Civil War (2024)

Nee, behalve dat hij legitieme verkiezingsuitslagen ongeldig noemde, mensen opriep dit ook niet te accepteren, mensen prees die het Capitool (hét gebouw van de Amerikaanse democratie) bestormden en negatief nieuws dat niet in zijn straatje past fake news noemt.

Maar verder is die man echt heel democratisch ingesteld hoor.

Het klopt dat Garland refereert naar de polarisatie, maar hij kiest geen partij. Het is de polarisatie die hij als gevaar ziet. Daar zijn beide partijen schuldig aan

Verder is er zat objectieve journalistiek en zijn er ook zat objectieve rechters en is Trump gewoon veroordeeld voor het misbruiken van verkiezingsgelden. Dat hoger beroep daar niks aan gaat veranderen geven ook republijeinse rechtsgeleerden aan.

Los daarvan heeft Trump in zijn eerdere loopbaan ook al een spoor van vernielingen aangericht met faillusenenten, wantbetalingen en zo talloze mkb ondernemers ten val gebracht. Dus ook al heeft hij best een past goede ideeen. Hij blijft een schurk met een totaal gebrek aan moraal. Iedereen met een greintje mensenkennis herkent de oplichter.

Off topic berichten verwijderd. Graag over de film!

Degelijke film, met name door de wat dystopische setting. Verder niks bijzonders. Het plot laat heel veel aan de invulling van de kijker over. Kon er verder niet veel mee, maar het is wel onderhoudend genoeg. Het acteerwerk is in orde, al weet alleen Kirsten Dunst haar personage een klein beetje diepgang te geven.

Garlands waarschuwing tegen extremisme en naar wat voor toestanden het slechtst denkbare scenario zou kunnen leiden. Deze film komt net op tijd in een wereld waar verdeeldheid onder de mensen meer dan ooit aanwezig is. De dynamieken van de burgeroorlogen in Afrikaanse bananenrepublieken wordt hier toegepast op de USA. Het waarom rond het lopend conflict in de film maakt niet uit. In een burgeroorlog heb je altijd burgers of coalities die strijden tegen een onrechtvaardige of autoritaire regering, en daar kan iedereen wel redenen voor bedenken. Een schijnbaar vredige democratie kan zomaar ontsporen in een bloedige dictatuur. Zoveel is daar niet voor nodig, en Trumpiaanse figuren lijken me heel geschikt om het zover te laten komen.

De sfeer in Civil War is drukkend en dreigend. Opgehangen lijken, willekeurige executies, lege autowegen, verlaten gebouwen, niemand te vertrouwen... Garland laat prima aanvoelen wat het is om in een land te leven met een ingestorte sociale orde. Een totale nachtmerrie. Het wordt bekeken door de ogen van enkele oorlogsjournalisten die op roadtrip zijn naar Washington DC om "de president te interviewen" en tussendoor in gevaarlijke situaties terecht komen. De personages vond ik niet zo bijzonder maar ze dienen wel de getuigenrol die het script hen geeft.

Het einde was aan de zwaar verteerbare kant en had ik zelf anders willen zien (een open einde had ik prima gevonden) maar voor mij is dit toch één van de beste films die ik dit jaar heb gezien. Dit maakte indruk. Geef die Garland meer budget voor zijn volgende films! Nipte 4,5*

serieuze tegenvaller. vooral het einde was echt heel zwak. had veel meer verwacht.

Prima zeer realistische oorlogsfilm gezien vanuit de ogen van de oorlog journalistiek.

Ik had een hele andere film verwacht: luchtiger, meer actie en dan vooral 'over de top' actie. Maar dit is een snoeiharde, realistische kijk opiets dat misschien niet zo absurd lijkt als we zouden willen geloven. De film is zoals de journalisten en kiest geen partij. Het registreert slechts wat er gebeurt. Dat maakt het ook zo rauw. Het geeft een inkijk in hoe het is om oorlog journalist te zijn. Je ziet de afgestompte kant (van alle ellende die je hebt meegemaakt) en de kant van de adrenaline en de kick van de spanning. De karakterontwikkeling is mooi om te zien. Vooral Dunst en Spaeny doen het hier goed en je ziet hoe ze naar elkaar toe bewegen. Er is veel kritiek op het einde lees ik, maar ik vond het einde erg sterk. Je ziet hoe Jesse uiteindelijk DE foto heeft gemaakt. Nieuw volgt oud op: ze weet dat ze hiermee direct is toegetreden tot de top van de oorlog journalistiek. Ook een uitstekende, maar aparte soundtrack. Deze versterkt de tegenstrijdigheid die de film toont: als journalist is jouw succes de ellende of dood van een ander. Je bent blij met je foto en die foto is goed omdat de ander is vermoord.

Het begin heeft een wat lange aanloop en het is me volstrekt onduidelijk waarom ze zich tijdens de reis naar Washington zo laten afleiden door al het gedoe wat voor hun doel niet relevant is. Er worden ook geen fotos verstuurd voor publicatie of zo. Ook heeft de film (vooral in het begin) een erg sombere sfeer. Dit wordt extra versterkt door de afgestompte Ellie. Het was misschien niet de film waar ik vrijdagavond direct 'zin' in had, maar dat kan ik de film natuurlijk niet aanrekenen.

Al met al een prachtige film die wat steken laat vallen maar zeker 3,5 of 4 sterren waard is. Maar verwacht geen luchtig actiefilmpje. Dit is een film met diepgang maar dan ook stevige kost.

Regisseur en schrijver Alex Garland maakt met Civil War geen gewone oorlogsfilm. De film verhaalt over een gefictionaliseerde burgeroorlog in de Verenigde Staten. Civil War is geen film waarin geweldsscènes worden geromantiseerd. Het is geen film waarin het bloed rijkelijk vloeit en waarin de met kogels doorboorde getroffene weer vrolijk opstaat en verder vecht. Een getroffene valt gewoon om en is dood en aan dat feit valt geen romantisch of mooi gevoel te ontlenen. Civil War is een film zonder menselijke helden. Hoogstens zou je de pers als held kunnen aanmerken. De pers die met gevaar voor eigen leven verslag doet en model staat voor het essentiële democratische grondrecht dat persvrijheid heet.

De pers bestaat in deze film uit de harde fotojournalist Lee (Kisten Dunst), haar jonge protegé Jessie (Carlee Spaeny), ouwe rot Sam (Stephen McKinley Henderson) en de primeurjager Joel (Wagner Moor). Ze verbeelden stuk voor stuk intrigerende karakters en boeiende journalistieke personages. De absolute hoofdrol is voor Dunst die resoluut en zonder een spier te vertrekken foto’s maakt van de meest verschrikkelijke taferelen onder levensbedreigende omstandigheden. Ze oordeelt niet, maar documenteert slechts. Business as usual.

De scènes waarin Lee en haar team door verlaten straten rijden die bezaaid zijn met achtergelaten voertuigen, doen denken aan de sfeertekening in 28 days later. Ook van Garland. Mooie sfeertekening. Troosteloos, hopeloos.

Garland werkt graag met contrasten. Iets feeërieks wordt vaak gevolgd door iets afschuwelijks. Hard geluid wordt gevolgd door stilte. En vice versa. Dan weer dromerig, surrealistisch, Dan weer spat de adrenaline door het lijf. Als na een paar rustige momenten plots een keihard schot klinkt, word je ruw gewekt en weet je even niet waar je het moet zoeken. Gewoon een schot dat de dromerige rust keihard doorbreekt. Onduidelijk is wie, waarom en op wie wordt geschoten. Het is oorlog. Die dingen gebeuren.

De film hekelt het gevaar van extremisme en waarschuwt ervoor om mensen als Trump en Bolsonaro niet als clowns te betrachten. De meeste fascisten afficheren zich immers niet als fascistisch. Ze acteren dan wel vaak clownesk, maar zijn wel degelijk ook gevaarlijk. Aldus is de visie van Alex Garland die met zijn film Civil War een toekomstscenario schetst dat een waarschuwing behelst om de ogen niet te sluiten voor clowns. Civil War is ook een film die de waardevolle plaats die het journaille inneemt, benadrukt. Het journaille dat de plicht heeft de ongepolijste, onbevooroordeelde, niet-gemanipuleerde realiteit te tonen en dat in deze film ook doet.

Civil War is een spannende en indringende film. Een roadtrip van een groepje journalisten door een dystopisch Amerika. Een film waarin beelden meer zeggen dan woorden. Mooi.

Hier kon ik weinig mee. Bijzonder oppervlakkige film.

Het is oorlog. Maar als kijker krijgen we nooit te weten waarom. Waarom vormt Florida een aparte alliantie? Wat zijn de standpunten van de WE? Wie was de president en wat heeft hij gedaan zodat het oorlog werd?

We vertrekken onze roadtrip uit New York. En om de een of andere reden krijgen we direct oorlogstaferelen te zien. Niet erg logisch, want New York ligt een eind van de frontlijn.

De scènes hebben 1 doel: het publiek schokkeren. We zien een bond allegaartje van 'typische' oorlogstaferelen (Straffen van dieven, genocide, sluipschutterscène, ...), maar het brengt allemaal weinig toe aan het verhaal.

Bij het genocideverhaal vraag je je de hele tijd af: Wie zijn deze strijdkrachten en waarom werden de dorpelingen gedood? Het houdt geen steek.

Dan belanden we al snel in Washington, waar we een aanval zien op de presidentiële vertrekken. Vanaf hier zit er al helemaal geen verhaal meer in de film. Videospelgewijs - schiet op alles wat beweegt - banen we ons een weg door het witte huis. Het standrechtelijk doodschieten van belangrijke krijgsgevangenen en politieke kopstukken is in mijn ogen ook totaal niet realistisch.

1,5* voor het idee.

Nu al vergeten hoe het met Bin Laden is afgelopen?

Dat was een terrorist. In het geval van een staatshoofd zal de tegenpartij steeds de instructies geven om het rivaliserende staatshoofd levend te vangen. Net als alle andere kopstukken van diens regering.

Sowieso hielden de militairen in deze film zich zelden aan de conventies van Genève. Op enkele uitzonderingen na - die steeds de media haalden - doet de USA dat normaalgezien wel.

Dat waren overduidelijk milities, die de regels overtraden. Geen officieel leger.

Maar verder kan ik me heel goed voorstellen dat je wel een ‘shoot to kill’ order mee geeft en het verschil tussen een terrorist en een staatshoofd die z’n eigen burgers aanvalt vind ik niet zo groot.

Maar goed, dat was verder irrelevant mbt het punt dat de film maakt.

De film maakt geen punt. Da's net mijn punt.

Een redelijk inhoudsloze prent die correct onder 'actiefilm' staat gecatalogeerd.

Als het punt gemist hebt, vraag ik me af wat je gedaan hebt tijdens het kijken. Op de laatste 20 minuten na, is het ook helemaal geen actiefilm.

De film geeft alleen gebeurtenissen, je moet er zelf betekenis aan geven. Net zoals die oorlogsfotografen alleen beelden schieten en het aan de kijker van die foto's is om ze van betekenis te voorzien.

Wat dat betreft is deze film wel heel erg geslaagd.

Dan snap je er weinig van en betwijfel ik of je enige kennis van films hebt. Deze film is allesbehalve inhoudsloos en ook zeker geen standaard actiefilm.

Jij wil dus dat ze jou alles voor komen kauwen? Je moet weten wie wie is en waarom ze er zijn? Waarom?

Wat een armoe deze film, vol met oorlogcliches en dan het einde, wat een treurnis.

2 sterren voor de productie, maar als je de trailer gezien hebt heb je het allemaal wel gezien.

Met 'Civil War' levert Alex Garland zijn vierde regiefilm af. Een film die qua thematiek en realisme voelt alsof het in de nabije toekomst realiteit kan worden; de Verenigde Staten verkeert in een burgeroorlog waarin diverse fracties en staten het tegen elkaar opnemen. Dit door het oog van een groep persfotografen en journalisten.

Garland mikt hierbij op intensiteit en een onbehaaglijk onderhuids gevoel. Vooral door het laagje nationalistische absurditeiten die voor Europeanen een ‘ver-van-hun-bed-show’ lijken, maar door de geopolitieke schommelingen in het oosten van Europa niet ver weg zijn. Als kijker zit je vooral met de vraag van hoe het zo ver heeft kunnen komen en of het geënsceneerde scenario ook in de praktijk realiteit kan worden. Daarvoor is ‘Civil War’ te kort en vermijdt het motivaties en aanleidingen.

Wat 'Civil War' helaas niet vermijdt zijn bepaalde clichés. Sommige scènes en wendingen zijn iets te voor de hand liggend. Een bewuste keuze? Een Amerikaanse burgeroorlog zal altijd om hetzelfde draaien; progressiviteit versus oer-conservatisme. En wat als extreme ideologieën en losbandigheid de boventoon voeren? Het is dan vooral bijzonder dat de ‘pers’ als neutraal en tot bepaalde hoogte onschendbaar wordt afgeschilderd. Ofwel zonder persvrijheid zal de waarheid nooit boven water komen? Een cliché? Wellicht, maar wel passend in het narratief.

Ondanks deze kanttekening is Garland’s vierde een ijzersterke thriller die door het compacte karakter het bombast achterwege laat voor het laatste deel. Voor Kirsten Dunst is het weer een comeback, mede doordat ze haar filmkeuzes tegenwoordig meer overwogen en gespreid maakt. De rest van de hoofdrollen met Moura, Henderson en Spaeny zijn prima gecast en spelen hun rollen met de daarbij horende karaktereigenschappen en –trekjes. Wel jammer dat de rol van Nick Offerman als president zeer beperkt is.

Hoeft niet, maar het geheel moet wel steek houden.

En omdat we van mening verschillen hoef je nog niet onbeleefd te worden.

Je roept redelijk bizarre dingen, hoe moet ik het dan verwoorden? Je hebt echt totaal niet begrepen of opgemerkt waar deze film om draait. Dit is alles behalve een standaard actiefilm.

(Het einde) heeft totaal geen diepgang en draait enkel om 'schieten'. Hoezo geen actiefilm?

Omdat het laatste kwartier actie is, is het niet plots een actiefilm. Het is toch vooral een journalistiek drama, waarbij de negatieve effecten van een burgeroorlog centraal staan.

Verder wel eens dat het eind zwak is. Maar dan doel ik meer op het journslisten drama.

Omdat de film twee uur duurt en het vooral om hele andere dingen draaide. Dat zie je werkelijk niet? Dat einde voelde zelfs wat vreemd aan omdat dat kwartiertje actie niet erg matcht met de rest van de film. En zelfs dat kwartiertje heeft nog een moraal en toont een patroon met het eerdere plot over wat een fotograaf in oorlogstijden kan overkomen.

"Om hele andere dingen draait". Verklaar nader. Ik zag een oppervlakkige film met oorlogsclichés.

Misschien moet je je eerst even in de Ametikaanse politiek van de afgelopen 8 jaar verdiepen. Wellicht dat er dan een muntje valt….

Iets met polarisatie.

Je hebt serieus geen iets diepere betekenis in het verhaal gezien? En los daarvan is het verre van een actiefilm op het slot na. Bijna iedereen ging naar deze film toe met het idee een actiefilm te zien, maar denk dat 95 procent na het zien wel snapte dat dit het niet was.

Nou nou,...viel me dat even tegen. Goede recensies maar waar die op gebaseerd zijn....Joost. Weet niet goed wat de bedoeling is van deze film? Laten zien hoe het leven van een oorlog journalist zou kunnen zijn? Laten zien wat er gebeurd als Trump weer als president wordt verkozen (gezien vanuit links woke oogpunt)? Of gewoon een film waarbij alle cliches uit de kast worden getrokken (jong onervaren meisje wordt tegen haar zin meegenomen en wordt daarna de heldin, oude man red de jeugd maar sterft daarna toch, heldin redt het meisje waar ze in eerste instantie niets mee had maar wordt toch vermoord,...etc. etc.) . Nee ik kon niks met deze film. Op geen enkel moment boeiend. Zware tegenvaller.

Het is niet uit links woke oogpunt, maar door de objectieve ogen van de journalisen. Als jij daar zelf Trump aan koppelt, is dat je eigen gedachte. De film kiest geen partij. Het laat enkel zien waar toenemende polarisatie toe kan leiden.