Civil War (2024)

Herzien! Echt goede films worden bij herziening beter.

Kan me nog steeds helemaal vinden in bovenstaande review.

De vergelijking met Apocalypse Now gaat echt volledig op. Er gaat ook hier een eclectisch groepje op een missie. Vietnam is vervangen voor Amerika, de boot voor een witte persauto, maar de reis naar de kingpin heeft dit keer als doel een interview ipv “terminate without prejudice”. De opdracht aan de journalisten dan, bij de militairen is er 45 jaar later geen verschil.

Ook hier staat de waanzin van de oorlog centraal. Een boodschap die tijdloos en universeel is en ook volledig los gezien kan worden van het huidige politieke klimaat in Amerika. En waar ik vaak wel fan ben van kortere films zou ik hier graag een versie met een uur extra willen zien. Dan zou het wellicht met mijn favoriete film kunnen wedijveren.

De regie van Garland is namelijk spot on. Elke situatie is interessant, prachtig in beeld gebracht en vormt een uniek stukje in de puzzel. Ook een compliment aan de cast. Een groep journalisten die in een constante staat van pts verkeren en deze met drank en drugs proberen te verdoven. Het kleine stukje menselijkheid komt af en toe boven in het beschermende gedrag naar de jonge journalist. Een goede rol van coming star Cailee Spaeny. Dit keer vond ik het veel beter werken, want onder het clichematige plotje schuilt weldegelijk een diepere laag.

Maar hoogtepunten zijn toch wel de scene met een medogenloze Jesse Plemons en het fantastische eindgevecht. Erg indrukwekkend! De atmos track is een van de allerbeste. Ik heb tijdens het kijken zelfs af en toe een kogelvrijvest aan willen doen.

Topfilm! Verhoogd naar 5*

Deze film is niks voor mij te oppervlakkig, langdradig en saai.

Wat een saaie k*tfilm zeg. Muziek/geluid is ook irritant.

Ik ging naar deze film met het idee het het zou gaan over de dilemma's die deze verslaggevers soms ondergaan om een zo objectief mogelijk beeld te scheppen van een wereld die niet zwart wit is maar veelal grijs in al z'n tinten. De tweespalt die ze hierdoor soms ervaren bleef echter ver weg in deze film.

Het leek eerder een beeld te scheppen dat oorlog verslaggevers rambo's zijn die zonder verpinken zomaar even tussen een regen kogels door een kiekje nemen, wat natuurlijk ridicuul overdreven is (begrijp me niet verkeerd, het zijn allen helden op hun manier, maar niet zoals hier vertoond). En hoewel het fictie is, hecht ik toch belang aan realiteitszin in een film die tracht een alternatieve maar realistische versie van onze wereld te tonen.

De personage's hun motiveringen die de film uiteindelijk op gang trekken vond ik maar flauwtjes.

De actie daarentegen was verbluffend sterk, bizar sterk zelfs voor een film die daar eigenlijk maar indirect over ging.

Als meer oorlog gerichte actiefilm was deze film misschien beter uit de verf gekomen dan wat het nu is geworden.

Civil War was een meer dan gemiddeld goede film, maar liet het op beslissende momenten net afweten. Zo is het einde een kleine domper, nadat de gehele eindscene juist een genadeloze indruk maakte. Zo zijn er meerdere momenten, maar ook hele intense gebeurtenissen die de film juist weer uniek maken. De gehele opzet om een oorlog als deze in een dergelijk format te gieten is bij voorbaat al geweldig. Enkele momenten verraden net iets te veel van de Hollywood-invloeden en doen de verder goede film helaas afbreuk.

Burger oorlog in Amerika met in de hoofdrol de journalist

Niet verkeerd maar er kwamen ook een paar saaie scènes in voor

Net 3 sterren voor mij

Surrealistische kijk op een soort van Burgeroorlog waarvan we de vijand niet precies kennen. Een beetje de oorlog van Vietnam zullen we maar zeggen. Wie is wie ik heb geen flauw idee in deze film. Het zou nog te behappen zijn als we links en rechts tegenover elkaar zien, maar dat wordt in Civil War totaal niet duidelijk. Ook het doel van het groepje journalisten is allemaal "lekker' vaag. Zo zit je naar iets te kijken, zonder enig idee waar het heen gaat en hoe het loopt. Okay de trip naar het White House is wel duidelijk en dat iedereen die je tegenkomt je vijand of je vriend kan zijn. De film is vooral een grote moordpartij en we zien heel wat lijken voorbij komen. Behoorlijk naief vond ik vooral het groepje journalisten die een soort van zelfmoord taskforce zijn in Civil War. Je ziet ze gewoon meedraaien in de frontlinie. Ja, ja. En dan steeds even terug worden geduwd terwijl ze aan alle kanten in de weg lopen. Nee qua verhaal scoort deze film een dikke onvoldoende.

Natuurlijk zijn er ook pluspuntjes te bespeuren. Het beeld omgeving geluid en vooral de soundtrack is heel aangenaam. Het weet de grote moordpartijen ook mooi te verbloemen. Word het te gek dan gaat de muziek een grote rol spelen. Dat hebben ze wel mooi gecreeerd al dan niet met slow motion beelden. Maar het blijf jammer dat het verhaal losjes is gebaseerd op de inval van het witte huis. Hier hadden ze echt een mooie film van kunnen maken zonder een partij te kiezen. America anno 2024.

Film 3.0

Beeld (4K) 5.0

Geluid 5.0

Prima film, verhaal OK maar niet echt bijzonder. Kijkt lekker weg. Even schrikken dat de prachtige Kirsten Dunst opeens een moeke is geworden, aiaiai wat wat gaat de tijd snel! Daverende atmos surround track, met zeer goede plaatsing in het beeld (geluid boven en achter). Leuke klein rol van de psycho uit Camino (breaking bad).

dus toch geen bunker in the white house.

En voor de af en toe belachelijk misplaatste muziek nog een half sterretje minder.

Ook deze film is weer een slap aftreksel. Manmanman

Een slap aftreksel waarvan?

Afvoerputje van de douche

Zijn ze nog wel eens van plan om deze op de streamingsdiensten te gooien?

Op HBO als je een VPN hebt.

Uitstekende film waarin een aantal journalisten door een oorlogsgebied trekken. Een roadmovie door een dystopisch Amerika tijdens een burgeroorlog. En dat is hier zowel mooi als realistisch in beeld gebracht. Een interessante soort van oorlogsfilm vanuit het perspectief van oorlogsfotografen met genoeg goeie scenes. Prima acteerwerk van de gehele cast. Een kleine 4.0 sterren.

Eigenlijk gewoon een goede oorlogsfilm! In de hoofdrol geen militairen, maar een groepje journalisten die de oorlog vast leggen.

Goed gefilmd, en omdat de film boordevol actie en flink wat gore zit, is dit zeker een aanrader!

Dystopisch ? De aankomende realiteit ? De vraag stellen is het antwoord geven..

Kijkend naar deze film vroeg ik mij af of dit realiteit zou kunnen worden. Maar ik kan alleen maar antwoord geven vanuit mijn eigen perspectief:

De film wordt vertoond vanuit het perspectief van de neutraliteit. Er is geen grond in het script voor redenen van dit conflict zoals polarisatie, dictatuur of economisch perspectief. De beeldvorming is het belangrijkste vanuit zowel de film als de foto’s die genomen worden. Het laat zien dat een (burger)oorlog alleen maar verliezers kent. En dat is de realiteit. Of het nu in Gaza, Oekraïne, Sudan of waar dan ook is.

Dat maakt het ook meteen duidelijk dat we, vandaag de dag, midden in die realiteit zitten. En elke dag krijgen we foto’s en filmpjes te zien die gisteren, vanochtend, vanmiddag of nu net zijn gemaakt. Maar we zitten (nu) nog op afstand hier in de Westerse wereld. We consumeren het, veroordelen misschien maar het raakt ons (nog) niet echt omdat we er, als Westerlingen, nog niet echt persoonlijk bij betrokken zijn.

In deze film worden we er meer bij betrokken omdat het in onze Westerse cultuur afspeelt. Zo zou het kunnen (gaan) gebeuren. Moeilijke is dat we altijd in een interbellum zitten. En het zijn roerige tijden. Ergens komt het steeds dichterbij in onze Westerse wereld. Polarisatie is op weg naar haar hoogtijdagen. Dictaturen worden zichtbaar. Economisch gezien lijkt het alsof we op ons hoogtepunt te zijn maar economische hoogtepunten worden, geschiedkundig gezien, altijd opgevolgd door instortende economieën.

Deze film is een voorbeeld van wat zou kunnen gebeuren in onze Westerse wereld. Soms lijkt het net alsof wij dat konijn zijn wat midden op de weg verblind staat te kijken naar de koplampen die steeds dichter op hem afkomen. En we staan stil. Kijken.

Zoals we ook kijken naar deze film en dadelijk gewoon weer slapen gaan. Morgen weer een nieuwe dag…. Met nieuwe films, foto’s van de groeiende onrust.

Steeds dichterbij…? En waarom staan we, in Godsnaam, stil ?

Deze film had een documentaire kunnen zijn als de machtsgreep van Trump op 6 januari 2021 was gelukt.

Helaas is in deze film niet duidelijk wat de aanleidingen voor de burgeroorlog.

Boeiende film over oorlogsjournalisten. Ogenschijnlijk doen ze hun werk om de wereld de gruwelijkheden van oorlog te laten zien. Ook in 2024 zijn veel journalisten in oorlogen omgekomen. Je moet wel gek zijn om je leven te wagen. Draagt niets bij aan een oplossing. Dus waarom voor dat ene mooie plaatje gaan waardoor je misschien de WordPress Photo wint. De film geeft het antwoord ook niet.

Goed geacteerd. Scènes die realistisch en schokkend overkomen.

Storend vond ik de eigenwijze Jesse. Je weet al waar haar gedrag toe zal leiden.

Het einde van de film vind ik zwak. Beetje afgeraffeld.

Ik lees die kritiek vaker, maar wat zou het toevoegen?

Context

Film gaat over ptss bij oorlogsjournalisten / oorlogsslachtoffers. Wat maakt het nu uit wie of waarom die oorlog begonnen is. Oorlog kent enkel slachtoffers ongeacht de oorzaak.

Totaal overbodig dus.

Ik vroeg het me in het begin ook af, maar eigenlijk miste ik de achtergrondinfo totaal niet. Het draait hier om de burgeroorlog en al het leed dat ermee te maken heeft op menselijk vlak. Je kan allemaal een eigen scenario bedenken waarom het uit de hand is gelopen.

Ja dat klopt. Maar de film is dystopisch. Dan is context (zoals Whazaa schreef) wel zo prettig. Een VS in burgeroorlog is nogal wat. Als de film alleen over oorlogsjounalisten moet gaan, dan hadden ze die net zo goed in Jemen, Gazastrook of noem maar op laten afspelen. In feite heeft de burgeroorlog in Civil War geen toegevoegde waarde.

Mijn eerste stem dit jaar...

Maar ik hoop dat mijn eerste stem dit jaar geen werkelijkheid hoeft te worden. Met name in Europa. Al is het contrast tussen Science Fiction en realiteit hier steeds dunner geworden.

Alex Garland heeft de afgelopen tien jaar op terugwerkende kracht flink aan de weg getimmerd. In de jaren 90 schreef hij zijn debuutroman en in de jaren 2000 hield hij zich slechts nog bezig met scriptschrijven. Waarom de man al vijftien a twintig jaar eerder niet gewoon plaatsnam op de regiestoel is me altijd nog ontgaan. Maargoed, beter laat dan nooit. Hij wist met zijn debuut Ex-Machina een prima debuut klaar te stomen, om vervolgens met Anahillation een surrealistisch Stalker-achtig uitstapje te maken, om dan weer, vanuit zijn thuisland, een onderhuidse en mythische horrorfilm Men te bereidden. En nog geen twee jaar later waagt hij het erop om zijn vingers te branden over een serieuze toekomstige oorlogsfilm.

Toekomstige oorlogsfilm. Ik ken er eigenlijk bijzonder weinig. We hebben wel de actieblockbusters die na veertig jaar toch wel besproken worden (Terminator), maar er is bijvoorbeeld ook nooit echt een film gemaakt dat zich plaatsvind in de derde wereldoorlog. We hebben dan nog wel een hele rits films die draaien om de nasleep (The Postman, The Book of Eli, The Road) van "iets" wat de wereld aardig naar de klote heeft geholpen. Maar echt concreet richten op een toekomstig oorlogsscenario.... Nee.

Garland doet dat met Civil War en zet hierin een wel hele sterke schets neer van een uiteenvallend Amerika. Hoogstwaarschijnlijk moest Trump een inspiratiebron zijn geweest die er echt toe deed. Al blijft Civil War nog wel volledig neutraal, maar kan je als kijker wel al raden wie er democratisch en republikeins is.

In het begin wordt je al volledig meegezogen in de scene in de Bronx. De anarchie heeft de overhand genomen en het politiegeweld lijkt door deze regelloze samenleving getolereerd te worden. We volgen een groepje nieuwsmakers die de opdracht krijgen om van New York naar Washington te gaan.
Per auto, want al het trein en vliegverkeer staat natuurlijk stil. De vastberaden Ellie (prachtige rol van Kristen Dunst), de koppige Joel, het naïeve groentje Jessie en de knorrige oude veteraan Sammy. De opdracht is duidelijk; ze moeten een confrontatie met de president vastleggen en wereldwijd verspreiden.

De film ontpopt zich al snel in een roadmovie door het verwoeste Amerikaanse landschap waar vrijwel niemand te vertrouwen lijkt te zijn en waarbij het contrast tussen stad en platteland wel heel groot is. Ze moeten door het platteland; waar rednecks (met of zonder uniform) vrij spel hebben en waar schutters op alles schieten wat maar beweegt. De decors zijn verbazingwekkend. De dorpjes, de wegen (veelal met verlaten auto's), de kleine stadjes) Ironisch gezien is dat de journalisten zich onbewust als een vis in het water voelen op het moment dat ze zich in een slagveld begeven. Er kan maar niet genoeg op camera vastgelegd worden. Zeker Jessie lijkt na een hoop tegenstribbelingen de smaak te pakken te krijgen om zichzelf als groentje te bewijzen en wordt steeds roekelozer. Kristen Dunst daarentegen lijkt steeds meer uitgeteld te raken.

Die scene met die Jesse Plemons als soldaat/oorlogsmisdadiger vond ik een uitschieter. Iemand die ook al meteen dat beetje feelgood op het moment dat de journalisten worden ingehaald door oude Aziatische vrienden, compleet weg doet blazen. In geen tijden meer zo'n ijskoude figurant mogen treffen. Vooral die hele theorie van "What Kind of American?" doet je de kippenvel oprijzen. En het is duidelijk; alleen de conservatieve staten ziet hij als Amerika. De rest is buitenland en dient in een massagraf te eindigen.

Het einde in het oorlogsgebied in Washington DC is ook fenomenaal. De kogels vliegen je om de oren en de mindfucks zijn ineens overal. Alsof er zelfs types van de overheid zijn die het op de president hebben voorzien. Ook de link naar de bestorming van het Capitool kon ik hierin al voelen. En ja, het einde... Had daar wel een foto van gemaakt mogen worden?

Alex Garland heeft goed uitgepakt en schetst ons hier op een uitmuntende manier een doemscenario voor, waar misschien maar enkele druppels voor nodig zijn om het voor elkaar te krijgen. Voor mij meteen een inkopper en een eyeopener, gecombineerd met prachtige maar aangetaste kiekjes van het Amerikaanse land en sterk acteerwerk. En nee, durf het geen blockbuster te noemen want dat is Civil War zeker niet!

Ik hoop dat er ook eens een Europees land met zo'n opzet komt qua film.

5,0*

Erg interessant gegeven, zeker m.b.t. de USA anno 2025, maar voor een verhaal waar zoveel verteld zou kunnen worden is de film behoorlijk leeg. Ik denk dat dit als serie erg goed zou kunnen werken.

Heb dat ook al zitten denken... Lijkt me echt een succesformule. Season 1,2,3,...

Jawel, de film is ook een waarschuwing. Maar elke verdere context zou het publuek in kampen verdelen en de boodschap ondermijnen.

Civil War is een indrukwekkende film omdat het is geproduceerd in een tijd waarin structuur en samenhang in Westerse samenlevingen onder druk staan. Gevoelsmatig beseffen velen dat de mogelijkheid van een burgeroorlog in het Westen niet meer ondenkbaar is. Helemaal nu de overheid de burger aanraadt noodrantsoenen aan te leggen voor toekomstige omstandigheden die tot conflict kunnen leiden.

Garland voelt de tijdsgeest goed aan. Hij toont de naakte waarheid van een gewapend conflict tussen burgers, maar dan zonder de oorlogsromantiek en heldendaden van Hollywood. Het is 'hij schiet op mij, dus schiet ik terug", de moraliteit is ver te zoeken. We zien plunderaars wreed gestraft worden door plaatsgenoten waarmee ze eerder nog bevriend waren. Garland versterkt het weerzinwekkende geluid van kogels, ronkende motoren van pantservoertuigen en het gekerm van gewonde soldaten. Hij tracht ons te overtuigen dat dit is wat je niet in het echt wil meemaken. Maar of zijn boodschap effect heeft? De oorlogsfotografe Lee ( Kirsten Dunst) beseft dat al haar werk om oorlogen wereldwijd te verslaan geen effect hebben gehad op het vóórkomen ervan..

Deze Lee is een afgestompte oorlogsfotografe. die haar gevoel afsluit als ze stervende burgers en soldaten fotografeert. Zij heeft besloten enkel en alleen nog observator te zijn. Ze neemt met tegenzin een jonge beginnende fotografe Jessie onder haar hoede en probeert haar door de gekte van de oorlog heen te loodsen, Gaandeweg draaien de rollen om en breekt Lee emotioneel te midden van het krijgsgeweld en ontwikkelt Jessie zich tot een afgestompte fotograaf die er alles voor over heeft om die éne winnende prent te schieten.

De fotografen en de soldaten hebben één ding gemeen en dat is schieten. Ze zitten dicht op de actie en door adrenaline gedreven schieten ze net zo lang tot ze raak hebben.

Goede film, met een sterke Kirsten Dunst. Het sounddesign en de filmmuziek waren zeer doeltreffend. Het einde van de film viel iets tegen vooral als dat afgezet wordt tegen de hoge kwaliteit van het voorafgaande.