Widow of Silence (2018)

Hoofdprijs (Canvas award) en "The behind the scène" award op het MOOOV filmfestival 2019.

Te zien op Canvas op 17 april.

Onevenwichtige vertolkingen en teveel demagogische dialogen in dit relevante sociale drama met goed spel van Marwaha als Aasia, een Indiaanse vrouw die al maanden tevergeefs probeert verklaring te krijgen dat haar spoorloos verdwenen echtgenoot is gestorven zodat ze formeel een deel van zijn bezittingen over kan nemen. De behandelende bureaucraat [Ajay Chourey] chanteert haar in feite: zij kan de verklaring binnen 24 krijgen als ze de bezittingen van haar man verkoopt. Aasia weigert en dat komt haar duur te staan. Een schrijnend portret van de extreme rechtsongelijkheid tussen mannen en vrouwen in de Indiase maatschappij met een cast die vrijwel uitsluitend bestaan uit amateurs.

Vond dit wel best een interessant en beklijvend onderwerp voor een film. Moest me vaak oriënteren dat het over India (Kashmir) ging en niet Pakistan of Afghanistan al was dat ook niet zo belangrijk. Het gaat er hem om dat machtsmisbruik en corruptie een zware rol spelen en dat je in dit geval als burger vaak met je rug tegen de muur staat.

Ons kent ons, en het principe van geven en nemen, wordt hier wel erg vrij geïnterpreteerd waarbij je je op de duur zelfs afvraagt of jij het wel bent die zo onredelijk is. Ik denk dat de rechtsongelijkheid verder gaat dan louter tussen mannen en vrouwen. Die kan gerust doorgetrokken worden tussen een (inhalige lokale) overheid en een burger tout court. Al zal het vrouw zijn niet helpen wellicht ...

Prima setting waarbij ik steeds met veel belangstelling kijk hoe men leeft, hoe men zich verplaatst, wat de culturele gebruiken zijn ... Goede rol ook van Ajay Chourey. Verrassend einde ook waarbij de vrouw/burger ook hier weer aan het korste eind zal trekken...

De poëtische beelden van die wanhopige vrouw - ook haar dochtertje ontsnapt niet aan de machteloosheid - , tegenover het verplicht nummer van de dagelijkse grenscontoles met de pittige en vaak rake dialogen in de taxi, allerlei toestanden hekelend in een soort zwarte humor, en vooral het onmeedogend, afstandelijk en op allerlei profijt uitzijnde gedoe van de ambtenarij maken indruk.

Het negeren van de rechten van de vrouw in een van corruptie druipende maatschappij, leidt naar een keihard slot waarin Aasia zich zelf niet meer is...

Droog stukje wereldcinema. Er zit weinig positivisme in deze film. Het is allemaal miserie, tristesse, corruptie en ongeluk, maar dan zonder melo gebracht en met uitmuntend camerawerk. Over de provincie Jammu & Kashmir hoor je nauwelijk iets in het nieuws, maar er is daar al decennialang een conflict tussen islamitische separatisten en de Indische centrale regering die gedwongen verdwijning als drukkingsmiddel gebruikt. Dat is zowat het vertrekpunt van de film. Omdat niemand weet of die ontvoerden nog leven krijgt de echtgenote een status van half-weduwe. In de film probeert Aasia al jarenlang een overlijdensakte te krijgen van een corrupte ambtenaar, omdat ze hiermee haar leven kan verderzetten (hertrouwen, staatsuitkering). Anderzijds hoopt ze nog steeds dat haar man nog leeft en betaalt bij gelegenheid informateurs (meer waarschijnlijk oplichters) om iets over hem te weten te komen. Het draait vervolgens wat anders uit met een best geslaagde twist op het einde. Het is duidelijk dat een vrouw zonder man niet veel voorstelt in deze samenleving.

Belangrijke problematiek, met gepaste dramatiek en esthetiek verfilmd.