Civil War (2024)

Vreemde opmerking inderdaad. Civil War is hartstikke objectief.

Het is moeilijk om iemand anders dan Trump voor ogen te hebben.

Dat zegt dan veel over Trump.

Dat zegt vooral dat jou analyse nergens op slaat, want als kijker kan je eigenlijk niet anders dan Trump aan het presidentschap van deze film koppelen.

Natuurlijk hint deze film naar een president als Trump, zonder dat er partij word gekozen.

Ja en nee eigenlijk. De strekking wordt niet genoemd in de film maar we denken toch aan een republikein...

Hoe verklaar je dan dat Texas en California samen optrokken? Of die rednecks die niet in het kamp van de president zaten? Dat waren toch prototype Trump aanhangers? De president werd ook gesteund vanuit het noorden, dat doorgaans de meer democratische hoek is.

Je kint het invullen zoals je zelf wilt, maar het beeld dat geschetst wordt is alles behalve eenduidig.

Republiekeinen zitten vooral in het zuiden. President werd gesteund door het noorden….

Was dus eerder een soort Democratische Trump…

Omdat de film objectief wil blijven en dus niet alles linkt aan Trump, maar het zal geen toeval zijn dat deze film in productie ging na de eerste termijn van Trump, een man die lak had aan democratie en democratische zaken als verkiezingen. Je hoeft het niet te willen zien, maar het spat van de film af dat ze Trump in het achterhoofd hebben gehouden bij dit script.

Lees je wat verder in. Het is meer ingegeven door de ultra rechtse milities en complotdenkers. Diecwillen ook echt een burgeroorlog. Die zitten doorgaans wel in Trumps kamp, maarbopereren ook gewoon autonoom. Zij verwepen alle centrale macht.

Dat kan net zo goed ontbranden onder een democratische president. Sterker nog, die zullen ze eerder omver willen werpen dan Trump.

'Civil War' Review: Alex Garland Plays Both Sides | WIRED

En waarom is dat geen toeval? Als Trump in 2016 niet verkozen was, niet net genoeg kiesmannen had weten te krijgen, had deze film dan nu niet bestaan? Je weet het niet.

Net zoals je niet weet of deze film over een soort Trump als president gaat.

Er zijn zoveel films in productie gegaan na de termijn van Trump. Dit is er gewoon eentje van.

Best verrassend dat Garland niet echt partij kiest hier en alles een beetje vaag houdt, waarschijnlijk om een groter publiek aan te spreken met zijn anti-geweldboodschap en commentaar op voyeuristische journalistiek. Ik zie in recensies het verwijt voorbijkomen dat de film te oppervlakkig blijft, maar ik vind juist dat de kracht van suggestie hier heel sterk is. Dit is een van de mooist geschoten films die we dit jaar zullen zien. De film bevat de ene na de andere onvergetelijke shot. Het enige dat je misschien oppervlakkig aan de film zou kunnen noemen zijn de personages. Maar die zijn dankzij een perfect staaltje casting boeiend genoeg. Kirsten Dunst is een schot in de roos als volledig afgestompte oorlogsfotograaf.

Wat ik ook erg knap vind aan de film is dat het eerste uur vooral een griezelig dromerige en vaak opvallend serene en intieme roadmovie met een prettig kabbelend tempo is, om vervolgens in het laatste halfuur vol op de blockbuster-tour te gaan met wat van de meest indrukwekkend geschoten actie die ik in tijden gezien (en gehoord) heb. Door het contrast met de rustige scènes komen het geweld en de chaos ook heel sterk binnen. Echt uitstekende regie weer. Ik hoop dat dit niet Garland zijn laatste film zal zijn.

Je weet wel beter. Elke Hollywood film is tegenwoordig links en woke.

Film is van A24, die zitten in New York….en Alex Garland is een Engelsman.

Waar hebt u die cijfers? ("95% vindt dat"). Als dat zo was, dan haalde de film toch vlot een gemiddelde van 4,0?

Wanneer je de Amerikaanse hollywoodoorlogsfilmclichés wegkrabt blijft er bitter weinig over van de film.

Lees de online reviews van de pro's. Of lees hier gewoon de reviews. Je bent echt een uitzondering die dit gewoon een simpele actiefilm wil noemen.

Ik ontken overigens niet dat er genreclichés in zitten, dat klopt. Had ook soms beter gekund.

De film ligt juist verscholen achter die hollywood clichees. Die clichees zijn denk ik bewust gedaan, zodat het heel eenvoudig is de onderliggende situatie te aanschouwen. Het verhaal is niet dat van de journalisten, maar dat van het land waar zij doorheen trekken. Als kijker krijg je zo de kans je eigen verslag te kunnen maken.

Als ik de film zie, dat zie ik allemaal nare situaties. Dan denk ik, dat wil ik niet.

We leven nu met 80 jaar vrede in West Europa (en langer in Amerika) dat is in onze geschiedenis nooit eerder vooorgekomen. We hebben daardoor een enorme welvaart opgebouwd en vrijwel iedereen heeft het daardoor goed. Dat lijkt men zich niet meer te beseffen en mede daarom ontstaan er steeds meer krachten die die vrede bedreigen. De film geeft zo een waarschuwing en wakkert hopelijk het besef van de waarde van vrede aan.

Als je dat niet hebt gezien, vraag ik me toch af waar je dan wel naar hebt zitten kijken?

Pax Romana: 200 jaar vrede in Europa van Augustus tot Marcus Aurelius.

De val van onze samenleving kan zowel extern als intern zijn. Indien extern, dan ligt een interne verzwakking vaak aan de basis.

Vandaag moeten we zo'n val niet louter militair zien. Economisch kan dit ook. Ik zie de BRICS het Westen van de troon stoten in de komende 50 jaar. Dit zal ongetwijfeld een achteruitgang van de welvaart tot gevolg hebben.

Deze moderne 'economische' oorlogsvoering heeft er ongetwijfeld voor gezorgd dat het aantal militaire conflicten wereldwijd afgenomen is. Waarom is het nog nodig om een stad militair met de grond gelijk maken als er achter de staande muren van elk huis bittere armoede heerst?

De film zou teloorgang als thema kunnen hebben en een aantal symptomen kunnen tonen van een samenleving in verval. De film had kunnen tonen hoe een samenleving van vrede naar oorlog gaat. Maar dit toont ze niet. Ze toont geen mensen die niets meer te verliezen hebben. Ze toont geen politieke stromingen die onvrede zaaien en oogsten. Ze toont geen verdeeldheid of parallelle samenlevingen binnen de samenleving.

Een brand ontstaat niet door een vonk, maar vooral omdat er genoeg brandbaar materiaal voorhanden is. Deze film toont enkel de vlammen van het inferno.

Pax Romana was geen vrede maar Romeinse overheersing en onderdrukking.

Ik geef toe, het is weinig subtiel, maar de vlammen maken de boodschap zo wel heel duidelijk.

Verder mun je beter in armoe leven dan je man, vriend of zoon naar het front zien vertrekken om nooit meer terug te keren. Dat lost doorgaans ook geen armoe op.

Lee Miller (Kirsten Dunst), een oorlogsfotografe op pad. Jessie (Cailee Spaeny) is haar spiegel, haar jongere zelf, haar verleden, haar toekomst. Net zoals de historische Lee Miller, wier foto’s van Dachau mee aan de wieg stonden van wat vandaag verslaggeving uit conflictgebieden is.

Met ‘Civil War’ probeert regisseur Alex Garland de dynamiek achter dit metier te documenteren. Het is waaghalzerij, weggelegd voor mensen die nergens aan lijken vast te hangen, niets te verliezen hebben behalve hun eigen leven, en bereid zijn alles in de waagschaal te stellen voor dat ene beeld, die sprankel authenticiteit die feit van fictie onderscheidt. Heroïek? Ten dele. Maar evengoed idiotie. Een absurde verslaving, tegen elk gezond verstand in. Willens nillens, een moeten. Een roeping.

Alex Garland trekt helaas iets te veel de verheerlijkende kaart. Interessanter dan het portret van journalisten die voortdurend hun leven riskeren, is de eigenlijke burgeroorlog waarnaar de film vernoemd is. Een apocalyptische spiraal van vernietigingsdrang, een nietsontziend nihilisme, dat met mensenrechten noch conventies van Genève en wat dies meer rekening houdt. Geweld wordt met nog groter geweld beantwoordt. Wetteloosheid keert als een boemerang terug in het gezicht van wie haar verheerlijkt, onder de vorm van complete straffeloosheid.

En is dat niet de grootste gruwel die ‘Civil War’ documenteert? Dat als het kwaad met kwaad wordt bestreden, het bloedvergieten nimmer zal eindigen? Dat als soldaten trots poseren bij een zopas vermoorde president, zijn aanhangers wederom zinnen op wraak? Het slotbeeld heeft iets bijzonder cynisch, zeker in de context van deze film: is oorlogsjournalistiek zinvol, als ze de duivel in de mens laat zien? Homo homini lupus…

Stof tot nadenken dus. Zo ook onderweg. Garland laat een Amerika in lichterlaaie zien, een aan flarden geschoten land waarin niemand meer een idee heeft van wat goed is en wat niet, wie de vijand en wie te vertrouwen. De fotografie – het mocht gezien de thematiek uiteraard niet anders zijn! – is fenomenaal, zeker van de apocalyps terwijl die zich voltrekt.

En vraag is dan: hoe ver zijn we van een dergelijke ramp verwijderd, als een haatzaaiende leugenaar die werkelijk nergens voor terugdeinst straks opnieuw president van de Verenigde Staten wordt? Ronduit huiveringwekkend is dat Garland de schijnbare onmogelijkheid van een burgeroorlog tastbaar maakt, en aantoont hoe het leven van alledag in een nimmer eindigende nachtmerrie kan veranderen. Zomaar, in een vingerknip. Door welgeteld één man. Opgepast, POTUS!

Samengevat, als portret van dappere lui die alles wagen voor de waarheid: fraai, zij het niet gevrijwaard van sentimentaliteit – en in de finale ook huiveringwekkend, want Jessie laat Lee als kadaver achter in haar honger naar een foto van betekenis…als dat moed en toewijding is, dan voelen die termen ineens ijskoud aan. Evenwel als rappel voor diegenen die de afbraak van de rechtstaat die in diverse landen stukje bij beetje realiteit wordt als een mineur nieuwsfeit afdoen: een mokerslag.

3,25*

Hollywood, New Yorik, 1 pot nat.

Meen je niet.....Goh....

Wat een onzin. Liggen 5000 km uit elkaar. Totaal onvergelijkbaar qua cultuur.

Beetje gemengde gevoelens bij deze film. Op basis van de trailer (waarin Jesse Plemons voorkomt, met één van de beste scenes van de film) had ik er iets meer van verwacht. Dat heeft misschien ook te maken met het personage Joel, en met Wagner Moura die hem speelt. Het overtuigde me niet, in tegenstelling tot Sammy en Ellie. Verder verbaasde ik me erover hoe dicht deze journalisten bij de actie konden komen, zeker bij de aanval op Washington. Ze maakten bijna letterlijk onderdeel uit van de militairen, zoals ze dekking zochten achter de rijdende Hummer. Met dat in het achterhoofd was het een wonder dat met name Jesse niet al veel eerder geraakt werd door een rondvliegende kogel. Overigens kan ik me sowieso niet voorstellen dat je een lange carrière in het verschiet hebt als je niet iets meer in de gaten houdt wat er om je geen gebeurt bij het maken van je foto's.

Een oorlogsfilm met een interessante insteek: Een nieuwe burgeroorlog in de US. Omdat we deze oorlog zien door mee te reizen met een stel journalisten die door het verscheurde land op weg zijn naar het Witte Huis, voelt Civil War ook grotendeels als een apocalyptische roadmovie. En enkele scenes sluiten dan weer beter aan bij het thriller-genre. Maar welke kant het ook op gaat, het niveau blijft voortdurend vrij hoog. Dat de acteurs lekker spelen en Garland zich cinematografisch redelijk wat vrijheden permitteert, helpt daar ook zeker bij. De boodschap is luid en duidelijk. En ook niet bepaald onterecht in deze tijden van polarisatie.

Wat ook wel weer eens een verademing is, is dat deze Garland de noodzaak nooit zo ziet van het overduidelijk uitleggen van de situatie. Geen nieuwsreporter op een televisiescherm die toevallig net precies verteld hoe de vork exact in de steel zit of een onnatuurlijk gesprek tussen twee mensen om de kijker in hapklare brokken kraakhelder te maken wat er precies speelt.

De soundtrack vond ik niet overal even geweldig. Ondanks dat er wat fijne liedjes voorbij kwamen, vond ik met name in het eerste deel de muziek hier en daar misplaatst. En vooral het einde vond ik jammer. (Zodra Lee de jonge, onervaren Jessie tegen haar zin in op sleeptouw neemt, heb je al een aardig vermoeden waar het op uit gaat draaien. Daarna wordt alles zo duidelijk opgelijnd voor de finale, dat het niet alleen een naar einde is (kleine, domme koe), maar ook een enorm voorspelbaar einde.)

Maar op die paar puntjes na, kan ik niet veel negatiefs benoemen aan deze 4de van Alex Garland.

En de dystopie uit 'Civil War' (2024) is weer een stukje dichterbij met de moordaanslag op Trump...

Ja, dit soort incidenten kunnen het vuurtje doen ontbranden. Zeker als het anders was afgelopen. Maar het zorgt ook nu voor verdere polarisering, vrees ik.