Meningen

Meer stijl dan inhoud, zoveel wordt al duidelijk in de energieke opening waarin de camera werkelijk constant, en zeer nadrukkelijk, in beweging is. Die keuze valt overigens nog wel te verdedigen, maar dat geldt niet voor de oppervlakkige karakteriseringen, het melodramatische en voorspelbare verhaal en de vele dialogen die door een amateurgezelschap lijken te zijn geïmproviseerd. Centraal staan Tyler, een zwaar verliefde tiener die flink aan de weg timmert als worstelaar, en zijn directe familie. Wanneer Tyler in korte tijd twee grote tegenslagen te verwerken krijgt, stapelen de melodramatische gebeurtenissen zich in rap tempo op en staan Tylers vader, stiefmoeder en zus voor de zware taak om licht in de duisternis te vinden.

Wanneer scenarist/regisseur Trey Edwards Shults zich richt op Tyler of zijn zus, is de film weinig interessant. De beste momenten komen wanneer vader Roland [Sterling K. Brown in een intense, effectieve rol] probeert met zijn gezinsleden te communiceren, maar er is geen enkel excuus voor de overdadige speelduur.

In 1956 liet de voormalige Poolse luitenant Slavomir Rawicz zijn relaas over een ongelofelijke voettocht tijdens de Tweede Wereldoorlog opschrijven door Ronald Downing. Deze film vertelt het verhaal van een groepje krijgsgevangenen dat uit hun Siberische concentratiekamp weet te ontsnappen en begon aan een barre voettocht naar India die niet iedereen zou overleven. Prachtige locaties en een sterke cast kan niet verhullen dat deze bewerking nogal formulematig en sentimenteel is. Dat gaat uiteraard ten koste van de authenticiteit, maar ook van je vermogen om de aandacht erbij te halen.

Ben Affleck heeft een baard en een buikje voor zijn rol als Jack Cunningham, ooit een enorm basketbaltalent dat tot ieders verrassing besloot het balletje erbij neer te leggen. Zijn relatie met Angela [Janina Gavankar] is een jaar geleden stuk gelopen en sindsdien verdrinkt Jack zijn verdriet thuis en in de bar met liters bier. Maar dan krijgt hij een telefoontje van zijn oude school die dringend op zoek is naar een vervanger voor hun revaliderende basketbalcoach. Zal hij het doen of zal hij het niet doen? Zal hij het treurig presterende team naar de play-offs kunnen leiden? En zal hij zijn drankzucht voorgoed achterwege kunnen laten? Wie één van deze vragen met ‘ja’ denkt te mogen beantwoorden beleeft hier wellicht wat meer plezier aan, maar de kenners van het genre zijn gewaarschuwd. Die kunnen zich wellicht vermaken met opstellen van een A4-tje met clichés.

Net afgestudeerde whizzkid en miljonairszoon Thom [Freddie Highmore] slaat lucratieve contracten bij acht multinationals af omdat hij niet zo wil worden als zijn vader. Dan maar meewerken aan de diefstal van een miljoenenschat uit het hoofdkantoor van de Spaanse Bank. De kluis schijnt onkraakbaar te zijn en dat vindt Thom wel een leuke uitdaging. Met hulp van een zakkenroller en meestervermommer Lorraine [Astrid Bergès-Frisbey], voormalig geheim agent James [Sam Riley], allesregelaar Simon [Luis Tosar] en computerexpert Klaus [Axel Stein] maken Walter en Thom gebruik van de drukte rondom het WK Voetbal van 2010 als bliksemafleider. Famke Janssen komt aan het begin en het einde opdraven voor een nutteloos rolletje in deze goed gemaakte, vlot geregisseerde, maar belabberd geschreven formulematige heistfilm.

Fascinerend kijkje in de keuken van Pete Souza, de officiële fotograaf van het Witte Huis onder zowel Ronald Reagan als Barack Obama. Zijn fotoboeken "Obama: An Intimate Portrait" en "Shade: A Tale of Two Presidents" werden internationale bestsellers. "Shade" is controversieel omdat Souza daarin een visuele vergelijking maakt tussen het presidentschap van Obama en zijn opvolger Donald Trump. En Trump komt er bekaaid vanaf. Deze documentaire gaat over de ontstaansgeschiedenis van Souza's functie, hoe en waarom hij in het Witte Huis terecht kwam, en toont vooral het belang van menselijke eigenschappen als nederigheid en empathie voor een president. De intieme beelden van de Reagans en de Obama's werpen een uniek licht op hun periode als president, maar Souza krijgt zelf regelmatig een brok in de keel wanneer hij terugkijkt op zijn aanwezigheid bij o.a. Obama's bezoek aan Sandy Hook Elementary, Obama's contacten met de ernstig gewond geraakte soldaat Cory Remsburg en Obama's reactie op een brief van de zesjarige Alex die aanbiedt een Syrische jongen van zes, die gewond raakte bij een luchtaanval in Syrië, in zijn gezin op te nemen. Het is jammer dat Porter de nuance volledig overboord gooit in de laatste 10 minuten, die vooral doen denken aan een lange reclamespot die gericht is tegen Donald Trump.

Korte documentaire waarin Eef Hilgers drie jongeren volgt die zich ernstig zorgen maken over de toekomst van de aarde en besloten hebben om die zorg om te zetten in actie. Hilgers volgt Robin, Armando en Melik tijdens één van hun acties en praat met hen over hun zorgen, maar ook over hoe het besluit om over te gaan tot activisme hun privéleven heeft beïnvloed. Een relevant onderwerp en een goede insteek, maar door de beperkte speelduur blijft het teveel op de oppervlakte steken.

Remake van de gelijknamige Mexicaanse horrorfilm waarin zussen Iris [Ambyr Childers] en Rose Parker [Julia Garner] na de dood van hun vader [Bill Sage] moeten beslissen of, en zo ja hoe ze hun kannibalistische traditionele ritueel gaan uitvoeren. De onderlinge relaties zijn beter uitgewerkt en Mickles stijlvolle beeldregie maakt dit tot een superieure remake, maar de zwaarmoedige, soms ronduit melodramatische benadering houdt de kijker op afstand.

Journalist Benjamin Mee [Matt Damon] heeft jarenlang het avontuur kunnen opzoeken terwijl zijn echtgenote Katherine [Stephanie Szostak] voor kinderen Dylan [Colin Ford] en Rosie [Maggie Elizabeth Jones] zocht. Na Katherines dood realiseert Benjamin zich dat zijn gezin toe is aan een nieuwe start in een nieuw huis. Wanneer Rosie helemaal verliefd wordt op een huis + dierentuin besluit Benjamin ook dit avontuur aan te gaan. Daarvoor moet niet alleen voor zijn kinderen zorgen, maar ook voor de dieren in de noodlijdende zoo. Daarvoor heeft hij het vertrouwen en de steun van het dierentuinpersoneel hard nodig. Luchtig komisch drama kent amper verrassingen. De romance tussen de 14-jarige Dylan en tienermeisje Lily [Elle Fanning] is nauwelijks uitgewerkt en daardoor weinig interessant. Damon is echter in zijn element en dat geldt ook voor Johansson als de sympathieke, maar kritische Kelly Foster. Onderhoudend, maar zeker niet groots.

Alle racistische stereotypes vind je in deze even walgelijke als stompzinnige thriller. JcvD speelt een oorlogsveteraan met PTSD die alleen nog communiceert via zijn telefoon. Als enige blanke in zijn buurt is hij natuurlijk het morele kompas, de uitgesproken 'good guy'. Zo helpt hij een zwarte man van middelbare leeftijd die in een tenenkrommende scène smeekt om wat geld om drugs te kopen en neemt hij het natuurlijk op tegen de Mexicaanse vijand.

Alle zwaar verouderde clichés komen langs in dit verhaal rondom een drugsbaron in Washington (een illegale, met tatoeages beschilderde Mexicaan) en een jong ventje dat uit het wereldje wil stappen wanneer hij ontdekt dat zijn veel jongere broertje liever drugs wil dealen dan in de schoolbanken zitten. De scène waarin hij het ventje hoogstpersoonlijk aflevert in zijn klaslokaal ("I wanna deal, man. I wanna deal!") wekt behoorlijk op de lachspieren, maar het feit dat dit een film is die cynische wijze inspeelt op de racistische denkbeelden die de VS politiek en sociaal zo verdelen, doen het lachen wel vergaan.

Het feit dat de blanke, nobele man hier de reddingsboei blijkt te zijn, is de natte droom van iedere rechts-extremistische idioot. Maar zelf die zal zich groen en geel ergeren aan het amateuristische camerawerk en montage van deze overigens volstrekt irrelevante, hopeloos mislukte poging tot een film.

José Andres is een uit Spanje afkomstige televisiechef die in 1993 naar Washington verhuisde en daar een succesvolle keten aan tapasrestaurants opzette. De aardbeving in Haïti in 2010 was een keerpunt in zijn leven. In een impuls besloot hij af te reizen en met hulp van vrijwilligers en Haïtiaanse collega’s op het eiland een geïmproviseerde keuken te bouwen en van daaruit de bevolking te voorzien van verse maaltijden. Minstens zo belangrijk is de persoonlijke aandacht die de bezorgers van de maaltijden geven aan de slachtoffers van de aardbeving. Eén slachtoffer krijgt op zijn 90e verjaardag niet alleen een warme maaltijd, maar wordt ook nog eens toegezongen door de vrijwilligers en buurtgenoten. Ron Howard volgende Andrés en het team van World Food Kitchen in 2017 op Puerto Rico, dat verwoest was door Orkaan Maria, na de vulkaanuitbarsting in Guatemala in 2018 en tijdens de COVID-crisis in de VS. We zien hoe hij op bezielende wijze leiding geeft aan een enorme operatie, maar ook hoe hij worstelt met de scepsis van sommige media die zijn motieven in twijfel trekken. Howard vervalt niet in sentiment, houdt het tempo hoog en profiteert van Andrés niet geringe charisma. Howards beste film in jaren is ook nog eens inspirerend

Frank [Anthony Mackie] en Melanie [Erica Ash] zijn nog maar net met hun zoons Fulton [Niles Fitch] en Kevin [Jahi Di’Allo Winston] verhuisd wanneer Kevin oog in oog komt te staan met een geest [David Harbour]. Kevin is niet onder de indruk en maakt zelfs een filmpje van zijn ontmoeting. Dat filmpje wordt een hit op YouTube en wekt de interesse van Leslie Monroe [Tig Notaro], een wetenschapper die denkt bewijs te hebben gevonden waarmee ze haar onderzoek kan voortzetten. Kevin probeert ondertussen te achterhalen waarom ‘Ernest’ hier rondspookt. Vermakelijke variant op een veelvuldig gebruikt gegeven weet je regelmatig te verrassen en is een prettige mix van komedie, drama en science fiction.

Ik weet weinig over mode en ben van deze oppervlakkige documentaire zonder focus nauwelijks iets wijzer geworden. Bovendien gebruikt Lenna Laura Meijer regelmatig een wit scherm (echt waar!) als soort van artistiekerig kunstgreepje. Het logo van mode-ontwerper Martin Margiela was immers een blanco wit label, maar het tekent de mate van visuele virtuositeit in deze anekdotische pratende-hoofden-documentaire. We zien wat vage beelden van de revolutionaire modeshows die Margiela in de jaren '90 en de vroege jaren '00 tot één van de enfant terribles van de modewereld maakten. In statische shots zien we verschillende medewerkers die elk zo hun eigen verhaaltje hebben, maar eigenlijk weinig boeiends hebben te melden. Dat Martin Margiela een eigenzinnig, vriendelijk, publiciteitsschuw genie was, zoveel is wel duidelijk na een paar minuten. Helaas is de rest van de film vooral een bevestiging van dat beeld en is het vooral een lappendekentje van losse verhaaltjes die uiteindelijk leiden tot het (voor de kenners al helemaal niet verrassende) einde van Maison Margiela. Het is sneu dat een zo creatief persoon hier wordt geportretteerd door iemand wiens gebrek aan creativiteit de eigen film om zeep helpt.

Kevin [Ezra Miller] heeft iets verschrikkelijks gedaan en moeder Eva [Tilda Swinton] zit met een zwaar schuldgevoel. In een serie flashbacks zien we Eva’s uitputtende pogingen om Kevin op te voeden en ontdekken we hoe diepgeworteld haar schuldgevoel ziet, alsmede de rol die haar (ex-)echtgenoot Franklin [John C. Reilly] daar bij speelde. Swinton is buitengewoon goed in de veeleisende, emotionele hoofdrol, maar dit was effectiever geweest als Miller zijn rol had gespeeld met een meer neutrale blik en als Ramsay het niet zo zwaar op de hand was geweest.

Zwakke karakteriseringen en hopeloos acteerwerk in deze horrorthriller met een twist die wellicht verrassend is, maar het geheel er bepaald niet beter op maakt. De film verzandt al snel in wat een vermakelijk bloedbad had kunnen zijn, maar teveel leunt op clichés en te weinig op goede ideeën. Wie echter wil weten hoe een inferieure 'extremely extended 12" cover version' van Heaven Is A Place On Heart klinkt, is hier aan het juiste adres. Het zou me niet verbazen als de makers dachten dat Belinda Carlisle tevens frontzangeres was van T'Pau. Een andere verklaring voor de muziek onder de eind credits kan en wil ik niet bedenken.

Broers Manny [Isaiah Kristian], Joel [Josiah Gabriel] en Jonah [Evan Rosado] zijn onafscheidelijk, maar nu de puberteit aanbreekt merkt Jonah dat hij ‘anders’ is. Zagar haalt er allerlei visuele trucs bij om de innerlijke wereld van zijn hoofdpersoon wat glans te geven, maar het is allemaal vrij onschuldig waardoor de visuele stijl pretentieus en een tikje wanhopig overkomt.

De eerste helft van deze thriller is praterig, traag en gepeeld zonder overtuiging. Het lijkt wel of iemand anders halverwege de regie over heeft genomen, want in de aanloop naar de spannende finale zorgen de uitgekiende beeldcompositie en de stemmige belichting van cameraman Russell Metty voor een beklemmende sfeer de het sterk op de proef gestelde geduld toch beloont.

Horrorfan Casey [Anna Cobb] besluit een online challenge te doen waarmee ze zich begeeft in haar eigen horrorfilm. Daarvoor moet ze in een videoboodschap drie keer zeggen: “I want to go to the World’s Fair”, een mysterieuze video bekijken, afwachten wat de gevolgen zijn en regelmatig video-updates plaatsen. Door die updates komt ze in contact met JLB [Michael J Rogers], van wie de bedoelingen onduidelijk en mogelijk zeer twijfelachtig zijn. Weer een geval van een intrigerend idee dat te mager is voor een avondvullende film en heel veel moeite moet doen om net boven de 80 minuten uit te komen. Een sterk speelfilmdebuut voor Cobb, dat wel.

David Clark [Jason Sudeikis] is een wiethandelaar die dealer Brad Gurdlinger [Ed Helms] $43.000 schuldig is. Gurdlinger eist nu dat David zijn schuld aflost door een lading wiet naar Mexico te smokkelen. Om te ontsnappen aan verdenking en controle op de grens huurt David een stripper [Jennifer Aniston], een naïeve buurjongen [Will Poulter] en een dakloze tiener [Emma Roberts] in om zich voor te doen als ‘the perfect American family’. Subtiel is het scenario niet. Sterker nog: het zit vol platvloerse, onsmakelijke en en politiek incorrecte humor, maar het komische talent en het samenspel van de vier hoofdrolspelers zorgt dat er meer dan genoeg te lachen valt. Helms is over-the-top als de opdrachtgever, Will Poulter een openbaring als de sociaal onhandige, maar altijd sympathieke ‘zoon’.

Schooljuf Justine [Julia Garner] is verbijsterd wanneer alle kinderen uit haar klas, behalve Alex [Cary Christopher], opeens blijken te zijn verdwenen. Camerabeelden tonen dat alle kinderen die nacht om 02:17 zijn weggerend, maar niemand weet waar ze zijn gebleven. Bij gebrek aan een logische verklaring richt het onderzoek zich op Alex en Justine en krijgt Justine de wind van voren van de getroffen ouders, waaronder Archer [Josh Brolin]. Het diplomatieke schoolhoofd [Benedict Wong] probeert ondertussen escalatie te voorkomen. Verdeeld in hoofdstukken waarin de gebeurtenissen steeds getoond worden door de ogen van een andere betrokkene duurt het bijna een uur voordat het werkelijk op gang komt. Wat volgt is echter origineel, griezelig, goor en doorspekt met zwartgallige humor.

China heeft Internetverslaving bestempeld als een klinische stoornis. Professor Rao Tan behandelt Web Junkies in een trainingskamp dat wordt omschreven als een ‘Centrum voor Mentale Ontwikkeling’. Deze documentaire volgt drie gamers van 15 of 16 jaar tijdens hun behandeling. Zij doorlopen de klassieke stadia van een verslaving, maar met hulp van hun begeleiders en door middel van gesprekken en confrontaties met hun ouders komen ze tot nieuwe inzichten. Ontegenzeggelijk goed gemaakt en onderhoudend, maar met de kennis van nu krijg je toch het idee dat de realiteit is verruild voor propaganda.

Misdaaddrama over gangster Ronnie [Yorick Van Wageningen], die een jaar geleden nog een meedogenloze klootzak was, maar in het bijzijn van chauffeur en handlanger Janus [Juda Goslinga] empathie toont en een totaal ander persoon lijkt. Maar hij kan niet ontsnappen aan zijn gewelddadige verleden. In een parallelverhaal volgen we Eduardo [Goua Robert Grovogui], een emigrant die werkt op het Friese platteland bij Dokkum. Moet het meer hebben van sfeer dan van samenhang. Het magere verhaal biedt ook weinig ruimte voor samenhang. Met liefde opgedragen aan Jeroen Willems, die in 2012 overleed en een bijrol heeft als James Joyce (niet de schrijver).

Meg [Lindsay Duncan] en Nick [Jim Broadbent] zijn een weekend in Parijs om hun 30-jarig huwelijksjubileum te vieren. Het is een moment om dat huwelijk onder de loep te nemen en dat leidt tot confronterende gesprekken. Het geniale aan het scenario van Hanif Kureishi is dat de dialogen op volstrekt overtuigende wijzen overgaan van verbittering in relativerende humor en een mix oplevert van ergernis en vertedering. Het is een authentiek aanvoelende analyse van een lang huwelijk met een opmerkelijke, indringende ontknoping tijdens een etentje met Nicks studievriend [Jeff Goldblum]. De cast levert voortreffelijk werk af in dit schitterende relatiedrama met een dikke knipoog naar Jean-Luc Godards Bande À Part.

Na een gezamenlijke one-night-stand wordt Russell [Tom Cullen] door Glen [Chris New] onderworpen aan een diepte-interview over zijn seksleven. De rest van de film bestaat uit eindeloos geouwehoer over seks, seksuele identiteit en hoe lastig het is om openlijk homoseksueel te zijn. Regisseur Andrew Haigh was in ieder geval slim genoeg om te begrijpen dat er wat afwisseling moet zijn, dus laat hij de twee heren tussendoor drinken, drugs gebruiken en seks hebben.

Dit praterige concept leent zich veel beter voor een podcast, want wat er op het scherm gebeurt is totaal niet interessant (leuke opdracht: noem 5 films met een zinvolle seksscène) en al het gedoe er omheen levert alleen maar onnodig veel vertraging op. Het spel van beide hoofdrolspelers is, onder de omstandigheden, goed en Urszula Pontikos brengt alles zo fraai mogelijk in beeld, maar dit is een schoolvoorbeeld van wat Hitchcock neerbuigend bestempelde als "beelden van mensen die praten".

Kersverse moeder Beth [Leighton Meester] heeft zich door haar goede vriendin Kate [Christina Wolfe] laten verleiden tot een weekendje in Kroatië. Vanwege een verbroken relatie wil Kate eens goed de bloemetjes buiten zetten, maar na ontmoeting met Luka [Marko Braic] en Mateo [Lujo Kuncevic] wordt Beth alleen wakker in haar appartement. Kate is spoorloos, Beth kan zich niet herinneren hoe de nacht verder is verlopen. Ze krijgt hulp van taxichauffeur [Ziad Bakri], die hen later op de avond nog heeft rondgereden, en vraagt ook haar echtgenoot [Luke Norris] om hulp. Begint als een thriller met enkele nauwkeurig neergezette potentiële verdachten. Het ontbeert spanning in het tweede deel, dat zich meer ontvouwt als een whodunit met een melodramatische ontknoping.

Alweer een twijfelachtig basisplot: de irritante, ambitieuze Evi [Katja Herbers] is er vast van overtuigd dat ze wordt overgeplaatst naar Rio. Ze heeft zelfs al plannen gemaakt om met haar vriend Lennaert [Lykele Muus] te verhuizen, dus het komt als een domper als ze wordt overgeplaatst.... naar Terneuzen! Natuurlijk is Evi zo wereldvreemd (en Zeeuws-Vlaanderen zo karikaturaal neergezet) dat dit vele amusant bedoelde momenten moest opleveren. Zoals ik op basis van de trailer al verwachtte, slaat 'Weg Van Jou' daar de plank totaal mis. Het is de verschijning van Stijn [Maarten Heijmans] die de film leven in blaast. Uiteraard is het geen enkele verrassing hoe de film eindigt, bovendien duurt het onnodig lang voor het eindelijk zo ver is, maar Heijmans natuurlijke spel zorgt toch voor enkele rake momenten, ook omdat de chemie tussen hem en Herbers er duidelijk is en dat voegt toch een aangenaam vleugje romantiek toe aan deze verder behoorlijke flauwe romkom.

Vanwege zijn gepassioneerde, onconventionele manier van politiek bedrijven was Anthony Weiner van 1999 tot 2011 een populair congreslid namens het 9e district van New York. Tot er op zijn openbare Twitter-account een foto van een opbollende onderbroek verscheen. Op 21 juni 2011 trad Weiner af als congreslid. Deze documentaire volgt hem zijn echtgenote Huma Abedin, een naaste medewerker van Hillary Clinton, tijdens zijn politieke comeback in aanloop naar de burgemeestersverkiezingen in New York. Qua persoonlijkheid is Weiner zonder meer een interessant buitenbeentje, maar de makers hadden niet kunnen bevroeden wat er zou gebeuren tijdens deze campagne. Onderhoudende documentaire schetst een contrast tussen het beeld dat zowel media als politieke tegenstanders willen schetsen en de mening van de doorsnee New Yorker en is met terugwerkende kracht te zien als een voorbode van het politieke succes van Donald Trump.

Het verhaal van “Weird” Al Yankovic [Daniel Radcliffe], misschien niet de meest technisch begaafde, maar zeer waarschijnlijk wel de bekendste accordeonist in een uiterst specifiek muzikaal genre. Zijn moeizame jeugd en zijn doorbraak als parodist met “My Bologna” en “I Love Ricky Road” komen uiteraard aan bod. Tevens ontdekken we hoe en waarom Michael Jackson besloot om Weird Al terug te pakken door diens hit en de bijbehorende videoclip ”Eat It” te parodiëren. Uiteraard is er aandacht voor de stormachtige affaire die Weird Al had met Madonna [Evan Rachel Wood] en de tragische afloop van hun relatie. Wie niet bekend is met het fenomeen “Weird” Al Yankovic zal het wellicht wat langer duren voor het kwartje valt, maar kenners en fans hoeven zich alleen maar UHF the herinneren om te begrijpen hoe deze ‘biografie’ in elkaar steekt. Het is als de meeste albums van Yankovic: niet onaardig, hier en daar goed voor een glimlach en zo nu en dan een schot in de roos. Het feestje waarbij Al een confrontatie heeft met Wolfman Jack [Jack Black] is een amusant eerbetoon aan eigenzinnige geesten en Evan Rachel Wood is fantastisch als Madonna.

Nilthamrong heeft klaarblijkelijk goed gekeken naar de films van David Lynch, maar deze film is zo warrig en bij vlagen pretentieus dat je zelf maar moet proberen een en ander aan elkaar te breien. Een kogel wijst erop dat de oude vrouw [Thaveeratana Leelanuja] en de ernstige zieke oude man [Sorabodee Changsiri] elkaar kennen van een incident uit een niet nader verklaard gewapend conflict. Mede omdat Nilthamrong op geen enkele manier duidelijk maakt of zijn scenario sprongen in de tijd maakt, en zo ja welke en omdat er vrijwel geen dialoog is, is het verband tussen de verschillende verhaallijnen erg onduidelijk. Gevoel voor sfeer heeft Nilthamrong wel, maar dat is niet genoeg.

Olga Baranova en David Isteev zetten zich in voor mensen die het slachtoffer dreigen te worden van de zuiveringsacties in Rusland (en Tsjetsjenië) in het bijzonder. France filmde in het crisiscentrum en garandeerde de anonimiteit van de slachtoffers door hun gezichten te vervormen met behulp van deep-fake. Het gebruik van die techniek kan afleiden van het onderwerp, maar France voegt regelmatig authentieke beelden (onderschept door activisten) waarin we zien dat de Russische federatie een vrijhaven is voor discriminatie, zware mishandeling en vervolging van iedereen die niet voldoet aan de traditionele heteroseksuele norm.

De manier waarop Robert Zemeckis de scènes in het fictieve Marwen naadloos laat overlopen in scènes in de echte wereld en weer terug toont dat hij nog steeds de 'magic touch' heeft die hij toonde in Forrest Gump (1994). Marwen is een fictief dorpje in België dat Mark Hogancamp [Steve Carrell] in miniatuur heeft gebouwd in zijn tuin. Mark verdiende zijn brood als tekenaar van een WOII-strip, maar nadat hij slachtoffer is geworden van een 'hate crime' is hij niet meer in staat fatsoenlijk te tekenen. Daarom werkt hij nu zijn eigen verhalen uit in de vorm van foto's waarbij hij een aantal poppen gebruikt. Eén daarvan is Captain Hogie, zijn alter-ego, die dag in dag uit wordt belaagd door Nazi's die elke dag worden doodgeschoten door vijf vrouwen die elk gebaseerd zijn op belangrijke vrouwen in Marks leven. Maar zijn grootste vijand is Wendy, de "Belgische heks", die een grote negatieve invloed heeft op zijn geestelijke gesteldheid. Wanneer Mark kennis maakt met zijn nieuwe overbuurvrouw Nicol [Leslie Mann] geeft hem dat hoop op geluk, ondanks zijn eigen vreemde gewoonten.

Alle scènes in Marwen zijn meesterwerkjes op zich waarbij je simpelweg vergeet dat we kijken naar strippersonages in een realistische achtergrond. Zemeckis behandelt een complex thema op een manier die begrijpelijk en respectvol is en bezorgt je als kijker net zo gemakkelijk een brede glimlach als een brok in de keel. Foutloos geacteerd, met een uitmuntende Carrell en vooral sterk ondersteunend werk van Merritt Wever als Marks beste vriendin.