Meningen

De tragische dood van Miriam Graham [Pamela Bell] heeft diepe sporen achtergelaten bij haar echtgenoot Josiah [Robert Patrick] en haar kinderen Thomas [Scott Haze], Eli [Nick Stahl] en Mary [Kelli Garner]. De verwarde Thomas terug naar zijn ouderlijk huis waar hij probeert de band met zijn vader aan te halen. Eli probeert zijn leven op de rails te krijgen nadat hij een gevangenisstraf wegens een zedendelict en Mary en haar echtgenoot [Tony Hale] onderwerpen zich aan een psychiatrische evaluatie om te kijken of ze geschikt zijn als pleegouders. Voornamelijk een niet onverdienstelijk melodrama, al willen de irritante sinistere muzikale cues ons anders doen geloven. Maar er is een sterke, lugubere ontknoping en het acteerwerk is prima.

Briljante verfilming van de gelijknamige klassieker van Henry James uit 1897 over de scheiding van de rockzangeres Susanne [Julianne Moore] en kunsthandelaar Beale [Steve Coogan] verteld vanuit het perspectief van hun dochtertje Maisie [Onata Aprile] die zich nooit volledig bewust is van wat er precies aan de hand is en de manier waarop beide ouders (vooral haar moeder) proberen haar gunst te winnen. De verwarring groeit alleen maar wanneer Beale hertrouwt met Maisies babysitter [Joanna Vanderham] en Susanne met barman Lincoln [Alexander Skarsgård]. De volwassen cast levert fantastisch werk af, maar wat dit hartverscheurende echtscheidingsdrama zo bijzonder maakt is het ontwapenend, en volstrekt overtuigende spel van Aprile, een masterclass in naturel acteren voor de camera. Maar waar een kind de volwassenen van het scherm speelt moet veel eer gaan naar regisseurs Scott McGehee en David Siegel die er duidelijk alles aan hebben gedaan om een sfeer op de set te verkrijgen waarbinnen de voltallige cast excelleert en Apriles moeder en acteercoach Valentine Aprile. Een betere film over de belevingswereld van kinderen zul je niet snel vinden en dit zou verplichte kost moeten zijn voor ieder stel dat een kinderwens koestert.

Abi [Rosamund Pike] en Doug [David Tennant] reizen met hun kinderen Lottie [Emilia Jones], Mickey [Bobby Smalldridge] en Jess [Harriet Turnbull] naar Schotland om de 75e verjaardag van Dougs vader [Billy Connolly]. Ze hebben afgesproken om hun aanstaande scheiding geheim te houden tijdens het feest, maar ze zijn niet de enige met een groot geheim. Door de formulematige samenstelling van het gezin (met een nerd, een wildebras en een zonderling als kinderen) is het eerste deel niet al te best. Connolly is gelukkig voortreffelijk als de knorrige opa en het uitje met zijn kleinkinderen (en de onverwachte wending die het krijgt) is prachtig uitgewerkt. Dit wisselvallige komische drama wordt aan het einde iets te sentimenteel, maar Turnbull is altijd ontwapenend als de jongste van de drie kinderen.

Clement en Waititi melken de meeste vampiergrappen uit in het eerste half uur en begaan zélf de fout om teveel te mikken op komedie in deze mockumentary die kijkt naar het leven van vijf samenwonende vampieren. Vladislaw [Jermaine Clement] is met 862 jaar de nestor van het stelt en heeft een voorliefde voor martelen; Viago [Taika Waititi] is een Pietje Precies, Deacon [Johnny Brug] is de rebelse ‘jongeren’, Petyr [Ben Fransham] is de meest zwijgzame van het stel en Nick [Cori Gonzalez-Macuer] is pas 2 maanden vampier en moet nog veel leren. De beste momenten van de ondersteunende cast, met als uitblinker Karen O’Leary, die haar rol als een doortastende politieagent volstrekt serieus speelt. Was de basis voor de in 2019 gelanceerde gelijknamige TV-serie met een andere cast.

Wegens geldproblemen Ryan [Nick Stahl] in bij zijn vriend Jack [Brian Groh] in een niet bij naam genoemd Latijns-Amerikaans land. Door een ongelukkig toeval ziet hij zich gedwongen om zich voor te doen als Jack, die door Imogene [Tamsin Topolski] en Maurice [Juan Carlos Messier] is ingehuurd om daar een nogal luguber diner te verzorgen. De onverwachte komst van een achterdochtige rechercheur [Randy Vasquez] is de eerste wending in een zwartgallig spel, waarmee Ryan – als hij zijn kaarten goed uit kan spelen – in een keer van zijn schulden verlost kan zijn. Zwarte komedie met een volstrekt emotieloze Stahl, waardoor je soms twijfelt of het een komedie is of een dwaze thriller. Het basisidee is niet onaardig, maar Tomnay weinig effectieve regie en het kleurloze spel zorgen ervoor dat dit noch spannend noch grappig wil worden.

Wanneer documentairemaker Zoe [Lily James] hoort dat haar buurman en boezemvriend Kazim [Shazad Latif] besloten heeft over te gaan tot een gearrangeerd huwelijk ziet ze haar kans schoon. Onder de werktitel “Love Contractually” film ze Kazim en zijn familie tijdens hun zoektocht naar de juiste levenspartner en in de traditionele aanloop naar de voltrekking van het huwelijk met Maymouna [Sajad Ali]. Goh, hoe zou dit aflopen? Asim Chaudhry is grappig als Kazims neef Mo ‘The Matchmaker’ en Thompson duikt te pas en te onpas op om leuk te doen als Zoes moeder. James gooit al haar charmes in de strijd, Shabana Azmi heeft enkele mooie momenten als Kazims moeder en de kleurrijke feestelijkheden verhogen de feestvreugde. En het scenario heeft zowaar een paar verrassende momenten, al geldt dat zeker niet voor de ontknoping.

De 21-jarige skater Reza [Samuel Beau Reurekas] besluit een wereldreis te maken in de hoop dat hij daarna zijn toekomst kan uitstippelen. In Thailand loopt hij dwarslaesie op bij een eenzijdig ongeluk dat het gevolg is van zijn eigen roekeloosheid en daardoor belandt hij in een rolstoel. Reza’s moeder [Malou Gorter] en zussen Jane [Laura Bakker] en Tara [Clara van Kempen] zoeken naar een manier om hem vooral mentaal te steunen en Reza’s oude vrienden zijn een grote steun. Ook lotgenoot Lydia [Olga Zuiderhoek] probeert hem een hart onder riem te steken. Goed geregisseerd volwassenwordingsdrama neemt de skatecultuur (ook dankzij het puike werk van editor Joshua Menco) en de familieperikelen even serieus. Wat ontbreekt is een bevredigende ontknoping. De titel verwijst naar een vaardigheid die de zelfstandigheid van rolstoelgebruikers vergroot.

Tot begin jaren ’70 was de Arabische wereld in grote lijnen aanzienlijk liberaler, zo blijkt onder meer uit fragmenten uit (inmiddels verboden) Egyptische films waarin filmsterren dansen, kussen en zich van hun mooiste en meest sexy kant laten zien. Zo’n 50 jaar later is de invloed van fundamentalistische moslims zo wijdverbreid dat vrouwen in een aantal landen verplicht een sluier, hijab of burka moeten dragen en dat muziek en dansen ‘haram’ is. Rhalib toont ons een persconferentie van de Egyptische president Nasser uit 1958 waaruit blijkt hoe absurd de verplichting van een sluier op dat moment was. De spontane reactie van één van de vrouwelijke afwezigen is veelzeggend. Een confronterende, pijnlijke herinnering aan hoe gemakkelijk maatschappelijke vrijheden kunnen worden ontnomen door een repressief systeem. Rhalib trekt de onderliggende problematiek door naar het heden door de discussies te volgen van een Brussels toneelgezelschap over de angst voor represailles uit Islamistische hoek voor hun nieuwste toneelstuk.

Net buiten het centrum van Madrid ligt de wijk Chueca, dat van oudsher een plaats is waar “anderen” zich vestigen. Sinds de jaren 90 zijn die “anderen” voornamelijk mensen uit de LHBTQIA+ gemeenschap die daar een veilige haven vonden met de vrijheid om zichzelf te zijn. De laatste jaren neemt (ook daar) de kritiek op en het verbale en fysieke geweld richting die gemeenschap toe. De Nederlandse Ramón Gieling portretteerde een aantal van hen met een visuele stijl die afleidt van de boodschap. De proloog maakt duidelijk dat deze bewoners van Chueca tussendoor regelmatig literaire of historische gebeurtenissen zullen ensceneren. De interviews zijn oppervlakkig, de ensceneringen niet of onvoldoende ingeleid (waardoor je moet raden waar het over gaat) en de speelstijl zo campy en overdreven dat het vooral spelen is voor eigen parochie en de hardnekkige vooroordelen die Gieling wil bestrijden vaker bevestigt dan ondermijnt.

In het jaar waarin Sean Connery afscheid nam van James Bond met Diamonds Are Forever, lijkt het alsof Anthony Hopkins auditie doet voor de rol van 007 met deze actiethriller over de zoektocht naar een verdwenen schip en diens waardevolle lading. Inderdaad, Thunderball in Schotland waarin Hopkins zowaar de nodige klappen uitdeelt en incasseert. Maar met zijn wrede ogen en zijn stoïcijnse benadering van het personage is Hopkins weinig charismatisch. Robert Morley is vermakelijk als Calverts leidinggevende en Périer zou niet misstaan hebben als regisseur van een Bondfilm. Al met al best vermakelijk, maar je begrijpt meteen waarom Hopkins geen actieheld is geworden. Gelukkig maar, zou ik zeggen.

In een paar dagen komt het leven van Kasia [Ada Szczepaniak] volledig op zijn kop te staan. Ze blijkt zwanger te zijn van Marcin [Stanislaw Linowksi], haar grootmoeder en verzorger Babcia [Teresa Stepien-Nowicka] overlijdt en ze moet binnen 6 dagen € 50.000 bij elkaar krijgen om te voorkomen dat het huis waarin ze is opgegroeid wordt gesloopt. Haar rest geen andere keuze dan naar Nederland te reizen om haar biologische ouders om hulp te vragen, ook al heeft ze daar al jaren geen contact meer mee. Wanneer ze haar vader [Cezary Lukaszewicz] weet op te sporen in Amsterdam, komt ze voor een grote verrassing te staan. In het begin wekt Kasia weinig sympathie op, maar de Szczepaniak geeft op briljante wijze gestalte aan de emotionele reis die Kasia doormaakt, geholpen door het uitstekende script van Sugaware en Heleen Suèr dat de complexe familiebanden op geloofwaardige wijze neerzet. Szcezepaniak en Ignas zijn onvergetelijk als de zussen die na hun eerste ontmoeting snel een bijzondere band krijgen.

kappeuter Het is vooral Pools, met een flinke scheut Duits en een paar zinnetjes in het Nederlands. Het speelt zich bovendien deels af in Amsterdam.

Workaholic Beth [Kristen Bell] is druk bezig met het organiseren van een expositie die van levensbelang is voor haar baas [Anjelica Huston] wanneer haar zusje [Alexi Dziena] aankondigt dat ze op het punt staat om in Rome te trouwen met Umberto [Luca Calvani]. Gefrustreerd door een werkgerelateerde tegenslag en het gebrek aan liefde in haar leven steelt ze een aantal muntje uit de legendarische La Fontanella Degli Innamorati. Opeens wordt ze overspoeld door mannen die stapelverliefd op haar zijn, waaronder Umberto’s getuige Nick [Josh Duhamel]. Een stompzinnig plot vol geforceerde grappen uitgevoerd en uitgesproken door een hopeloos acterende cast. Bell en Duhamel kunnen veel beter, maar aan dit materiaal valt geen enkele eer te behalen.

"National Lampoon's Kentucky Fried Movie Vacation" zou een passende bijnaam zijn. Het centrale verhaal betreft 'The Outdoorster Family', bestaande uit vader Greg [David Orange], moeder Barb,[Barbara Marineau] tienerdochter Bambi [Tina Marie Staiano] en haar jongere broertje Billy [Nicky Beim] en volgt ze tijdens hun pogingen om het leven in de stad te verruilen voor een leven in de wildernis. Zoals de poster al doet vermoeden heeft Bambi een bijzondere ontmoeting met een grizzlybeer, terwijl een poema voor veel onrust zorgt. En er is meer meligheid met dieren, waaronder een voetgangersoversteekplaats (met stoplicht) in het bos. Het verhaal zit vol met dit soort losse grappen en werkt gelukkig veelvuldig op de lachspieren.

De film heeft de structuur van een bioscoopvertoning en beginnend met twee sublieme trailers. De eerste betreft 'Baby Bullets', met een tot aan de tanden gewapende baby en onder anderen een politieachtervolging in kinderwagen, en een waanzinnige persiflage op 'Raging Bull' met een verrassend overtuigende imitatie (en look-a-like) van Robert De Niro. Er is ook een onderbreking met een promo voor 'blind-o-vision', etcetera etcetera. Stemacteur Donna Moriarty behaalt hier haar enige filmcredit als 'Gena's Orgams' en ja, de rol van de Indiaan Weejun wordt echt gespeeld door de inmiddels gelauwerde David Strathairn, bekend van Good Night, and Good Luck. (2005) en series als 'Temple Grandin' en 'MacMafia'.

Na 35 dagen strijd heeft het Oekraïense leger het district Boetsja heroverd. Deze documentaire toont hoe de bewoners hun leven proberen op te pikken nadat hun woonplaats grotendeels is verwoest. Lenz en Teshaieve doen geen interviews, maar registreren bewoners, ambtenaren en een pastoor tijdens hun pogingen een stukje hoop over te brengen. De gesprekken en discussies die daar ontstaan, onthullen dat de bevrijding “slechts” een eerste stap is in een lang, complex en emotioneel proces dat uiteindelijk moet leiden tot een zekere vorm van stabiliteit. Een waardevolle aanvulling op de vele journalistieke reportages over de gevolgen van de Russische invasie van Oekraïne.

Dat Fairbanks over een ongekende dosis charisma beschikt, weten we vooral dankzij zijn beroemde mega-producties zoals The Thief of Bagdad (1924) en The Black Pirate (1926). Hier laat hij echter zien over een ongelofelijk bereik te beschikken als acteur in een uitdagende rol waarin hij vrijwel elke bestaande emotie met volle overtuiging uitsluitend met mimiek weet over te brengen. Hij speelt de rol van Daniel Boone Brown, een levenslustige playboy, die echter steeds meer moeite heeft met zijn bijgelovigheid en hulp zoekt bij Dr Ulrich Metz. Die ziet in Daniel een perfect proefkonijn voor een sinister experiment waarmee hij wil bewijzen dat het mogelijk is om een mens tot zelfmoord te drijven.

Dat klinkt wellicht wat sinister, maar scenarist Thomas J Geraghty zorgt dat het door Fairbanks bedachte verhaal vanaf het begin een luchtige benadering krijgt. Vroeg in de film gebruikt Dr Metz eten om Daniel nachtmerries te bezorgen en we zien hoe acteurs gekleed als voedsel elkaar (letterlijk) bevechten in Daniels maag. Kort daarna volgt een sequentie dia op zichzelf al voldoende is om deze film tot meesterwerk te betitelen. Regisseur Victor Fleming brengt in zijn filmdebuut (!) grote inventiviteit aan de man (al is het zeer waarschijnlijk dat Fairbanks zelf een grote vinger in de pap had) in een droomsequentie waar je steil van achterover slaat. In prachtig belichte slow-motion laat Fairbanks hier op indrukwekkende wijze zien op het top van zijn fysieke fitheid en kunnen te zijn. Hoogtepunt is een scène waarin hij over de muren en het plafond van een huis loopt. Royal Wedding of 2001: A Space Odyssey gebruikten dezelfde visuele truc, maar Fairbanks gaat een het einde nog een stapje verder.

Hij krijgt bovendien uitstekend tegenspel van Kathleen Clifford die de feestvreugde verhoogt in dit inventieve, steeds verrassende, vaak hilarische monument voor de veelzijdigheid van de populairste Amerikaanse acteur van zijn generatie. Een absolute must voor fans van Fairbanks, maar ook zeker aan te raden voor liefhebbers van zwijgende komedie.

Regisseur Spike Lee maakte deze belangrijke, indrukwekkende documentaire enkele maanden nadat de orkaan Katrina 80% van New Orleans in puin had gelegd. Uit gesprekken met slachtoffers, hulpverleners en hoogwaardigheidsbekleders komt het beeld naar voren dat George W Bush en zijn regering bewust en ernstig nalatig waren, omdat New Orleans en de staat Louisiana voor hun politiek niet interessant waren. De persoonlijke verhalen van slachtoffers van alle rangen en standen, gecombineerd met bij vlagen hartverscheurend archiefmateriaal, alsmede de beelden van de puinhopen die Lee maanden na de orkaan filmde, maken dit tot een waardig, immer boeiend document over een verschrikkelijke natuurramp die volgens klimatologen vaker zal voorkomen.

Regisseur Jimmy T. Murakami liet enkele sleutelscènes uit deze animatiefilm voor volwassenen over aan speciaal daarvoor aangestelde animators. Het resultaat is een vaak oogstrelende mix van animatiestijlen ("Hilda's Dream" maakte op mij het meest indruk) die echter nooit het centrale verhaal en vooral de karakters overschaduwt. Dat is zeker ook de verdienste van zeventigers Peggy Ashcroft en John Mills, die op treffende en uiteindelijk hartverscheurende wijze hun stemmende leenden aan het bejaarde echtpaar Jim en Hilda.

Jim volgt het nieuws over de dreiging van een nucleaire oorlog op de voet terwijl Hilda denkt dat het allemaal niet zo'n vaart zal lopen. Wanneer de overheid via verschillende media waarschuwt voor een naderende nucleaire aanval, treft Jim haastiger de nodige voorbereidingen. Mede daardoor weet het stel, dat gezamenlijk WWII heeft doorstaan, het bombardement te overleven. Maar kunnen Jim en Hilda zich staande blijven houden in de periode van fall-out die daarop volgt?

David Bowie schreef en vertolkte de titelsong en de stemmige muziek van Pink Floyd-bassist Roger Waters omlijst op effectieve wijze dit indringende relaas dat steeds meer begint te ontroeren door de manier waarop Jim en Hilda proberen optimistisch te blijven, terwijl hun fysieke gezondheid zichtbaar dusdanig achteruit gaat dat je als kijker weet hoe dit gaat eindigen. Visueel briljant en inmiddels (helaas) weer behoorlijk actueel, maar zeker niet geschikt voor de kleinsten.

Destijds bespot met bijnamen als 'When Ideas Ran Out' en 'The Blubbering Inferno' omdat producer Irwin Allen het concept van de rampenfilm met een cast van oudgediende sterren in de jaren '70 al flink had uitgemolken. Wie films als The Poseidon Adventure (1972) en/of The Towering Inferno (1974) (nog) niet gezien heeft, zal allicht minder moeite hoebben met deze herhaling van zetten uit die films. Maar de vertolkingen in deze rampenfilm zijn weinig inspirerend en de special effects vallen ronduit tegen. De finale, waarbij overlevenden via een krakkemikkige brug een rivier van lava moeten oversteken, wordt weliswaar maximaal uitgemolken maar weet, mede dankzij de prima score van Lalo Schifrin, toch nog de nodige spanning op te roepen.

Toen Ziggy [Finn Wolfhard] nog jong was nam zijn moeder Evelyn [Julianne Moore] hem mee naar de vele protestmarsen waar ze aan mee deed. Zij strijdt nog steeds voor haar idealen en gaat op in haar werk bij een opvang voor mishandelde vrouwen, maar hij stort zich volledig op een livestream waarop hij met zijn gitaar voor meer dan 20.000 abonnees zijn liedjes speelt. Evelyn zoekt toenadering tot Kyle [Billy Bryk], de (ideale) zoon van één van haar slachtoffers, en Ziggy zoekt toenadering tot :Lila [Alisha Boe], die net zo idealistisch en volhardend is als zijn moeder. Er is weinig verhaal waardoor dit zo nu en dan wat meandert, maar Eisenbergs scenario zit vol scherpe observaties en Wolfhard en Moore zijn uitstekend. Emile Mosseri’s liedjes zijn op maat geschreven en de slotscène is simpel, maar doeltreffend. Gebaseerd op Eisenbergs gelijknamige audioboek.

Met twee Oscars op de schoorsteenmantel hoeft Anthony Hopkins zichzelf niet meer te bewijzen, maar hij is wel erg roekeloos geweest met zijn medewerking aan deze verwarde, verwarrende en slechts vermeende romantische thriller waarin een zelfingenomen fotograaf [een volstrekt emotieloze Irakli Kvirikadze] en zijn irritante muze [Camilla Rowe] allerlei pseudo-intellectuele teksten spuien terwijl we worden getrakteerd op allerlei pseudo-avantgardistische beelden die ons (getuige de prominent aanwezige filmposter in de slaapkamer) schijnbaar moet doen denken aan Jean-Luc Godard en ook wel wat weg heeft van de pretentieuze prenten van Terrence Malick. Wellicht vatten de makers dat op als compliment, maar als kijker ben je hoe dan ook in de aap gelogeerd.

Eigenzinnige wetenschappers Oliver Impey en Jane Mellanby kochten na hun huwelijk het vervallen landgoed Cumnor Place. Ze knapten het op en brachten hun kinderen Edward, Matthew, Lawrence en Harriet daar op. Oliver overleed op 1 januari 2006, Jane op 8 februari 2021. Omdat de kinderen de erfbelasting niet kunnen opbrengen, besluiten ze het huis te verkopen. Dat betekent wel dat ze het leeg moeten achterlaten. Deze documentaire volgt de kinderen tijdens dat proces waarbij talloze herinneringen naar boven komen waardoor zij de relatie met hun overleden ouders in een nieuw perspectief zien. En dat heeft ook invloed op hun eigen kinderen en kleinkinderen die erbij betrokken zijn. Een scherp geïllustreerd familie portret waarvan wel moeilijk te achterhalen is wat de universele boodschap is.

Op 30 oktober 1969 ontdekt Sheriff Jackson [Bill Kelly] het lichaam van tiener Chase Andrews [Harris Dickinson] aan onder een uitzichttoren in een moeras nabij een dorpje in North-Carolina. Op basis van zeer gebrekkig ‘bewijs’ arresteren ze Kya Clark [Daisy Edgar-Jones], bijgenaamd ‘het moerasmeisje’ voor moord. David Strathairn speelt de sympathieke advocaat die de verdediging op zich neemt. In flashbacks ontdekken we hoe verschrikkelijk (en melodramatisch en ongeloofwaardig) Kya’s jeugd verliep, alsmede hoe zijn vriendschap sloot met Tate Walker [Taylor John Smith] die om mij volstrekt onduidelijke redenen geen enkele rol heeft in het proces. Blijkbaar gebaseerd op een stuiverroman, want het plot is flinterdun en net zo vergezocht (en belachelijk) als de titel. Haast lachwekkende nonsens.

De 19-jarige Alyssa [Eya Bellagha] haalt de 23-jarige Mehdi [Slim Baccar] over om mee te doen aan een kunstwedstrijd in Djerba. De hoofdprijs is een residentie in Duitsland en als Alyssa en Mehdi trouwen, zouden ze zich definitief in Duitsland kunnen vestigen. Moet Mehdi wel even winnen … en op tijd aanwezig zijn. De lange roadtrip zit uiteraard vol hobbels en resulteert in persoonlijke groei. Bellagha en Baccar hebben een prettige chemie en mooie plaatjes van het Tunesische binnenland compenseren het formulematige scenario.

Michael Moore gaat op zoek naar oplossingen voor Amerikaanse problemen en doet dat op een - voor zijn doen - luchtige manier die deze documentaire wat luchtiger maakt dan Fahrenheit 9/11, Bowling for Columbine en Roger & Me. Dat maakt deze film wel wat toegankelijker, maar ook wat minder pakkend. En hij roert een aantal onthullende zaken aan, zoals de rol van vrouwen in het Tunesische parlement en in de rampzalige bankcrisis in IJsland. De aandacht voor onderwijs en schoolvoeding is ook relevant, evenals de manier waarop Duitsland omgaat met de duistere kanten van haar eigen verleden. Soms slaat Moore de plank ook mis, bijvoorbeeld wanneer hij de secundaire arbeidsvoorwaarden in Italië roemt... een land met een bijzonder zwakke economie. Maar Moore geeft zoals altijd stof tot nadenken en het is prettig dat Moore eindigt met een hoopvolle boodschap.

Linklater had beter moeten weten dan Blanchett een rol te laten spelen die zo nadrukkelijk doet denken aan Woody Allens superieure Blue Jasmine. Hier speelt ze een soort van architect die ondanks haar succes al 20 jaar geen ontwerp meer heeft gemaakt en zich vastklampt aan haar liefhebbende dochter Bee [Emma Nelson] en haar frustraties botviert op haar buurvrouw [Kristen Wiig]. Wanneer de burenruzie uit de hand loopt confronteert Bernadettes echtgenoot Elgie [Billy Cudrup] haar met haar gedrag in de hoop dat ze hulp aanvaardt. Het teleurstellende script meandert tussen komedie en drama en schiet ook qua verhaal alle kanten op, alsof het scenario volledig geïmproviseerd is. Blanchett slaapwandelt door haar rol en daardoor is het Nelson die schittert in haar veelbelovende filmdebuut.

Ravish Kumar is de anchorman van NDTV, zo’n beetje het laatste gematigde journalistieke geluid in een land dat door een golf van nationalisme (en nationalistische propaganda) zorgt voor meer polarisatie. Vanwege zijn bekendheid is Kumar constant doelwit van pesterijen, intimidatie en doodsbedreigingen. Kumar volhardt in zijn werk, maar kan dat niet doen zonder zijn team. Zelden was de waarde en het belang van vrije journalistiek voor de democratie zo scherp neergezet. Verontrustend, relevant, maar ook een tikje manipulatief.

Wist eerlijk gezegd niet dat ik deze al eerder gezien had. Cornelia [Naomi Watts] is een filmproducer die vaak werkt voor haar vader, de succesvolle documentairemaker Leslie Breibart [Charles Grodin]. Josh [Ben Stiller] is een filmmaker die al jaren bezig is met een documentaire die hij maar niet weet af te ronden en wat geld verdient met lezingen over zijn vak. Bij één van die lezingen ontmoet aspirant-filmmaker Jamie [Adam Driver] en ijsmaker Darby [Amanda Seyfried], een veel jonger stel dat zorgt voor nieuwe ervaringen en een ander perspectief op het leven. Stiller (in één van zijn beste rollen) en Watts schitteren als een kinderloos stel van 40+ die de indruk hebben dat hun leven stilstaat terwijl dat van hun vrienden (veelal beginnende ouders) een nieuwe fase ingaat. Baumbachs scenario is een uitstekende dissectie van de onzekerheden die leven bij mensen die te oud zijn om zich jong te kunnen noemen, maar zich ook niet oud (willen) voelen. Vol scherpe observaties en kleine pareltje, waaronder Josh en Cornelia's hiphopdans.

Andrew [Miles Teller] is een ambitieuze drummer die snakt naar erkenning van zijn vader [Paul Reiser] en daarom vastbesloten is om de eerste keus te worden in het jazzensemble van Terrence Fletcher [J.K. Simmons] aan het (fictieve) Shaffer conservatorium. Maar Fletcher is extreem veeleisend en schroomt niet om zijn pupillen tot op het bot te vernederen als ze niet voldoen aan zijn verwachtingen. Andrew laat zich echter niet zo snel uit het veld slaan en offert alles en iedereen op om Fletchers erkenning te krijgen. De titel verwijst naar een uiterst complex muziekstuk waar Andrew zijn tanden in bijt. Miles Teller volgde twee maanden lang een paar uur per dag training om te overtuigen als drummer en is geweldig. Regisseur Chazelle gebruikt zijn persoonlijke ervaring om de drumscènes een intensiteit en een ritme te geven die het drama verhoogt. Maar J.K. Simmons is ronduit verbijsterend als de docent die in een fractie van een seconde kan transformeren van een vriendelijke, geduldige man in een bezeten, angstaanjagende duivel zonder ooit in karikatuur te vervallen. Het leverde hem dan ook de Oscar voor ‘Beste Mannelijke Bijrol’ op. Het helpt als je enige praktische en theoretische muziekkennis hebt, maar het is zeker niet noodzakelijk.s

Hoe overbodig en tot mislukken gedoemd kan een remake zijn? Vooral omdat het gebaseerd is op hetzelfde scenario als de meesterlijke, zeer geliefde Ealing-komedie uit 1949 is dit helemaal zo slecht nog niet, maar MacKinnons trage regie betekent dat het in elk opzicht verbleek bij het origineel. Tijdens WOII raakt de whiskyvoorraad in de hechte gemeenschap op een Schots eilandje op. Maar net dan vergaat een schip met een enorme hoeveelheid whiskey vlak voor de kust en ontstaat er een race tussen de bewoners en de douane-agenten (onder leiding van een vermakelijke Eddie Izzard) om de kratten te bergen.

Na de tragische dood van zijn vrouw verhuist Tom [Adam Scott] naar met zijn getraumatiseerde, fantasierijke zoontje Jake [Acston Luca Porto] naar een stadje waar Toms vader [Robert De Niro] verantwoordelijk was voor de arrestatie en veroordeling van The Whisper Man [Michael Keaton]. Uiteraard begint de geschiedenis zich te herhalen en rijst de vraag of het om een copycat gaat of om een voormalige handlanger van The Whisper Man. Slim geconstrueerde misdaadthriller vol mysterieuze elementen die netjes bijeenkomen in de spannende ontknoping. Uitstekend geacteerd, behalve door de onverschillig ogende De Niro.