Civil War (2024)

van de week deze film gezien en was best onder de indruk, groots opgezet en toch heel persoonlijk, vond het vaak een beetje deprimerend.

Moest een beetje denken aan de film Contagion uit 2011 die een groot voorspellend vermogen had met betrekking tot corona. Deze film zou zo maar waar kunnen worden na de volgende presidentsverkiezingen waar 1 kandidaat al voor de verkiezingen aankondigt dat als hij verliest het doorgestoken kaart is.

Op zich een veelbelovend onderwerp, Amerika in een burgeroorlog; lekker actueel met 6 Januari 2021 nog vers in het geheugen, maar het staat en valt natuurlijk met hoe overtuigend je rellen, urban warfare en oorlogsjournalistiek kunt uitbeelden.

Op zich is dat aardig gedaan. Hier en daar wat opzichtige CGI, maar de sets (met name de stedelijke) kunnen er over het algemeen zeker mee door. Ik lees dat het A24's duurste film tot nu toe is, maar soms vond ik het net even tekort schieten en low-budget aanvoelen.

Het wereldje van de oorlogsjournalistiek is wel overtuigend weergegeven. Hoewel het een beetje aanvoelde als een te fanatiek groepje dat het teveel voor de kick doet (het leek soms Twister wel), niet zozeer vanuit journalistiek besef, kon ik er wel in meegaan.

De vertelstijl vond ik wat minder. Soms te mijmerend, soms te artsy, en soms iets te veel gepijnigde blikken van Kirsten Dunst.
Wat mij het meest stoorde was de totaal niet passende muziek die af en toe gebruikt werd om scènes 'on the road' te begeleiden. Rustige country-muziek OF hiphop, te contrasterend voor een film die draait om hectiek, onzekerheid en civiele onrust. Vaak moest ik terugdenken aan het veel betere Children of Men, daar was de spanning nagenoeg constant voelbaar, het tempo hoger, het camerawerk nog sterker.
Dit voelde meer als een soort coming-of-age verhaal (van Jessie als beginner) verpakt in een burgeroorlog-setting, met Lee als de doorgewinterde 'seen-it-all-before' ouwe rot. En dat soort verhalen hebben we inderdaad al eens vaker gezien.

Dat Jessie uiteindelijk het lef vindt om de randen van het gevaar op te zoeken, en beloond wordt met het 'money shot' van de vermoorde president is dan wel prima. Beginner's luck weliswaar, maar vooruit.
Dat Lee in een cliché moment last-minute nog doodgeschoten wordt bij de reddingspoging van Jessie vond ik onnodig.

Wat is dat trouwens met het totaal niet bieden van medische hulp aan collega's? Sammy lieten ze gewoon doodbloeden achterin de auto (eerste hulp anyone?) en ook bij Lee checkten ze niet even of ze uberhaupt nog leefde. Ze gunden haar geen blik waardig. De regisseur ging waarschijnlijk voor het dramatische effect ("Jessie begrijpt nu eindelijk dat er geen plaats is voor emotie in the heat of the moment") maar het kwam heel raar over.

3,5*

Redelijk actie drama. Het verhaal is eenvoudig en is een soort roadtrip door een in burgeroorlog getroffen Amerika. Eigenlijk is het niet meer dan dat we de journalisten van plek naar plek volgen waarbij ze iedere keer in bepaalde conflict situaties belanden en zich veilig moeten zien te stellen tijdens hun werk. Daarbij maken ze honderden foto's van individuen waarbij je je kunt afvragen of er daadwerkelijk eentje geschikt is om de voorpagina te halen. Buiten dat is het een vermakelijke en harde film, waarbij het voor de journalisten op het eind pas echt interessant wordt. Helaas ontspoort de film daar wat. Visueel verder mooi geschoten en prima acteerwerk. 3.5

Door het gegeven, A24 en Alex Garland had ik er toch wel wat meer van verwacht.

Ja het begint allemaal wel aardig, en het ziet er allemaal prima uit, maar de cast met uitzondering van Dunst is echt een beetje misplaatst en het hele middengedeelte is echt veel te weinig bijzonder en daardoor te lang.
Het is maar een beetje harken richting het onvermijdelijke einde in D.C. .
Laatste half uur is danwel weer prima.

Ook nog een klein pluspuntje voor de begin en eindmuziek (Suicide!)

Degelijke film, met name door de wat dystopische setting. Verder niks bijzonders. Het plot laat heel veel aan de invulling van de kijker over. Kon er verder niet veel mee, maar het is wel onderhoudend genoeg. Het acteerwerk is in orde, al weet alleen Kirsten Dunst haar personage een klein beetje diepgang te geven.

Garlands waarschuwing tegen extremisme en naar wat voor toestanden het slechtst denkbare scenario zou kunnen leiden. Deze film komt net op tijd in een wereld waar verdeeldheid onder de mensen meer dan ooit aanwezig is. De dynamieken van de burgeroorlogen in Afrikaanse bananenrepublieken wordt hier toegepast op de USA. Het waarom rond het lopend conflict in de film maakt niet uit. In een burgeroorlog heb je altijd burgers of coalities die strijden tegen een onrechtvaardige of autoritaire regering, en daar kan iedereen wel redenen voor bedenken. Een schijnbaar vredige democratie kan zomaar ontsporen in een bloedige dictatuur. Zoveel is daar niet voor nodig, en Trumpiaanse figuren lijken me heel geschikt om het zover te laten komen.

De sfeer in Civil War is drukkend en dreigend. Opgehangen lijken, willekeurige executies, lege autowegen, verlaten gebouwen, niemand te vertrouwen... Garland laat prima aanvoelen wat het is om in een land te leven met een ingestorte sociale orde. Een totale nachtmerrie. Het wordt bekeken door de ogen van enkele oorlogsjournalisten die op roadtrip zijn naar Washington DC om "de president te interviewen" en tussendoor in gevaarlijke situaties terecht komen. De personages vond ik niet zo bijzonder maar ze dienen wel de getuigenrol die het script hen geeft.

Het einde was aan de zwaar verteerbare kant en had ik zelf anders willen zien (een open einde had ik prima gevonden) maar voor mij is dit toch één van de beste films die ik dit jaar heb gezien. Dit maakte indruk. Geef die Garland meer budget voor zijn volgende films! Nipte 4,5*

Prima zeer realistische oorlogsfilm gezien vanuit de ogen van de oorlog journalistiek.

Ik had een hele andere film verwacht: luchtiger, meer actie en dan vooral 'over de top' actie. Maar dit is een snoeiharde, realistische kijk opiets dat misschien niet zo absurd lijkt als we zouden willen geloven. De film is zoals de journalisten en kiest geen partij. Het registreert slechts wat er gebeurt. Dat maakt het ook zo rauw. Het geeft een inkijk in hoe het is om oorlog journalist te zijn. Je ziet de afgestompte kant (van alle ellende die je hebt meegemaakt) en de kant van de adrenaline en de kick van de spanning. De karakterontwikkeling is mooi om te zien. Vooral Dunst en Spaeny doen het hier goed en je ziet hoe ze naar elkaar toe bewegen. Er is veel kritiek op het einde lees ik, maar ik vond het einde erg sterk. Je ziet hoe Jesse uiteindelijk DE foto heeft gemaakt. Nieuw volgt oud op: ze weet dat ze hiermee direct is toegetreden tot de top van de oorlog journalistiek. Ook een uitstekende, maar aparte soundtrack. Deze versterkt de tegenstrijdigheid die de film toont: als journalist is jouw succes de ellende of dood van een ander. Je bent blij met je foto en die foto is goed omdat de ander is vermoord.

Het begin heeft een wat lange aanloop en het is me volstrekt onduidelijk waarom ze zich tijdens de reis naar Washington zo laten afleiden door al het gedoe wat voor hun doel niet relevant is. Er worden ook geen fotos verstuurd voor publicatie of zo. Ook heeft de film (vooral in het begin) een erg sombere sfeer. Dit wordt extra versterkt door de afgestompte Ellie. Het was misschien niet de film waar ik vrijdagavond direct 'zin' in had, maar dat kan ik de film natuurlijk niet aanrekenen.

Al met al een prachtige film die wat steken laat vallen maar zeker 3,5 of 4 sterren waard is. Maar verwacht geen luchtig actiefilmpje. Dit is een film met diepgang maar dan ook stevige kost.

Regisseur en schrijver Alex Garland maakt met Civil War geen gewone oorlogsfilm. De film verhaalt over een gefictionaliseerde burgeroorlog in de Verenigde Staten. Civil War is geen film waarin geweldsscènes worden geromantiseerd. Het is geen film waarin het bloed rijkelijk vloeit en waarin de met kogels doorboorde getroffene weer vrolijk opstaat en verder vecht. Een getroffene valt gewoon om en is dood en aan dat feit valt geen romantisch of mooi gevoel te ontlenen. Civil War is een film zonder menselijke helden. Hoogstens zou je de pers als held kunnen aanmerken. De pers die met gevaar voor eigen leven verslag doet en model staat voor het essentiële democratische grondrecht dat persvrijheid heet.

De pers bestaat in deze film uit de harde fotojournalist Lee (Kisten Dunst), haar jonge protegé Jessie (Carlee Spaeny), ouwe rot Sam (Stephen McKinley Henderson) en de primeurjager Joel (Wagner Moor). Ze verbeelden stuk voor stuk intrigerende karakters en boeiende journalistieke personages. De absolute hoofdrol is voor Dunst die resoluut en zonder een spier te vertrekken foto’s maakt van de meest verschrikkelijke taferelen onder levensbedreigende omstandigheden. Ze oordeelt niet, maar documenteert slechts. Business as usual.

De scènes waarin Lee en haar team door verlaten straten rijden die bezaaid zijn met achtergelaten voertuigen, doen denken aan de sfeertekening in 28 days later. Ook van Garland. Mooie sfeertekening. Troosteloos, hopeloos.

Garland werkt graag met contrasten. Iets feeërieks wordt vaak gevolgd door iets afschuwelijks. Hard geluid wordt gevolgd door stilte. En vice versa. Dan weer dromerig, surrealistisch, Dan weer spat de adrenaline door het lijf. Als na een paar rustige momenten plots een keihard schot klinkt, word je ruw gewekt en weet je even niet waar je het moet zoeken. Gewoon een schot dat de dromerige rust keihard doorbreekt. Onduidelijk is wie, waarom en op wie wordt geschoten. Het is oorlog. Die dingen gebeuren.

De film hekelt het gevaar van extremisme en waarschuwt ervoor om mensen als Trump en Bolsonaro niet als clowns te betrachten. De meeste fascisten afficheren zich immers niet als fascistisch. Ze acteren dan wel vaak clownesk, maar zijn wel degelijk ook gevaarlijk. Aldus is de visie van Alex Garland die met zijn film Civil War een toekomstscenario schetst dat een waarschuwing behelst om de ogen niet te sluiten voor clowns. Civil War is ook een film die de waardevolle plaats die het journaille inneemt, benadrukt. Het journaille dat de plicht heeft de ongepolijste, onbevooroordeelde, niet-gemanipuleerde realiteit te tonen en dat in deze film ook doet.

Civil War is een spannende en indringende film. Een roadtrip van een groepje journalisten door een dystopisch Amerika. Een film waarin beelden meer zeggen dan woorden. Mooi.

Met 'Civil War' levert Alex Garland zijn vierde regiefilm af. Een film die qua thematiek en realisme voelt alsof het in de nabije toekomst realiteit kan worden; de Verenigde Staten verkeert in een burgeroorlog waarin diverse fracties en staten het tegen elkaar opnemen. Dit door het oog van een groep persfotografen en journalisten.

Garland mikt hierbij op intensiteit en een onbehaaglijk onderhuids gevoel. Vooral door het laagje nationalistische absurditeiten die voor Europeanen een ‘ver-van-hun-bed-show’ lijken, maar door de geopolitieke schommelingen in het oosten van Europa niet ver weg zijn. Als kijker zit je vooral met de vraag van hoe het zo ver heeft kunnen komen en of het geënsceneerde scenario ook in de praktijk realiteit kan worden. Daarvoor is ‘Civil War’ te kort en vermijdt het motivaties en aanleidingen.

Wat 'Civil War' helaas niet vermijdt zijn bepaalde clichés. Sommige scènes en wendingen zijn iets te voor de hand liggend. Een bewuste keuze? Een Amerikaanse burgeroorlog zal altijd om hetzelfde draaien; progressiviteit versus oer-conservatisme. En wat als extreme ideologieën en losbandigheid de boventoon voeren? Het is dan vooral bijzonder dat de ‘pers’ als neutraal en tot bepaalde hoogte onschendbaar wordt afgeschilderd. Ofwel zonder persvrijheid zal de waarheid nooit boven water komen? Een cliché? Wellicht, maar wel passend in het narratief.

Ondanks deze kanttekening is Garland’s vierde een ijzersterke thriller die door het compacte karakter het bombast achterwege laat voor het laatste deel. Voor Kirsten Dunst is het weer een comeback, mede doordat ze haar filmkeuzes tegenwoordig meer overwogen en gespreid maakt. De rest van de hoofdrollen met Moura, Henderson en Spaeny zijn prima gecast en spelen hun rollen met de daarbij horende karaktereigenschappen en –trekjes. Wel jammer dat de rol van Nick Offerman als president zeer beperkt is.

Nou nou,...viel me dat even tegen. Goede recensies maar waar die op gebaseerd zijn....Joost. Weet niet goed wat de bedoeling is van deze film? Laten zien hoe het leven van een oorlog journalist zou kunnen zijn? Laten zien wat er gebeurd als Trump weer als president wordt verkozen (gezien vanuit links woke oogpunt)? Of gewoon een film waarbij alle cliches uit de kast worden getrokken (jong onervaren meisje wordt tegen haar zin meegenomen en wordt daarna de heldin, oude man red de jeugd maar sterft daarna toch, heldin redt het meisje waar ze in eerste instantie niets mee had maar wordt toch vermoord,...etc. etc.) . Nee ik kon niks met deze film. Op geen enkel moment boeiend. Zware tegenvaller.

Lee Miller (Kirsten Dunst), een oorlogsfotografe op pad. Jessie (Cailee Spaeny) is haar spiegel, haar jongere zelf, haar verleden, haar toekomst. Net zoals de historische Lee Miller, wier foto’s van Dachau mee aan de wieg stonden van wat vandaag verslaggeving uit conflictgebieden is.

Met ‘Civil War’ probeert regisseur Alex Garland de dynamiek achter dit metier te documenteren. Het is waaghalzerij, weggelegd voor mensen die nergens aan lijken vast te hangen, niets te verliezen hebben behalve hun eigen leven, en bereid zijn alles in de waagschaal te stellen voor dat ene beeld, die sprankel authenticiteit die feit van fictie onderscheidt. Heroïek? Ten dele. Maar evengoed idiotie. Een absurde verslaving, tegen elk gezond verstand in. Willens nillens, een moeten. Een roeping.

Alex Garland trekt helaas iets te veel de verheerlijkende kaart. Interessanter dan het portret van journalisten die voortdurend hun leven riskeren, is de eigenlijke burgeroorlog waarnaar de film vernoemd is. Een apocalyptische spiraal van vernietigingsdrang, een nietsontziend nihilisme, dat met mensenrechten noch conventies van Genève en wat dies meer rekening houdt. Geweld wordt met nog groter geweld beantwoordt. Wetteloosheid keert als een boemerang terug in het gezicht van wie haar verheerlijkt, onder de vorm van complete straffeloosheid.

En is dat niet de grootste gruwel die ‘Civil War’ documenteert? Dat als het kwaad met kwaad wordt bestreden, het bloedvergieten nimmer zal eindigen? Dat als soldaten trots poseren bij een zopas vermoorde president, zijn aanhangers wederom zinnen op wraak? Het slotbeeld heeft iets bijzonder cynisch, zeker in de context van deze film: is oorlogsjournalistiek zinvol, als ze de duivel in de mens laat zien? Homo homini lupus…

Stof tot nadenken dus. Zo ook onderweg. Garland laat een Amerika in lichterlaaie zien, een aan flarden geschoten land waarin niemand meer een idee heeft van wat goed is en wat niet, wie de vijand en wie te vertrouwen. De fotografie – het mocht gezien de thematiek uiteraard niet anders zijn! – is fenomenaal, zeker van de apocalyps terwijl die zich voltrekt.

En vraag is dan: hoe ver zijn we van een dergelijke ramp verwijderd, als een haatzaaiende leugenaar die werkelijk nergens voor terugdeinst straks opnieuw president van de Verenigde Staten wordt? Ronduit huiveringwekkend is dat Garland de schijnbare onmogelijkheid van een burgeroorlog tastbaar maakt, en aantoont hoe het leven van alledag in een nimmer eindigende nachtmerrie kan veranderen. Zomaar, in een vingerknip. Door welgeteld één man. Opgepast, POTUS!

Samengevat, als portret van dappere lui die alles wagen voor de waarheid: fraai, zij het niet gevrijwaard van sentimentaliteit – en in de finale ook huiveringwekkend, want Jessie laat Lee als kadaver achter in haar honger naar een foto van betekenis…als dat moed en toewijding is, dan voelen die termen ineens ijskoud aan. Evenwel als rappel voor diegenen die de afbraak van de rechtstaat die in diverse landen stukje bij beetje realiteit wordt als een mineur nieuwsfeit afdoen: een mokerslag.

3,25*

Een oorlogsfilm met een interessante insteek: Een nieuwe burgeroorlog in de US. Omdat we deze oorlog zien door mee te reizen met een stel journalisten die door het verscheurde land op weg zijn naar het Witte Huis, voelt Civil War ook grotendeels als een apocalyptische roadmovie. En enkele scenes sluiten dan weer beter aan bij het thriller-genre. Maar welke kant het ook op gaat, het niveau blijft voortdurend vrij hoog. Dat de acteurs lekker spelen en Garland zich cinematografisch redelijk wat vrijheden permitteert, helpt daar ook zeker bij. De boodschap is luid en duidelijk. En ook niet bepaald onterecht in deze tijden van polarisatie.

Wat ook wel weer eens een verademing is, is dat deze Garland de noodzaak nooit zo ziet van het overduidelijk uitleggen van de situatie. Geen nieuwsreporter op een televisiescherm die toevallig net precies verteld hoe de vork exact in de steel zit of een onnatuurlijk gesprek tussen twee mensen om de kijker in hapklare brokken kraakhelder te maken wat er precies speelt.

De soundtrack vond ik niet overal even geweldig. Ondanks dat er wat fijne liedjes voorbij kwamen, vond ik met name in het eerste deel de muziek hier en daar misplaatst. En vooral het einde vond ik jammer. (Zodra Lee de jonge, onervaren Jessie tegen haar zin in op sleeptouw neemt, heb je al een aardig vermoeden waar het op uit gaat draaien. Daarna wordt alles zo duidelijk opgelijnd voor de finale, dat het niet alleen een naar einde is (kleine, domme koe), maar ook een enorm voorspelbaar einde.)

Maar op die paar puntjes na, kan ik niet veel negatiefs benoemen aan deze 4de van Alex Garland.

Ik ging naar deze film met het idee het het zou gaan over de dilemma's die deze verslaggevers soms ondergaan om een zo objectief mogelijk beeld te scheppen van een wereld die niet zwart wit is maar veelal grijs in al z'n tinten. De tweespalt die ze hierdoor soms ervaren bleef echter ver weg in deze film.

Het leek eerder een beeld te scheppen dat oorlog verslaggevers rambo's zijn die zonder verpinken zomaar even tussen een regen kogels door een kiekje nemen, wat natuurlijk ridicuul overdreven is (begrijp me niet verkeerd, het zijn allen helden op hun manier, maar niet zoals hier vertoond). En hoewel het fictie is, hecht ik toch belang aan realiteitszin in een film die tracht een alternatieve maar realistische versie van onze wereld te tonen.

De personage's hun motiveringen die de film uiteindelijk op gang trekken vond ik maar flauwtjes.

De actie daarentegen was verbluffend sterk, bizar sterk zelfs voor een film die daar eigenlijk maar indirect over ging.

Als meer oorlog gerichte actiefilm was deze film misschien beter uit de verf gekomen dan wat het nu is geworden.

Prima film, verhaal OK maar niet echt bijzonder. Kijkt lekker weg. Even schrikken dat de prachtige Kirsten Dunst opeens een moeke is geworden, aiaiai wat wat gaat de tijd snel! Daverende atmos surround track, met zeer goede plaatsing in het beeld (geluid boven en achter). Leuke klein rol van de psycho uit Camino (breaking bad).

Ook deze film is weer een slap aftreksel. Manmanman

Uitstekende film waarin een aantal journalisten door een oorlogsgebied trekken. Een roadmovie door een dystopisch Amerika tijdens een burgeroorlog. En dat is hier zowel mooi als realistisch in beeld gebracht. Een interessante soort van oorlogsfilm vanuit het perspectief van oorlogsfotografen met genoeg goeie scenes. Prima acteerwerk van de gehele cast. Een kleine 4.0 sterren.

Ja dat klopt. Maar de film is dystopisch. Dan is context (zoals Whazaa schreef) wel zo prettig. Een VS in burgeroorlog is nogal wat. Als de film alleen over oorlogsjounalisten moet gaan, dan hadden ze die net zo goed in Jemen, Gazastrook of noem maar op laten afspelen. In feite heeft de burgeroorlog in Civil War geen toegevoegde waarde.

Mijn eerste stem dit jaar...

Maar ik hoop dat mijn eerste stem dit jaar geen werkelijkheid hoeft te worden. Met name in Europa. Al is het contrast tussen Science Fiction en realiteit hier steeds dunner geworden.

Alex Garland heeft de afgelopen tien jaar op terugwerkende kracht flink aan de weg getimmerd. In de jaren 90 schreef hij zijn debuutroman en in de jaren 2000 hield hij zich slechts nog bezig met scriptschrijven. Waarom de man al vijftien a twintig jaar eerder niet gewoon plaatsnam op de regiestoel is me altijd nog ontgaan. Maargoed, beter laat dan nooit. Hij wist met zijn debuut Ex-Machina een prima debuut klaar te stomen, om vervolgens met Anahillation een surrealistisch Stalker-achtig uitstapje te maken, om dan weer, vanuit zijn thuisland, een onderhuidse en mythische horrorfilm Men te bereidden. En nog geen twee jaar later waagt hij het erop om zijn vingers te branden over een serieuze toekomstige oorlogsfilm.

Toekomstige oorlogsfilm. Ik ken er eigenlijk bijzonder weinig. We hebben wel de actieblockbusters die na veertig jaar toch wel besproken worden (Terminator), maar er is bijvoorbeeld ook nooit echt een film gemaakt dat zich plaatsvind in de derde wereldoorlog. We hebben dan nog wel een hele rits films die draaien om de nasleep (The Postman, The Book of Eli, The Road) van "iets" wat de wereld aardig naar de klote heeft geholpen. Maar echt concreet richten op een toekomstig oorlogsscenario.... Nee.

Garland doet dat met Civil War en zet hierin een wel hele sterke schets neer van een uiteenvallend Amerika. Hoogstwaarschijnlijk moest Trump een inspiratiebron zijn geweest die er echt toe deed. Al blijft Civil War nog wel volledig neutraal, maar kan je als kijker wel al raden wie er democratisch en republikeins is.

In het begin wordt je al volledig meegezogen in de scene in de Bronx. De anarchie heeft de overhand genomen en het politiegeweld lijkt door deze regelloze samenleving getolereerd te worden. We volgen een groepje nieuwsmakers die de opdracht krijgen om van New York naar Washington te gaan.
Per auto, want al het trein en vliegverkeer staat natuurlijk stil. De vastberaden Ellie (prachtige rol van Kristen Dunst), de koppige Joel, het naïeve groentje Jessie en de knorrige oude veteraan Sammy. De opdracht is duidelijk; ze moeten een confrontatie met de president vastleggen en wereldwijd verspreiden.

De film ontpopt zich al snel in een roadmovie door het verwoeste Amerikaanse landschap waar vrijwel niemand te vertrouwen lijkt te zijn en waarbij het contrast tussen stad en platteland wel heel groot is. Ze moeten door het platteland; waar rednecks (met of zonder uniform) vrij spel hebben en waar schutters op alles schieten wat maar beweegt. De decors zijn verbazingwekkend. De dorpjes, de wegen (veelal met verlaten auto's), de kleine stadjes) Ironisch gezien is dat de journalisten zich onbewust als een vis in het water voelen op het moment dat ze zich in een slagveld begeven. Er kan maar niet genoeg op camera vastgelegd worden. Zeker Jessie lijkt na een hoop tegenstribbelingen de smaak te pakken te krijgen om zichzelf als groentje te bewijzen en wordt steeds roekelozer. Kristen Dunst daarentegen lijkt steeds meer uitgeteld te raken.

Die scene met die Jesse Plemons als soldaat/oorlogsmisdadiger vond ik een uitschieter. Iemand die ook al meteen dat beetje feelgood op het moment dat de journalisten worden ingehaald door oude Aziatische vrienden, compleet weg doet blazen. In geen tijden meer zo'n ijskoude figurant mogen treffen. Vooral die hele theorie van "What Kind of American?" doet je de kippenvel oprijzen. En het is duidelijk; alleen de conservatieve staten ziet hij als Amerika. De rest is buitenland en dient in een massagraf te eindigen.

Het einde in het oorlogsgebied in Washington DC is ook fenomenaal. De kogels vliegen je om de oren en de mindfucks zijn ineens overal. Alsof er zelfs types van de overheid zijn die het op de president hebben voorzien. Ook de link naar de bestorming van het Capitool kon ik hierin al voelen. En ja, het einde... Had daar wel een foto van gemaakt mogen worden?

Alex Garland heeft goed uitgepakt en schetst ons hier op een uitmuntende manier een doemscenario voor, waar misschien maar enkele druppels voor nodig zijn om het voor elkaar te krijgen. Voor mij meteen een inkopper en een eyeopener, gecombineerd met prachtige maar aangetaste kiekjes van het Amerikaanse land en sterk acteerwerk. En nee, durf het geen blockbuster te noemen want dat is Civil War zeker niet!

Ik hoop dat er ook eens een Europees land met zo'n opzet komt qua film.

5,0*

Erg interessant gegeven, zeker m.b.t. de USA anno 2025, maar voor een verhaal waar zoveel verteld zou kunnen worden is de film behoorlijk leeg. Ik denk dat dit als serie erg goed zou kunnen werken.

Civil War is ondanks zijn gebrek aan diepgang een originele oorlogsfilm. Regisseur Alex Garland brengt de Amerikaanse burgeroorlog door de ogen van de pers zowel fraai als gruwelijk in beeld. Dat de kamikazejournalisten regelmatig ongehinderd tussen de vechtende soldaten zwermen, maakt het helaas wel een stuk onrealistischer. Een smet op verder een prima film.

3,5 * Fraai kiekje

Na een zeer geslaagd debuut viel Garland daarna behoorlijk terug, maar met Civil War heeft hij eindelijk zijn vorm weer te pakken. Civil War is een spannende oorlogsfilm vanuit het perspectief van een groepje journalisten. De omstandigheid dat het een burgeroorlog op Amerikaans grondgebied betreft geeft de film een extra dimensie- was dit een aantal jaar geleden pure SF geweest, het is nu bijna voorstelbaar. Wat dat betreft een film die bij onze tijden past.

Dunst, Moura, McKinley Henderson en relatieve nieuwkomer Spaeny vormen een fijn groepje met leuke dynamiek. En speciale vermelding voor Jesse Plemons, die als geen ander een gestoorde redneck kan spelen. Hij weet vaak een bepaalde intensiteit in zijn rol te leggen en dat is hier niet anders. De actiescènes zijn afwisselend en goed gedoseerd, vond het best realistisch ogen, behalve dan dat de fotografen zo’n beetje vooraan in de vuurlinie mee aan het rennen waren bij de laatste aanval.

Fijne film, kijk weer uit naar Garland’s volgende project (dit jaar al zo te zien).

Op het roekeloze gedrag van de journalisten en het hele slechte einde was het best een leuke film. Maar die 2 dingen verpesten het wel een klein beetje voor me, vooral dat slechte einde.

Civil War is een rauwe film over een roadtrip van een paar journalisten door een dystopische versie van de Verenigde Staten. Hij laat je bij de aftiteling wat ongemakkelijk achter en dat is precies de bedoeling. Daarmee wordt ook het gebrek aan diepgang een beetje verbloemd.

Want uitleg over de achtergrondsituatie krijg je niet. Ik ben een simpele ziel uit Groningen die graag even een stap terug doet en de situatie overziet: wat gebeurt hier? Nou, pech voor mij.

De Amerikaanse federale overheid wordt aangevallen door in elk geval een verzetsgroep uit Florida en de Western Forces, een bizar verbond van Texas en Californië. Dat laatste roept natuurlijk direct heel veel vragen op, want ideologisch zijn deze staten complete tegenpolen. Maar geen van die vragen wordt beantwoord. We weten ook niet wie de good guys en bad guys zijn. Heel terloops - knipper met je ogen en je mist het - wordt vermeld dat de president de FBI heeft afgeschaft en luchtaanvallen op eigen bevolking heeft bevolen, dus mogelijk is de president de slechterik.

Maar het wordt al snel duidelijk dat je als kijker niet moet zoeken naar goed en kwaad, want dat vinden de makers irrelevant. Het gaat om mensen, wat doen zij wanneer een vertrouwde wereld vervalt in chaos? De makers schetsen bepaald geen prettig beeld, want bijna alle figuren die onze hoofdpersonen tegenkomen, zijn in de veertien maanden dat het conflict duurt (ook een detail dat je al snel mist) veranderd in bloeddorstige monsters die iedereen omleggen die ze maar verkeerd aankijkt.

Een tikkeltje overdreven, me dunkt, maar goed, wie weet wat er gebeurt in een land waar iedereen met zijn right to bear arms vijf AR-15 geweren onder zijn bed heeft liggen.

Uiteindelijk is deze film onmiskenbaar bedacht na de Capitoolbestorming van 2021, waarbij bleek dat zelfs in het land dat zichzelf ziet als het summum van democratie, het snel gedaan kan zijn met de orde en het centraal gezag.

Niet in de laatste plaats vanwege die gebeurtenis is dit een intrigerende film, met voor mij persoonlijk als grootste minpunt toch wel de drijfveer van de hoofdpersonen. Ik kan me niet inleven in mensen die hun leven wagen voor een verhaal, of het perfecte plaatje. Tuurlijk, in oorlog is de waarheid het eerste slachtoffer, maar dit wordt nergens duidelijk als motief neergezet.

Ook vond ik sommige shots nogal overdreven artsyfartsy, zoals een slowmotion executie met machinegeweer begeleid door een casual muziekje van De La Soul en vele andere "kijk ons eens opvallende muziekkeuzes maken" muziekkeuzes.

Kirsten Dunst begon ooit als mooipopje maar laat hier zien echt fantastisch te kunnen acteren, ook met lijntjes in haar gezicht en een minimum aan makeup. De rest van de cast is ook geweldig, met als hoogtepunt toch wel de bloedstollende scène met Jesse Plemons (echtgenoot van Dunst) die weer even lekker uit het Todd-vaatje tapt (zijn geschifte personage in Breaking Bad).

Niet perfect, wel interessant. 3,5 sterren

Ik was vandaag in de stemming voor een film waarin een US President achteloos voor zijn kop geschoten wordt, en daar voldeed deze prima voor.

Een halfjaar of zo geleden al eens gezien, en toen maakte het ook al indruk. Het scenario lijkt me als ik heel eerlijk ben behoorlijk realistisch gezien de ontwikkelingen in de VS van de afgelopen jaar of tien. Extreme polarisatie gepaard met militarisme en vrij wapenbezit, dat kan alleen maar uit de hand lopen, en dat dat op deze manier gebeurt lijkt me dan best waarschijnlijk. De coalitie van California en Texas die wel eens ongeloofwaardig wordt genoemd is dat wat mij betreft zeker niet - het zijn de staten die (verreweg) het meeste bijdragen aan het GDP van de VS, en daar zijn ze zich ook erg goed bewust van.

Gelijkaardig valt de hele gang van zaken van het stelletje mafketels en wat er met en om hun heen gebeurt bij mij ook in het bakje geloofwaardig. Dit is hoe mensen zich gedragen als ze elk anker kwijt zijn, hun vrienden en kennissen op een volstrekt willekeurige manier aan hun einde hebben zien komen, en daarbij verwachten dat ze elk moment zelf het haasje kunnen zijn. Wellicht als enige kritiek dat het einde wel ietwat gejat lijkt van een van de oude boeken van Heinlein - onverminderd populair bij de extremere Republikeinen, maar daarbij denk ik dat ze hem volstrekt verkeerd begrepen hebben.

De hoofdrollen worden fraai gespeeld, geen speld tussen te krijgen - al moet ik wel wat lachen om het idee dat je midden in een burgeroorlog met je ontwikkeltankje gaat zitten hannesen. En al helemaal als je daarna met je telefoon de negatieven gaat inscannen. Qua fotografie overigens best knappe beelden, al is daar neem ik aan een zekere Murray Close voor verantwoordelijk - die staat als 'key art photography / still photographer' in de titelrol. Daar staan overigens ook 106, ja honderd-en-zes credits voor stunts op.

Vertellend doet het ook allemaal zo ongeveer niks fout, met grote vaart van de ene absurde situatie naar de andere, tot en met de voor de hand liggende ontknoping. Knap werk, en een fijne film met een bevredigend einde. Zeker vandaag.

Tijdens het kijken overviel me vaak het gevoel dat dit een behoorlijk realistische benadering is van hoe een burgeroorlog en de VS er zou kunnen uitzien. Er zit ook een vleugje 'Apocalypse Now' en hier en daar krijg je ook een 'Walking Dead', maar Alex Garland heeft deze Civil war toch voldoende zijn eigen smoel gegeven. De keuze om zo weinig mogelijk achtergrond te geven over het ontstaan van de burgeroorlog vind ik geslaagd, waardoor je het gevoel krijgt dat je samen met de oorlogsjournalisten er middenin gedropt wordt.

Alleen had ik het gevoel dat de film op bepaalde momenten een beetje voortkabbelt en het voelt bij momenten erg fragmentarisch aan en belanden ze van het ene willekeurige moment in het andere. Het ene moment rijden ze een dorpje door waar de burgeroorlog nog geen vat heeft gekregen op het leven en even later worden ze onder vuur genomen door iemand vanuit een huis. Het lijkt me ook een film die gemaakt is om in de cinema te beleven, maar ik houd het op een degelijke 3*.

3*