Meningen

In 1933 belandt oorlogsveteraan, weduwnaar en vader Samuel [Ethan Hawke] na een huisuitzetting en een handgemeen in de gevangenis. Zijn opzichter [Russell Crowe] biedt hem een kans om versneld vrij te komen: hij mag drie mannen aanwijzen die met hem een aantal goudstaven smokkelen voordat president Roosevelt de gehele goudvoorraad opeist. Daarvoor moeten de mannen zo’n 75 km te voet afleggen door onherbergzaam terrein. De groep krijgt aansluiting van huishoudster Anna [Julia Jones], die al snel haar waarde bewijst. Gewelddadig en regelmatig spannende overlevingsthriller met intens spel van Hawke. De meeste ondersteunende personages (waaronder die van Crowe) zijn jammer genoeg weinig meer dan karikaturen.

Vanwege zijn gepassioneerde, onconventionele manier van politiek bedrijven was Anthony Weiner van 1999 tot 2011 een populair congreslid namens het 9e district van New York. Tot er op zijn openbare Twitter-account een foto van een opbollende onderbroek verscheen. Op 21 juni 2011 trad Weiner af als congreslid. Deze documentaire volgt hem zijn echtgenote Huma Abedin, een naaste medewerker van Hillary Clinton, tijdens zijn politieke comeback in aanloop naar de burgemeestersverkiezingen in New York. Qua persoonlijkheid is Weiner zonder meer een interessant buitenbeentje, maar de makers hadden niet kunnen bevroeden wat er zou gebeuren tijdens deze campagne. Onderhoudende documentaire schetst een contrast tussen het beeld dat zowel media als politieke tegenstanders willen schetsen en de mening van de doorsnee New Yorker en is met terugwerkende kracht te zien als een voorbode van het politieke succes van Donald Trump.

Het verhaal van “Weird” Al Yankovic [Daniel Radcliffe], misschien niet de meest technisch begaafde, maar zeer waarschijnlijk wel de bekendste accordeonist in een uiterst specifiek muzikaal genre. Zijn moeizame jeugd en zijn doorbraak als parodist met “My Bologna” en “I Love Ricky Road” komen uiteraard aan bod. Tevens ontdekken we hoe en waarom Michael Jackson besloot om Weird Al terug te pakken door diens hit en de bijbehorende videoclip ”Eat It” te parodiëren. Uiteraard is er aandacht voor de stormachtige affaire die Weird Al had met Madonna [Evan Rachel Wood] en de tragische afloop van hun relatie. Wie niet bekend is met het fenomeen “Weird” Al Yankovic zal het wellicht wat langer duren voor het kwartje valt, maar kenners en fans hoeven zich alleen maar UHF the herinneren om te begrijpen hoe deze ‘biografie’ in elkaar steekt. Het is als de meeste albums van Yankovic: niet onaardig, hier en daar goed voor een glimlach en zo nu en dan een schot in de roos. Het feestje waarbij Al een confrontatie heeft met Wolfman Jack [Jack Black] is een amusant eerbetoon aan eigenzinnige geesten en Evan Rachel Wood is fantastisch als Madonna.

Nilthamrong heeft klaarblijkelijk goed gekeken naar de films van David Lynch, maar deze film is zo warrig en bij vlagen pretentieus dat je zelf maar moet proberen een en ander aan elkaar te breien. Een kogel wijst erop dat de oude vrouw [Thaveeratana Leelanuja] en de ernstige zieke oude man [Sorabodee Changsiri] elkaar kennen van een incident uit een niet nader verklaard gewapend conflict. Mede omdat Nilthamrong op geen enkele manier duidelijk maakt of zijn scenario sprongen in de tijd maakt, en zo ja welke en omdat er vrijwel geen dialoog is, is het verband tussen de verschillende verhaallijnen erg onduidelijk. Gevoel voor sfeer heeft Nilthamrong wel, maar dat is niet genoeg.

Olga Baranova en David Isteev zetten zich in voor mensen die het slachtoffer dreigen te worden van de zuiveringsacties in Rusland (en Tsjetsjenië) in het bijzonder. France filmde in het crisiscentrum en garandeerde de anonimiteit van de slachtoffers door hun gezichten te vervormen met behulp van deep-fake. Het gebruik van die techniek kan afleiden van het onderwerp, maar France voegt regelmatig authentieke beelden (onderschept door activisten) waarin we zien dat de Russische federatie een vrijhaven is voor discriminatie, zware mishandeling en vervolging van iedereen die niet voldoet aan de traditionele heteroseksuele norm.

De manier waarop Robert Zemeckis de scènes in het fictieve Marwen naadloos laat overlopen in scènes in de echte wereld en weer terug toont dat hij nog steeds de 'magic touch' heeft die hij toonde in Forrest Gump (1994). Marwen is een fictief dorpje in België dat Mark Hogancamp [Steve Carrell] in miniatuur heeft gebouwd in zijn tuin. Mark verdiende zijn brood als tekenaar van een WOII-strip, maar nadat hij slachtoffer is geworden van een 'hate crime' is hij niet meer in staat fatsoenlijk te tekenen. Daarom werkt hij nu zijn eigen verhalen uit in de vorm van foto's waarbij hij een aantal poppen gebruikt. Eén daarvan is Captain Hogie, zijn alter-ego, die dag in dag uit wordt belaagd door Nazi's die elke dag worden doodgeschoten door vijf vrouwen die elk gebaseerd zijn op belangrijke vrouwen in Marks leven. Maar zijn grootste vijand is Wendy, de "Belgische heks", die een grote negatieve invloed heeft op zijn geestelijke gesteldheid. Wanneer Mark kennis maakt met zijn nieuwe overbuurvrouw Nicol [Leslie Mann] geeft hem dat hoop op geluk, ondanks zijn eigen vreemde gewoonten.

Alle scènes in Marwen zijn meesterwerkjes op zich waarbij je simpelweg vergeet dat we kijken naar strippersonages in een realistische achtergrond. Zemeckis behandelt een complex thema op een manier die begrijpelijk en respectvol is en bezorgt je als kijker net zo gemakkelijk een brede glimlach als een brok in de keel. Foutloos geacteerd, met een uitmuntende Carrell en vooral sterk ondersteunend werk van Merritt Wever als Marks beste vriendin.

Het seksschandaal rondom de prominente Franse econoom en politicus Dominique Strauss-Kahn stond duidelijk model voor dit psychologische drama waarin Ferrara een gewaagde keuze maakt door de aanloop naar en de nasleep van een aanranding volledig te vertellen vanuit het perspectief van de dader. Gérard Depardieu verdient lof voor zijn uiterst gewaagde rol als een zelfverklaarde seksverslaafde die door eigen toedoen zijn presidentiële ambities op zijn buik kan schrijven, We volgen Mr Deveraux [Gérard Depardieu] terwijl hij zich richting een appartement begeeft waar zijn gastheer een orgie heeft georganiseerd, maar ook tijdens de gehele procedure rondom zijn arrestatie, opsluiting en voorgeleiding. En uiteraard krijgt hij te maken met zijn vrouw [Jacqueline Bisset] die moet besluiten of ze haar overspelige man steunt om zijn status te beschermen of dat ze hem definitief verlaat. Zeer goed geacteerd, maar Ferrara’s objectieve, veelal documentaire-achtige regie zal niet bij iedereen in de smaak vallen.

Rechercheur Max Lewinsky [James McAvoy] begint een klopjacht op Jacob Sternwood [Mark Strong], een voormalige crimineel die terugkeert naar Londen omdat zijn zoon [Elyes Gabel] betrokken was bij een mislukte overval. Beide mannen ontdekken dat ze een pion zijn geworden in een spel van corrupte hoogwaardigheidsbekleders. De sterke cast maakt het beste van het routinematige scenario met een voorspelbaar plot en een standaardontknoping. Creevy houdt het tempo er redelijk in, maar origineel is dit zeker niet.

Acht jaar na de dood van hun 15-jarige dochter Emily zijn Doug [James Gandolfini] en Lois [Melissa Leo] uit elkaar gegroeid. Kort nadat Dougs zus Vivian [Eisa Davis] is overleden als gevolg van een hartaanval knapt er iets in Doug. Tijdens een conventie in New Orleans knijpt hij er tussenuit en ontmoet hij de 16-jarige stripper Mallory [Kristen Stewart] die hem doet denken aan Emily. Hij besluit zich op te werpen als een soort surrogaatvader. Stewart rekent overtuigend af met haar brave imago als Bella uit de Twilight-saga in dit goed geacteerde, maar niet al te originele rouwverwerkingsdrama.

Een 21-jarige Wit-Russische lasser probeert haar traumatische verleden achter te laten door op eigen benen te staan, tot ze realiseert dat haar piepjonge halfzusje hetzelfde zal overkomen als ze niet ingrijpt. Daarvoor moet ze het niet alleen opnemen tegen haar trauma’s en haar onzekerheden, maar ook tegen een bureaucratisch systeem. De montage doet meer denken aan een sterk geacteerd psychologisch drama dan aan een documentaire. Indringend, maar niet geheel overtuigend.

De fenomenale vertolking van Mohamed Dhrif houdt je als kijker aan de buis gekluisterd in dit nauwkeurig opgebouwde psychologische familiedrama. Regisseur Mohamed Ben Attia weet voortreffelijk acteerwerk te halen uit zijn onervaren cast in dit verhaal over Riadh, een vriendelijke, gerespecteerde havenarbeider, die zich zorgen maakt over de stevige migraine-aanvallen van zijn zoon Sami, die op het punt staat zijn examens te doen. Wanneer Sami onaangekondigd blijkt te zijn vertrokken naar Syrië zet Riadh alles op alles om zijn zoon terug te halen.

Ben Attia filmt het verhaal volledig vanuit het perspectief van vader Riadh en geeft je als kijker de tijd om hem en zijn leven te leren kennen. Dat vergt weliswaar wat geduld, maar hij wekt daarmee begrip en sympathie voor zijn hoofdpersoon en dat maakt de tweede helft van de film extra meeslepend en ontroerend. Zangeres Imen Cherif - de het enige lid van de cast met een beetje acteerervaring - scoort ook in een vermakelijke vertolking als Sami's aardse tante die zo haar eigen oplossingen voordraagt voor Sami's 'probleem'.

Meijer doorbreekt het taboe van de menopauze door op weergaloze wijze de hoofdrol op zich te nemen in deze verfilming van haar boek. Met kennis van zaken en een gezonde dosis zelfspot maakt ze de fysieke en mentale ongemakken van de overgang zichtbaar en bespreekbaar voor een breed publiek. M. [Maike Meijer] verliest mede vanwege haar fysieke problemen de hoofdrol in een succesvolle politieserie, verdenkt echtgenoot Koos [Bas Hoeflaak] van een affaire en klampt zich krampachtig vast aan haar zoon [Matti Stooker], die actief op zoek is naar een kamer. Ze vindt enig soelaas bij een Oscarwinnende oud-collega [Hadewych Minis]. Er is hilarisch ondersteunend werk van Beppie Melissen als M’s zeer directe moeder, Bianca Krijgsman als haar zweverige boezemvriendin, en Wim Opbrouck als een zeer temperamentvolle toneelregisseur.

Kat [Lyric Ross] is een opstandige tiener die de tragische dood van haar ouders niet goed heeft verwerkt en door haar opstandige gedrag terecht komt in een strenge meisjesschool. Het warrige plot (gebaseerd op het gelijknamige boek van Henry Selick en Clay McLeod Chapman) betreft onder andere demonen en broers Wendell [Keegan-Michael Key] en Wild [Jordan Peele], Lane [David Harewood] en Irmgard [Maxine Peake], die de school in diskrediet willen brengen en de haarcrème van überdemon Buffalo Belzer [Ving Rhames]. Een merkwaardige mix van griezelementen in een animatiefilm die thematische gericht lijkt op jonge kinderen, maar daarvoor toch een beetje aan de enge, vage en/of smakeloze kant is. Bovendien is de hoofdpersoon nou niet bepaald een aangenaam of sympathiek personage.

De dood van Ulysses Bloodstone [stem: Richard Dixon] is aanleiding voor een wedstrijd waarin de potentiële troonopvolgers moeten proberen de mystieke ‘Bloodstone’ te heroveren op een monster dat zich in de tuin rondom het paleis bevindt. Onder de kandidaten bevindt zich Elsa [Laura Donnelly], de dochter van Ulysses, en Jack Russell [Gael García Bernal], die zijn eigen motieven heeft om mee te doen. Zoals de poster al doet vermoeden is dit meer een stijloefening vol verwijzingen naar horrorfilms uit de jaren ’20 en ’30 van de vorige eeuw. Scoort hoog qua stijl, maar laag qua inhoud.

Dertig jaar uit het leven van Kurt Barnert [Tom Schilling], beginnend in 1937 wanneer hij als 6-jarige een rondleiding met uitleg krijgt tijdens de beruchte 'Entartete Kunst'-expositie en na een paar tussenstops tijdens WO II snel door gaat naar 1948, wanneer Kurt zijn kunsterige dromen begint na te jagen. De eerste helft van de film speelt zich af in het Oost-Duitse Dresden en later in het West-Duitse Düsseldorf, hetgeen onderstreept dat regisseur/scenarist Florian Henckel von Donnersmarck zijn verhaal plaatst in de context van de Duitse geschiedenis van 1937 tot 1966. Het acteerwerk is sterk, met een uitblinkende Sebastian Koch als Professor Carl Seeband, de vader van Kurts geliefde Ellie [Paula Beer], die - net als Kurts eigen vader overigens - moet leven met zijn eigen twijfelachtige rol tijdens WOII. Prima gemaakt en geeft een boeiend inzicht in hoe een kunstenaar gevormd wordt door zijn verleden, maar weet niet altijd de aandacht vast te houden, vooral in het laatste kwart waarin Henckel von Donnersmarck er onnodig lang over doet om tot zijn - overigens boeiende - conclusie te komen.

Werner Herzog behoort tot een groep Duitse filmmakers die zich midden jaren zestig op eigenzinnige wijze van de kitscherige heimat-filmcultuur die het land al 30 jaar teisterde. Het onbetwiste hoogtepunt uit zijn oeuvre is zonder meer Fitzcarraldo en de samenwerking met de buitengewoon temperamentvolle Klaus Kinski (die in vijf films van Herzog de hoofdrol speelde) komt dan ook uitgebreid aan bod. Maar Herzog neemt Van Steinaecker ook mee naar zijn geboorteplaats en naar zijn favoriete plekjes, in Duitsland en in de VS. Een mooie ode aan een veteraan uit de filmwereld die nog lang niet op zijn lauweren rust en een uitstekende introductie voor diegenen die niet zo bekend zijn met het werk van deze unieke auteur onder filmregisseurs.

Deze gemoderniseerde versie van ‘Romeo & Juliet’ is één van de meest overschatte musicals aller tijden. Wood voorziet Maria van een dosis pit en de energieke bijdrages van Rita Moreno en de acrobatische Russ Tamblyn zijn pluspunten, evenals de manier waarop de choreografie uitdrukking geeft van de persoonlijkheid van de karakters. Maar Beymer is kleurloos als Tony en de liedjes nogal eens overbodig en vervelend. “America” en “Gee, Officer Krupke” zijn prima, maar het eindeloze “Maria, Maria MarIIIII-AAAA” valt bij mij in aanzienlijk minder goede aarde. En gezien het flinterdunne verhaaltje duurt het allemaal veel te lang.

Spielbergs inzending voor het bakje in de categorie ‘meest overbodige/zinloze remake’ volgt veel te slaafs het scenario van de film uit 1961 en iedere verandering is een verslechtering. Rita Morena (die 60 jaar eerder de rol van Anita speelde) moet geloofwaardigheid verlenen aan deze inferieure versie van een toch al schromelijk overschatte musical die alleen gemoderniseerd is door het zwierige cameragebruik en de montagetrucs, die echter alleen maar de indruk wekken de gebrekkige danscapaciteiten van de cast te verhullen. Anael Elgort presteert het om net zo kleurloos te zijn als Rudy Beymer in de hoofdrol en Zegler is veel te braaf als Maria. En ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben die zich groen en geel heeft geërgerd aan het camerawerk van de anders altijd zo bekwame Janusz Kaminski. Het lijkt wel of hij één van mijn grootste ergernissen (flaring) tot kunst heeft verheven! Dan nog liever het origineel!

An sich zou het geen verrassing moeten zijn dat dit geen western blijkt te zijn, maar toch kom je hier akelig bedrogen uit. Dit heeft namelijk veel elementen van een klassieke western: een ruig landschap, westerlingen die een weg moeten aanleggen in 'vijandig' gebied, een leider die de plaatselijke bevolking tegen het hoofd stoot, een persoon die tussen beide culture klem komt te zitten en een conflict over het gebruik van water. Dat had kunnen leiden tot een spannende, boeiende slotconfrontatie maar Valeska Grisebach besloot blijkbaar dat ze te goed was om een échte western te maken (ook al hebben veel westerns veel psychologische diepgang) en is het een arthouserig, semi-artistiekerig nietszeggend gevalletje geworden dat tussen het wal en het schip valt. Al dat lange wachten op de grote climax blijkt dus helemaal voor niks te zijn en is het meer Dances With Bulgarians dan The Battle At The OK Corral. Lange tijd boeiend, maar uiteindelijk een deceptie.

Omar Shargawi regisseert en speelt zichzelf in een familiedrama waarin zijn moeizame relatie met zijn familie - in het bijzonder - en zijn geboorteland Denemarken centraal staat. Wat begint als een persoonlijk verhaal wordt al snel rommelig wanneer Shargawi authentiek beeldmateriaal mixt met archiefbeelden. Dat resultaat in een chaotische montage van schokkerig gefilmde beelden waartussen de samenhang lang niet altijd duidelijk is. Ik ben een fel tegenstander van handheld camera's (de steadicam is niet voor niets uitgevonden) maar Shargawi maakt het wel heel erg bont. Hoofdpijnopwekkend en zeker niet zo veelzeggend als het zelf denkt te zijn. De opzet van dit docudrama is intrigerend, maar de uitvoering laat zeer te wensen over.

In de stal waar Bruce Springsteen en levenspartner Patti Scialfa door de jaren heen veelvuldig vrienden en familie hebben ontvangen, besluit The Boss zijn nieuwste album ‘Western Stars’ integraal ten gehore te brengen, ondersteund door een 30-koppig orkest en met slechts een handjevol bevriende gasten als publiek. Die intieme setting maakt dit tot een bijzonder optreden en Springsteens spelplezier is zichtbaar. Bovendien blijkt hij nog steeds uitstekend bij stem te kunnen zijn. In apart gefilmde segmenten leidt Springsteen alle liedjes in, maar hij geeft zelf al snel aan dat hij vaak over dezelfde thema’s schrijft. ‘Western Stars’ is een verzameling melancholische liedjes over mensen die op de één of andere manier in het reine moeten komen met het verleden. Ondanks een paar uptempo-liedjes zit er weinig variatie in de arrangementen en het orkest voegt helaas weinig toe.

Pacifistisch oorlogsdrama speelt zich af aan het Franse front in het laatste jaar van de Eerste Wereldoorlog en volgt de ontwikkelingen rond vier soldaten met verschillende achtergrond die het klappen van de zweep kennen. Heeft opvallend veel overeenkomsten met All Quiet on the Western Front dat vrijwel op hetzelfde moment in de maak was in Hollywood en heeft vele indrukwekkende momenten, maar Pabst dikt de pacifistische boodschap iets teveel aan. Hoewel hij er in slaagt om zijn camera te bevrijden van de grootste technische beperkingen die een geluidsfilm hem destijds oplegde, kan dit qua geluid en montage niet tippen aan All Quiet on the Western Front.

De aan morbide obesitas lijdende docent Engels Charlie [Brendan Fraser] is zichzelf dood aan het vreten en heeft dientengevolge niet lang meer te leven. Eerst verschijnt Thomas [Ty Simpkins] die Charlie denkt te kunnen helpen met de verkondiging van het evangelie volgens een religieuze groepering waar Charlie zich in het verleden op heeft gestort. Dan staat Charlies 16-jarige dochter Ellie [Sadie Sink] voor het eerst in acht jaar voor de deur. Ondanks haar verbittering en uitgesproken ‘haat’ voor haar vader wil ze toch dat hij haar helpt met een opstel dat ze moet schrijven voor Engels. Uiterst vergezocht melodrama waarbij Aronofsky alle registers opentrekt om medelijden voor Charlie op te wekken, inclusief Frasers tenenkrommende gezwalk in een fatsuit. Fraser doet er nog een schepje op door niet veel meer te doen dan als Puss In Boots zo vertederend mogelijk uit de ogen kijken. Dat is alles en het liet mij eerlijk gezegd koud (ook omdat de ontknoping volstrekt voorspelbaar is), maar in de goedgevulde bioscoopzaal waar ik dit zag moesten aardig wat mensen flink snotteren.

Aan de hand van geluidsopnames van diepte-interviews met George Michael en Andrew Ridgeley, reconstrueert Chris Smith de geschiedenis van deze popband die in zijn vierjarig bestaan een fenomeen werd met liedjes als ‘Club Tropicana’, ‘Wake Me Up Before You Go-Go’ en het onvermijdelijke ‘Last Christmas’. George Michael was het muzikale brein en zou zijn carrière voortzetten als soloartiest, maar deze documentaire maakt duidelijk dat de uiterst verlegen Georgios Kyriacos Panayiotou zeer waarschijnlijk nooit gedroomd zou hebben van een muziekcarrière zonder de bevlogenheid, het zelfvertrouwen en vooral de onbreekbare vriendschap van Andrew Ridgeley. Behandelt uiteraard Georges worsteling met zijn seksualiteit en waarom Wham! op het hoogtepunt stopte, maar wie Wham! en George Michael bewust heeft meegemaakt, hoet niet te rekenen op nieuwe inzichten. Het gebruik van demo’s en alternatieve mixen van wat later klassiekers zouden worden, vond ik het meest interessant.

Een fenomenaal sterrenensemble, geleid door de perfect gecaste Shirley MacLaine, gecombineerd met een gezonde dosis zelfspot en Hollywoodsatire, maakt deze zwarte komedie een feest om naar te kijken. Louisa May Foster [MacLaine] bezoekt psycholoog Victor Robinson [Bob Cummings] nadat ze een bedrag meer dan $200.000.000,-- aan de overheid heeft willen schenken. Louisa gelooft dat rijkdom alleen maar ongeluk brengt en in flashbacks deelt ze haar (mislukte) pogingen om een echtgenoot te vinden die niet uit was op het grote geld.

Dick van Dyke, Paul Newman, Robert Mitchum en Gene Kelly tonen hun komische talent en het gouden duo Betty Compton en Adolph Green levert een inventief, vaak hilarisch scenario af. Louisa vat haar huwelijken steeds op vermakelijke wijze samen in de vorm van een filmgenre (slapstick comedy, Franse arthouse, Hollywood glamour - waarin de heerlijk vulgaire kostuums van Edith Head terecht alle aandacht opeisen - en MGM Musical) en het is bijzonder fijn om zeventiger Margaret Dumont (als Louisa's moeder) weer eens aan het werk te zien, ook al verwacht je steeds dat Groucho Marx in beeld komt springen voor één van zijn beroemde one-liners. Maar ook zonder Groucho is dit een uitstekende komedie.

Noomi Rapace zet één van de vertolkingen van het jaar neer in deze uitstekend geschreven SF-thriller vol verrassende en (daardoor) spannende twists. Er is geen minuut verspild in deze knap gemaakte film waarin Rapace in een aantal scènes zeven verschillende personages speelt, fraai verwezenlijkt op een manier die nooit de aandacht afleidt van het drama zelf. Het is knap hoe Rapace de zeven karakters op vrij genuanceerde manier van elkaar laat onderscheiden, waarbij de 'weekendvrouwen' er alleen duidelijk contrast is tussen de 'weekendvrouwen' en de 'werkweekvrouwen'. De film zit vanaf het begin vol met aanwijzingen die leiden naar een spannende, slimme ontknoping. Rapace verslindt een rol waar iedere fitte actrice op hoopt en Willem Dafoe (als de grootvader), Marwan Kenzari (als een CAB-agent die een oogje heeft op één van de zusjes) en Clara Read (als de kindversie van de zusjes) zijn ook uitstekend. Enig minpuntje is de wat simplistische karakterisering van de slechteriken, maar dat valt je waarschijnlijk niet eens zo heel erg op in deze absolute aanrader.

Het scenario van Steven Dietz, Kirk Lynn en Meg Ryan is zo slecht nog niet en heeft zelfs wat Capraesque momenten, maar door een gebrek aan chemie tussen de hoofdrolspelers en Ryans onbeholpen regie slaat dit de plank keer op keer (soms net) mis. Voormalige echtelieden Willa [Meg Ryan] en Bill [David Duchovny] lopen elkaar tegen het lijf op een vliegveld dat door een sneeuwstorm alle vluchten blijft uitstellen. De berichten van de omroeper lijken tot doel te hebben de twee tot elkaar te veroordelen en dat geeft ze de mogelijkheid om te praten over heden en gezamenlijk verleden.

Matt Walsh zou je met enige goed wil kunnen omschrijven als de Michael Moore van rechtse fundamentalisten in de VS. De opzet van deze documentaire doet dan ook in veel opzetten denken aan een film van de uitgesproken liberale Moore, maar Walsh heeft één probleem: hij luistert totaal niet naar mensen die het niet met hem eens zijn en is uitsluitend op zoek naar bevestiging van zijn antwoord op de vraag uit de titel. In zijn ogen is dat duidelijk een persoon met borsten, een vagina en de bijbehorende genen en hormonen. Walsh vergelijkt mensen die een geslachtsverandering ondergaan met iemand die vrijwillig een arm laat afzagen, transgenders met een witte man die zegt dat hij zwart is en vindt dat we kinderen die vraagtekens zetten bij hun sekse niet serieus moeten nemen omdat ze ook in de Kerstman geloven. Met de vraag is niets mis, maar als de vraagsteller zo vooringenomen is als Matt Walsh valt het totaal niet serieus te nemen. Een tenenkrommende, stuitende film die zelfs suggereert dat transgender zijn een rage is en ze presenteert als freaks. Tot zover de bakermat van de moderne democratie.

Ken Feinberg [Michael Keaton], een gerenommeerde advocaat en de voormalige stafchef van senator Ted Kennedy, krijgt na 9/11 de niet te benijden taak om een rechtvaardig systeem van financiële compensatie voor de slachtoffers op te zetten dat moet voorkomen dat zij massaal de vliegmaatschappijen aanklagen, en daarmee failliet procederen. Feinberg heeft vaker met dit bijltje gehakt en bedenkt samen met zijn vaste medewerker Camille [Amy Ryan] een rekensysteem op te zetten waarmee hij de nabestaanden een uitkering denkt de kunnen geven die voldoet aan de waarde van de overledene. Dat stuit meteen op verzet bij die nabestaanden, maar het is advocaat Charles Wolf [Stanley Tucci] die de belangrijkste luis in de pels is. Maar hij blijkt ook degenen te zijn die Ken en zijn team in de goede richting weet te helpen. Het is lastig om recht te doen aan zowel de formele als de menselijke problemen zonder de aandacht van de kijker te verliezen, maar Keaton maakt indruk en zet Feinberg neer als een bureaucraat die geleidelijk aan ontdekt dat de menselijke maat leidend moet zijn. Die transformatie is subtiel en geloofwaardig en houdt het geheel bij elkaar, maar dat neemt niet weg dat zijn succes meer een triomf is voor de vliegtuigmaatschappijen dan voor de slachtoffers van 9/11 en dat zorgt toch voor een wat wrange nasmaak.

Op 8 november 2010 riep de Vietnamees-Canadese tiener Jennifer Pan de hulp van de politie in, omdat indringers haar ouders hadden belaagd. Aan de hand van beelden van haar getuigenverklaringen, gesprekken met betrokken rechercheurs en een overzicht van telefoonberichten die ze verstuurde, ontdekken we de ware toedracht achter dit verhaal. De titel verraadt veel, maar niet alles in deze standaard truecrimedocumentaire.