Meningen

Dertig jaar uit het leven van Kurt Barnert [Tom Schilling], beginnend in 1937 wanneer hij als 6-jarige een rondleiding met uitleg krijgt tijdens de beruchte 'Entartete Kunst'-expositie en na een paar tussenstops tijdens WO II snel door gaat naar 1948, wanneer Kurt zijn kunsterige dromen begint na te jagen. De eerste helft van de film speelt zich af in het Oost-Duitse Dresden en later in het West-Duitse Düsseldorf, hetgeen onderstreept dat regisseur/scenarist Florian Henckel von Donnersmarck zijn verhaal plaatst in de context van de Duitse geschiedenis van 1937 tot 1966. Het acteerwerk is sterk, met een uitblinkende Sebastian Koch als Professor Carl Seeband, de vader van Kurts geliefde Ellie [Paula Beer], die - net als Kurts eigen vader overigens - moet leven met zijn eigen twijfelachtige rol tijdens WOII. Prima gemaakt en geeft een boeiend inzicht in hoe een kunstenaar gevormd wordt door zijn verleden, maar weet niet altijd de aandacht vast te houden, vooral in het laatste kwart waarin Henckel von Donnersmarck er onnodig lang over doet om tot zijn - overigens boeiende - conclusie te komen.

Werner Herzog behoort tot een groep Duitse filmmakers die zich midden jaren zestig op eigenzinnige wijze van de kitscherige heimat-filmcultuur die het land al 30 jaar teisterde. Het onbetwiste hoogtepunt uit zijn oeuvre is zonder meer Fitzcarraldo en de samenwerking met de buitengewoon temperamentvolle Klaus Kinski (die in vijf films van Herzog de hoofdrol speelde) komt dan ook uitgebreid aan bod. Maar Herzog neemt Van Steinaecker ook mee naar zijn geboorteplaats en naar zijn favoriete plekjes, in Duitsland en in de VS. Een mooie ode aan een veteraan uit de filmwereld die nog lang niet op zijn lauweren rust en een uitstekende introductie voor diegenen die niet zo bekend zijn met het werk van deze unieke auteur onder filmregisseurs.

Deze gemoderniseerde versie van ‘Romeo & Juliet’ is één van de meest overschatte musicals aller tijden. Wood voorziet Maria van een dosis pit en de energieke bijdrages van Rita Moreno en de acrobatische Russ Tamblyn zijn pluspunten, evenals de manier waarop de choreografie uitdrukking geeft van de persoonlijkheid van de karakters. Maar Beymer is kleurloos als Tony en de liedjes nogal eens overbodig en vervelend. “America” en “Gee, Officer Krupke” zijn prima, maar het eindeloze “Maria, Maria MarIIIII-AAAA” valt bij mij in aanzienlijk minder goede aarde. En gezien het flinterdunne verhaaltje duurt het allemaal veel te lang.

Spielbergs inzending voor het bakje in de categorie ‘meest overbodige/zinloze remake’ volgt veel te slaafs het scenario van de film uit 1961 en iedere verandering is een verslechtering. Rita Morena (die 60 jaar eerder de rol van Anita speelde) moet geloofwaardigheid verlenen aan deze inferieure versie van een toch al schromelijk overschatte musical die alleen gemoderniseerd is door het zwierige cameragebruik en de montagetrucs, die echter alleen maar de indruk wekken de gebrekkige danscapaciteiten van de cast te verhullen. Anael Elgort presteert het om net zo kleurloos te zijn als Rudy Beymer in de hoofdrol en Zegler is veel te braaf als Maria. En ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben die zich groen en geel heeft geërgerd aan het camerawerk van de anders altijd zo bekwame Janusz Kaminski. Het lijkt wel of hij één van mijn grootste ergernissen (flaring) tot kunst heeft verheven! Dan nog liever het origineel!

An sich zou het geen verrassing moeten zijn dat dit geen western blijkt te zijn, maar toch kom je hier akelig bedrogen uit. Dit heeft namelijk veel elementen van een klassieke western: een ruig landschap, westerlingen die een weg moeten aanleggen in 'vijandig' gebied, een leider die de plaatselijke bevolking tegen het hoofd stoot, een persoon die tussen beide culture klem komt te zitten en een conflict over het gebruik van water. Dat had kunnen leiden tot een spannende, boeiende slotconfrontatie maar Valeska Grisebach besloot blijkbaar dat ze te goed was om een échte western te maken (ook al hebben veel westerns veel psychologische diepgang) en is het een arthouserig, semi-artistiekerig nietszeggend gevalletje geworden dat tussen het wal en het schip valt. Al dat lange wachten op de grote climax blijkt dus helemaal voor niks te zijn en is het meer Dances With Bulgarians dan The Battle At The OK Corral. Lange tijd boeiend, maar uiteindelijk een deceptie.

Omar Shargawi regisseert en speelt zichzelf in een familiedrama waarin zijn moeizame relatie met zijn familie - in het bijzonder - en zijn geboorteland Denemarken centraal staat. Wat begint als een persoonlijk verhaal wordt al snel rommelig wanneer Shargawi authentiek beeldmateriaal mixt met archiefbeelden. Dat resultaat in een chaotische montage van schokkerig gefilmde beelden waartussen de samenhang lang niet altijd duidelijk is. Ik ben een fel tegenstander van handheld camera's (de steadicam is niet voor niets uitgevonden) maar Shargawi maakt het wel heel erg bont. Hoofdpijnopwekkend en zeker niet zo veelzeggend als het zelf denkt te zijn. De opzet van dit docudrama is intrigerend, maar de uitvoering laat zeer te wensen over.

In de stal waar Bruce Springsteen en levenspartner Patti Scialfa door de jaren heen veelvuldig vrienden en familie hebben ontvangen, besluit The Boss zijn nieuwste album ‘Western Stars’ integraal ten gehore te brengen, ondersteund door een 30-koppig orkest en met slechts een handjevol bevriende gasten als publiek. Die intieme setting maakt dit tot een bijzonder optreden en Springsteens spelplezier is zichtbaar. Bovendien blijkt hij nog steeds uitstekend bij stem te kunnen zijn. In apart gefilmde segmenten leidt Springsteen alle liedjes in, maar hij geeft zelf al snel aan dat hij vaak over dezelfde thema’s schrijft. ‘Western Stars’ is een verzameling melancholische liedjes over mensen die op de één of andere manier in het reine moeten komen met het verleden. Ondanks een paar uptempo-liedjes zit er weinig variatie in de arrangementen en het orkest voegt helaas weinig toe.

Pacifistisch oorlogsdrama speelt zich af aan het Franse front in het laatste jaar van de Eerste Wereldoorlog en volgt de ontwikkelingen rond vier soldaten met verschillende achtergrond die het klappen van de zweep kennen. Heeft opvallend veel overeenkomsten met All Quiet on the Western Front dat vrijwel op hetzelfde moment in de maak was in Hollywood en heeft vele indrukwekkende momenten, maar Pabst dikt de pacifistische boodschap iets teveel aan. Hoewel hij er in slaagt om zijn camera te bevrijden van de grootste technische beperkingen die een geluidsfilm hem destijds oplegde, kan dit qua geluid en montage niet tippen aan All Quiet on the Western Front.

De aan morbide obesitas lijdende docent Engels Charlie [Brendan Fraser] is zichzelf dood aan het vreten en heeft dientengevolge niet lang meer te leven. Eerst verschijnt Thomas [Ty Simpkins] die Charlie denkt te kunnen helpen met de verkondiging van het evangelie volgens een religieuze groepering waar Charlie zich in het verleden op heeft gestort. Dan staat Charlies 16-jarige dochter Ellie [Sadie Sink] voor het eerst in acht jaar voor de deur. Ondanks haar verbittering en uitgesproken ‘haat’ voor haar vader wil ze toch dat hij haar helpt met een opstel dat ze moet schrijven voor Engels. Uiterst vergezocht melodrama waarbij Aronofsky alle registers opentrekt om medelijden voor Charlie op te wekken, inclusief Frasers tenenkrommende gezwalk in een fatsuit. Fraser doet er nog een schepje op door niet veel meer te doen dan als Puss In Boots zo vertederend mogelijk uit de ogen kijken. Dat is alles en het liet mij eerlijk gezegd koud (ook omdat de ontknoping volstrekt voorspelbaar is), maar in de goedgevulde bioscoopzaal waar ik dit zag moesten aardig wat mensen flink snotteren.

Aan de hand van geluidsopnames van diepte-interviews met George Michael en Andrew Ridgeley, reconstrueert Chris Smith de geschiedenis van deze popband die in zijn vierjarig bestaan een fenomeen werd met liedjes als ‘Club Tropicana’, ‘Wake Me Up Before You Go-Go’ en het onvermijdelijke ‘Last Christmas’. George Michael was het muzikale brein en zou zijn carrière voortzetten als soloartiest, maar deze documentaire maakt duidelijk dat de uiterst verlegen Georgios Kyriacos Panayiotou zeer waarschijnlijk nooit gedroomd zou hebben van een muziekcarrière zonder de bevlogenheid, het zelfvertrouwen en vooral de onbreekbare vriendschap van Andrew Ridgeley. Behandelt uiteraard Georges worsteling met zijn seksualiteit en waarom Wham! op het hoogtepunt stopte, maar wie Wham! en George Michael bewust heeft meegemaakt, hoet niet te rekenen op nieuwe inzichten. Het gebruik van demo’s en alternatieve mixen van wat later klassiekers zouden worden, vond ik het meest interessant.

Een fenomenaal sterrenensemble, geleid door de perfect gecaste Shirley MacLaine, gecombineerd met een gezonde dosis zelfspot en Hollywoodsatire, maakt deze zwarte komedie een feest om naar te kijken. Louisa May Foster [MacLaine] bezoekt psycholoog Victor Robinson [Bob Cummings] nadat ze een bedrag meer dan $200.000.000,-- aan de overheid heeft willen schenken. Louisa gelooft dat rijkdom alleen maar ongeluk brengt en in flashbacks deelt ze haar (mislukte) pogingen om een echtgenoot te vinden die niet uit was op het grote geld.

Dick van Dyke, Paul Newman, Robert Mitchum en Gene Kelly tonen hun komische talent en het gouden duo Betty Compton en Adolph Green levert een inventief, vaak hilarisch scenario af. Louisa vat haar huwelijken steeds op vermakelijke wijze samen in de vorm van een filmgenre (slapstick comedy, Franse arthouse, Hollywood glamour - waarin de heerlijk vulgaire kostuums van Edith Head terecht alle aandacht opeisen - en MGM Musical) en het is bijzonder fijn om zeventiger Margaret Dumont (als Louisa's moeder) weer eens aan het werk te zien, ook al verwacht je steeds dat Groucho Marx in beeld komt springen voor één van zijn beroemde one-liners. Maar ook zonder Groucho is dit een uitstekende komedie.

Noomi Rapace zet één van de vertolkingen van het jaar neer in deze uitstekend geschreven SF-thriller vol verrassende en (daardoor) spannende twists. Er is geen minuut verspild in deze knap gemaakte film waarin Rapace in een aantal scènes zeven verschillende personages speelt, fraai verwezenlijkt op een manier die nooit de aandacht afleidt van het drama zelf. Het is knap hoe Rapace de zeven karakters op vrij genuanceerde manier van elkaar laat onderscheiden, waarbij de 'weekendvrouwen' er alleen duidelijk contrast is tussen de 'weekendvrouwen' en de 'werkweekvrouwen'. De film zit vanaf het begin vol met aanwijzingen die leiden naar een spannende, slimme ontknoping. Rapace verslindt een rol waar iedere fitte actrice op hoopt en Willem Dafoe (als de grootvader), Marwan Kenzari (als een CAB-agent die een oogje heeft op één van de zusjes) en Clara Read (als de kindversie van de zusjes) zijn ook uitstekend. Enig minpuntje is de wat simplistische karakterisering van de slechteriken, maar dat valt je waarschijnlijk niet eens zo heel erg op in deze absolute aanrader.

Het scenario van Steven Dietz, Kirk Lynn en Meg Ryan is zo slecht nog niet en heeft zelfs wat Capraesque momenten, maar door een gebrek aan chemie tussen de hoofdrolspelers en Ryans onbeholpen regie slaat dit de plank keer op keer (soms net) mis. Voormalige echtelieden Willa [Meg Ryan] en Bill [David Duchovny] lopen elkaar tegen het lijf op een vliegveld dat door een sneeuwstorm alle vluchten blijft uitstellen. De berichten van de omroeper lijken tot doel te hebben de twee tot elkaar te veroordelen en dat geeft ze de mogelijkheid om te praten over heden en gezamenlijk verleden.

Matt Walsh zou je met enige goed wil kunnen omschrijven als de Michael Moore van rechtse fundamentalisten in de VS. De opzet van deze documentaire doet dan ook in veel opzetten denken aan een film van de uitgesproken liberale Moore, maar Walsh heeft één probleem: hij luistert totaal niet naar mensen die het niet met hem eens zijn en is uitsluitend op zoek naar bevestiging van zijn antwoord op de vraag uit de titel. In zijn ogen is dat duidelijk een persoon met borsten, een vagina en de bijbehorende genen en hormonen. Walsh vergelijkt mensen die een geslachtsverandering ondergaan met iemand die vrijwillig een arm laat afzagen, transgenders met een witte man die zegt dat hij zwart is en vindt dat we kinderen die vraagtekens zetten bij hun sekse niet serieus moeten nemen omdat ze ook in de Kerstman geloven. Met de vraag is niets mis, maar als de vraagsteller zo vooringenomen is als Matt Walsh valt het totaal niet serieus te nemen. Een tenenkrommende, stuitende film die zelfs suggereert dat transgender zijn een rage is en ze presenteert als freaks. Tot zover de bakermat van de moderne democratie.

Ken Feinberg [Michael Keaton], een gerenommeerde advocaat en de voormalige stafchef van senator Ted Kennedy, krijgt na 9/11 de niet te benijden taak om een rechtvaardig systeem van financiële compensatie voor de slachtoffers op te zetten dat moet voorkomen dat zij massaal de vliegmaatschappijen aanklagen, en daarmee failliet procederen. Feinberg heeft vaker met dit bijltje gehakt en bedenkt samen met zijn vaste medewerker Camille [Amy Ryan] een rekensysteem op te zetten waarmee hij de nabestaanden een uitkering denkt de kunnen geven die voldoet aan de waarde van de overledene. Dat stuit meteen op verzet bij die nabestaanden, maar het is advocaat Charles Wolf [Stanley Tucci] die de belangrijkste luis in de pels is. Maar hij blijkt ook degenen te zijn die Ken en zijn team in de goede richting weet te helpen. Het is lastig om recht te doen aan zowel de formele als de menselijke problemen zonder de aandacht van de kijker te verliezen, maar Keaton maakt indruk en zet Feinberg neer als een bureaucraat die geleidelijk aan ontdekt dat de menselijke maat leidend moet zijn. Die transformatie is subtiel en geloofwaardig en houdt het geheel bij elkaar, maar dat neemt niet weg dat zijn succes meer een triomf is voor de vliegtuigmaatschappijen dan voor de slachtoffers van 9/11 en dat zorgt toch voor een wat wrange nasmaak.

De tragische dood van Miriam Graham [Pamela Bell] heeft diepe sporen achtergelaten bij haar echtgenoot Josiah [Robert Patrick] en haar kinderen Thomas [Scott Haze], Eli [Nick Stahl] en Mary [Kelli Garner]. De verwarde Thomas terug naar zijn ouderlijk huis waar hij probeert de band met zijn vader aan te halen. Eli probeert zijn leven op de rails te krijgen nadat hij een gevangenisstraf wegens een zedendelict en Mary en haar echtgenoot [Tony Hale] onderwerpen zich aan een psychiatrische evaluatie om te kijken of ze geschikt zijn als pleegouders. Voornamelijk een niet onverdienstelijk melodrama, al willen de irritante sinistere muzikale cues ons anders doen geloven. Maar er is een sterke, lugubere ontknoping en het acteerwerk is prima.

Briljante verfilming van de gelijknamige klassieker van Henry James uit 1897 over de scheiding van de rockzangeres Susanne [Julianne Moore] en kunsthandelaar Beale [Steve Coogan] verteld vanuit het perspectief van hun dochtertje Maisie [Onata Aprile] die zich nooit volledig bewust is van wat er precies aan de hand is en de manier waarop beide ouders (vooral haar moeder) proberen haar gunst te winnen. De verwarring groeit alleen maar wanneer Beale hertrouwt met Maisies babysitter [Joanna Vanderham] en Susanne met barman Lincoln [Alexander Skarsgård]. De volwassen cast levert fantastisch werk af, maar wat dit hartverscheurende echtscheidingsdrama zo bijzonder maakt is het ontwapenend, en volstrekt overtuigende spel van Aprile, een masterclass in naturel acteren voor de camera. Maar waar een kind de volwassenen van het scherm speelt moet veel eer gaan naar regisseurs Scott McGehee en David Siegel die er duidelijk alles aan hebben gedaan om een sfeer op de set te verkrijgen waarbinnen de voltallige cast excelleert en Apriles moeder en acteercoach Valentine Aprile. Een betere film over de belevingswereld van kinderen zul je niet snel vinden en dit zou verplichte kost moeten zijn voor ieder stel dat een kinderwens koestert.

Abi [Rosamund Pike] en Doug [David Tennant] reizen met hun kinderen Lottie [Emilia Jones], Mickey [Bobby Smalldridge] en Jess [Harriet Turnbull] naar Schotland om de 75e verjaardag van Dougs vader [Billy Connolly]. Ze hebben afgesproken om hun aanstaande scheiding geheim te houden tijdens het feest, maar ze zijn niet de enige met een groot geheim. Door de formulematige samenstelling van het gezin (met een nerd, een wildebras en een zonderling als kinderen) is het eerste deel niet al te best. Connolly is gelukkig voortreffelijk als de knorrige opa en het uitje met zijn kleinkinderen (en de onverwachte wending die het krijgt) is prachtig uitgewerkt. Dit wisselvallige komische drama wordt aan het einde iets te sentimenteel, maar Turnbull is altijd ontwapenend als de jongste van de drie kinderen.

Clement en Waititi melken de meeste vampiergrappen uit in het eerste half uur en begaan zélf de fout om teveel te mikken op komedie in deze mockumentary die kijkt naar het leven van vijf samenwonende vampieren. Vladislaw [Jermaine Clement] is met 862 jaar de nestor van het stelt en heeft een voorliefde voor martelen; Viago [Taika Waititi] is een Pietje Precies, Deacon [Johnny Brug] is de rebelse ‘jongeren’, Petyr [Ben Fransham] is de meest zwijgzame van het stel en Nick [Cori Gonzalez-Macuer] is pas 2 maanden vampier en moet nog veel leren. De beste momenten van de ondersteunende cast, met als uitblinker Karen O’Leary, die haar rol als een doortastende politieagent volstrekt serieus speelt. Was de basis voor de in 2019 gelanceerde gelijknamige TV-serie met een andere cast.

Wegens geldproblemen Ryan [Nick Stahl] in bij zijn vriend Jack [Brian Groh] in een niet bij naam genoemd Latijns-Amerikaans land. Door een ongelukkig toeval ziet hij zich gedwongen om zich voor te doen als Jack, die door Imogene [Tamsin Topolski] en Maurice [Juan Carlos Messier] is ingehuurd om daar een nogal luguber diner te verzorgen. De onverwachte komst van een achterdochtige rechercheur [Randy Vasquez] is de eerste wending in een zwartgallig spel, waarmee Ryan – als hij zijn kaarten goed uit kan spelen – in een keer van zijn schulden verlost kan zijn. Zwarte komedie met een volstrekt emotieloze Stahl, waardoor je soms twijfelt of het een komedie is of een dwaze thriller. Het basisidee is niet onaardig, maar Tomnay weinig effectieve regie en het kleurloze spel zorgen ervoor dat dit noch spannend noch grappig wil worden.

Wanneer documentairemaker Zoe [Lily James] hoort dat haar buurman en boezemvriend Kazim [Shazad Latif] besloten heeft over te gaan tot een gearrangeerd huwelijk ziet ze haar kans schoon. Onder de werktitel “Love Contractually” film ze Kazim en zijn familie tijdens hun zoektocht naar de juiste levenspartner en in de traditionele aanloop naar de voltrekking van het huwelijk met Maymouna [Sajad Ali]. Goh, hoe zou dit aflopen? Asim Chaudhry is grappig als Kazims neef Mo ‘The Matchmaker’ en Thompson duikt te pas en te onpas op om leuk te doen als Zoes moeder. James gooit al haar charmes in de strijd, Shabana Azmi heeft enkele mooie momenten als Kazims moeder en de kleurrijke feestelijkheden verhogen de feestvreugde. En het scenario heeft zowaar een paar verrassende momenten, al geldt dat zeker niet voor de ontknoping.

De 21-jarige skater Reza [Samuel Beau Reurekas] besluit een wereldreis te maken in de hoop dat hij daarna zijn toekomst kan uitstippelen. In Thailand loopt hij dwarslaesie op bij een eenzijdig ongeluk dat het gevolg is van zijn eigen roekeloosheid en daardoor belandt hij in een rolstoel. Reza’s moeder [Malou Gorter] en zussen Jane [Laura Bakker] en Tara [Clara van Kempen] zoeken naar een manier om hem vooral mentaal te steunen en Reza’s oude vrienden zijn een grote steun. Ook lotgenoot Lydia [Olga Zuiderhoek] probeert hem een hart onder riem te steken. Goed geregisseerd volwassenwordingsdrama neemt de skatecultuur (ook dankzij het puike werk van editor Joshua Menco) en de familieperikelen even serieus. Wat ontbreekt is een bevredigende ontknoping. De titel verwijst naar een vaardigheid die de zelfstandigheid van rolstoelgebruikers vergroot.

Tot begin jaren ’70 was de Arabische wereld in grote lijnen aanzienlijk liberaler, zo blijkt onder meer uit fragmenten uit (inmiddels verboden) Egyptische films waarin filmsterren dansen, kussen en zich van hun mooiste en meest sexy kant laten zien. Zo’n 50 jaar later is de invloed van fundamentalistische moslims zo wijdverbreid dat vrouwen in een aantal landen verplicht een sluier, hijab of burka moeten dragen en dat muziek en dansen ‘haram’ is. Rhalib toont ons een persconferentie van de Egyptische president Nasser uit 1958 waaruit blijkt hoe absurd de verplichting van een sluier op dat moment was. De spontane reactie van één van de vrouwelijke afwezigen is veelzeggend. Een confronterende, pijnlijke herinnering aan hoe gemakkelijk maatschappelijke vrijheden kunnen worden ontnomen door een repressief systeem. Rhalib trekt de onderliggende problematiek door naar het heden door de discussies te volgen van een Brussels toneelgezelschap over de angst voor represailles uit Islamistische hoek voor hun nieuwste toneelstuk.

Net buiten het centrum van Madrid ligt de wijk Chueca, dat van oudsher een plaats is waar “anderen” zich vestigen. Sinds de jaren 90 zijn die “anderen” voornamelijk mensen uit de LHBTQIA+ gemeenschap die daar een veilige haven vonden met de vrijheid om zichzelf te zijn. De laatste jaren neemt (ook daar) de kritiek op en het verbale en fysieke geweld richting die gemeenschap toe. De Nederlandse Ramón Gieling portretteerde een aantal van hen met een visuele stijl die afleidt van de boodschap. De proloog maakt duidelijk dat deze bewoners van Chueca tussendoor regelmatig literaire of historische gebeurtenissen zullen ensceneren. De interviews zijn oppervlakkig, de ensceneringen niet of onvoldoende ingeleid (waardoor je moet raden waar het over gaat) en de speelstijl zo campy en overdreven dat het vooral spelen is voor eigen parochie en de hardnekkige vooroordelen die Gieling wil bestrijden vaker bevestigt dan ondermijnt.

In het jaar waarin Sean Connery afscheid nam van James Bond met Diamonds Are Forever, lijkt het alsof Anthony Hopkins auditie doet voor de rol van 007 met deze actiethriller over de zoektocht naar een verdwenen schip en diens waardevolle lading. Inderdaad, Thunderball in Schotland waarin Hopkins zowaar de nodige klappen uitdeelt en incasseert. Maar met zijn wrede ogen en zijn stoïcijnse benadering van het personage is Hopkins weinig charismatisch. Robert Morley is vermakelijk als Calverts leidinggevende en Périer zou niet misstaan hebben als regisseur van een Bondfilm. Al met al best vermakelijk, maar je begrijpt meteen waarom Hopkins geen actieheld is geworden. Gelukkig maar, zou ik zeggen.

In een paar dagen komt het leven van Kasia [Ada Szczepaniak] volledig op zijn kop te staan. Ze blijkt zwanger te zijn van Marcin [Stanislaw Linowksi], haar grootmoeder en verzorger Babcia [Teresa Stepien-Nowicka] overlijdt en ze moet binnen 6 dagen € 50.000 bij elkaar krijgen om te voorkomen dat het huis waarin ze is opgegroeid wordt gesloopt. Haar rest geen andere keuze dan naar Nederland te reizen om haar biologische ouders om hulp te vragen, ook al heeft ze daar al jaren geen contact meer mee. Wanneer ze haar vader [Cezary Lukaszewicz] weet op te sporen in Amsterdam, komt ze voor een grote verrassing te staan. In het begin wekt Kasia weinig sympathie op, maar de Szczepaniak geeft op briljante wijze gestalte aan de emotionele reis die Kasia doormaakt, geholpen door het uitstekende script van Sugaware en Heleen Suèr dat de complexe familiebanden op geloofwaardige wijze neerzet. Szcezepaniak en Ignas zijn onvergetelijk als de zussen die na hun eerste ontmoeting snel een bijzondere band krijgen.

kappeuter Het is vooral Pools, met een flinke scheut Duits en een paar zinnetjes in het Nederlands. Het speelt zich bovendien deels af in Amsterdam.

Workaholic Beth [Kristen Bell] is druk bezig met het organiseren van een expositie die van levensbelang is voor haar baas [Anjelica Huston] wanneer haar zusje [Alexi Dziena] aankondigt dat ze op het punt staat om in Rome te trouwen met Umberto [Luca Calvani]. Gefrustreerd door een werkgerelateerde tegenslag en het gebrek aan liefde in haar leven steelt ze een aantal muntje uit de legendarische La Fontanella Degli Innamorati. Opeens wordt ze overspoeld door mannen die stapelverliefd op haar zijn, waaronder Umberto’s getuige Nick [Josh Duhamel]. Een stompzinnig plot vol geforceerde grappen uitgevoerd en uitgesproken door een hopeloos acterende cast. Bell en Duhamel kunnen veel beter, maar aan dit materiaal valt geen enkele eer te behalen.

"National Lampoon's Kentucky Fried Movie Vacation" zou een passende bijnaam zijn. Het centrale verhaal betreft 'The Outdoorster Family', bestaande uit vader Greg [David Orange], moeder Barb,[Barbara Marineau] tienerdochter Bambi [Tina Marie Staiano] en haar jongere broertje Billy [Nicky Beim] en volgt ze tijdens hun pogingen om het leven in de stad te verruilen voor een leven in de wildernis. Zoals de poster al doet vermoeden heeft Bambi een bijzondere ontmoeting met een grizzlybeer, terwijl een poema voor veel onrust zorgt. En er is meer meligheid met dieren, waaronder een voetgangersoversteekplaats (met stoplicht) in het bos. Het verhaal zit vol met dit soort losse grappen en werkt gelukkig veelvuldig op de lachspieren.

De film heeft de structuur van een bioscoopvertoning en beginnend met twee sublieme trailers. De eerste betreft 'Baby Bullets', met een tot aan de tanden gewapende baby en onder anderen een politieachtervolging in kinderwagen, en een waanzinnige persiflage op 'Raging Bull' met een verrassend overtuigende imitatie (en look-a-like) van Robert De Niro. Er is ook een onderbreking met een promo voor 'blind-o-vision', etcetera etcetera. Stemacteur Donna Moriarty behaalt hier haar enige filmcredit als 'Gena's Orgams' en ja, de rol van de Indiaan Weejun wordt echt gespeeld door de inmiddels gelauwerde David Strathairn, bekend van Good Night, and Good Luck. (2005) en series als 'Temple Grandin' en 'MacMafia'.

Na 35 dagen strijd heeft het Oekraïense leger het district Boetsja heroverd. Deze documentaire toont hoe de bewoners hun leven proberen op te pikken nadat hun woonplaats grotendeels is verwoest. Lenz en Teshaieve doen geen interviews, maar registreren bewoners, ambtenaren en een pastoor tijdens hun pogingen een stukje hoop over te brengen. De gesprekken en discussies die daar ontstaan, onthullen dat de bevrijding “slechts” een eerste stap is in een lang, complex en emotioneel proces dat uiteindelijk moet leiden tot een zekere vorm van stabiliteit. Een waardevolle aanvulling op de vele journalistieke reportages over de gevolgen van de Russische invasie van Oekraïne.

Dat Fairbanks over een ongekende dosis charisma beschikt, weten we vooral dankzij zijn beroemde mega-producties zoals The Thief of Bagdad (1924) en The Black Pirate (1926). Hier laat hij echter zien over een ongelofelijk bereik te beschikken als acteur in een uitdagende rol waarin hij vrijwel elke bestaande emotie met volle overtuiging uitsluitend met mimiek weet over te brengen. Hij speelt de rol van Daniel Boone Brown, een levenslustige playboy, die echter steeds meer moeite heeft met zijn bijgelovigheid en hulp zoekt bij Dr Ulrich Metz. Die ziet in Daniel een perfect proefkonijn voor een sinister experiment waarmee hij wil bewijzen dat het mogelijk is om een mens tot zelfmoord te drijven.

Dat klinkt wellicht wat sinister, maar scenarist Thomas J Geraghty zorgt dat het door Fairbanks bedachte verhaal vanaf het begin een luchtige benadering krijgt. Vroeg in de film gebruikt Dr Metz eten om Daniel nachtmerries te bezorgen en we zien hoe acteurs gekleed als voedsel elkaar (letterlijk) bevechten in Daniels maag. Kort daarna volgt een sequentie dia op zichzelf al voldoende is om deze film tot meesterwerk te betitelen. Regisseur Victor Fleming brengt in zijn filmdebuut (!) grote inventiviteit aan de man (al is het zeer waarschijnlijk dat Fairbanks zelf een grote vinger in de pap had) in een droomsequentie waar je steil van achterover slaat. In prachtig belichte slow-motion laat Fairbanks hier op indrukwekkende wijze zien op het top van zijn fysieke fitheid en kunnen te zijn. Hoogtepunt is een scène waarin hij over de muren en het plafond van een huis loopt. Royal Wedding of 2001: A Space Odyssey gebruikten dezelfde visuele truc, maar Fairbanks gaat een het einde nog een stapje verder.

Hij krijgt bovendien uitstekend tegenspel van Kathleen Clifford die de feestvreugde verhoogt in dit inventieve, steeds verrassende, vaak hilarische monument voor de veelzijdigheid van de populairste Amerikaanse acteur van zijn generatie. Een absolute must voor fans van Fairbanks, maar ook zeker aan te raden voor liefhebbers van zwijgende komedie.