m.b.t. de interacties met Kirsten Dunst. En ook is het jammer dat de binnenwereld van de hoofdrolspelers zo verborgen blijft in deze spannende film.

De film opent met de Amerikaanse president (een soort van Donald Trump) die bezig is met het oefenen van een toespraak voor de televisie (die hij uiteindelijk ook houdt) en daarna belanden we in New York, waar oorlogsfotograaf Lee foto's maakt van een confrontatie tussen de presidentiële politie en tegenstanders en waar ook een bom ontploft. Daar ontmoet ze de jonge vrouw Jessie, een jonge opkomende oorlogsfotograaf . En samen met de journalisten Joel en Sammy, wagen ze alle vier de gevaarlijke reis naar Washington D.C. om te proberen de president te interviewen en dat vóór de westelijke alliantie (die bestaat uit de staten Texas en Californië) de stad hebben ingenomen.

Veel achtergrond over de vier hoofdrolspelers komen we niet te weten en ook is niet duidelijk voor wie de oorlogsfotograven de foto's maken, maar wel komen we al snel te weten dat Lee een bekende oorlogsfotograaf is (Jessie blijkt namelijk een groot fan van haar te zijn) en dat ze samen met Joel werkt bij de internationale nieuwsdienst "Reuters". En Sammy (die rondloopt in een flinke broek met bretels) werkt voor wat overgebleven is van de "New York Times". Dus behalve hun beroepskeuze, komen we niet veel over de vier hoofdpersonen te weten, maar door het sterke acteerwerk krijgen we wel te zien wat hun baan met hen doet en dat is minstens zo belangrijk. Ook zonder de flashbacks zien we door het subtiele spel van Kirsten Dunst bijvoorbeeld dat Lee steeds meer mentaal en emotioneel in de knoop raakt.

In wezen is de film een roadtrip naar Washington D.C., waarbij gedurende de rit verschillende incidenten plaatsvinden die de kijker middenin de actie plaatsen. Dit zorgt ervoor dat de spanning voortdurend aanwezig is en het verloop van het verhaal onvoorspelbaar blijft. Het enige gemis van de film is een diepere verklaring van het "waarom". We blijven namelijk in het duister tasten over de oorzaken van de burgeroorlog en de motieven achter bepaalde handelingen. Hoewel deze keuze hoogstwaarschijnlijk bewust is gemaakt om de neutraliteit van de oorlogsfotografen en journalisten te benadrukken, had additionele toelichting de film wellicht meer diepgang kunnen geven.

Desondanks biedt "Civil War" een intens inkijkje in de wereld van oorlogsfotografie en de diverse confrontaties (o.a. bij een afgelegen benzinepomp, met twee bungelende verminkte lichamen, die wordt bewaakt door bewapende burgers, bij een schietpartij tussen gezichtsloze agenten en een groep rebellen, bij een duel tussen twee scherpschutters op een soort van verlaten kerstbraderie op het platteland en bij een gat in de grond dat door "Proud Boys"-achtige militairen met levenloze lichamen wordt gevuld) zijn meeslepend en heftig in beeld gebracht en de waanzinnige sensationele en zeer actievolle climax in het "Witte Huis" (waar men opzoek is naar de president), onderstreept de vastberadenheid om het perfecte plaatje te schieten, ongeacht de kosten. In dit geval de dood van Lee die Jessie redt en die dan het perfecte plaatje schiet.

Technisch is de film ook van een ontzettend hoog niveau. Regisseur Alex Garland trekt de kijker in de film en laat deze pas weer los als de aftiteling begint. Vlak daarvoor krijgt journalist Joel zijn interviewmoment met de opgepakt laffe president en hij vraagt dan de president om een citaat, die dan zegt "Don't let them kill me!" en waarop Joel dan antwoord "That'll do" (oftewel dat is voldoende). Daarna wordt de president die op de grond ligt doodgeschoten door soldaten van de westelijke alliantie en Jessie maakt er dan een foto van.

Naast de uitstekende acteerprestaties is het geluid (inclusief de muziek) en de cinematografie ook van ontzettend hoog niveau. Zo vond ik de combinatie van beeld en geluid op de militaire basis van de westelijke alliantie bijna orgastisch met al die voertuigen en vliegende helikopters en ook in de scènes waarin wordt gevochten in Washington D.C. komen deze positieve punten erg goed naar voren. De cameraman staat dan als het ware tussen de soldaten in en dit in combinatie met het fenomenale geluid, krijg je als kijker echt het idee dat je zelf ook aanwezig bent op het slagveld.

Een mooie vondst in "Civil War" is hoe het beeld tussen al die scènes vol dreiging, schietpartijen en ellende, heel soms een seconde stilstaat en zwart-wit wordt. Zo krijgen we te zien wat Jessie (vooral zij maakt veel foto's) en Lee vastleggen en welke beelden er van hun tocht zullen resteren. Zo heeft Lee een foto gemaakt van een dode Sammy (hij wordt namelijk geraakt door een kogel als ze met hun pick-uptruck op een gegeven moment op de vlucht slaan) in de pick-uptruck, die ze na het bekijken ervan op de camera daarna delete. Of hun foto’s maatschappelijk iets teweegbrengen blijft onduidelijk, het gaat alleen om de momenten zelf.

De sterren van de film zijn Kirsten Dunst en de zwaarlijvige Stephen McKinley Henderson en ook Wagner Moura deed het verdienstelijk. Over Cailee Spaeny ben ik wel niet te spreken en ik stoorde me ook aan haar. En verder mocht de kleine rol van Jesse Plemons (die in het echt getrouwd is met Kirsten Dunst, lucky basterd ) als de "Proud Boys"-achtige soldaat met opvallende rode bril er wezen bij het massagraf en zeker als hij aan de Aziatische uitziende journalist Tony (Nelson Lee) vraagt waar hij vandaan komt en hij dan zegt uit "Hong Kong" (oftewel China). Tony wordt dan ook doodgeschoten (of beter gezegd geëxecuteerd) en dat deed de "Proud Boys"-achtige soldaat van te voren ook al met een andere Aziatische uitziende journalist, namelijk met Bohai (Evan Lai). Uiteindelijk wordt hij uitgeschakeld door Sammy, die hem met de pick-uptruck van de sokken rijdt (dat kost uiteindelijk wel Sammy zijn leven).

"Civil War" is verdomd goed gemaakt en de interacties tussen de cast is bijzonder geslaagd. Verder lijken de weinige visuele effecten net echt en ook de muziek ondersteund de film met voldoende emotie en dramatiek. Dit allemaal zorgt voor een vrij indrukwekkende film, die mensen hopelijk aan het denken zet en met name de Amerikanen nu er bijna weer verkiezingen zijn. Wat gebeurt er namelijk als Donald Trump in november opnieuw president wordt? En wat gebeurt er als hij verliest? Conclusies zijn er niet in "Civil War", het einde is abrupt en moralisme wordt door Alex Garland vermeden. Maar wat er getoond wordt overtuigt van begin tot einde.

Bespreking uit Civil War - ikruikversemosterd:

"De trailer van Civil War belooft een bombastische en spectaculaire affaire, dat is niet helemaal de geest van de film. De Apocalyptische strijd in Civil War is eerder een oplaaiend vuur dat vastberaden en gul om zich heen grijpt, tot er niets anders overblijft dan de smeulende as van de gevallen beschaving. Dit vuur is een burgeroorlog in Amerika, een groep soldaten die zich tegen de gevestigde orde heeft gekeerd.

Terwijl het Amerikaanse leger zich tegen de eigen strijdkrachten verdedigt is een handvol persmensen onderweg naar het Witte Huis om de president zijn laatste interview af te nemen. Ze moeten wel opschieten. Als de separisten als eerste arriveren krijgt de president de kogel.

Intussen spreidt het anarchisme zich in rap tempo uit. Mensen worden lukraak afgeknald omdat ze niet Amerikaans genoeg zijn. Executies worden begeleid door vrolijke muziek. De schutters hebben de tijd van hun leven, kijken met glinsterende ogen toe hoe de door hun afgevuurde kogels lichamen doorboren.

Voor de geharde journalisten is het documenteren van de burgeroorlog werk. Ze proberen zich voor het leed af te sluiten, maar kunnen niet voorkomen dat ze de horrorbeelden voor altijd met zich meedragen. Het woord PTSS wordt nergens uitgesproken, het is alom aanwezig.

Na een lange, ingehouden eerste helft met veel aandacht voor psychologisch drama zorgt Alex Garland voor een explosief tweede deel, met goed geoliede actiescènes die Civil War in hoog tempo voortstuwen. Het voelde bijna als een andere film. Knap, hoe Garland soepel overgaat naar de meer gejaagde stijl.

Er wordt gezegd en geschreven dat Civil War de anti-oorlogsfilm van deze tijd is. Daar sluit ik mij honderd procent bij aan. Garlands nieuwste is cynisch en levert kritiek op de hijgerige massamedia. Oorlog is verschrikkelijk en traumatisch, scheurt de wereld aan stukjes en gooit alles in een donker gat. Nihilistisch tot op het bot."

Garland heeft de tijdsgeest mee en dat zal mee de populariteit bepalen van zijn film. Knap hoe hij zich weet te onttrekken aan het gevaarlijke politieke debat. De zittende president met zijn 3e ambtstermijn mag dan wel de democratie in gevaar brengen, erg veel kom je er verder niet van te weten.

De trailer is vrij misleidend. De spectaculaire beelden uit Washington en het opgeblazen Lincoln Memorial zijn bijzonder, maar de film is voornamelijk een road movie van grotendeels lege straten die weliswaar bezaaid liggen met smeulende autokarkassen. Anarchie tiert welig, maar handelt lukraak los van elkaar. Het leek wel een setting van een zombie apocalypse.

Desalniettemin laten sommige beelden niets tot de verbeelding over. Het is de wet van de jungle. In die jungle acteren de (oorlogs)journalisten die de ogen en de mond zijn van de wereld. Om eerlijk te zijn was het beeld dat ik van hen kreeg vrij negatief. Het doel heiligt wel degelijk de middelen. Onverschillig, opportunistisch, egoïstisch en sensatiebelust ... het zijn maar enkele termen die bij me opkwamen. Vreemd dat ze door hun job zo getolereerd werden, want bij momenten waren het echt wel persmuskieten.

Ja klopt, toen ze in het begin op de snelweg reden met al die achter gelaten auto's, moest ik gelijk denken aan "Zombieland (2009)"

Met 'Civil War' levert Alex Garland zijn vierde regiefilm af. Een film die qua thematiek en realisme voelt alsof het in de nabije toekomst realiteit kan worden; de Verenigde Staten verkeert in een burgeroorlog waarin diverse fracties en staten het tegen elkaar opnemen. Dit door het oog van een groep persfotografen en journalisten.

Garland mikt hierbij op intensiteit en een onbehaaglijk onderhuids gevoel. Vooral door het laagje nationalistische absurditeiten die voor Europeanen een ‘ver-van-hun-bed-show’ lijken, maar door de geopolitieke schommelingen in het verre oosten van Europa niet ver weg zijn. Als kijker zit je vooral met de vraag van hoe het zo ver heeft kunnen komen en of het geënsceneerde scenario ook in de praktijk realiteit kan worden. Daarvoor is ‘Civil War’ te kort en vermijdt het de motivaties en aanleidingen.

Wat 'Civil War' helaas niet vermijdt zijn bepaalde clichés. Sommige scènes en wendingen zijn iets te voor de hand liggend, maar wellicht ook een bewuste keuze. Een Amerikaanse burgeroorlog zal altijd om hetzelfde draaien; progressiviteit versus oer-conservatisme. En wat als extreme ideologieën en losbandigheid de boventoon voeren? Het is dan vooral bijzonder dat de ‘pers’ als neutraal en tot bepaalde hoogte onschendbaar wordt afgeschilderd. Ofwel zonder persvrijheid zal de waarheid nooit boven water komen? Een cliché? Wellicht, maar wel passend in het narratief.

Ondanks deze kanttekening is Garland's vierde een ijzersterke thriller die door het compacte karakter het bombast achterwege laat voor het laatste deel. Voor Kirsten Dunst is het weer een comeback, mede doordat ze haar filmkeuzes tegenwoordig meer overwogen en gespreid maakt. De rest van de hoofdrollen met Moura, Henderson en Spaeny zijn prima gecast en spelen hun rollen met de daarbij horende karaktereigenschappen en –trekjes. Wel jammer dat de rol van Nick Offerman als president zeer beperkt is.

Een aardige film waar wel veel meer had in gezeten.

Had de inhoud bijvoorbeeld meer toegespitst op de huidige ontwikkelingen in het land.

Daarnaast een aantal rare muziekkeuzes in de film zelf maar wellicht was dit het beoogde effect.

Jesse Plemons is huiveringwekkend goed met zijn kleine rol als gestoorde soldaat.

Beetje van dit, beetje van dat. Lekker met hagel schieten en hopelijk zit er voor ieder wat wils bij.

De hoeveelheid stompzinnigheden zijn werkelijk ontelbaar. Die doen de paar interessante momentjes volledig teniet. Weer uitgekeken naar niks.

Mag ik u feliciteren met officieel de langste review op Moviemeter!

Dat mag, maar het is zeker niet de langste review op "MovieMeter". Zo is mijn review bij mijn laatst geziene film, te weten "Sugar Cookies (1973)", al langer.

Democracy dies in darkness. Of zoals deze bekende leus van Washington Post stelt dat goede journalistiek onontbeerlijk is voor het functioneren van een democratie. Machthebbers aan de tand voelen en structurele ongelijkheden naar boven brengen. De verhalen vertellen van gemarginaliseerden. Maar wat als klassieke journalistieke waarden (objectief, neutraal, onbevooroordeeld) geen hoop meer brengen op verbetering? Wat als zelfs eerlijke verslaggeving het cynisme blootlegt van spektakelzucht, desinteresse en als schokkende beelden toch maar gebruikt worden voor het eigen gelijk? In de hyperrealistische toekomstschets 'Civil War' (2024) een triestige reflectie op een Amerika waarin journalistiek geen betekenis meer heeft als de brug tussen politieke opponenten onherstelbaar is beschadigd. Misschien wel één van de sterkste rollen van Kirsten Dunst als oorlogsverslaggeefster bij wie het besef indaalt dat er iets is veranderd wat niet meer terugkeert.

Jij hebt veel langere reviews geschreven dan die je nu opnoemt

In der Beschränkung zeigt sich der Meister.

Had wel wat verwacht van deze film na de lovende recensies en me ook goed vermaakt met deze film.

Een even desolaat als grimmig USA wordt fraai in beeld gebracht, een kapstok voor een verhaal over drie fotojournalisten. Ik hou sowieso wel van roadmovies, zit altijd veel avontuur in en daar hou ik ook van in verhalen en films.

Ik heb vorig jaar de expositie van de Nederlandse oorlogsfotograaf Chas Gerritsen (en later filmfotograag, oa op de set van Apocalypse Now, de rol van Dennis Hopper was gebaseerd op Gerritsen) gezien, daar moest ik aan denken. Al is deze versie van de oorlogsfotograaf uiteraard wel een Hollywoodversie.

Intense film waar je op bepaalde momenten bijna zelf erbij lijkt te zijn want zo wordt het in beeld gebracht. Uiteindelijk moet je voor oorlogsfotograaf toch wel serieus gestoord zijn om dat te willen doen. Ze hebben zelf niks om mee te schieten buiten hun fototoestel, maar zitten vaak evengoed midden in de actie (zoals bij die auto's van de Secret Service die naar buiten rijden). Het zijn niet de allerbekendste acteurs maar wel goede keuzes. Wagner Moura is een geweldige acteur, Kirsten Dunst haar stoïcijnse blik werkt ook erg goed. Cailee Spaeny is een frisse verschijning die een heel straffe evolutie maakt doorheen de film. Civil War draait toch vooral om haar.

De film erg vaag qua politiek, we hebben niet meteen een idee van welke partij de president is. Ik las een interview van Garland in Vertigo magazine net voor de film en daar zei hij dat "populistische leiders zware schade aanrichten overal ter wereld". Wel daar ben ik het totaal niet mee eens, maar feitelijk doet dat er niet toe want dat houdt hij allemaal vaag. Je krijgt totaal geen beweegredenen van hoe de burgeroorlog ontstond. Ik denk dat dat nog wel de beste keuze was. In ieder geval een originele, gedurfde film.

Een heftige, pulserende roadtrip met verve gemaakt, gedrenkt in een soundtrack, die net voldoende dat tikkeltje afwijkt om te verrassen en de impact te vergroten.

De wereld evolueert, zoals altijd, maar nu is er misschien onheil op komst. Garland probeert tijdens interviews elke allusie op het huidige Amerika te vermijden door steevast er op te wijzen dat een aanval op democratische instellingen, het enkel wij-zij verhaal overal van toepassing kan zijn. Maar toch, een alles omvattend beeld van de protagonisten op een desolate, verwoeste plaats met op de achtergrond een wand met de tekst 'building America' zegt veel. Maar met nog andere scenes, niet voor niets bij de meest memorabele scenes van de film, legt Garland de kern van de zaak bloot. De sniper in het pretpark. Onverschilligheid, tot welk kamp behoor je, maakt zelfs niet meer uit. De onwaarschijnlijk onheilspellende Jesse Plemons die in één scene alles aantoont (onverschilligheid, onwetendheid , geen interesse in facts, geschiedenis en die de sleutelzin uitspreekt. American ? Yeah but which American ? Europeaan ja maar welke Europeaan, Rus ja maar welke Rus? In de jaren '30 begin 40 was enkel mens zijn ook niet voldoende.

Ook bij de oorlogsfotografen laat Garland dezelfde evolutie zien. Spektakelwaarde is belangrijker dan de informatiewaarde. De eerste zijn en de strafste.

Enkel jammer dat het laatste stuk van de film wat inzakt. De bestorming van het witte huis, the beast, helikopters, de soldaten enzoverder gaan als een karikaturale pletwals over de eerder in de film met veel bravoure opgebouwde grimmigheid, dreiging en 'unheimlichkeit'. Toch geeft hij nog een laatste twist om over na te denken. Sammy, oude rot in de journalistiek, zou de president het vuur aan de schenen leggen en heikele vragen stellen zoals eerder in de film blijkt. Maar in een dystopische wereld is er alleen nog maar een quote nodig! Don't kill me, zegt de president. Ik hoor het Trump zo zeggen.

Blij dat ik deze nog op het grote scherm heb kunnen, kwam flink aan. Vrolijk is het niet, maar Garland maakt er voor mij gevoel echt wel iets bijzonders van, en de cast en het geluid zijn uitmuntend.

4,2*