Civil War (2024)

Texas en Californië hebben zich afgescheiden van de VS en hebben zich verenigd in het Westelijke Leger om de strijd aan te gaan met het Amerikaanse leger. Ook Florida heeft de onafhankelijkheid verklaard. Journalist Joel [Wagner Moura] en fotograaf Lee [Kirsten Dunst] besluiten naar Washington D.C. af te reizen in de hoop op een interview met Amerikaanse president [Nick Offerman]. Ze krijgen gezelschap van journalistieke zwaargewicht Sammy [Stephen McKinley Henderson] en van de jonge, ambitieuze fotograaf Jessie [Cailee Spaeny]. Garland kiest er bewust voor om geen enkele verklaring te geven voor het conflict en heeft zich duidelijk laten inspireren door Apocalypse Now en The Killing Fields. Afgezien van wat twijfelachtige special effects (iets te veel militaire helikopters) is dit technisch voortreffelijk. Wat ontbreekt is een verhaal en iemand om sympathie voor te hebben: de journalisten zijn niet meer dan opportunisten. Daarnaast is er een bizarre soundtrack en een abrupte, onbevredigende ontknoping. Het enige dramatische hoogtepunt komt van Jesse Plemons, als een werkelijk angstaanjagend lid van een militia.

Ik heb best wat kritiekpunten op de film. Hoe soms muziek instart op vervelende momenten, enkele scènes in het begin gaan wat traag, de personages zijn een beetje cliché, de jonge fotograaf maakt iets te snel een ontwikkeling door (dat einde dat ze een dode Dunst laat liggen gaat er iets te ver over) en de film kent veel gemiste kansen (er zijn heel veel dingen te doen met een burgeroorlog maar Garland legt op dat conflict en wat dat doet met een land niet zozeer de nadruk). Maar wat de film goed doet, dat doet deze ook wel zo goed dat de film op actiegebied echt het beste is dat ik in jaren in de bios zag (even los van re-releases als Die Hard).

Civil War is de titel. Maar het gaat niet zozeer om die oorlog. De reden van het conflict krijgen we niet, hoogstens dat de president wat dingen tegen de rechtsstaat heeft gedaan. En de rebellerende twee staten (twee slechts, wel met een kwart van de inwoners en economie dus met aardig wat slagkracht) zijn elkaars tegenpolen zo ongeveer. Dus dit is echt een aanval tegen de president en dien antirechtstatelijke beleid. Niet zozeer een strijd van rijk tegen arm, Republikeins tegen Democratisch.

Enerzijds had de film hiermee overal kunnen spelen (het conflict zelf is niet van belang) maar anderzijds is Amerika juist geschikt om meer feeling te houden als kijker dan eender welk conflictgebied dat minder bekend is voor de Amerikaan (en op het Westen georiënteerde filmkijker). De film gaat meer over de mensen van de pers eigenlijk en hoe zij in conflictgebieden rondlopen. Met de militairen mee, al kabbelend in een hotel en dronken worden, als concullega’s en vooral gaan voor dat éne shot zonder enig moreel oordeel maar eerder als strontvliegen op drek duiken voor eigen glorie.

Maar dat is allemaal leuk en aardig, uiteindelijk is dit ook een actiefilm vermomd als roadmovie die technisch superieur in elkaar zit. Visueel erg fijn met veel gevoel voor locaties (alleen al die skylineshots van Manhattan maar dan net een wat ander gebied dan normaal, futuristischer met al die nieuwe hoogbouw), sfeer en bijzonders shots. En dan de actie zelf. Vanuit een stil moment explodeert het ineens erop los met echt hard maar zalig sound design. Deze film knalt echt. Zeker het tweede uur voelt hard, realistisch en enorm indrukwekkend. Bij alle cgi van de laatste jaren is er vooral veel bombast maar weinig indruk, hier wordt de schaal kleiner gehouden met juist wel veel indruk. En dat werkt zoveel beter. Een geweldige bioscoopervaring waar thuis allicht iets minder van overblijft maar waar deze nog steeds een prima film zou zijn. 4,0*

Regisseur Alex Garland vormt zeker geen naam die zich neerlegt bij een enkel genre en dus is Civil War een mengelmoes van allerlei invalshoeken. Het betreft voornamelijk een roadfilm waarin verschillende (gevaarlijke) situaties worden afgewisseld, maar de liefhebbers van grootschalige actie zullen even moeten wachten totdat de finale aanbreekt. De gehele burgeroorlog wordt voornamelijk naar de achtergrond gedrukt en het scenario van Garland verkiest voornamelijk thematiek zoals oorlogsjournalistiek en de psychologische gevolgen daarvan. Dat tweede vond ik bij de personages van Kirsten Dunst en Cailee Spaeny niet zo sterk, maar de intentie is in ieder geval duidelijk en bovendien acteren beide leden zeer naar behoren. Een ware dooddoener voor de algemene sfeer is de opdringerige muziekkeuze, die de beelden voortdurend onderbreekt en geen meerwaarde biedt. Niettemin dacht Garland er blijkbaar anders over, maar doet daarmee zowat elke spannende situatie teniet. Het vormt een gemiste kans, want de sound design is erg indrukwekkend en komt geweldig tot z'n recht tijdens de finale.

Civil War bevat genoeg absurde, bizarre en unieke beelden om memorabel te blijven, maar ik vond het veelbelovende concept niettemin ietwat onbenut en de sfeerzetting erg wisselend. Bovengemiddeld is het absoluut, maar het zou me niet verbazen dat dit bij een deel van het publiek helemaal verkeerd gaat vallen.

"I need a quote."

Een film van Alex Garland wekt altijd wel mijn interesse vanwege de wijze waarop hij de materie benadert.

Met 'Civil War' presenteert Garland een Amerikaanse burgeroorlog in de nabije toekomst. Tien jaar geleden zou dit nog ondenkbaar zijn geweest, maar sinds het presidentschap van Donald Trump is de geschetste situatie zelfs bijna de werkelijkheid geworden. In deze opzet volg je een groepje journalisten dat naar het Witte Huis in Washington D.C. afreist om een interview met de president af te dwingen.

Het blijft gissen naar de reden voor het conflict, maar intrigeren doet het zeker. Vooral omdat ik in eerste instantie dacht dat de chaos nog best mee zou vallen; boy was I wrong. Door de structuur van een roadmovie aan te houden, beland je als kijker van de ene vervreemdende situatie in de andere. Deze bizarre taferelen vallen zonder meer rauw op je dak en daardoor blijf je dan ook constant op je hoede.

Doordat je als het ware alles beschouwt vanuit de cameralens van de pers wordt er een bepaalde kille realiteit gecreëerd waarin zij louter het beeld vastleggen. Hierdoor kunnen anderen vragen stellen in zoverre dat nog mogelijk is. Deze aanpak komt op momenten zeer hard aan, met name doordat sommige personages deze werkelijkheid maar al te graag voor lief nemen. Wanneer het spektakel dan ook echt losbarst, kun je niets anders dan ademloos toekijken naar de gruwelijkheid die ironisch gezien spectaculair in beeld wordt gebracht met een knallend sound design.

Al met al een zeer indringende film van Garland. Mocht dit daadwerkelijk zijn laatste film zijn geweest, dan gaat hij in ieder geval out with a bang.

4,0 Sterren.

De film is waarschijnlijk geïnspireerd door de polarisatie en de aanval op het Capitool door Trump-aanhangers en kan worden gezien als een waarschuwing waartoe dit kan leiden, maar de uitbeelding van de resulterende burgeroorlog lijkt vooral geïnspireerd op het bekende Hollywood-thema van de zombieapocalyps zonder zombies omdat de film nauwelijks politiek is. De film gaat vooral over oorlogsjournalistiek en ook die wordt weinig genuanceerd uitgebeeld: de journalisten zouden vooral worden gedreven door de adrenalinekick (pas bij doodsangst besef je dat je leeft) en hun postmoderne wereld waarin de juiste foto – het beeld – belangrijker is dan de werkelijkheid die wordt afgebeeld. De film is op een wat vreemde manier ook een soort coming-of-age-verhaal van een meisje dat nieuw is in het vak maar door veel bloed, lijken en doodsangst snel opgroeit tot een routinier die de wat traag of minder gretig geworden oude rotten voorbijstreeft.

Al met al heeft de film minder diepgang of gelaagdheid dan ik had gehoopt en moet de film het hebben van een paar enigszins spannende momenten waarop de journalisten soms vrijwillig en soms onvrijwilig in een situatie komen waarop hun eigen leven direct op het spel staat.

Terzijde: de muziekkeuze valt op en bevat onder meer liedjes van Silver Apples en Suicide die in hun tijd de aandacht trokken als poppioniers in de elektronische muziek.

Sterke film, maar wel anders dan ik vooraf had gedacht. Want Civil War is zeker geen echte actiefilm, maar de trailer liet ons wel dat idee krijgen. De grootschalige actie is bijna geheel afwezig, op het laatste stuk van de film na dan. Dus voor iedereen die denkt voor een strakke actiefilm naar de bios te gaan, think again. Het is ook een A24 film, die vooral in de alternatieve hoek zitten en dat zie je in deze film ook terug. Gelukkig is het wel veruit hun beste film geworden, want ik heb weinig met hun titels.

Civil War volgt een groepje persfotografen die midden in een Amerikaanse burgeroorlog zijn beland en een interview met de president af willen nemen en hiervoor een road trip door het land maken. Het is een perfect concept, want road trips zijn altijd interessant door de variatie aan omgevingen en personages. Dat is hier niet anders. Het begin allemaal nog redelijk kalm, maar dan volgen toch al snel zaken als massagraven, openlijke moordpartijen, grote branden en uiteraard de belegering van Washington DC. Dit alles volg je door de ogen van onbewapende fotografen (prima rollen van de 4 hoofdrolspelers) die hun camera gebruiken om de wereld te willen vertellen wat er zich afspeelt. De film wil je als kijker niet alleen vermaken, maar ook informeren en waarschuwen en dat lukt best aardig zonder belerend te zijn.

Toch had ik net wat meer van de film verwacht, soms lag het tempo wel erg laag en had je niet het gevoel in een land aanwezig te zijn vol oorlog en ellende. En ik ging me ook wel vragen stellen. Waarom verdedigde het leger niet wat feller het Witte Huis en de president? Je hebt het beste leger in de wereld en slechts een deel van het land is in oorlog met je. Waarom bleef de president tot het einde in Washington? Ook het verhaal van Jessie en Lee is wel een beetje voorspelbaar, zeker op het eind in het Witte Huis. Het is ook een beetje een coming-of-age verhaal van een jonge journaliste die een snelcursusje volwassen worden krijgt.

Ik heb trouwens wel nog iets over het geluid te zeggen. De effecten waren echt fantastisch, van de wapens, de voortuigen of juist momenten van totale stilte. Maar het toevoegen van hele luide aanwezige muziek in zware actiemomenten vond ik echt enorm misplaatst en storend. Het verpestte voor mij enkele momenten. Visueel is de film wel weer schitterend, met een paar zeer fraaie shots. Neem de auto die door het brandende bos aan het rijden is, wow.

Eigenlijk is 4 sterren net wat te veel, maar 3,5 weer net te laag. Ik ben dan maar gul en rond omhoog af.

4*

Als dit de laatste film die Alex Garland regisseert dan doet hij dat met een knal.

Civil War was heftig, schokkend, verfrissend. De trailers waren grotendeels misleidend. Je verwachte een grootschalige oorlog tussen Amerikanen, dat zie je deels, het gaat uiteindelijk om de journalisten, en dan degene die de foto's maken in het oorlogsgebied. Wat verfrissend om het van hun kant mee te maken. Geen cliché verhaal over een familie dat gescheiden wordt door een gebeurtenis en dat elkaar moet/gaat terugvinden. De foto journalisten/protagonisten kunnen wel tegen schokkende gebeurtenissen, en dan met name Lee, gespeeld door Kirsten Dunst. Ze lacht bijna niet ze is versteend door haar ervaring en dat is zo goed gespeeld van Dunst. Tegenover komt Dunst een beginnend foto journalist tegen en in het begin wil ze niks met haar te maken hebben, maar beetje bij beetje ziet ze een jongere versie van haar en wil ze haar koste wat kost beschermen. De regie van Alex Garland is weer absolute top. Hij weet de kijker met bijna elke scene te grijpen. De scene die mij het meest is bij gebleven is de scene met acteur Jesse Plemons, die geweldige cameo heeft. Het simpel opgezet maar zo intens en zo heftig. Civil War is een ware nagelbijter met verbluffende regie.

'Alex don't stop making movies'

Het is allemaal best origineel en ook beangstigend omdat het niet eens zo ongeloofwaardig is wat in deze film gebeurt. Helaas is hij ook wel erg voorspelbaar. Wat er in de laatste 10 minuten gebeurt zie je al een uur aankomen.

Ik heb de film gezien. Ik vond het een tegenvaller. Ja er zitten een mooie shots in en het geluid klinkt ook heel goed. Zelf hou ik echter meer van een verhaal en het liefst waar wat spanning in zit. Dat miste tot het eind volledig. Ook het statische chagrijnige gezicht van de hoofdrolspeelster heb je op een gegeven moment wel een keer gezien. Het heeft mij in elk geval niet emotioneel aangegrepen (wat ik wel een meerwaarde vind aan een film). De lovende recensies hier verbazen me. Hoger dan 2,5 ster kan ik echt niet gaan..

Civil War stelt zeker niet teleur. Alex Garland maakt aparte films en dit is toch wel zijn meest toegankelijke film. Toch zorgt hij ervoor dat Civil War niet clichématig aanvoelt en omzeilt hij grotendeels door de invalshoek van de journalistiek de valkuil dat dit een Republikeins of Democraten product wordt. Californië en Texas die samen een alliantie vormen? Erg effectief om zulke tegenstrijdige staten in hetzelfde kamp te gooien.

De film is bij vlagen heftig en de actie dringt door tot in de poriën. Het sound design en de score helpen hier ook bij. Je zit continu op het puntje van je stoel en de onderhuidse spanning is altijd aanwezig. De totale anarchie en wetteloosheid die het groepjes journalisten meemaken op hun reis richting D.C. is ijzingwekkend. Dat is het mooie aan deze film. Het laat juist zien wat een burgeroorlog doet met mensen waarbij normen en waarden vervagen.
Dat de focus dan ook op het groepje van Dunst ligt kan ik ook prijzen waardoor je met ze meeleeft, zonder dat er een duidelijke antagonist in de film zit. De Winter Wonderland sequence toont dit perfect aan. De totale gekkigheid van de op hol geslagen samenleving.
Er zitten een paar plotelementjes in de film waarbij je gelijk al weet dat de puur voor de film erin zitten. Je weet natuurlijk gelijk dat als ze die vrienden in de auto tegenkomen dat ze eraan gaan.
Dat mag verder de pret niet drukken. Deze film gaat 100% aangeschaft worden.

Teleurstellend.

Een film met goede kanten maar die kanten zijn al te raden voordat je de film ziet. Oorlog is nutteloos. Maar ja dat weten we al. Probleem van de film is dat het saai is, nu is oorlog ook saai, je wacht en wacht en dan is er actie en dan is het weer wachten. Dat is best goed gedaan in deze film.

Wat jammer is, is dat er totaal geen achtergrondverhaal is in deze film. Hoe heeft dit nu allemaal kunnen gebeuren? Dat zou juist de film wat interessanter maken. Wat is de rol van de president in deze film? Geen idee. Daardoor krijg je een film met hier en daar aparte scenes maar je begrijpt de scenes niet helemaal, de rollen niet helemaal want er is gewoon geen inhoud. De fotografen zijn ook eigenlijk maar irritante mensen en Kirsten Dunst is de hele film lang chagrijnig. Dat is misschien wel realistisch alleen de film heeft de hele film lang een 'wat kan mij het schelen' vibe dat soms gecombineerd wordt met aparte muziekkeuzes waar je de betekenis niet van kan inzien. Zelfs als Dunst wordt neergeschoten op het einde kan het mij niks schelen. Het zou beter zijn als het jonge meisje wordt neergeschoten dan zou het emotioneler meer impact maken.

Er wordt veel gesproken over een burgeroorlog in Amerika, over verschillen die niet te overbruggen zijn maar in deze film komt dat allemaal niet ter sprake. Wie is wie en waarom? Is gewoon allemaal onduidelijk.

Deze film lekker gekeken in een lege bioscoopzaal en ik verveelde me gewoon. Het geluid was knetterhard. Zet dat geluid wat zachter man! Dat maakt de film ook niet beter. Ik ben een fan van Garland maar niet van deze film.
Alles waar Garland heeft geregisseerd kun je een tweede keer kijken maar niet deze film. Voor geen goud zou ik deze film nog een keer willen zien.

Een mooie road movie met een paar uitstekende scenes die helaas op het einde uit de bocht vliegt.
Het personage van Kirsten Dunst is gebaseerd op Lee Miller. Een beroemde oorlogsfotografe wiens wens was om oorlog vast te leggen als historisch bewijs. Degene die haar bio kent weet dat het niet goed afloopt voor haar
Mooie beelden maar wat meer diepgang zou deze film ten goed komen

Belabberde film, als je het mij vraagt. Dat de makers het niet aandurfden om de huidige situatie in de VS te extrapoleren, maar een totaal fictief Amerika hebben gekozen waarin Texas en Californië samen strijden tegen het kwaad, ach, daar kon ik nog wel om lachen - hoewel ik het tegelijkertijd een ontzettend laffe keuze vind. Maar wat wil deze film ons verder vertellen? Dat oorlog k*t is? Goh.

De film ziet er fantastisch uit, de soundtrack en sounddesign kunnen mij ook wel bekoren. Maar het script rammelt aan alle kanten. Het begint al bij de dialogen, die zeker in de eerste helft enkel bedoeld zijn om de kijker te informeren. Hoe kun je zoveel geld in een film stoppen en dan zulke beginnersfouten maken?

De journalisten werden neergezet als totale (vak)idioten, helemaal los gezogen van de werkelijkheid, meer bezig met scoren dan met informeren. Daartoe zijn journalisten toch op aarde? Het had allemaal wel wat subtieler gemogen. Tegelijkertijd waren ze een soort superhelden die à la James Bond, van de ene hachelijke situatie in de andere terechtkwamen en, opnieuw à la James Bond, telkens wonderwel wisten te ontkomen.

Toen ze op het einde met zijn drieën ongestoord het Witte Huis in liepen, kon ik mijn lachen niet inhouden. Nog grappiger werd het toen Lee uiteindelijk werd geraakt en Jessie haar vastlegde. Cirkeltje rond.

De kracht van de film is volgens mij dat de oorlog die Amerikanen uit andere delen van de wereld kennen nu ineens plaatsvindt op bekend terrein. Dat is even schrikken. Dat komt binnen. Maar als je dat element wegdenkt blijft er verdraaid weinig over.

Dat democratie geen evidentie is, zien we helaas in veel landen. En het idee van een burgeroorlog in het westen is wel boeiend (hopelijk blijft het bij een idee natuurlijk). Civil War bekijkt die oorlog ook niet als een gevecht tussen good guys en bad guys, maar vanuit de blik van een oorlogsfotograaf. Waarbij het bijna onmogelijk blijkt te zijn om objectief te blijven als je er middenin zit. We zien beelden die vooral in andere landen te zien is, maar nu in een mogelijk toekomstige Amerika.

De makers van Civil War hebben niet de intentie om de vinger te wijzen naar een bepaalde partij in het Amerikaanse conflict, maar wil aantonen dat in een oorlog alleen maar verliezers zijn. Zelfs bij hen die geen partij willen kiezen. Omdat anderen je dan wel in een partij dwingen en te kiezen. Meegaan of ten onder gaan, er is geen tussenweg. Die realistische blik en het verhaal is best wel confronterend. Visueel valt het nogal mee, maar het geheel blijft wel zeer boeiend. En leuk om Kirsten Dunst nog eens te zien in een sterke passende rol.

Groot pluspunt van de film is de geweldige sound met daarbij een paar grandioze shots die de verschrikking van een burgeroorlog in een land waar je het niet zou verwachten prachtig illustreren. Helaas wordt die geruststellende gedachte de laatste jaren ondermijnd want ons kort termijn geheugen laat zien dat het zomaar eens zou kunnen gebeuren in een land vol democratie en geweren. Het eerste gedeelte komt misschien langzaam op gang , maar is wel boeiend om te volgen. De regisseur kiest ook geen partij en zet de kijker ook meteen in de burgeroorlog zonder al te veel informatie. De focus ligt ook op de persfotografen die er alles voor doen om de beste foto te kunnen maken, ook al gaat dat gepaard met slachtoffers of risico voor eigen leven. Prima rollen van Kirsten Dunst en nieuwkomer Cailee Spaeny. Prima slot met de ultieme foto. 7,5/10

"Don't let them kill me!"
"That'll do."

Bovenstaande zijn de laatste woorden uit de film als de Amerikaanse president in het "Witte Huis" een citaat moet zeggen van een journalist en hij daarna wordt doodgeschoten.

"Civil War" heb ik gisteravond in een vrije lege bioscoopzaal gezien en tot en met de pauze vond ik het wat tegenvallen (op dat moment was mijn gemengde zoet / zout popcorn misschien nog het beste ), maar na de pauze was het puur genieten geblazen. En zeker het actievolle (inclusief oorverdovende geweld) en zeer fraai in beeld gebrachte einde in Washington D.C. in en rond het Wiite Huis met o.a. een gevechtshelikopter, mortieren, luchtafweergeschut, "The Beast" (de auto van de president van Amerika) en een tank mocht er wezen. Sowieso is deze Roadmovie / Actie film visueel gezien een pareltje en ook de muziek (waaronder een gaaf psychedelische nummer, te weten "Rocket USA" van het Amerikaans muzikaal duo "Suicide") mocht er wezen, ondanks dat het niet mijn smaak is. Qua muziek had ik eigenlijk het nummer "Civil War" van de Amerikaanse hardrockband "Guns N' Roses" (vorig jaar nog live gezien) verwacht, maar dat is dus niet te horen.

In de film volgen we een groepje oorlogsfotografen, te weten oude rot Lee Smith (Kirsten Dunst) en groentje Jessie Cullen (Cailee Spaeny), en journalisten, te weten de oude rotten Joel (Wagner Moura) en Sammy (Stephen McKinley Henderson), die per pick-uptruck vanuit New York naar Washington D.C. reizen, in de hoop de door rebellen opgejaagde Amerikaanse president (Nick Offerman) te kunnen interviewen. Hem willen ze spreken, want er woedt een burgeroorlog in Amerika en politie, leger en burgers staan tegenover elkaar, gebouwen staan in brand, wegen staan vol verlaten auto’s en langs de weg liggen lijken. Amerika is een land geworden waar de laag beschaving is afgepeld en wetteloosheid de norm is.

Die tumultueuze reis door een uiterst gewelddadige omgeving wordt ontzettend knap en invoelbaar in beeld gebracht en het is ook duidelijk te zien dat "Civil War" met een geschat budget van vijftig miljoen dollar de duurste film ooit is uit de koker van productiehuis A24. Bovendien worden de oorlogsfotografen en journalisten en oorlogsfotografen met verve gespeeld door topacteurs, waaronder Kirsten Dunst waar ik altijd een zwak voor heb. Wel vond ik Cailee Spaeny (als Jessie) eigenlijk maar een irritant persoon en ze deed me denken aan Ellen Page (tegenwoordig is het Elliot Page) die ik vroeger ook irritant vond in films. Misschien gaat Cailee Spaeny ook wel die kant op, want ik vond haar pot-achtig overkomen en zeker m.b.t. de interacties met Kirsten Dunst. En ook is het jammer dat de binnenwereld van de hoofdrolspelers zo verborgen blijft in deze spannende film.

De film opent met de Amerikaanse president (een soort van Donald Trump) die bezig is met het oefenen van een toespraak voor de televisie (die hij uiteindelijk ook houdt) en daarna belanden we in New York, waar oorlogsfotograaf Lee foto's maakt van een confrontatie tussen de presidentiële politie en tegenstanders en waar ook een bom ontploft. Daar ontmoet ze de jonge vrouw Jessie, een jonge opkomende oorlogsfotograaf . En samen met de journalisten Joel en Sammy, wagen ze alle vier de gevaarlijke reis naar Washington D.C. om te proberen de president te interviewen en dat vóór de westelijke alliantie (die bestaat uit de staten Texas en Californië) de stad hebben ingenomen.

Veel achtergrond over de vier hoofdrolspelers komen we niet te weten en ook is niet duidelijk voor wie de oorlogsfotograven de foto's maken, maar wel komen we al snel te weten dat Lee een bekende oorlogsfotograaf is (Jessie blijkt namelijk een groot fan van haar te zijn) en dat ze samen met Joel werkt bij de internationale nieuwsdienst "Reuters". En Sammy (die rondloopt in een flinke broek met bretels) werkt voor wat overgebleven is van de "New York Times". Dus behalve hun beroepskeuze, komen we niet veel over de vier hoofdpersonen te weten, maar door het sterke acteerwerk krijgen we wel te zien wat hun baan met hen doet en dat is minstens zo belangrijk. Ook zonder de flashbacks zien we door het subtiele spel van Kirsten Dunst bijvoorbeeld dat Lee steeds meer mentaal en emotioneel in de knoop raakt.

In wezen is de film een roadtrip naar Washington D.C., waarbij gedurende de rit verschillende incidenten plaatsvinden die de kijker middenin de actie plaatsen. Dit zorgt ervoor dat de spanning voortdurend aanwezig is en het verloop van het verhaal onvoorspelbaar blijft. Het enige gemis van de film is een diepere verklaring van het "waarom". We blijven namelijk in het duister tasten over de oorzaken van de burgeroorlog en de motieven achter bepaalde handelingen. Hoewel deze keuze hoogstwaarschijnlijk bewust is gemaakt om de neutraliteit van de oorlogsfotografen en journalisten te benadrukken, had additionele toelichting de film wellicht meer diepgang kunnen geven.

Desondanks biedt "Civil War" een intens inkijkje in de wereld van oorlogsfotografie en de diverse confrontaties (o.a. bij een afgelegen benzinepomp, met twee bungelende verminkte lichamen, die wordt bewaakt door bewapende burgers, bij een schietpartij tussen gezichtsloze agenten en een groep rebellen, bij een duel tussen twee scherpschutters op een soort van verlaten kerstbraderie op het platteland en bij een gat in de grond dat door "Proud Boys"-achtige militairen met levenloze lichamen wordt gevuld) zijn meeslepend en heftig in beeld gebracht en de waanzinnige sensationele en zeer actievolle climax in het "Witte Huis" (waar men opzoek is naar de president), onderstreept de vastberadenheid om het perfecte plaatje te schieten, ongeacht de kosten. In dit geval de dood van Lee die Jessie redt en die dan het perfecte plaatje schiet.

Technisch is de film ook van een ontzettend hoog niveau. Regisseur Alex Garland trekt de kijker in de film en laat deze pas weer los als de aftiteling begint. Vlak daarvoor krijgt journalist Joel zijn interviewmoment met de opgepakt laffe president en hij vraagt dan de president om een citaat, die dan zegt "Don't let them kill me!" en waarop Joel dan antwoord "That'll do" (oftewel dat is voldoende). Daarna wordt de president die op de grond ligt doodgeschoten door soldaten van de westelijke alliantie en Jessie maakt er dan een foto van.

Naast de uitstekende acteerprestaties is het geluid (inclusief de muziek) en de cinematografie ook van ontzettend hoog niveau. Zo vond ik de combinatie van beeld en geluid op de militaire basis van de westelijke alliantie bijna orgastisch met al die voertuigen en vliegende helikopters en ook in de scènes waarin wordt gevochten in Washington D.C. komen deze positieve punten erg goed naar voren. De cameraman staat dan als het ware tussen de soldaten in en dit in combinatie met het fenomenale geluid, krijg je als kijker echt het idee dat je zelf ook aanwezig bent op het slagveld.

Een mooie vondst in "Civil War" is hoe het beeld tussen al die scènes vol dreiging, schietpartijen en ellende, heel soms een seconde stilstaat en zwart-wit wordt. Zo krijgen we te zien wat Jessie (vooral zij maakt veel foto's) en Lee vastleggen en welke beelden er van hun tocht zullen resteren. Zo heeft Lee een foto gemaakt van een dode Sammy (hij wordt namelijk geraakt door een kogel als ze met hun pick-uptruck op een gegeven moment op de vlucht slaan) in de pick-uptruck, die ze na het bekijken ervan op de camera daarna delete. Of hun foto’s maatschappelijk iets teweegbrengen blijft onduidelijk, het gaat alleen om de momenten zelf.

De sterren van de film zijn Kirsten Dunst en de zwaarlijvige Stephen McKinley Henderson en ook Wagner Moura deed het verdienstelijk. Over Cailee Spaeny ben ik wel niet te spreken en ik stoorde me ook aan haar. En verder mocht de kleine rol van Jesse Plemons (die in het echt getrouwd is met Kirsten Dunst, lucky basterd ) als de "Proud Boys"-achtige soldaat met opvallende rode bril er wezen bij het massagraf en zeker als hij aan de Aziatische uitziende journalist Tony (Nelson Lee) vraagt waar hij vandaan komt en hij dan zegt uit "Hong Kong" (oftewel China). Tony wordt dan ook doodgeschoten (of beter gezegd geëxecuteerd) en dat deed de "Proud Boys"-achtige soldaat van te voren ook al met een andere Aziatische uitziende journalist, namelijk met Bohai (Evan Lai). Uiteindelijk wordt hij uitgeschakeld door Sammy, die hem met de pick-uptruck van de sokken rijdt (dat kost uiteindelijk wel Sammy zijn leven).

"Civil War" is verdomd goed gemaakt en de interacties tussen de cast is bijzonder geslaagd. Verder lijken de weinige visuele effecten net echt en ook de muziek ondersteund de film met voldoende emotie en dramatiek. Dit allemaal zorgt voor een vrij indrukwekkende film, die mensen hopelijk aan het denken zet en met name de Amerikanen nu er bijna weer verkiezingen zijn. Wat gebeurt er namelijk als Donald Trump in november opnieuw president wordt? En wat gebeurt er als hij verliest? Conclusies zijn er niet in "Civil War", het einde is abrupt en moralisme wordt door Alex Garland vermeden. Maar wat er getoond wordt overtuigt van begin tot einde.

Garland heeft de tijdsgeest mee en dat zal mee de populariteit bepalen van zijn film. Knap hoe hij zich weet te onttrekken aan het gevaarlijke politieke debat. De zittende president met zijn 3e ambtstermijn mag dan wel de democratie in gevaar brengen, erg veel kom je er verder niet van te weten.

De trailer is vrij misleidend. De spectaculaire beelden uit Washington en het opgeblazen Lincoln Memorial zijn bijzonder, maar de film is voornamelijk een road movie van grotendeels lege straten die weliswaar bezaaid liggen met smeulende autokarkassen. Anarchie tiert welig, maar handelt lukraak los van elkaar. Het leek wel een setting van een zombie apocalypse.

Desalniettemin laten sommige beelden niets tot de verbeelding over. Het is de wet van de jungle. In die jungle acteren de (oorlogs)journalisten die de ogen en de mond zijn van de wereld. Om eerlijk te zijn was het beeld dat ik van hen kreeg vrij negatief. Het doel heiligt wel degelijk de middelen. Onverschillig, opportunistisch, egoïstisch en sensatiebelust ... het zijn maar enkele termen die bij me opkwamen. Vreemd dat ze door hun job zo getolereerd werden, want bij momenten waren het echt wel persmuskieten.

Een aardige film waar wel veel meer had in gezeten.

Had de inhoud bijvoorbeeld meer toegespitst op de huidige ontwikkelingen in het land.

Daarnaast een aantal rare muziekkeuzes in de film zelf maar wellicht was dit het beoogde effect.

Jesse Plemons is huiveringwekkend goed met zijn kleine rol als gestoorde soldaat.

Intense film waar je op bepaalde momenten bijna zelf erbij lijkt te zijn want zo wordt het in beeld gebracht. Uiteindelijk moet je voor oorlogsfotograaf toch wel serieus gestoord zijn om dat te willen doen. Ze hebben zelf niks om mee te schieten buiten hun fototoestel, maar zitten vaak evengoed midden in de actie (zoals bij die auto's van de Secret Service die naar buiten rijden). Het zijn niet de allerbekendste acteurs maar wel goede keuzes. Wagner Moura is een geweldige acteur, Kirsten Dunst haar stoïcijnse blik werkt ook erg goed. Cailee Spaeny is een frisse verschijning die een heel straffe evolutie maakt doorheen de film. Civil War draait toch vooral om haar.

De film erg vaag qua politiek, we hebben niet meteen een idee van welke partij de president is. Ik las een interview van Garland in Vertigo magazine net voor de film en daar zei hij dat "populistische leiders zware schade aanrichten overal ter wereld". Wel daar ben ik het totaal niet mee eens, maar feitelijk doet dat er niet toe want dat houdt hij allemaal vaag. Je krijgt totaal geen beweegredenen van hoe de burgeroorlog ontstond. Ik denk dat dat nog wel de beste keuze was. In ieder geval een originele, gedurfde film.

Blij dat ik deze nog op het grote scherm heb kunnen, kwam flink aan. Vrolijk is het niet, maar Garland maakt er voor mij gevoel echt wel iets bijzonders van, en de cast en het geluid zijn uitmuntend.

4,2*

Sterk.

Zeer toffe film, behoorlijk volwassen en intelligent aangepakt. Vooral het niet kiezen van democraten vs. republikeinen is een goede keuze en maakt de film sterker. Ik zou het zelfs bijna realistisch vinden; enfin, de manier waarop de burgeroorlog aan bod komt, lijkt mij niet volkomen uit de lucht gegrepen.

Ik had op voorhand een iets andere film verwacht - ik was er ook weer blanco ingegaan. Minder drama en meer actie, maar de balans zit zonder meer goed. Actie krijg je trouwens in de finale - echt tof en goed in beeld gebracht. Het enige waar ik me dan aan ergerde was de manier waarop de fotografen zonder al te veel poespas mee de frontlinie in (mogen) lopen. Geen idee hoe dat in het echte elven gebeurd. Verder de beste film van 2024 die ik tot dusver gezien heb, zonder twijfel. En ik vermoed ook dat eind december deze hoog zal eindigen in mijn toplijst voor dit jaar.

4

Op zich leuke film, maar sleept in het begin een beetje aan zonder noemenswaardige momenten. Vooral het laatste stuk komt het lekker op gang.

"There has to be some mistake. We're American, right?”
"Okay. What kind of American are you? You don't know?”

Waanzinnig vette film was dit man. Toen ik de trailer van deze film al zag was ik behoorlijk hyped, dit soort thema's spreken mij namelijk echt ontzettend erg aan. Toen we gisteravond in de thuisbioscoop van een maatje zaten en we deze film opzette wist ik eigenlijk niet wat me overkwam. Er gaat werkelijk een wals over je heen met emoties, en daar draagt eigenlijk alles wel een steentje bij mee. En het is enigszins wel beangstigend natuurlijk, films als dit. Er zit natuurlijk gewoon wel een kans in dat ooit zoiets kan gebeuren, en dan? Ik hou me er verder politiek buiten, al zie je natuurlijk hedendaags best wel wat spanningen in de samenleving, en deze film schetst prachtig was er kan gaan gebeuren, en daar worden zeker geen doekjes om gebonden.

Het concept dat is denk ik voor iedereen wel bekend, en dat kun je ook wel overal van af lezen. Het plot drukt de stempel er ook nog eens op en dan weet je als kijker wel wat je kunt gaan verwachten. De burgeroorlog in Amerika, begint eigenlijk met live-action beelden van bepaalde rellen, het gaat er al best heftig aan toe en Garland houdt het eigenlijk niet rustig. Neem vooral het ‘rellen’ bij een watertank, waarna je een suicide bomber ernaartoe ziet rennen met een enorme vlag. Zo open je nog eens een film als dit, en je had ons eigenlijk direct te pakken. Garland neemt daarna wel wat meer tijd en ruimte voor character development en dan houdt de film het toch wat rustier maar, duidelijk is wel dat de setting schrijnend moet zijn.

De film zet een duidelijk doel. De pers crew willen een hit scoren, en bedenken om een interview te plannen met de president van Amerika. Ze gaan op reis naar Washington D.C. en komen onderweg natuurlijke verschillende dingen tegen. Dat begint al tussen een één op één gevecht tussen verschillende soldaten, en zelfs een executie van drie soldaten. En hier trekt de film de stempel al door van de beginscène met de bom waar ook heel veel verschillende lijken zag liggen. De executie gaat weer een stap verder, en eigenlijk blijft de film strooien met deze scenes (zo ook met dode lijken op de weg etc.) en uiteraard ook het grote massagraf. En ik ben best wel te spreken over deze scenes want dit zorgt er toch wel voor dat mijn mond open bleef staan van verwondering.

Het slotstuk zet ook een grote stempel op deze film en vond ik heel vet. Actievol volgen we de weg naar het einde, en wanneer het doel bereikt is in de film stopt Garland ook netjes, en gaat niet te lang door. En misschien vond ik dat toch wel jammer, dat de film was afgelopen. Ik heb al lang niet meer gehad dat ik het echt klote vond dat een film klaar was, en dat gevoel zegt misschien wel genoeg over wat voor een indruk deze film achter heeft gelaten.

Toch kan ik niet het volledige cijfer geven. Soms is de film toch wat rommelig qua scenes, en zitten we soms wel iets te afgekapt in bepaalde scenes. Ook het einde vond ik toch wat ongeloofwaardig als cameraploeg, het lijkt me niet dat zo'n team wat op punt staat de president te vermoorden ook zin heeft om ook zo'n team achter hun aan te hebben. Goed, daar weet ik verder niks van maar, dat was soms wel wat twijfelachtig tijdens het kijken van deze film.

Maar toch, deze film is echt heel vet en ik heb een waanzinnig gave filmavond gehad. Deze scoort hoog bij mij, en komt hoog in mijn lijst te staan, ik weet nu al wel dat dit één van de beste films van dit jaar gaat zijn. Waanzinnig.

Had hier echt zoveel meer van verwacht en dan loert teleurstelling al snel om de hoek.

Het begint met geweldadige protesten/rellen en vooral het geweld vd ordediensten wordt in de verf gezet. Deze straatprotesten eindigen abrupt door een enorme explosie, met waar slachtveld langs beide kanten.
Waarbij we kennismaken met de jonge fotografe/journaliste Jesse (Cailee Spaeny), die geraakt wordt tijdens de rellen en door de zeer ervaren journaliste Ellie (Kirsten Dunst) gered wordt.

Er zat wel een zekere vaart in rond het verhaal van een groepje journalisten die richting Washington DC verslag willen uitbrengen vd staatsgreep op de huidige Amerikaanse president, die blijkbaar een foute man is, maar hier krijg je als kijker weinig duiding bij, waarschijnlijk moet je ervan uitgaan dat het om soort extreemrechts dictator zou gaan?

Ik vind het vooral met momenten nogal rommelig en je krijgt weinig info over verschillende personages wat hun achtergrond is, hun functie en doel. De soldaten enzo moorden erop los voor de president. Zo zie je twee soldaten lijken dumpen in een waar massagraf, worden zij die niet Amerikaans genoeg zijn koelbloedig neergeschoten.

Ik vond het desondanks niet giga boeiend en vond Kirsten Dunst als Ellie echt irritant. Wat maakt dat ik dit geen top kijkervaring vond, eerder mwaaah.

Civil War is een journalistiek heldendicht waarbij we een groepje persmuskieten door Amerika volgen op weg naar de president. Hoewel men een beeld van chaos en oorlog ensceneert, blijkt de wetteloosheid niet van dien aard dat journalisten het werk verhinderd wordt. Ze lopen eigenlijk voortdurend regeringstroepen en milities voor de voeten, maar die lijken daar geen erg in te hebben. Bizar.

Kirsten Dunst ziet er misschien minder fris en fruitig uit, ze acteert wel sterker dan ooit en zet een zeer overtuigende geharde, taaie tante neer. Wel verfrissend om eens een echte vrouwelijke veertiger te zien in een film in plaats van een botox-bimbo. Klasse van de casting. Minder leuk dan de nihilistische Ellie was haar collega, Jesse. Niet dat Cailee Spaeny slecht acteert, maar haar personage is vreselijk irritant, onbezonnen en brengt de hele groep in gevaar. Eigenlijk hadden ze haar bij de eerste gelegenheid uit de auto moeten gooien. Dat nalaten, bekoopt Ellie uiteindelijk met haar leven. Een boodschap die kan tellen.

De verhaalontwikkeling is moeilijk te voorspellen. Ze rijden maar wat en komen van de ene situatie in de andere, sommige interessant en andere nogal onnozel. Wat te denken van die scène waar ze onder vuur genomen worden vanuit dat huis? Ze stuiten daar op een soort transmilitie met roze haar en nagellak en gaan dan weer voort. Echt nutteloos opvulsel. Het tempo zit meestal wel snor, maar echt genieten is het pas in Washington. Meesterlijke cinematografie naar de ontknoping toe. Voorts is ook de sound opvallend goed.

Over de oorzaken van het conflict komen we eigenlijk niks te weten. Velen hadden gehoopt dat het weer om rednecks en yankees zou gaan, maar ik denk niet dat dat een langspeelfilm kan opleveren. De ene partij heeft tenslotte wapens en de andere speciale voornaamwoorden.

Heel de speelduur lang, en nu nog steeds, heb ik nagedacht over wat voor film dit nu eigenlijk was. Het wordt al vrij snel duidelijk dat de de civil war zelf niet per se onderwerp is door het gebrek aan context over het conflict zelf, dus dan gaat het blijkbaar over de fotojournalisten en hoe zij een oorlog vastleggen? Toch lijkt dat tijdens de film niet het hele verhaal te zijn.

Wil de film ons een of andere cynische boodschap voorhouden over oorlog danwel de media? Fotojournalisten die losgezongen zijn van het onderwerp en alles doen voor de scoop (maar toch kampen met een soort van PTSS)? Laten zien dat het niet uitmaakt wie eigenlijk wie is in een dergelijk conflict? Of zijn de journalisten gewoon een vehikel om ons zo dicht mogelijk op het vuur te laten zitten (vond het aan de onrealistische kant hoe ze er telkens letterlijk met hun neus bovenop (mogen) staan).

Moet wel zeggen dat ik liever een ‘normale’ film over een burgeroorlog in Amerika met wat meer context en achtergrond had willen zien. En dat gefotografeer heel de tijd, het leek soms wel een aflevering van Het Perfecte Plaatje.

Tijdens één scène in het bijzonder met ineens hiphopmuziek en coole slowmotion weet je zeker dat dit geen straightforward oorlogsfilm is (dat hij van A24 is zegt je van tevoren eigenlijk al genoeg), persoonlijk vond ik het vrij raadselachtig wat de film daar wilde doen.

Het door oorlog verscheurde landschap waar ze doorheen trekken doet denken aan een hoop andere films en series die we al hebben gezien over oorlog en dystopieen (onder andere 28 Days Later van Alex Garland zelf), maar het is mooi geschoten en boeiend om te zien, zeker tegen het einde in D.C. levert het allemaal erg mooie scènes op. Ook houdt de film zich niet in met rauwe gruwelijkheden, maar wel allemaal op een 'mooie' manier gedaan.

Weet nog niet hoe ik hem beoordeel.

PS. Hoe klein zijn rol ook was, die gekke Jesse Plemons zet weer eens de sterkste rol van allemaal neer als triggerhappy asshole.

PPS. Was deze film zo’n 15 jaar ouder geweest dan was (toen nog) Ellen Page zeker weten gecast in de rol van Jessie.

Wat een vervelende pief, paf, poef film.

Ja, het is totaal fictie, en mist dan ook iedere connectie met de werkelijkheid.

Een kind dat fotograaf wil worden blijft maar plaatjes schieten terwijl ze midden in de vuurlinie staat in een zogenaamde idioot verzonnen burgeroorlog waarvan je dan zou moeten kunnen denken: Tja, dat zou zo maar kunnen gebeuren in werkelijkheid. Kom nou toch....

Oh ja, ik mis de diepere achter gelegen bedoeling van de filmmaker? Je moet door het slappe verhaaltje heen kijken? An me hoela.

Ik heb de film met moeite uitgekeken waarbij ik dacht: zal ik het afkijken of zal ik wat anders gaan doen?

Ik begrijp best dat er mensen zijn die zich vermaken met deze film, ik niet.

1 sterretje voor de moeite.

Ik vond dit echt een deprimerende film. Misschien ook wel omdat je je zo kan voorstellen dat het deze kant op kan gaan met de USA. Als populisme uitgespeeld raakt is het in de historie vaker op oorlog en ellende uitgelopen. Narratief gezien gebeurt er weinig maar zon film is het niet. Er is geen verhaal nodig om het spannend te houden. De pure doodsbedreiging zorgt hier wel voor.

Het is een nare film die lomp is maar ook subtiel is in het persoonlijke drama dat zich gelijktijdig met grote gevechten tentoonspreid. Tja verplichte kost om te kijken.

Intense, nachtmerrie-achtige roadtrip door een Verenigde Staten verscheurd door burgeroorlog. De beklemmende sfeer is knap getroffen door regisseur Alex Garland en visueel is de film bijzonder indrukwekkend. De prima cast is ook een pluspunt. Het einde is mij iets te cynisch en voor de hand liggend, maar tot die tijd is dit eersteklas.

Ik was totaal onvoorbereid op wat zou komen.

"Ah, Kirsten Dunst, leuk. Pas nog gezien, maar waar ookalweer?" (Was Marie Antoinette trouwens.)

Ik had verwacht een gezellige zinloze actiefilm te zien a la Olympus Has Fallen ofzo, maar in ieder geval iets totaal fictiefs en over the top.

.

In plaats daarvan een behoorlijk heftige en serieuze film, die extra binnenkomt omdat deze wereld toch wat dichterbij komt dan zomaar een oorlog in fictief verweggistan uit een ver verleden.

Een sterk verhaal is het niet persé. Zelfs het plot is eigenlijk minder relevant.

Toch bijzonder indrukwekkend en gaat zeker binnenkort eens herzien worden.

Dunst is fantastisch, mede door haar realistische looks. Wagner Moura vond ik lastiger, maar niet storend.

Mooie beelden, mooi geluid. 4*