Meningen

Halfgod Perseus [Sam Worthington] , de zoon van Zeus [Liam Neeson], heeft gezworen dat hij voortaan als mens zal leven. Tot Zeus hem ervan overtuigt dat hij de enige is die mensheid kan beschermen tegen de afschuwelijke Kronos. Terwijl Zeus tevergeefs probeert een alliantie te sluiten met zijn rancuneuze broer Hades [Ralph Fiennes] en diens zoon Ares [Edgar Ramírez], sluit Perseus zich aan bij een expeditie van Queen Andromeda [Rosamund Pike] om zij vader te redden. Daarbij blijkt de hulp van de onbetrouwbare Agenor [Tobey Kebbell] een noodzakelijk kwaad blijkt te zijn. Flamboyante rol van Bill Nighy als Hephaestus, de man die de expeditie helpt de onderwereld te bereiken, maar verder is dit een vrij lusteloze herhaling van Clash of the Titans, iets wat is af te zien aan het vlakke spel van de hoofdrolspelers.

Disney slaagt erop nieuw in een formule te bedenken die voor zowel ouders als kinderen aantrekkelijk is. Wreck-It-Ralph [John C Reilly] is een karakter uit een Arcade Game dat mij meteen deed denken aan een kruising tussen Donkey Kong [1981] en Rampage [1986]. De held van het spel is 'Fix-It-Felix' [Jack McBrayer] die als taak heeft de vernielingen die Ralph aanricht te repareren. Ralph is zijn rol als slechterik echter beu en snakt naar het respect en de vriendschap die hij als held zou kunnen krijgen. Wanneer hij uit verveling een bezoek brengt aan de wereld van het racespel 'Sugar Rush', raakt hij bevriend met Vanellope [Sarah Silverman], een racer die net als hij een buitenbeentje is. Zouden de twee elkaar kunnen helpen?

Een grappige formule vol verwijzingen naar arcade games die bij ouders waarschijnlijk verborgen herinneringen oproept (hoe kon ik Tapper [1983] vergeten zijn? John C Reilly en Silverman zijn uitstekend gecast en de film heeft een positieve boodschap zonder ooit belerend te zijn. Het is jammer dat het verhaal in het laatste half uur wat uit de bocht vliegt (sic!), maar er valt meer dan genoeg te genieten.

De relatie tussen David [Benedict Cumberbatch] en Dawn [Claire Foy] vertoont al barstjes omdat het niet lukt om hun kinderwens in vervulling te laten wanneer Davids jongere broer Nick [Shaun Evans] bij hun aanklopt voor onderdak. Nick heeft psychische problemen waardoor hij soms zeer paranoïde is en erg impulsief kan handelen. De combinatie met hun oude schoolvrienden Gary [Peter McDonald] en Sharon [Sinead Matthews], alsmede wat onverwerkt leed zorgt voor de dramatische taferelen in deze soapachtige film met een goede cast, maar een oppervlakkig scenario.

Met horrorfilms over mythologische vloeken en monsters zijn we de laatste jaren werkelijk overspoeld, dus de spoeling is dun geworden. Deze slaapverwekkende horrorfilm toont hoe wanhopig sommige filmmakers zijn geworden. Het heeft te maken met een tiener en diens buurvrouw die een heks zou zijn. Heeft iets met een boom te maken en gehersenspoeld volk, maar het is het navertellen eerlijk gezegd niet waard. Acteerprestaties zijn net zo dun gezaaid als originele ideeën in deze prul, die - net als veel andere films - louter lijken te zijn uitgebracht om slecht gevulde bioscoopzalen te vullen met mensen die vanwege de COVID19-crisis alles beter vinden dan thuis zitten.

Goed, in feite is dit een promo voor Khabar Lahariya (“Nieuwsgolven”), de eerste en enige Indiaanse krant waar alleen vrouwen aan meewerken, maar de aandacht is volkomen gerechtvaardigheid. Binnen het eeuwenoude Indiaanse Kastensysteem staan vrouwelijke ‘Dalits’ helemaal onderaan. Maar het zijn juist deze vrouwelijke dalits, die in de meeste gevallen geen opleiding hebben kunnen volgen, die bij deze krant het heft in eigen handen nemen. We zien hoe deze vrouwen op slimme, maar vooral volhardende wijze de waarheid boven tafel proberen te krijgen in een maatschappij die op hun neerkijkt. We zien ook hoe ze door hun kritische houding en hun groeiende vaardigheid in het publiceren van hun reportages resultaten behouden die de status van de krant, ongeacht de status van de vrouwen in het kaste-systeem, stukje bij beetje verbeteren.

Hitchcock kon het zich permitteren om films voor het grote publiek af te wisselen met films die hem een nieuwe uitdaging boden. Fonda is ronduit geweldig in deze als documentaireachtige reconstructie van het verhaal van 'Manny' Balestrero, een bassist in een nachtclub die in 1953 onterecht werd gearresteerd en veroordeeld voor een serie overvallen. Deze film toont de samenloop van omstandigheden die resulteerden in Balestrero's arrestatie, het hele verloop van het onderzoek - waarbij het geduld en de sympathie van de detectives zeer opvallend is - en Hitchcock slaagt er op briljante wijze in om louter met visuele middelen duidelijk te maken hoe Manny zich voelt. Vera Miles is eveneens fantastisch als Manny's echtgenote die volledig instort wanneer ze begint te twijfelen aan Manny's onschuld. Miles was dan ook de oorspronkelijke keuze voor de hoofdrol in Hitchcocks opvolger Vertigo, maar trok zich terug toen ze zwanger bleek te zijn.

Jen [Charlotte Vega] is zes weken geleden vertrokken met haar vriend Darius [Adain Bradley] en een paar vrienden voor een voettocht over The Appalachian Trial. Wanneer ze haar belofte niet nakomt om eens per week haar vader Scott [Matthew Modine] te bellen, besluit op eigen houtje op zoek te gaan naar zijn dochter. In flashback ontdekken we dat Jen en haar vrienden in de problemen zijn geraakt door een confrontatie met een groep die zichzelf ‘The Foundation’ noemt. Volgt weliswaar in grote lijnen de Hillbillie-horrorformule die Wrong Turn (2003) volgde, maar zet de conventies op zijn kop en weet daardoor veelvuldig te verrassen. De liefhebbers van expliciet geweld komen hier bovendien aan hun trekken en moeten zeker even blijven zitten wanneer de aftiteling begint. Een aangename verrassing in het behoorlijk sneue horrorklimaat van recente jaren.

Het leven van vijf Duitse vrouwen die worstelen met de maatschappelijke verwachtingen die hun “rol” met zich meebrengt. Julie [Emilia Schüle] is een eenzaam fotomodel dat door haar baas [Melike Fouroutan] gesommeerd wordt om af te vallen en een band krijgt met haar jonge buurmeisje [Luna Arwen Krüger]; Docente en gedoodverfde vrijgezel Vicky [Nora Tschirner] raakt in verwarring na een opmerkelijke ontmoeting met Franz [Maximilian Brücker]; haar beste vriendin Sonja [Karoline Herfurth] worstelt met de last van haar moederschap en zou maar wat graag willen ruilen met haar partner [Friedrich Mücke]; Frauke [Martina Gedeck] zoekt naar een manier om haar relatie met Wolfgang [Joachim Król] nieuw leven in te blazen; tiener Leyla [Dilara Aylin Ziem] worstelt met een negatief zelfbeeld vanwege haar gewicht.

De nog altijd ongeëvenaarde tweede verfilming van Emily Brontës roman over de obsessieve, tragische liefdesrelatie tussen de verwende Cathy [Merle Oberon] en stalknecht Heathcliff [Laurence Olivier] vertelt door de trouwe huishoudster [Flora Robson] die al die jaren op werkte en woonde op het landgoed Wuthering Heights. Genomineerd voor 10 Oscars in het Gouden Jaar van Hollywood, maar alleen cameraman Gregg Toland wist de nominatie te verzilveren. Ondanks vele latere verfilming zijn Olivier en Oberon nog steeds de ultieme verpersoonlijking van het tragische liefdesduo en met een indrukwekkende ondersteunende cast is er geen foute noot te bekennen. Regie, camerawerk en muziek (van Alfred Newman) zijn perfect op elkaar afgestemd in dit onvergetelijke romantische drama. De scene waarin Cathy in de stromende regen haar grote liefde probeert te vinden is één van de hoogtepunten uit de filmgeschiedenis.

Aangezien Andrea Arnold flink sneed in verhaal in dialoog is deze verfilming van Emily Brontës meesterwerk waarschijnlijk nauwelijks te volgen als je het boek niet hebt gelezen. Cathy [Shannon Beer] en Heathcliff [Solomon Glave] beginnen hun onstuimige relatie als kinderen. Na in feite te zijn verbannen door Cathy’s familie, keert Heathcliff [James Howson] jaren later als succesvol zakenman terug met alle tragische gevolgen van dien. Met een cinema vérité-stijl en druilerige, verregende locaties neemt Arnold radicaal afstand van de romantische Hollywoodversie met Merle Oberon en Laurence Olivier, maar de versterking van de beklemmende setting gaat ten koste van de buitengewone romantiek die zowel het boek als de meesterlijke versie uit 1939 zo memorabel maakt.

Emily Brontës literaire meesterwerk over ongebreidelde passie is door Fennell (die ook verantwoordelijk is voor het erbarmelijke scenario) gereduceerd tot een hijgerig seksdrama met een dosis SM door Fennell. De sets, make-up en kostuums zijn uitstekend en de prachtige plaatjes roepen iets van de beklemmende sfeer uit het boek op, maar de dialogen zijn banaal (tel eens hoe vaak de woorden “I love you” voorbijkomen). Robbie is te vulgair als Cathy, Elordi als Heathcliff is ronduit banaal met zijn lange manen en borsthaar die doen denken aan softcoreporno uit de late jaren 70. Alison Olivers rol als Isabella Linton is in elk opzicht vernederend.

Bovengemiddelde korte western uit een populaire serie rondom The Three Mesquiteers, een soort The A-Team van het Wilde Westen. Deze episode bevat niet geheel toevallig een verwijzing naar een wereldoorlog (het is 1918) en draait om een familie dat zonder inkomen is komen te zitten door een combinatie langdurige extreme droogte, het ontslag van vader wegens invaliditeit en een corrupt systeem dat het ze onmogelijk maakt om op een eerlijk manier geld te verdienen in deze 'Dust Bowl'. Een actueel dat het publiek destijds aangesproken moet hebben en een goed gemaakte, vlotte B-western met aardig wat actie. Het einde is wat abrupt en ik betwijfel of gevangenen destijds werkelijk de krant in hun cel bezorgd kregen.