Meningen

Ondanks dat Charles Chaplin zich nadrukkelijk inspande om bioscoopbezoekers vooraf duidelijk te maken dat hij geen rol had in dit romantische drama (hij heeft een cameo als een nukkige kruier) en de unaniem lovende recensies ten spijt, flopte Chaplins meest ambitieuze en meest grensverleggende film genadeloos aan de kassa. Chaplin wilde realisme (terug)brengen in het acteerwerk en schreef scènes die wars zijn van melodramatische clichès en zowel inhoudelijk als qua spel volstrekt natuurlijk en geloofwaardig aandoen. Marie [Edna Purviance] is de “Vrouw van Parijs” uit de titel die aan het begin van de film haar grote liefde Jean [Carl Miller] ervan heeft weten te overtuigen dat hij zijn hardvochtige ouders achter moet laten en maar haar moet afreizen naar Parijs. Omdat Jeans vader [Carl Miller] op de dag van vertrek plotseling overlijdt komt Jean niet opdagen op het treinstation en vertrekt Marie verbittert naar Parijs waar zij een flamboyant, maar liefdeloos leven leidt. Ze wordt in feite de courtisane van de charmante, maar oh zo gehaaide Pierre Revel [Adolphe Menjou], aan wiens hand ze zich volledig onderdompelt in de decadentie van Parijs. Totdat Jean onverwacht ten tonele verschijnt. Een schromelijk onderschat juweel dat drastisch toe is aan herontdekking en met terugwerkende kracht een triomf voor Chaplin en de hoofdrolspelers.

Sheryl [Anna Kendrick] is één van de vele actrices die in 1978 probeert door te breken in Hollywood. Met tegenzin gaat ze in op een aanbod om te verschijnen in ‘The Dating Game’, een seksistisch, grotendeels gescript datingprogramma waarin ze aan de hand van dubbelzinnige vragen mag besluiten met welke vrijgezelle kandidaat ze op vakantie mag gaan. Wat zij niet weet, is dat een van de kandidaten [Daniel Zovatto] een seriemoordenaar is die het gemunt heeft op jonge, kwetsbare vrouwen. Flashbacks tonen Zovatto’s voorgeschiedenis, flashforwards hoe het hem verder verging. Zovatto is voortreffelijk als de moordenaar in Kendricks imposante regiedebuut. Ze toont keer op keer aan te begrijpen waar de camera zich moet bevinden om de juiste emotie op te roepen en toont het seksisme van de periode zonder daar te uitdrukkelijk op te wijzen. Een knappe combinatie van truecrime-thriller en portret van seksisme van Hollywood in de jaren 70.

Gena Rowlands vertolking als Mabel, de labiele echtgenote van een eenvoudige arbeider en moeder van drie jonge kinderen, is er ééntje die schreeuwt om een Oscar en The Academy gaf gehoor aan die oproep. Het is wel wat moeilijk te accepteren dat echtgenoot Nick [Peter Falk] zo lang wacht met het zoeken naar hulp, want Mabels gedrag is behoorlijk extreem. Falk geeft Rowlands uitstekend tegenspel en de kinderen dragen hun steentje bij in de schrijnende finale. Cassavetes' documentaire-achtige regie verhoogt het gevoel van realisme, maar het duurt allemaal veel en veel te lang.

In 1889 eeuw reist portretschilder Catherine Weldon [Jessica Chastain] naar Dakota om een portret te maken van Chief Sitting Bull [Michael Greyeyes], die in 1876 nog had afgerekend met Luitenant-Kolonel George Custer tijdens de slag bij Little Bighorn River. Officier Silas Groves [Sam Rockwell] waarschuwt Catherine dat ze zich niet moet bemoeien met de onderhandeling die het Amerikaanse leger voert met de Lakota over hun leefgebied, maar er ontstaat al snel een wederzijds respect tussen de koppige Lokata-leider en de even zo vastberaden portretschilder dat Catherine zich het lot van de Lakota wel degelijk begint aan te trekken. Gebaseerd op Eileen Pollacks “Woman Walking Ahead: In Search of Catherine Weldon and Sitting Bull”. Goed geacteerd en gefilmd op fraaie locaties, maar blijft teveel op de oppervlakte steken waardoor we weinig inzicht krijgen of betrokkenheid voelen bij de dilemma’s waar beide hoofdpersonen mee worden geconfronteerd.

Jonge, naïeve vrouw [Jess Weixler] ontmoet een beroemde schrijver [Willem Dafoe] met wie het zo goed klikt dat ze besluit bij hem in te trekken in zijn huis in Italië, waar ze ontdekt dat de geest van zijn overleden vrouw nog steeds rondwaart. Het eerste uur van dit romantische drama is een opzichtige rip-off van Rebecca. Daarna gaat Calagrande gelukkig een andere richting in en weet ze een zekere mate van suspense op te bouwen, ook al blijkt het nergens heen te gaan.

Veel van de overdaad aan dialoog in deze praatzieke SF-actiefilm is zo onduidelijk uitgesproken dat het amper te verstaan is. De hunkering naar wat actie levert echter niets meer op dan zeer slecht geregisseerde gevechten en achtervolgingen, uitgevoerd door acteurs in hopeloze kostuums die bovendien moeten acteren op goedkope, plastic sets die nog slechter uit de verf komen wanneer regisseur Arthur C. Pierce ze gebruikt als miniatuur. Dramatisch slechte rommel.

De vrouwen binnen een religieuze, in afzondering levende gemeenschap maken van de afwezigheid van de mannen om een bijeenkomst te organiseren om te bespreken wat ze kunnen doen om een einde te maken aan de vreselijke manier waarop mannen hun behandelen. Na een geïmproviseerd referendum krijgen worden drie generaties vrouwen uit drie families gekozen om samen te beslissen wat de vrouwen gaan doen: blijven en het gevecht aan gaan of de kolonie verlaten. Aangezien het de vrouwen verboden is te leren lezen en schrijven, is leraar August [Ben Whishaw] aanwezig om notulen te maken voor het nageslacht. Het scenario van Polley en Miriam Toews legt op overtuigende wijze de dilemma’s bloot waar in onderdrukking levende vrouwen (ook nu nog) mee te maken krijgen. Mara, Foy en Buckley zijn de grote namen in de cast (McDormand heeft relatief kleine rol), maar het beste werk komt van Judith Ivey en Sheila McCarthy (als de twee oudste vrouwen), van Kate Hallett (als de jonge Autje) en van Whishaw.

15 jaar na het overlijden van televisie-icoon en uitdrager van christelijke waarden Fred Rogers, is deze terugblik op het leven en werk van deze grotendeels geliefde, maar door bepaalde groeperingen ook verguisde idealist, extra de moeite waard. Fred Rogers was aanvankelijk voorbestemd om predikant te worden, maar zag in dat hij met het medium televisie veel meer impact kon hebben. Hij wilde bovendien een alternatief bieden voor de kinderprogramma's die (ook toen al)) veelal leunden op wat hij zag als vernedering en verheerlijking van geweld. Vanaf het begin brak zijn programma 'Mr Rogers' Neighborhood' volledig met de regels van televisie: het was (bewust) traag, inclusief vele zorgvuldig gekozen stiltes, de sets waren primitief en de poppen - die overigens bij toeval hun intrede deden in het programma - zagen er versleten uit.

Mr Rogers wist als geen ander contact te leggen met kinderen en schroomde er niet voor de meest complexe thema's naar voren te brengen. De aflevering over de moord op Bobby Kennedy is ruim 50 jaar later nog steeds even confronterend als geniaal. Er zijn geen woorden om het hartverscheurende duet 'Sometimes I Think I'm A Mstake' te beschrijven, maar leg de zakdoeken in ieder geval maar klaar. En eventueel nog een paar extra voor zijn duet met Jeff Erlinger, een tienjarige jongen die eerst vertelt over zijn rolstoel en waarom hij daarin zit en mede daardoor één van de grootste voorvechters voor gehandicaptenrechten werd.

Nu kinderen via Internet en Social Media nog veel meer worden blootgesteld aan negatieve invloeden en zo kort na het overlijden van onze nationale kindervriend Aart Staartjes, is het goed om met elkaar te bedenken wat wij zelf kunnen doen om iets van Mr Rogers in het leven van onze eigen kinderen te brengen. Deze prachtige documentaire, met interviews met Freds familie en de overige acteurs in zijn programma, geeft voldoende inspiratie. Begin maar eens met die minuut stilte...

Auggie [Jacob Tremblay] die door een genetische afwijking een misvormd hoofd heeft, gaat na jaren van thuisscholing voor het eerst naar school. Zijn eerste schooljaar gaat natuurlijk niet over rozen en dat levert spanningen op bij zijn moeder [Julia Roberts], zijn vader [Owen Wilson] en vooral zijn zus [Izabela Vidovic], die haar eigen problemen heeft. Er valt werkelijk niets origineels aan het basisverhaal te ontdekken, het is een opeenstapeling van clichés en dus zou dit een kitscherig, onuitstaanbaar Hallmark-achtig pulpfilmpje moeten zijn. Tremblay, duidelijk gehinderd door de make-up en de prothese die zijn rol vereist, slaagt er ook niet in veel sympathie voor zijn karakter op te wekken, omdat hij zijn emoties vooral uitdrukt door te schreeuwen en te jammeren. Waarom werkt het dan toch? Nou, onder anderen omdat het scenario, gebaseerd op het gelijknamige boek van R.J. Palacio, op een aantal momenten de gebeurtenissen vanuit ander perspectief filmt. Door in korte, puntige episodes zus Via, diens beste vriendin Miranda [Danielle Rose Russell] en Jack Will [Noah Jupe] even centraal te stellen, krijgen deze karakters een unieke diepgang die de emotionele betrokkenheid bij het verhaal versterken. De vertolkingen van de kinderen zijn sowieso erg sterk, maar Jupe steekt er met kop en schouders bovenuit in één van de beste vertolkingen van een kindacteur die ik in lange tijd heb gezien. Tenslotte zijn daar Julia Roberts en Owen Wilson, die perfect gecast zijn en die ondanks de zwakheden van hun karakters sympathiek en authentiek zijn. Je gelooft in dit gezin en ondanks alle banaliteiten voelde ik toch een brok in de keel toen deze familie naar de triomfantelijke finale toewerkt. Zeker geen meesterwerk, maar dit is wel schmaltz op zijn allerbest.

June [Brianna Denski] laat haar fantasie de vrije loop tijdens de vele uren die ze doorbrengt met haar moeder [Jennifer Garner] in haar speelkamer. Wanneer moeder zo ziek wordt dat ze niet langer thuis kan blijven, verliest June alle plezier in het spelen. In een bos ontdekt ze dat het pretpark van haar fantasiewereld werkelijk bestaat en moet ze een manier vinden om het creatieve brein [Norbert Leo Butz] zijn inspiratie terug te geven. Het plot blinkt niet uit in originaliteit en is ook niet geheel waterdicht, maar Brown laat zich gelukkig niet verleiden tot een overdaad en slapstick. Daardoor komen de ondersteunende personages goed uit de verf en is de niet geheel voorspelbare ontknoping toch ontroerend.

De verwachtingen zijn nog altijd hooggespannen als Woody Allen aan het roer staat. Met Blue Jasmine en Midnight in Paris toonde hij aan nog steeds te kunnen verrassen, maar deze film ontstijgt helaas nauwelijks het niveau van zijn laatste 3 films. Deze liefdesverklaring aan Coney Island weet wel de nostalgie van de jaren '50 over te brengen, mede dankzij (opnieuw) de voortreffelijke cinematografie van Vittorio Storaro die zorgt voor oogstrelende plaatjes. Het scenario over een strandwachter (Justin Timberlake) die verwikkeld raakt in een driehoeksrelatie met de wat oudere, ongelukkig getrouwde vrouw (Kate Winslet) van Humpty (Jim Belushi), de eigenaar van een draaimolen op Coney Island, en Humpty's dochter (Juno Temple) heeft echter weinig om het lijf. Het doet allemaal wat oubollig aan, bovendien is Timberlake een weinig interessante leading man. Temple hoeft niet veel meer te doen dan mooi en naïef te zijn, maar Winslet is prima in een lastige, onsympathieke rol. De openbaring in deze film is echter Belushi, met een genuanceerde, intelligente vertolking die verraadt dat zijn acteertalent te weinig is benut. En zo bewijst Allen nog steeds acteurs tot topprestaties te kunnen brengen. Het zou wel weer eens prettig zijn als hij iets van die magie los zou kunnen laten op zijn volgende scenario's.

Een feministische actiefilm? Lange tijd lijkt het er op, tot de finale waarin de boodschap lijkt te zijn dat een vrouw de liefde van een man nodig heeft om tot haar volle potentieel te komen. Inderdaad, een bijzonder seksistische conclusie die verklaarbaar is met het feit dat het scenario door vier mannen is geschreven. Het verhaal is bepaald niet waterdicht te noemen en de talloze verschillende accenten van de internationale cast [alleen Pine en Thewliss spreken fatsoenlijk Engels] is storend. Het idee om de Duitse generaal Erich Ludendorff [hier gespeeld door Danny Huston] als de verpersoonlijking van het kwaad neer te zetten, is zelfs stuitend te noemen. Gal Gadot is charismatisch in de titelrol, Chris Pine kan ermee door. De finale, waarin Gadot het opneemt tegen een Magneto-achtige schurk, is routinematig geschreven en bevat alle clichés - waaronder talloze gigantische explosies en andere vernielingen die we inmiddels toch wel beu zijn uit die hele Avengers-serie. En ja, er is een opzet naar een sequel... min of meer.

Rampzalig vervolg op wat gezien werd als een mijlpaal in het superheldenuniversum. Van een feministische inslag is een enkele sprake meer in een verhaal dat vooral benadrukt dat vrouwen geen haar beter zijn dan mannen. En ze laten zich zonder problemen in de luren leggen door charmante of machtige mannen. Na de actiescènes in het begin, vol uiterst matige special effects, begint het eindeloze wachten op een samenhangend verhaal. In het laatste half uur maakt de luchtige toon definitief plaats voor een bloedserieus statement dat eindigt met een onuitstaanbare politiek correcte preek. Als je het toch tot de aftiteling hebt weten vol te houden, wacht dan nog even op een amusante cameo: het is veruit het beste moment van de hele film... helaas!

Wes Anderson neemt de term "boekverfilming" zeer letterlijk in deze verfilming van een kort verhaal van Roald Dahl. In sjofele kleding leest Roald Dahl [Ralph Fiennes] het verhaal uit de titel voor, totdat Henry Sugar [Benedict Cumberbatch] het overneemt. Hij vindt een brief waarin dr. Chatterjee [Dev Patel] vertelt hoe hij en collega dr. Marshall [Richard Aoyade] de wonderlijke Imdad Khan [Ben Kingsley] hielpen bewijzen dat hij kan “zien zonder ogen.” Imdad Khan vertelt vervolgens hoe hij dat heeft geleerd. De andere verhalen zijn The Swan (met Rupert Friend), Rat Catcher en Poison. Wes Anderson droogkomische voordracht en eigenzinnige stijl lenen zich perfect voor de ironische, zwartkomische vertellingen van Dahl. Ook te zien als onderdeel van het vierluik The Wonderful Story Of Henry Sugar And Three Others, met verder "The Swan" (met Rupert Friend), "The Rat Catcher" en "Blackmail".

In 1927 verlaat Rose, een doof tienermeisje [Millicent Simmonds] haar vader om in New York in contact te komen met een beroemde actrice [Julianne Moore]. In 1977 gaat Ben [Oakes Fegley] een 11-jarige jongen die na de dood van zijn moeder door blikseminslag doof is geworden op zoek naar zijn biologische vader op basis van een aanwijzing die hij vindt in een boek met de titel 'Wonderstruck'. De eerste helft is een waar genot om naar te kijken, want regisseur Todd Haynes gebruikt de stijl en de sfeer van filmmakers uit beide periodes waardoor je vergeet dat je naar een film uit 2017 zit te kijken. De verwijzingen naar Lillian Gish en haar beroemde rollen in Orphans of the Storm en The Wind zijn bijzonder vermakelijk voor fans van zwijgende films. Oplettende kijkers zullen ook nadrukkelijke verwijzingen zien naar Berlin: Eine Symphonie der Grossstadt en het beroemde trackingshot aan het begin van The Crowd herkennen. De straatscènes in de jaren '70 roepen meteen herinneringen op aan de blaxploitationfilms van die periode, zoals Shaft en Cotton Comes To Harlem, mede dankzij een uitgekiende soundtrack. Deze film blinkt verder uit in kostumering en make-up. Simmonds is bovendien voortreffelijk in de hoofdrol... maar halverwege verliest de film momentum in een langdradige sequentie in het Natuurhistorisch Museum en werkt de film toe naar een afsluiting die bij lange na niet zo verwonderlijk is als de titel ons doet vermoeden. Sterker nog: het is voorspelbare schmaltz en dat is gezien het geniale eerste uur een onaangename verrassing.

Roald Dahl had niets te maken met deze vreugdeloze prequel van ‘Charlie and the Chocolate Factory waarin we ontdekken hoe Willy Wonka [Timothée Chalamet] erin slaagde om een chocoladefabriek te bouwen en er een succes van te maken. Hugh Grant komt na een uur opdraven voor een paar scènes als de Oompa-Loompa met wie Wonka nog een rekening te vereffenen heeft. De regisseur van beide Paddington-films wist voor de bijrollen opnieuw een keur aan Britse veteranen te strikken, maar ze zijn opgezadeld met een script dat niets heeft van de bijtende, zwartgallige humor van Dahl. Chalamet doet het niet onaardig, maar dankzij de kleurloze liedjes en de keuze voor CGI valt er bar weinig te genieten. Kijk liever Willy Wonka & The Chocolate Factory (1971) met Gene Wilder nog eens terug.

Stijlvol gefilmd en goed geacteerd psychologisch drama over een vrouw [Kirsten Dunst] die haar ernstige zieke moeder [Susan Traylor] helpt om een einde aan haar leven te maken. Haar relatie met Nick [Joe Cole] dreigt echter stuk te lopen door haar warrige gedrag. Is dat te verklaren vanuit het verdriet over de dood van haar moeder of is er meer aan de hand? Kate en Laura Mulleavy (die vooral bekend zijn als kledingontwerpers van The Black Swan) zetten je keer op keer op het verkeerde been, maar dan op een manier waarbij je al snel het gevoel krijgt dat je bij de neus wordt genomen. Dat is niet slim, eerder irritant.

Jimi Hendrix die met een kippenvelbezorgende, geïmproviseerde versie van “The Star-Spangled Banner”: wellicht het beroemdste moment uit deze sublieme documentaire over een uniek evenement waarbij zo’n 300.000 (!) jongeren bijeen kwamen op het land van Max Yasgur, om samen te genieten van een cultureel muziekfestival met enkele van de grootste namen uit de muziekwereld. Dit had kunnen uitlopen op een ramp en de enorme toeloop van jongeren, waardoor er bij lange na niet voldoende faciliteiten waren om ze te voorzien van eten, drinken, onderdak en sanitaire voorzieningen, betekende ook dat het festivalterrein officieel tot rampgebied werd verklaard! De plaatselijke bevolking is er beduusd van, maar vrijwel iedereen prijst de jongeren voor hun gedrag en geniet van hun aanwezigheid. Het Woodstock-festival had gewoon een entreeprijs, maar tienduizenden jongeren reisden op de bonnefooi af en nadat een aantal van hen een gedeelte van de hekken had neergehaald en het terrein was opgekomen, zat er niets anders op dan iedereen verder maar gratis toe te laten. Een financiële strop voor organisator Michael Lang en de zijnen natuurlijk, maar zij zijn zich dusdanig bewust van het feit dat zij de instigatoren zijn geweest van een wonderlijk, onvergetelijk en legendarisch moment in de levens van alle aanwezigen, dat ze alleen maar kunnen genieten.

Natuurlijk valt er muzikaal van alles te genieten, maar het zijn niet alleen de optredens die deze film zo geweldig maakt om naar te kijken. Regisseur Wadleigh liet de cameramensen alles vanuit verschillende hoeken film, waarbij de camera vaak extreem dicht op de muzikanten staat. Zeker, een aanzienlijk deel van de artiesten stond onder invloed op het podium, maar het is prachtig om te zien hoe de muzikanten volledig opgaan in hun muziek en zich totaal niet bewust lijken van de camera. Ritchie Havens opent het gevarieerde programma, gevolgd door de bluesrock van Canned Heat en Ten Years After, de progressieve rock van The Who in absolute topvorm, de soul van de sublieme Joe Cocker, Janis Joplin, de funk van Sly & The Family Stone, de folkmuziek van Joan Baez en John Sebastian, de politieke karaoke van Country Joe & The Fish en de meligheid van Sha-Na-Na. “Woodstock” eindigt met het afsluitende optreden van Jimi Hendrix, die speelde voor een relatief kleine groep toeschouwers. Door een combinatie van regen en technische problemen had het festival zoveel vertraging opgelopen dat het festival een dag uitliep, waardoor Jimi Hendrix op maandagochtend speelde, toen een groot deel van het publiek al huiswaarts was gekeerd.

Wadleigh wisselt de optredens af met gesprekken met jongeren, altijd in split-screen aangevuld met sfeerimpressies van het festival. Het geeft een prachtig inzicht in wat deze bijzondere generatie bezielde om hier zo vreedzaam samen te komen. Er zijn genoeg luchtige momenten, bijvoorbeeld wanneer jongeren massaal een “Rain Chant” doen in een poging de regen te verdrijven. Of wanneer een groep genaamd “Merry Pranksters” een stukje performance-art brengen, een groep jongeren de basisbeginselen van meditatie [‘de ultieme drug’] krijgt aangeleerd en wanneer ze na een stevige regenbui zichzelf languit door de modder laten glijden. Hier is geen sprake van mythevorming: dit waren werkelijk “3 Days Of Peace & Music” en was het hoogtepunt en toont aan hoe waardevol de boodschap van de hippiebeweging was. Helaas zouden pogingen om het succes van Woodstock te herhalen jammerlijk mislukken: in december 1969 liep het gratis Altamont Festival uit op een drama door een combinatie van teveel en slechte drugs en de gewelddadige ‘beveiliging’ door “Hell’s Angels”. Het was het einde van de idealistische jaren ’60, maar gelukkig kunnen we bijna 50 jaar later nog volop genieten van hoe het was en hoe het – in de ogen van de idealistische dromer – nog steeds zou moeten kunnen. Dit is een film voor zij die er bij waren, voor de ware muziekliefhebber, maar bovenal voor de dromer... en wie droomt er niet van een wereld van vrede en muziek waarin Amerikaanse jongeren drie dagen in 1969 mochten leven?

Het Woodstock Festival van 1969 kreeg in 1994 een vervolg dat zo succesvol was dat Michael Lang en John Scher besloten hun geesteskind in 1999 opnieuw op te zetten. Die editie staat nu echter in ons geheugen gegrift als het festival waarbij Limp Bizkit-frontman Fred Durst het publiek zo opzweepte dat het festival uitliep op vernieling, plundering en het in brand steken van één van de drie podia. Deze documentaire kijkt terug op de organisatie en het verloop van het festival aan de hand van de organisatoren, optredende artiesten en een flink aantal bezoekers, waarvan sommigen deelnamen aan het vandalisme en de brandstichting. Price gebruikt de terugblik op dit festival om een culturele kentering bloot te leggen en daar een verklaring aan te geven, maar hij verzuimt duidelijkheid te verschaffen wanneer getuigenissen elkaar tegenspreken waardoor een paar belangrijke vragen onvoldoende beantwoord worden.

Adam [Charlie Plummer] is een schizofrene jongere die alleen rust in zijn hoofd krijgt wanneer hij kookt. Maar zijn droom om van zijn passie zijn beroep te maken wordt bemoeilijkt door zijn onvoorspelbare gedrag. Wanneer hij daardoor een klasgenoot verwondt sommeert de schoolleiding hem om een andere school te zoeken. Dankzij zijn wanhopige moeder [Molly Parker] krijgt Adam een laatste kans om zijn middelbare school af te ronden op een school die onder leiding staat van de strenge non Sister Catherine [Beth Grant], mits hij zich houdt aan medicatie die de symptomen van schizofrenie onderdrukken. Wanneer hij kennis maakt en verliefd wordt op topleerling Maya [Taylor Russell] probeert hij zich zo goed mogelijk ‘normaal’ te gedragen. Plummer is innemend in dit indringende, maar opvallend luchtige portret van een jongere die worstelt met zijn identiteit. De schizofrenie wordt op treffende, respectvolle wijze uitgebeeld in de vorm van drie alternatieve persoonlijkheden wat zowel ongemakkelijke als humoristische momenten oplevert. Bovendien behandelt het scenario van Nick Naveda, gebaseerd op het gelijknamige boek van Julia Walton, de spanningen binnen Adams eigen gezin op geloofwaardige en ontroerende wijze. Andy Garcia heeft een mooie bijrol als een pater die Adams vertrouweling wordt.

McLeary en Aldous verdienen alle lof voor het feit dat ze het vertrouwen hebben weten te krijgen van de betrokkenen bij dit uiterst confronterende en bijzonder aangrijpende kijkje achter de schermen van New Folsom Prison. James McLeary, Donald Morrison en ex-veroordeelde Rob Allbee leiden daar een programma waarmee gevangenen – stuk voor stuk veroordeeld voor een ernstig misdrijf – deel kunnen nemen aan groepstherapiesessies in een poging hun gewelddadigheid te verklaren, onder trauma’s en demonen onder ogen te komen. Elke twee jaar kunnen burgers zich aanmelden om vier dagen deel te nemen aan een gemengde groepssessie. De sessies vereisen dat iedereen zich openstelt en het feit dat deze geharde criminelen hun masker laten vallen en zich volledig kwetsbaar opstellen naar elkaar en dat alles voor het oog van de camera. De sessies brengen extreme emoties naar boven en dat zorgt voor enorm veel spanning, vooral wanneer de mannen elkaar oog in oog de waarheid vertellen. Verrassend, veelzeggend, maar vooral buitengewoon ontroerend. En het nawoord bevestigt dat het niet voor niets is. Er zijn weinig films waarbij ik meer tranen heb gelaten.

Jason Statham: ex-militair, PTSS, bouwvakker, weduwnaar, schattig dochtertje [Isla Gie], fijne baas [Michael Peña] leuke collega [Arianna Rivas], Russische gangsters (met gedateerde accenten), ontvoering, wraak, bloedbad, einde. Creatief bankroet voor Statham.

Het WK voetbal van 1970 begint om 13 mei 1970 in Mexico en Martin [Everarde Rodriguez] laat zich zelfs niet door zijn moeder [Luz María Aguilar] tegenhouden. Hij reist (vermoedelijk vanuit Guatemala) zelfstandig naar het Azteca Stadion in Mexico in de hoop gedurende het WK een glimp op te vangen van zijn helden Pélé, Gordon Banks, Tostao, Luigi Riva en Franz Beckenbauer. Eénmaal aangekomen krijgen we korte, gedateerde samenvattingen van de meeste wedstrijden en vangen we zo nu en dan een willekeurige glimp op van Martin om ons eraan te herinneren dat de film eigenlijk om hem draait. Grove overtredingen, uitzonderlijke agressief gedrag richting de scheidsrechters en de conclusie dat de keeper van Brazilië er geen fluit van kan, maar ook memorabele momenten. Hoe Beckenbauer het in zijn hoofd haalde om de halve finale uit te spelen is mij een raadsel. Tijden veranderen. Een curiosum, maar echt uitsluitend voor voetballiefhebbers met bijzondere interesse voor de WK-historie.

Halverwege de 19e eeuw heeft Abigail [Katherine Waterston] zich met haar echtgenoot Dyer [Casey Affleck] gevestigd in een afgelegen woning in het dan nog vrij geïsoleerde westen. Haar dagelijkse routine wordt op aangename wijze onderbroken door de komst van Tallie [Vanessa Kirby], voor wie ze meer dan vriendschappelijke gevoelens ontwikkelt. Het verhaal is sowieso veel te mager voor een speelfilm, maar het scenario (opvallend genoeg geschreven door twee mannen) valt ook nog eens in de valkuil van het dagboekprincipe waardoor de gedachten en gevoelens van de hoofdpersoon keer op keer worden uitgesproken in de vorm van een voice-over. Waterston en Kirby doet dan ook weinig meer dan elkaar glimlachend steelse blikken te sturen terwijl Affleck een beetje als een zoutzak rondhangt. Een volstrekt oninteressant verhaal, ondanks het relatief goede spel van de hoofdrolspeelsters en de fraaie locaties.

Oliver Stones eerbetoon aan de leden van de brandweer in New York die hun leven op het spel zetten (en in een flink aantal gevallen ook verloren) in hun poging om mensen te redden uit het World Trade Center op 11 september 2001. De centrale karakters zijn John McLoughlin [Nicholas Cage], een sergeant en zijn teamlid Will Jimeno [Michael Peña] die als eersten op Ground Zero zijn. Zij weten op dat moment niet beter dan dat er een vliegtuig is ingevlogen op Tower 1 en dat ze de mensen in dat gebouw moeten evacueren. Wanneer het gebouw instort, komen de meeste leden van Johns team om maar weten John en Will zich net op tijd in een liftschacht te verschuilen, waardoor ze weliswaar niet worden verpletterd maar wel vast komen te zitten tussen het puin. Ze zijn beiden zwaargewond en beseffen zich dat ze zullen sterven als ze niet wakker blijven. "World Trade Center" toont hoe de mannen elkaar wakker proberen te houden door te praten over hun ervaringen, over hun familie. We zien ook hoe hun echtgenoten Donna [Maria Bello] en Allison [Maggie Gyllenhaal] lange tijd in onzekerheid blijven over het lot van hun echtgenoten. Een cruciale rol is ook weggelegd voor Michael Shannon als Dave Karnes, een strenggelovige ex-marinier die naar eigen zeggen een roeping van God volgt, op eigen houtje naar New York afreist en met een aantal andere mannen die weigeren de zoektocht te staken vanwege duisternis en degene is die John en Will lokaliseert en daarmee hun leven redt..
Een goed gemaakte, prima geacteerde film met een ingetogen, effectieve score van Craig Armstrong. Een respectvol eerbetoon aan de betrokkenen, maar de karakters zijn iets te goed om waar te zijn. Het is nog net geen heiligverklaring, maar Stone doet een aardig stap in die richtinig.

Een film over een virusuitbraak dat uitmondt in een ware wereldoorlog met Brad Pitt als redden engel! Hoera! Het virus is hondsdolheid (dat zich uiteindelijk ontwikkelt tot iets nog ergers), het is afkomstig uit Taiwan en het verwoest steden zoals voorheen alleen Godzilla dat kon. Verwacht hordes hondsdolle zombies en een hoog tempo dat bedoeld is om het simplisme van het scenario te verhullen. Er zijn kleine bijrollen voor Peter Capaldi (als W.H.O. Doctor (!)) en David Morse, maar dit is onvervalste zaterdagnachtpulp om lekker bij in slaap te vallen.

Nadat een veiling vermoordt Bruce [Josh Ruben] de vrouw [Malin Barr] die hem heeft afgetroefd. Enge tijd later heeft Meredith [Sarah Lind] een relatie van 3 jaar met een slechte afloop achter de rug en gaat ze weg voor een romantische weekendje met... u raadt het al. Bruce wordt aangestuurd door een soort demon (met een hilarisch uiterlijk), maar Meredith blijkt niet voor één gat te vangen. Naar mate het kat-en-muisspel tussen Bruce en Meredith voltrekt, verliest Bruce steeds meer de grip op wat er nog over is van de werkelijkheid. Een niet onaardig basisgegeven dat echter onvoldoende en weinig effectief is uitgewerkt. Eerder bizar dan angstaanjagend.

Na een vechtpartij vindt een barman [Armie Hammer] een telefoon die is achtergelaten door minderjarigen die vluchtten voor de politie. Hij ontgrendelt de telefoon in de hoop zo contact te kunnen leggen met iemand die de eigenaar kent, maar opent daarmee de poorten naar het kwaad. Vraag niet hoe en reken er niet op dat er veel gebeurt. Alle actie voltrekt zich in de bizarre, onbevredigende finaledie abrupt tot een einde komt. Hammer en Johnson (als zijn vriendin) doen wat ze kunnen om enig gevoel van onbehagen te creëren, maar dat betaalt zich geen moment uit.

Samir ‘Gio’ Daoudi [Yassine Ouaich] wordt tijdens een verhoor door politieagent Yorick [Waldemar Torenstra] onder druk gezet om informatie te geven over de levensgevaarlijke, maar tot nog toe ongrijpbare crimineel Yassin [Olaf Ait Thair]. In flashbacks ontdekken we hoe en waarom Gio belandde in de wereld van de criminaliteit, alsmede de gevolgen voor Yoricks collega Sabine [Noortje Herlaar], die onbedoeld direct betrokken raakt bij een wraakactie in het criminele circuit. Valt op door het gebruik van straattaal en is over het algemeen goed gespeeld, vooral door Thair, die Yassin neerzet als een charismatische, ijskoude kikker. Sommige bijrollen zijn net zo over-the-top als de actiescènes, maar Albert levert in ieder geval een Nederlandse misdaadthriller af met vaart en een hoop branie.

Ritchie verruilt (gelukkig) zijn opzichtige visuele trucjes en pogingen tot hippe dialogen volledig achterwege en komt met één van zijn beste films waarin Jason Statham de rol speelt van Hendry Hill (door zijn collega’s aangeduid als H.) die de proeve van bekwaamheid voor een baan als beveiliger van geldtransporten ternauwernood doorstaat. Maar we hebben het over Jason Statham, dus we weten dat H niet de eerste de beste is en door effectief gebruik van flashbacks komen we steeds meer te weten over Hills motieven en loopt het uiteraard uit op een uitwisseling van klappen en kogels. Een ouderwetse actiethriller in de goede zin des woords met een prima ondersteunende cast met Holt McCallany (als collega Bullet) en Niamh Alger (als collega Dana) als uitblinkers.