Meningen

Het waargebeurde verhaal van Kathryn Bolkovac [Rachel Weisz], een Amerikaanse politieagent die in 1999 aan het werk ging als VN-toezichthouder in Bosnië. Ze is geschokt door de manier waarop vrouwen daar wordt behandeld maar vindt geen gehoor bij haar collega’s die het afdoen als een cultureel verschil waar de VN niets aan mag doen. Wanneer Kathryn een netwerk van vrouwelijke slavenhandel ontdekt, stuit ze opnieuw op een muur van verzet onder haar collega’s. Al gauw wordt duidelijk waarom dat zo is en moet Kathryn bepalen of ze bereid is haar reputatie en wellicht haar leven op het spel wil zetten om de waarheid te onthullen, Ze kan alleen rekenen op de hulp van mensenrechtenactivisten Madeleine Rees [Vanessa Redgrave] en Peter Ward [David Strathairn]. Sterk spel van Weisz en Kondracki’s documentaire-achtige regie zijn pluspunten, maar het gebrek aan een sterke, charismatische schurk voorkomt dat dit werkelijk spannend wordt.

Reconstructie van het relaas van Rick Wershe jr [Richie Merritt], alias White Boy Rick, die via zijn vader Richard (Matthew McConaughey) op jonge leeftijd de fijne kneepjes van de wapenhandel leert. Hoewel vader volop gelooft in een grote doorbraak, woont hij in de kelder van zijn ouders [Bruce Dern en Piper Laurie] op de grens van armoede. Wanneer FBI-agent Snyder [Jennifer Jason Leigh] dreigt zijn vader op te sluiten, rest Rick jr weinig anders dan mee te werken als informant zodat de FBI de plaatselijke drugshandel van de straat kan halen. Langzaam maar zeker raakt Rick verstrikt in een web waar hij onmogelijk uit lijkt te kunnen komen.

Onder de regie van Yann Demange ('71 (2014)) is dit een erg vlak misdaaddrama geworden. Het acteerwerk van Merritt is wel erg onderkoeld, waardoor we weinig inzicht krijgen in wat er in zijn hoofd omgaat. Veteranen Dern en Laurie (die samen maar liefst 5 Oscarnominaties op hun naam hebben staan) zijn bovendien verspild in ondankbare rollen. Het is McCounaghey die White Boy Rick weet te redden met een rol die hem op het lijf geschreven is. Hij steelt de film dan ook met gemak, maar dat kan niet de bedoeling zijn geweest.

Reconstructie van de gebeurtenissen die leidden tot het besluit van Rudolf Nureyev, de beroemdste balletdanser van de 20e eeuw, om over te lopen van de Sovjet Unie naar Frankrijk. De complexe verhaalstructuur (de film schakelt tussen de oorlogsjaren, 1955 en 1961) is nooit verwarrend, mede doordat regisseur Ralph Fiennes voor elke periode zorgt voor een andere stilering. De jeugdjaren zijn gefilmd in stemmig zwartwit en hoewel daar maar een paar keer naar wordt verwezen - waarbij het gebrek aan dialoog in positieve zin opvalt - zijn deze flashbacks een waardevolle toevoeging aan Nureyevs levensverhaal. Het Parijs van 1961 lijkt gefilmd met Technicolor waardoor de felle kleuren eruit springen. De authenticiteit wordt versterkt door de kleding en de make-up. De in Oekraïne geboren balletdanser Oleg Ivenko is volstrekt geloofwaardig als de even toegewijde als recalcitrante Nureyev. Het is een indrukwekkend debuut waarvoor regisseur Ralph Fiennes een groot deel van de lof verdient. Fiennes is bovendien geweldig als dansleraar Pushkin die Nureyevs mentor wordt. Het prachtige camerawerk van Mike Eley resulteert in een aantal enerverende reconstructies van enkele van Nureyevs meest memorabele werk. Enige minpunt is dat het verhaal in het midden wat afzakt.

Renzo Martens is een Nederlandse kunstenaar die vaststelt dat kunst en commercie nauw met elkaar verbonden zijn. Unilever is wereldwijd één van de belangrijkste sponsors van kunstexposities, maar veel van die kunst komt oorspronkelijk uit gebieden waar Unilever sinds 1911 de grond en plaatselijke bevolking exploiteert zonder daar iets voor terug te geven. Deze documentaire begint in 2012 wanneer Martens een mislukte poging doet om een kunstworkshop op te zetten voor arbeiders op een plantage in de Democratische Republiek Congo. Hij laat zich echter niet kisten, leert van zijn fouten en kiest twee jaar later voor een aanpak die meer succes blijkt te hebben.

White Cube verwijst naar de benaming voor het museum dat de plaatselijke bevolking van Lusanga zelf bouwt en waar ze in de toekomst hun eigen kunstwerken willen exposeren. Geïnspireerd en aangemoedigd door Mertens en met financiële ondersteuning van geïnteresseerde investeerders blijken de dorpsbewoners, die veelal niet of nauwelijks onderwijs hebben gehad, in staat om prachtige kunstwerken te maken waarin zij hun ziel blootleggen. Het doel van het project is aan te tonen dat kansarme arbeiders door middel van kunst een inkomen kunnen vergaren waarmee ze hun grondgebied en hun economie tot bloei kunnen laten brengen. Dat ze dat alleen kunnen met hulp van een blanke man is zonder enige twijfel ironisch, maar het is vooralsnog duidelijk onvermijdelijk. Het is indrukwekkend en inspirerend om te zien hoe plantagearbeider Matthieu Kasiama zich door middel van de kunst ontpopt als een erudiete, maar vooral levenslustige man die de toekomst met optimisme tegemoet ziet. Daarmee staat hij symbool voor de transformatie van een hele dorpsgemeenschap die tot dan toe werd uitgebuit door Unilever.

Huurling Gabriel Tancredi [Michael Rooker] stuurt zijn pupil Carlos [Vadhir Derbez] erop uit om namens Arnold Solomon [Bruce Willis] ervoor te zorgen dat gangster Luis Velasquez [Ski Carr] zich niet mengt in een wapendeal met de Russen. De ‘onderhandeling’ loopt uit op een bloedbad waarvan detectives Flynn [Olga Kyrulenko] en Koschek [Michael Rose] ooggetuige zijn. Arnold eist dat zijn goede vriend Gabriel deze getuigen uit de weg ruimt, maar Gabriel komt in gewetensnood. Rooker en Kurylenko zijn altijd hete bekijken waard en deze misdaadthriller heeft enkele aardige actiescènes, maar het verhaal gooit meermaals iedere vorm van logica overboord waardoor de sterke cast opgezadeld wordt met een ronduit stompzinnig scenario. John Malkovich heeft een bijrol als als Arnolds advocaat.

In White Heat speelt Cagney de rol van Cody Jarrett een beruchte bendeleider die extreem gehecht is aan zijn moeder [Margaret Wycherly], zoals we in enkele perverse scènes aan het begin van de film ontdekken. En hij weet de pijn van zijn plotselinge migraineaanvallen – of die nou psychosomatisch zijn of niet – op indrukwekkende wijze voelbaar te maken. Cody is de politie steeds te slim af, mede omdat zijn achterdochtigheid ervoor zorgt dat hij maar weinig mensen vertrouwt en omdat hij ieder blijk van onbetrouwbaarheid op genadeloze wijze afstraft. Maar die karaktereigenschappen die Cody zo lang hebben gered, worden uiteindelijk ook zijn ondergang in één van de beroemdste finales uit de filmgeschiedenis, die op nummer 71 staat in de IMDB Top 200 van beroemdste filmscènes aller tijden. Dat ‘ie lager staat dan de ‘remake’ in Scarface, heeft vooral te maken met het feit dat veel meer mensen Scarface hebben gezien. Dit is Cagney in zijn laatste misdaadfilm en hij laat zien op het top van zijn kunnen te zijn, daarbij geholpen door een uitstekend script en tegenspelers die hem enerzijds de ruimte geven om te schitteren, maar die ook voldoende tegengas kunnen geven om hun karakters en hun relatie met Jarrett geloofwaardig te houden. Zo is daar Virginia Mayo, één van de grote femme fatales van het toen doorbrekende neo-noir-genre, als zijn echtgenote die zich enerzijds door hem laat commanderen, maar er ook niet voor terug deinst om hem een loer te draaien en G. Pat Collins heeft een mooie bijrol als The Reader, een man met een gehoorprobleem en een waardevolle informant omdat hij een voortreffelijk liplezer is. Ook Edmond O’Brien verdient een pluim voor zijn lastige rol als de agent die zich veel moeite moet getroosten om het vertrouwen van Cody te winnen en zo te infiltreren in zijn bende.

Cagney mag in een aantal scènes zijn unieke talent tonen. Eéntje komt wanneer hij slecht nieuws krijgt in de gevangenis, de andere is het legendarische einde waarop de slotscène van Al Pacino’s Scarface is gebaseerd. Een fantastisch en waardig afsluiting van Cagneys carrière als de Koning van de Misdaadfilm. En hoewel Cagney niet een naam is die op de lippen staat van de gemiddelde bioscoopbezoeker, is hij wel een belangrijke inspirator geweest voor Pacino en DeNiro, die het gezicht van de moderne misdaadfilm werden. Dit is een rollercoaster-ride die je niet mag missen.

Abercrombie & Fitch groeide in de jaren 90 uit tot een hip modemerk door een effectieve marketingstrategie: mooie jongens en meiden als boegbeelden, zowel in reclame-uitingen als in de winkel zelf. Na verloop van tijd bleek die strategie, bedacht door CEO Mike Jeffries, een schaduwkant te hebben. Een breed scala aan betrokkenen biedt een breed perspectief op de geschiedenis van Abercrombie & Fitch en werpt prangende vragen op over het beeld van ‘All American’. Een boeiende les marketinggeschiedenis.

Die Hard in het Witte Huis met Channing Tatum als een oorlogsveteraan die daar is voor een rondleiding met zijn dochter Emily [Joey King] wanneer Stenz [Jason Clarke] en zijn manschappen de Presidentiële staf gijzelen. President Sawyer [Jamie Foxx] ontsnapt met hulp van Cale. Wat volgt is een kat-en-muisspel in het Witte Huis waarbij John en Emily (die op het moment van de gijzeling op het toilet zat) elkaar moeten zien te vinden en de geleidelijke ontdekking van de ware intenties achter de gijzeling. Heerlijke over-the-top actiethriller voor nagelbijtende momenten met een heerlijke cast en een aangename dosis humor. Geen moment serieus te nemen, maar dat is in dit geval geen bezwaar.

Afgrijselijke dialogen en onovertroffen onzin zijn aan de orde van de dag in deze volstrekt onbegrijpelijke en dodelijk pretentieuze poging van Baumbach om Don Dellilo’s gelijknamige bestseller te verfilmen. Het boek staat bekend om zijn taalkundige vernuftigheid en blijkt in Baumbachs handen in ieder geval onverfilmbaar. Het verhaal, voor zover je daar van kunt spreken, betreft een professor in Nazisme [Adam Driver] die met zijn familie moet evacueren nadat een explosie in de omgeving een giftige wolk in de richting van hun woonplaats stuurt. Er wordt ontzettend veel geouwehoerd, maar er valt geen touw aan vast te knopen. Een vermoeiend, vaak ronduit verbijsterende mislukking die nauwelijks uit te zitten is. Maar als je het toch vol weet te houden tot de aftiteling, kijk die dan in ieder geval even af. Het is veruit het beste moment uit de film, ook al is het mosterd na de maaltijd.

Het toenemende racisme en de opbloei van National Front was voor Red Saunders aanleiding om in 1976een reeks concerten op te zetten onder de naam Rock Against Racism waarbij blanke en zwarte muzikanten samen op het podium verschenen. Doel was om verschillende culturen bijeen te brengen en het groeiende wantrouwen jegens andere culturen weg te nemen. Een levendige herinnering aan activisme in de tijd toen aanplakbiljetten in de openbare ruimte nog deden wat social media nu doet, maar vooral een hartstochtelijk pleidooi aan gewone burgers om zelf de handschoen op te nemen als de machthebbers dat niet te lijken doen.

Voor hij zijn regiedebuut maakte met The Pleasure Garden (1925), leerde Alfred Hitchcock alle facetten van de filmindustrie kennen onder auspiciën van producer Michael Balcon en regisseur Graham Cutts. Hij fungeerde als ontwerper van de sets en de tussentitels en regisseerde zo nu en dan een scène. De sets en locaties zijn overigens erg goed, evenals het spel van de getalenteerde Amerikaanse actrice Betty Compson die enkele jaren later een Oscarnominatie zou krijgen voor haar werk in The Docks of New York (1928). Zij speelt een dubbelrol als Nancy en Georgina, tweelingzusjes met totaal verschillende karakters. Nancy's roekeloze gedrag en confronterende houding ten opzichte van haar ouders doet de gemoederen zo hoog oplopen dat ze - tot verdriet van haar ouders en haar zus - besluit te emigreren naar Frankrijk. Ze werpt zich volledig op het nachtleven van Parijs, waar ze werkt als danseres en de rest van haar tijd verdrijft met gokken en sex.

Tot zover de eerste helft van de film. De tweede helft van de film - waarin Georgina sterft en Nancy tot inkeer komt - is nog steeds spoorloos, maar het riekt naar moraliserend melodrama. Compson overtuigt volledig in haar dubbelrol en de film bevat voorbeeldig gebruik van split screen waardoor er technisch weinig op aan te merken valt. De regie is degelijk, maar wie hier op zoek gaat naar 'de hand van de meester' moet héél goed zoeken.

Een passende titel voor een romantisch drama dat zich in een slakkegangetje voltrekt. Het betreft de Wit-Russische Masha [Marya Imbro] die een opleiding begint tot fotomodel en bevriend raakt met lijkschouwer Misha [Mikhail Senkov] die aspiraties heeft als schilder. Van een verhaal of persoonlijke ontwikkeling is amper sprake. Wel is er een witte slak, al is de symboliek daarvan vaag en oninteressant. Benjamin Bloodwell zorgde voor mooie plaatjes en de score is van Marco Beltrami.

In de proloog van deze film voor paardenliefhebbers (en meisjes in het bijzonder) maakt Megan van Klaver [Britt Dekker] zich op een voor belangrijke wedstrijd als ruiter van Whitestar. De weg naar dit moment ging niet over rozen. Als tiener werkte Megan [Richelle Plantinga] bij de manege van Alex Kozak [Kees Boot] en hielp ze de dierenarts [Victoria Koblenko] bij de complicaties bij de geboorte van Whitestar. Omdat Alex het veulen slecht behandeld, heeft Whitestar (die dan nog Salto Potente heeft) een veel betere band met Megan, die ervan droomt in de voetsporen van haar vader, een Olympische ruiter, te treden. Pretentieloos drama is prima geschreven gespeeld, maar de tijdsprongen zijn weinig overtuigend (Dekker lijkt totaal niet op Plantinga) en Aattache worstelt met de dressuurwedstrijden.

Intelligent gestructureerde documentaire over de razendsnelle opkomst en de tragische ondergang van één van de pop-iconen van de jaren '80 en '90 is opgedeeld in drie episodes die met elkaar verbonden worden door middel van een montage van pop-images en nieuwsfeiten. Het eerste deel behandelt de jeugdjaren van Whitney Houston, haar ontwikkeling als zangeres onder begeleiding van haar moeder en de zoektocht naar een passende platenmaatschappij waar ze binnen een paar jaar het recordaantal van 7 opéénvolgende nummer-1 hits zou scoren. Het is je vergeven als je hier begint te vrezen dat je verzandt bent geraakt in een opgeschoond portret vol halve waarheden waarin Whitneys jeugd - zelfs letterlijk - wordt neergezet als 'idyllisch'. Regisseur Macdonald zet de kijker echter bewust op het verkeerde been, omdat dit het beeld is dat rond haar werd gecreëerd in die periode: het is hoe de wereld haar kende tijdens de gloriejaren. Het tweede deel behandelt de jaren '90 waarin de eerste barsten zichtbaar werden. Er is niet alleen aandacht voor haar rampzalige huwelijk met Bobby Brown (die zelf meewerkte aan deze docu), maar ook over de rol die haar beste vriendin en vertrouweling Robyn Crawford (de enige nog levende sleutelfiguur die niet meewerkte aan de documentaire) speelde. Whitneys broers en familievrienden zijn zeer openhartig over het drugsgebruik achter de schermen en de twijfelachtige rol die vader John speelde in Whitneys carrière. Het meest opzienbarende is de aanwezigheid van enkele zeer onthullende homevideo's waarin we de ware aard van Bobby zien, maar ook de duistere kant van Whitney, alsmede haar fysieke teloorgang. Ondanks de grote dieptepunten die ze in de laatste fase van haar leven kende (haar rampzalige interview met Diane Sawyer, haar dramatische concert in Brisbane, haar scheiding van Bobby Brown) eindigt Macdonald wijselijk met een korte reprise van haar legendarische optreden in de Merv Griffinshow in 1983 en een prachtige live-uitvoering van I Have Nothing. Opzienbarend, onthullend, maar eerlijk en integer gemaakt. Een meesterlijke, niet te missen documentaire die je niet onberoerd zal laten.

Het uitgangspunt voor deze docu is haar wereldtour van 1999, haar laatste succesvolle tour waarbij camera's Whitney op het podium en achter de schermen filmen. De tour betekende een keerpunt, omdat de slechte verstandhouding tussen haar toenmalige echtgenoot en 'bad boy' Bobby Brown enerzijds en haar boezemvriendin en vertrouweling Robyn Crawford er toe leidde dat Robyn er de brui aan gaf. Deze documentaire toont hoe haar carrière daarna een vrije val maakte en hoe ze uiteindelijk een tragische dood stierf als gevolg van een overdosis, maar richt zich vooral op wat eraan vooraf ging. De rol van haar veeleisende moeder Cissy, haar liefhebbende vader, haar platenmaatschappij die dit meisje uit het getto met de sublieme stem omsmeedde tot het lieverdje van de blanke muziekconsument, de pijnlijke afwijzing door zwarte muziekliefhebbers die haar uitjouwden tijdens de uitreiking van de Soul Train Awards, haar veelbesproken band met Robyn en het controversiële huwelijk met Bobby Brown. Familieleden komen aan het woord, evenals veel mensen die werkzaam waren tijdens de tour van 1999. Het beeld dat ontstaat is er ééntje die Whitney niet volledig vrijpleit van haar ondergang [in openhartige interviews tijdens verschillende fases van haar carrière maakt ze duidelijk dat ze zélf haar grootste vijand is], maar waarin de rol van de familie en de platenbonzen [die allemaal grof geld verdienden aan Whitneys succes] op pijnlijke wijze wordt bloot gelegd. Op het moment dat Whitney hulp nodig had - één van haar bodyguards schreef verschillende noodkreten - lieten ze haar in de steek. Maar het beeld dat uiteindelijk toch het meeste indruk maakt is dat van Whitney in actie, wat mij betreft - en ik dacht er ander anders over voor ik deze docu zag - de meest briljante zangeres die de wereld ooit heeft voortgebracht [alleen Streisand is een concurrent]. Voetnootje: Broomfield is vrijwel niet te zien of te horen, wat zeer ongebruikelijk is.

Anno 2017 zou een film als dit redelijk eenvoudig te maken zijn. Producer Steven Spielberg en regisseur Robert Zemeckis maakten gebruik van robotics, poppenspelers en animators die elke frame apart illustreerden. Bob Hoskins geeft een knappe tour-de-force weg als detective Eddie Valiant die de moord op Marvin Acme [Stubby Kaye] moet onderzoeken. Hoofdverdachte is Roger Rabbit [Charles Fleischer, die de zijn teksten inspraak tijdens de opnames met Hoskins en gekleed was in een hilarisch konijnenpark], omdat Acme kort voor zijn dood gefotografeerd was tijdens handjeklap met Rogers liefje Jessica [Kathleen Turner].

De film is op zijn best wanneer bestaande cartoonkarakters een cameo maken, waarbij de vocale bijdrage van de 79-jarige Mel Blanc van onschatbare waarde is. Roger Rabbit zelf is echter een vrij irritant karakter en de cartoon-actie is te over-the-top om leuk te zijn. Zeker, Bob Clampett stond ook bekend om zijn uitzinnige stijl, maar het geweld en de oorverdovende soundtrack in de proloog van "Who Framed Roger Rabbit" konden mij totaal niet bekoren. Spielberg lijkt hier weinig geleerd te hebben van soortgelijke fouten in "1941", zijn grootste mislukking tot dan toe.

Jimi Cauty en Bill Drummond combineerden de themamuziek van Dr Who met de drums van Gary Glitters ‘Rock and Roll Part 1’, voegden wat samples toe en scoorden onder de naam ‘The Timelords’ een megahit met ‘Doctorin’ the Tardis’. Daarop schreef Drummond het boek ‘The Manual (How to Have a Number One the Easy Way)’. De tegendraadse Drummonds en Cauty veroverden in de jaren daarop de wereld als ‘The KLF’ met hits als “What Time Is Love” en “Justified and Ancient” voor ze op bizarre wijze een einde maakten aan hun project en van de aardbodem leken te zijn verdwenen. Aan de hand van archiefbeelden en reconstructies (met Tim Ireland als Jimi Cauty en Luke Ireland als Bill Drummond) ontdekken we het volledige verhaal achter dit recalcitrante duo dat de wereld van kunst in de breedte op haar grondvesten wilde schudden. Ruim 25 jaar later is het verhaal minstens zo relevant als toen en fascinerend is het zeker.

Ik kreeg een paar jaar geleden kaartjes voor een optreden van Jett Rebel in Eindhoven en mijn indruk was dat we te maken hebben met een begaafde muzikant die een rockster probeert te spelen. Deze openhartige documentaire bevestigt dat beeld, maar maakt ook duidelijk dat die act voortkomt uit een diepgewortelde onzekerheid. Jelte Tuinstra voelt zich namelijk alleen lekker als hij Jett Rebel kan zijn en dat kan hij alleen als hij muziek maakt in de studio of op het podium. We zien Jelte vlak voor en na optredens worstelen met zichzelf en woedend worden omdat hij niet begrijpt waarom hij dat positieve gevoel als Jett Rebel niet langer kan vasthouden. Zelden is de voor vele sterren herkenbare worsteling tussen hun ware persoon en hun publieke imago zo treffend weergegeven, maar het gebrek aan persoonlijke ontwikkeling op dat punt doet je verlangen naar meer aandacht voor andere aspecten van Jeltes leven en carrière.

Nadat hun moeder [Nicole Theriault] in coma raakt bij een autoongeluk, komen Pim [Sutatta Udomsilp] en Putt [Mac Nattapat Nimjirawat] voor het eerst oog in oog te staan met hun opa [Sompob Benjathikul] en oma [Tarika Tidatid]. Die melden dat zij Pim en Putt in huis nemen en daar hebben de jongvolwassen Pim en Putt blijkbaar geen bedenkingen bij. Die komen pas wanneer hun ouders zich grillig gaan gedragen. Familiegeheimen spelen een sleutelrol in deze weinig geloofwaardige, maar goed geacteerde en intrigerende psychologische thriller.

Bij een schietpartij op 24 februari 2006 in Riverside kwam Crystal Theobald om het leven. Hoewel er snel een verband werd gelegd met lokale bende 5150 werd er in eerste instantie niemand gearresteerd. Aangespoord door Crystals moeder zette nichtje Jaimie haar kennis van MySpace in om een catfish-operatie te beginnen om de identiteit van de moordenaar te achterhalen. Truecrimedocumentaire is opmerkelijk omdat de familieleden van het slachtoffer zelf een strafblad hebben en door verrassende wendingen. Munk heeft bovendien oog voor de voorgeschiedenis van de dader(s) en zorgt daarmee voor waardevolle nuance.

De scenarist van Meet The Parents draaide de rollen om voor deze romantische komedie. Ned [Bryan Cranston] en Barb Fleming [Megan Mullally] maken via een rampzalig Skype-gesprek met hun dochter Stephanie [Zoey Deutch] kennis met haar vriend Laird Mayhew [James Franco], een uiterst eigenzinnige en sociaal onbeholpen multimiljonair. De Kerstdagen vormen het decor voor de eerste samenkomst waarbij met name Ned al snel concludeert dat Laird totaal ongeschikt is voor zijn dochter. Een hoop komische perikelen en misverstanden later komt het uiteindelijk toch nog goed. Dit mag weliswaar voorspelbaar zijn, maar de vier hoofdrolspelers leveren uitstekend werk af en er zijn voldoende geslaagde momenten, waaronder een doorlopende grap rondom Kaley Cuoco (The Big Bang Theory).

Hikari [Keita Ninomiya] is een weeskind met een passie voor gaming en heeft een enorme verzameling aan oude consoles en computer games. Zijn favoriete games is ‘We Are Little Zombies’ en aangezien hij de verteller is van dit verhaal kiest regisseur Nagahisha voor een visuele stijl die aansluit op dat van een 80s PC Game. En dus zijn er lage resoluties, felle kleuren en zien we de kinderen soms lopen in overhead shots die de ouderen zich nog wel kunnen herinneren. Die visuele stijl maakt dit tot een unieke en eigenzinnige visuele beleving, maar het verhaal van Hikari en drie andere weeskinderen die een band oprichten en een media-sensatie worden met het liedje ‘We Are Little Zombies’ (overigens bepaald niet geweldig gezongen) is veel te mager en leent zich beter voor een korte film.

Littlehampton, West Sussex, kort na de Eerste Wereldoorlog. Nadat ze voor 19e keer een brief heeft gekregen waarin ze voor de verschrikkelijkste dingen wordt uitgemaakt, besluit Edith [Olivia Colman] op aandringen van haar conservatieve vader [Timothy Spall] aangifte te doen bij de politie. Wanneer Edith haar buurvrouw Rose [Jessie Buckley], een levenslustige, luidruchtige Ierse immigrant, aanwijst als de schuldige, is dat genoeg voor de politie om Rose vast te zetten in afwachting van een onderzoek. Alleen “Woman” Police Officer Gladys Moss [Anjana Vasan] is de enige die opmerkt dat er geen enkel concreet bewijs is, maar ze wordt genegeerd. Uiteindelijk roept ze de hulp van een aantal vrouwen in het dorp in om te achterhalen hoe de vork in de steel zit. Seksuele discriminatie, solidariteit onder vrouw, de macht van patriarchaat en de gevolgen voor de sociale en seksuele moraal zijn thema’s komen aan bod. Buckley is perfect als de vrijgevochten Rose en Hugh Skinner bij vlagen hilarisch als de even seksistische als onbekwame agent Papperwick. Ook Joanna Scanlan scoort als de eigenzinnige Ann. Colman en Spall gaan te nadrukkelijk voor komedie, waardoor de belangrijke onderliggende boodschap meermaals verloren gaat.

Vervolg op Wicked verliest zichzelf zo nu en dan in visueel spektakel en heeft te veel (vaak bombastische liedes). Het verhaal geeft echter op slimme wijze een duistere wending aan The Wizard Of Oz en Jeff Goldblum is subliem als ‘The Wonderful Wizard’. Madama Morrible [Michelle Yeoh] verspreidt leugens over ‘Wicked Witch’ Elphaba [Cynthia Erivo] en spant ‘Good Witch’ G(a)linda [Ariana Grande] en Fyero [Jonathan Bailey] voor haar propagandakarretje met een spectaculair huwelijksfeest. Voor Elphaba is dat de ideale gelegenheid om Oz [Jeff Goldblum] te ontmaskeren als een bedrieger. Ironisch genoeg dreigt Elphaba’s zus Nessarose [Marissa Bode] roet in het eten te gooien. Onnodig lang, maar vooral de tweede helft steekt goed in elkaar.

Prequel op The Wizard Of Oz onthult dat Glinda [Ariana Grande], de goede heks uit het Noorden, en Elphaba [Cynthia Erivo], de kwaadaardige heks uit het Westen, in het verleden goede vriendinnen waren. Vanwege haar groene huidskleur is Elphaba vanaf haar aankomst op Shiz University het mikpunt van spot. De grootste pestkop is (ironisch genoeg) G(a)linda, een arrogante ijdeltuit die na een hol gebaar van empathie op eens Elphaba’s beste vriendin wordt. Wanneer Elphaba tot haar grote verbazing een uitnodiging krijgt van The Wizard Of Oz [Jeff Goldblum] vraagt ze G(a)linda om met haar mee te gaan. Het bezoek is de eerste stap richting de onvermijdelijke splitsing die in deel 2 verder vorm krijgt. Het budget van ongeveer $ 150 miljoen is voornamelijk besteed aan kostuums, make-up en de indrukwekkende sets. Maar het eerste deel is vooral gebakken lucht met overbodige, bombastische liedjes die vooral jonge kijkers met een beperkte aandachtspannen wakker moeten houden en de volwassenen een goed moment bieden voor een plaspauze. Erivo is prima in de hoofdrol en Goldblum is perfect gecast als de excentrieke Wizard. Grande komt minder goed uit de verf en Chu’s figurantenregie ligt er wat dik bovenop (iedereen zit constant met wijd open mond naar Elphaba te wijzen). Pas wanneer de actie zich verplaatst naar Oz komt het verhaal op gang en ontstaan de contouren voor wat een duister (en hopelijk beter) vervolg lijkt te worden.

Wanneer François Cliquot [Tom Sturridge] plotseling overlijdt, ontstaat een familiestrijd over zijn wijngaarden. Formeel komen die in handen van zijn weduwe Barbe Nicole [Haley Bennett], maar een groep mannen onder leiding van François’ vader Philippe [Ben Miles] heeft er geen vertrouwen dat ze in staat is om van de wijngaard een succes te maken. Omdat hij juridisch geen poot heeft om op te staan, accepteert hij de situatie zoals hij is in afwachting van een incident waarmee hij alsnog zijn gelijk kan halen. Die dient zich aan wanneer Barbe Nicole een relatie krijgt met Louis Bohne [Sam Riley] die een belangrijke adviserende rol krijgt. Eén van de vele recente films over vrouwen die glazen plafonds breken. Een verzorgde productie met fraai camerawerk, maar het verhaal is te voorspelbaar om te beklijven.

Onevenwichtige vertolkingen en teveel demagogische dialogen in dit relevante sociale drama met goed spel van Marwaha als Aasia, een Indiaanse vrouw die al maanden tevergeefs probeert verklaring te krijgen dat haar spoorloos verdwenen echtgenoot is gestorven zodat ze formeel een deel van zijn bezittingen over kan nemen. De behandelende bureaucraat [Ajay Chourey] chanteert haar in feite: zij kan de verklaring binnen 24 krijgen als ze de bezittingen van haar man verkoopt. Aasia weigert en dat komt haar duur te staan. Een schrijnend portret van de extreme rechtsongelijkheid tussen mannen en vrouwen in de Indiase maatschappij met een cast die vrijwel uitsluitend bestaan uit amateurs.

Eén cruciale twist in dit thrillerdrama (het idee dat Harry zijn eigen dood in scène heeft gezet om er met de weduwe van één van zijn handlangers vandoor te gaan) is erg ongeloofwaardig, maar verder is dit een geniaal geacteerde en voortreffelijk geregisseerde film waarin het plezier 'm vooral zit in de details. Wie denkt dat dit slechts een heistfilm is, slaat de plank volledig mis. Centraal staan de weduwen van een groep criminelen die tijdens een poging miljoenen te roven van Jamal Manning [Bryan Tyree Henry], die dat geld nodig heeft om campagne te voeren tegen Jack Mulligan [Colin Farrell], de zoon van de politieke dinosaurus Tom Mulligan [Robert Duvall], die vastbesloten is de macht in het stadsdistrict van zijn vader over te nemen. Jamal stuurt zijn broer Jatemme [Daniel Kaluuya in een onvergetelijke rol] af op Veronica [Viola Davis], de weduwe van Harry Rawlings [Liam Neeson] die de roof organiseerde. Veronica moet binnen een maand zorgen dat Jamal de twee miljoen die hij heeft verloren terug betalen, of anders... Veronica heeft echter geen bezittingen. Haar enige hoop is het plegen van een roof die Harry tot in detail blijkt te hebben uitgewerkt in een notitieboekje. Daarvoor zoekt ze de hulp in van de weduwen van Harry's omgekomen handlangers.
McQueen neemt sowieso veel hooi op zijn vork, maar weet soms ook op slinkse wijze sociaal commentaar in zijn film te verwerken. Eén van de beste scènes uit de film is het moment waarop Jack Mulligan na een speech met zijn assistente naar huis rijdt. Er volgt een heel gesprek, maar de camera laat niets van dat gesprek zien. McQueen richt de camera op de omgeving en toont zo op treffende wijze een schrijnende realiteit: twee minuten nadat Mulligan een armoedige wijk heeft verlaten, rijdt hij door een villawijk en stopt zijn auto voor de poort van Mulligans imposante woning. De cast is over de hele linie uitstekend, ook Lukas Haas als een klant van escortgirl Alice [Elizabeth Debicki] en Alan Ruck in een klein rolletje als de weduwnaar van een architecte. Maar geniet vooral Daniel Kaluuya, die nauwelijks iets zegt maar met kleine gebaren en handelingen elke scène steelt. Let goed op wat hij doet tijdens Harry's begrafenis, maar ook tijdens een onvriendelijke onderonsje op de bowlingbaan. Robert Duvall blijkt ook op zijn 87e zich nog vol overgave op een rol te kunnen storten! Een absolute Oscarfavoriet!

Een slimme titel voor een (niet waargebeurd) verhaal over Joe Castleman [Jonathan Pryce] die in 1992 de Nobelprijs voor de literatuur in ontvangst mag nemen. Een bekroning van een indrukwekkende carrière waarop zijn echtgenote Joan [Glenn Close] minstens net zo trots is. Maar tijdens hun reis naar en verblijf in Stockholm, waar de uitreiking plaats vindt, blijkt niet alles rozengeur en maneschijn. Vooral wanneer journalist Christian Bone [Christian Slater] wat lastige vragen begint te stellen, neemt de onderlinge spanning tussen Joe en Joan toe.

Het scenario van Joan Anderson, gebaseerd op het gelijknamige boek van Meg Wolitzer, legt middels een aantal flashbacks (met Harry Lloyd en de sterk debuterende Annie Starke als respectievelijk de jonge Joe en Joan) bloot wat de reden is voor de scheurtjes in hun relatie. Het acteerwerk in deze verzorgde productie is prima, maar hoewel het scenario goed is opgebouwd is het nauwelijks verrassend en daardoor niet erg meeslepend.

Acht 16-jarige vrienden brengen een zomer door waarin ze proberen snel veel geld te verdienen, eerst met (expliciet getoonde) pornoscenes en later door de meiden in de groep als hoeren te laten werken. Want ja, dat doen zestienjarigen natuurlijk. Het feit dat één en ander zeer slecht afloopt voor één van hen lijkt een laffe smoes om de verwerpelijke moraal van deze vrienden te compenseren, maar het zelfbeklag in de ontknoping is de bevestiging van het nihilisme van de karakters en van deze film. Roept zeer akelige herinneringen op aan de slechtste films van Harmony Korine.