Meningen

Busstra spreekt met tienermeisjes die overlevende zijn van seksueel misbruik en met hulp van jeugdzorg proberen hun leven op de rails te krijgen. De titel geeft aan dat het onderwerp nog steeds taboe is en dat verklaart mede waarom Busstra de meisjes alleen van achteren filmt. Het feit dat we de expressie in hun gezichten niet kunnen zien is één reden waarom dit meer geschikt was geweest als radiodocumentaire. Bovendien is het trauma nog zo vers en zijn de meisjes nog zo overmand door emoties dat ze onvoldoende in staat zijn om die emoties in een breder perspectief te plaatsen waardoor het vrij oppervlakkig blijft.

Een zeldzame miskleun van Van der Oest, al is dat vooral te danken aan het scenario van Nicolette Steggerda die teveel haar best doet om niemand op de teentjes te trappen in deze reconstructie van de treinkaping bij Wijster door een groep Molukse jongeren. Eén van de passagiers is een journalist [Jaap Spijkers] die een affaire heeft met een collega [Anniek Pheifer] en uiteraard tot inkeer komt. Gerson Oratmangoen probeert de rol van de kaper met een hart van goud enige glans te geven, maar van de angst en spanning die de gegijzelden gevoeld moet hebben weet Van der Oest niets over te brengen op de kijker.

Antwerpen, 1942. Wil(fried) [Stef Aerts] en Lode [Matteo Simoni] worden door hum commandant [Jan Bijvoet] klaargestoomd voor hun eerste werkdag als Gendarmes die niet het publieke belang dienen, maar dat van de bezetter. Ze werken onder het motto van de laatste regel ‘Ik Zag Twee Beren’. Op hun eerste dag eist een SS-er [Pit Bukowski] dat ze hem begeleiden naar het huis van een Joodse familie die hij zwaar mishandelt. Lode weigert zwijgend toe te kijken en schiet hen te hulp. In de schermutseling die volgt door Wil de SS-er. Wil en Lode verbergen het lijk, maar moeten al snel de gruwelijke gevolgen van hun daad onder ogen zien. Vanwege hun positie zijn ze zeer bruikbaar voor een verzetsgroep, die Joden tijdig waarschuwt voor aanstaande razzia’s. Verfilming van het gelijknamige boek van Jeroen Olijslagers waarin de scheidslijn tussen goed en fout net zo vaag is als in Paul Verhoevens Zwartboek. Geregisseerd met veel gevoel voor tijd en sfeer en Mielants bevat enkele indrukwekkende momenten, maar Wils motieven zijn vaag en Aerts laat diens emoties iets te duidelijk zien waar dat niet zou moeten (kunnen). Andere minpunten zijn de karikaturale Duitsers en een vrij absurd romantisch subplot.

Een jonge vrouw [Reese Witherspoon] is bezig met een pelgrimstocht over de Pacific Crest Trail, een pad van meer dan 4000 kilometer van Mexico via onder anderen de Sierra Nevada naar Canada. Meevallers, tegenslagen en ontmoetingen met omwonenden en medewandelaars roepen herinneringen op aan haar verleden waarin vanzelfsprekend haar vader [Thomas Sadoski], haar moeder [Laura Dern] en haar jongere broer [Keen McRae] een sleutelrol spelen. Aan de hand van flarden aan herinneringen ontvouwt zich Cheryls voorgeschiedenis en krijgen we meer inzicht in wie ze was. Verfilming van de biografische roman van Cheryl Strayed geeft Witherspoon een van de beste rollen uit haar carrière (met o.a. een Oscarnominatie als resultaat) ook al is Cheryls achtergrondverhaal wat aan de melodramatische kant.

Luc Enting en Dick Harrewijn zijn verantwoordelijk voor de prachtige, regelmatig zelfs indrukwekkende natuurbeelden in deze technisch sublieme documentaire. Een dikke pluim voor het geluidsontwerp van Andel Rongen en de muzikale score van Matthijs Kieboom. Een imposant, breed scala aan diersoorten passeert de revue en daarmee heeft deze film werkelijk alle ingrediënten voor een voortreffelijke educatieve documentaire. André van Duin blijkt bovendien een bijzonder prettige vertelstem te hebben en had zich hier gemakkelijk kunnen profileren als de Nederlandse David Attenborough - echt waar!

Helaas kwam er iemand op het idee om de film te dramatiseren - a la Chimpanzee - en die beslissing is de doodsteek voor al het talent achter de camera en de microfoon. De film is op traditionele wijze gestructureerd rondom de vier jaargetijden, beginnend met de naderende winter. Paul King en Guido Lippe schreven het erbarmelijke scenario waarin ze het (volkomen logische) gebrek aan verhaallijn tevergeefs proberen te compenseren met een smakeloze combinatie tenenkrommende, vaak kinderachtige humor en dubbelzinnigheden. Wanneer Van Duin het heeft over 'de barre kou' op de Veluwe, beginnen de wenkbrauwen te fronsen. Maar wanneer hij beweert dat 'burlen' [de lokroep van een edelhert] "hetzelfde is als brullen, maar verkeerd gespeld", begint het hoofdschudden. Dan is het nog wachten op een dromerig everzwijntje genaamd... [ drumroll]... DROMIE! Maar ho, dan hebben we nog niet eens gehad over de 'kroonjuwelen' en u mag drie keer raden wat hier bedoeld wordt met 'het bestijgen van het erepodium!' Het scenario is van een beschamend niveau en ik zou Luc Enting willen oproepen om een DVD-versie te maken met een 'alternate commentary track' en zelf een tekst te schrijven die de makers (zeker ook André van Duin], de kijkers maar vooral ook de dieren zelf het respect geeft dat ze verdienen.

Statham krijgt een zeldzame kans om iets van zijn acteertalent tentoon te spreiden, maar het scenario is uiteraard zo ingericht dat hij vooral genoeg aanleidingen krijgt aangereikt om vervelende gastjes de harses in te slaan. Deze keer neemt hij het op tegen Danny DeMarco die verantwoordelijk is voor de verkrachting van Holly [Dominik García-Lorido] die hem een lesje wil leren. Dat laat DeMarco natuurlijk niet zomaar over zijn kant gaan. Stathams personage heeft gokprobleem en kampt met een trauma dat hem zo nu en dan verlamd. Voor Statham-begrippen is er dus sprake van diepgang en dat maakt dit iets minder routinematig dan zijn meest knokfilms.

Als tiener schiet Makwa [Michael Greyeyes] klasgenoot James Wolf [Colton Knaus] dood en dwingt hij zijn boezemvriend Ted-O [Julian Gopal] om het lichaam te verbeteren. Dertig jaar later is Makwa een succesvol zakenman en heeft Ted-O een lange celstraf uitgezeten. Ted-O beslist op eigen houtje zijn aandeel in James’ verdwijning op te biechten bij James’ moeder. Dit trage, maar goed geacteerde en bij vlagen intrigerende misdaaddrama toont wat dit voor gevolgen heeft voor de twee voormalige boezemvrienden en hun familie. Hoewel Jesse Eisenberg een belangrijke spil vormde in de marketing van deze film, heeft hij slechts een klein en niet al te relevante bijrol als Makwa’s vriend en collega Jerry.

Werkelijk verschrikkelijke romantische komedie boordevol die clichématige Ierse folk en plaatjes van het Ierse landschap maar zonder aantrekkelijke karakters of een ook maar enigszins boeiend verhaal. Verteller is de oude Tony Reilly [Christopher Walken] en het draait om de families Muldoon en Reilly en de manier waarop Rosemary Muldoon [Emily Blunt] en Anthony Reilly [Jamie Dornan] jarenlang rondjes om elkaar lopen voordat ze eindelijk voor elkaar vallen. Dornan heeft nul charisma en er is dan ook geen enkele chemie tussen hem en Blunt in deze tenenkrommende verzameling clichés.

Door een paar nullen als gevolg van een administratieve fout, erft Eva [Shirley Maclaine] 5 miljoen dollar van haar pas overleden echtgenoot. Na een vergeefse poging om de fout recht te zetten, besluit ze samen met haar pas gescheiden beste vriendin Maddie [Jessica Lange] de zaak op zijn beloop te laten en de bloemetjes eens flink buiten te zetten. Met alle voorspelbare gevolgen van dien - en Demi Moore in een bijrolletje als Eva’s dochter. Met 3 Oscars en 12 nominaties op zak, is het geen totale verrassing dat MacLaine en Lange het middelmatige scenario weten te redden van de ondergang. Ze hebben niks meer te bewijzen en wekken de indruk het gewoon leuk te vinden samen een film te maken. Voor fans is dat zeker geen bezwaar, maar geef deze dames een fatsoenlijk scenario en je hebt goud in handen. Appeltje, eitje. Toch?

Het moet BP en het havengebied van Rotterdam en Moerdijk toch wat steekpenningen gekost hebben om de journalistieke ziel van voormalig nieuwslezer Sacha de Boer te kopen voor deze hypocriete, sneue en belabberde natuurdocumentaire. De Boer schreef zelfs mee aan de stompzinnige teksten die suggereren dat ‘wilde dieren’ uitstekend gedijt tegen de achtergrond van afvoerpijpen, trein-, auto- en vrachtverkeer, troosteloze industrielandschappen en niet te vergeten de vergif spuiende fabrieksschoorstenen. De filmmakers willen ons doen geloven dat de dieren die zij hebben gefilmd verblijven in het Rotterdamse havengebied omdat het daar zo fijn is. Regelmatig horen we dat het havengebied ‘volledig in dienst van de mens’ is gebouwd en dat ‘de mens’ af wil van ‘fossiele middelen’. Allemaal eufemismen die bevestigen dat BP en het havengebied doen wat Himmler en Speer deden aan het eind van WO II: een poging om alle “misstanden” uit het verleden af te kopen door zich voor te doen als potentiële redders der mensheid en hoeders van de natuur. e dierenverhalen over 'paringsrituelen' en zoektochten naar voedsel komen de genreliefhebbers toch onderhand ook de neus uit?! Dan is er ook nog een softjazzscore van Eric Vloeimans met buitengewoon irritante trompetten. En als de naam van de regisseur verwart, kijk dan na afloop even goed wie de muzikaal adviseur was! Ook dát stinkt naar de misdaad! D

Een waardeloos script met talentloze acteurs die hun dialogen vaak onverstaanbaar uitspreken, maar de incompetentie van de regisseur is ook zeer nadrukkelijk te zien in de continuïteit. Uiteraard gaat het hier om leden van een motorbende die een serie knullige overvallen plegen en een racer die zich laat inlijven als chauffeur. Niet dat hij snel hoeft te rijden, want het gaat allemaal op z'n elfendertigst. Dat is niet alleen belachelijk, maar ook stomvervelend, alhoewel deze film in licht bedwelmde toestand mogelijk zo slecht is dat er een zekere amusementswaarde valt te ontwaren. Het is mij niet gelukt...

Muzikaal drama over Rose-Lynn Harlan [Jessie Buckley], een jonge vrouw die moet kiezen tussen haar verantwoordelijk als moeder van twee kinderen (een dochter van 8 en een zoon van 5) en de jacht op een droomcarrière als country-zangeres in Nashville. Ze is net vrijgekomen uit de gevangenis wegens een drugsdelict en haar moeder [Julie Walters] is - begrijpelijk - sceptisch over de toekomst van haar dochter. Rose-Lynn weet een baantje te bemachtigen als schoonmaakster bij Susannah [Sophie Okonedo], die Rose-Lynns talent bij toeval ontdekt en Rose-Lynn stimuleert om haar droom na te jagen.

Vrij formulematig verhaal bloeit op door Buckleys levendige vertolking en het prima werk van de altijd uitstekende Julie Walters. Regisseur Tom Harper weet bovendien op subtiele, maar effectieve wijze de fluctuaties in de relatie tussen Rose-Lynn en haar kinderen op visuele wijze over te brengen. En wie ooit een bezoek wil brengen aan Glasgow, doet er goed aan een bezoekje in te plannen aan Glasgow's Grand Ole Ory.

Biografie van Flannery O’Connor [Maya Hawke], een eigenzinnige schrijver die al op jonge leeftijd schrijft over de vervreemding van de gelovige, landelijke omgeving waarin ze is opgegroeid. Ze is 27 jaar wanneer in 1952 haar debuutroman Wise Blood, waarin de gedesillusioneerde hoofdrolspeler een “Kerk Zonder Christus” opricht. Deze uitdagende film gebruikt een vertelstructuur die overeenkomt aan dat van O’Connor. Het scheppingsproces van enkele van de korte verhalen die O’Connor schreef worden verbeeld met haar moeder Regina [Laura Linney] in de rol van een van de protagonisten. Een gewaagde, uitdagende film waarbij het helpt als je bekend bent met het werk van O’Connor, of als je John Hustons verfilming van ‘Wise Blood’ uit 1979 hebt gezien. Ethan Hawke bewijst zichzelf opnieuw als regisseur en Linney zet een van haar beste acteerprestaties neer.

Ada [Kate Beckinsale] heeft haar carrière als militair en huurling jaren geleden opgegeven om te zorgen voor haar dochter [Isabelle Moxley]. Ze keert terug in de misdaadwereld, omdat haar broer [Rasmus Hardiker] diep in de schulden zit bij ongure types. Met haar voormalige handlangers Curtis [Bailey Patrick] en Roman [Lewis Tan, tevens love interest] verzint ze een plan. Dat wordt gedwarsboomd door mensen die met Ada nog een appeltje te schillen hebben. Vlotte, goed verteerbare actienonsens zoals we gewend zijn van Beckinsale.

Geïnspireerd door de natuurdocumentaires van Jacques Cousteau, stortte Peter van Rodijnen zich op de duiksport. Inmiddels is hij een ervaren onderwaterfilmer en werkte hij onder anderen met Mark Verkerk. De documentaire over het leven in de Noordzee bevat vele mooie plaatjes (inclusief de traditionele “schattige” zeehondjes) maar weinig nieuws. De rommelige structuur doet vermoeden dat Verkerk werkte zonder scenario. Het commentaar is duidelijk gericht op kinderen, dus volwassen kijkers zijn gewaarschuwd. Van Rodijnens timing en intonatie zijn bovendien belabberd. Het laatste deel (over windmolens en de terugkeer van een bijzondere vissoort in Denemarken) is het meest interessant.

Mooie beelden maken nog geen mooie film. Dit is een samenraapsel van prachtig beeldmateriaal dat wordt ontsierd door oppervlakkige teksten ("Krijg nou wat!" "Kijk uit!" "Oei oei!" "ja hoor!") en een soundtrack vol nietszeggende liedjes die aanleiding vormen tot een mini-videoclip. Er is een poging gedaan om één en ander van samenhang te voorzien door een kat rond te laten lopen op de plaatsen in Amsterdam waar de plaatjes zijn geschoten, maar het is een doorzichtige montagetruc. De film geeft wél een interessant beeld van hoe de natuur gebruik maakt van menselijke vervuiling om te overleven en het opvallend hoe onopvallend deze beesten zich een weg banen door Amsterdam. De beste momenten? De rat en de pizza, de reis van een nest eendenkuikens naar de gracht, de fiets en de rivierkreeft en niet te vergeten de woonplaats van de slechtvalk!

Voor een studieproject ontwierp Jordan Walker-Pearlman zijn oom en filmster in ruste Gene Wilder aan een diepte-interview. Aan de hand van die gesprekken, gastoptredens in praatprogramma’s, archiefopnames van co-sterren als Mel Brooks en Richard Pryor en filmfragmenten schetst Smith een boeiend portret van een man die net zo’n complexe persoonlijkheid had als het personage waarmee de meeste mensen hem (terecht) associëren: Willy Wonka.

Grotendeels Fries gesproken romantisch drama waarin boerin Jukes [Dette Glashouwer] door een hardnekkig defect aan haar motor het gevoel heeft dat ze niet kan ontsnappen aan haar routineuze leven. Wanneer haar motor het weer eens begeeft krijgt ze een lift van Joan [Suzan Boogaerdt], een wereldse nieuwkomer in de omgeving voor wie haar boot de weg naar vrijheid is. Als geboren Fries kan ik enorm genieten van de weidse landschappen van mijn moederland en kan ik Glashouwers gestuntel bij de (overigens bijzonder lastig geschreven) speech tijdens een huwelijksjubileum wel vergeven. Maar net als het leven op het Friese platteland kabbelt het allemaal rustig voorbij, zonder grote emotionele pieken of dalen. Typisch Fries, zou ik zeggen, en in het dagelijks leven is daar niets mis mee. Maar het maakt deze film wel een tikje gezapig.

Op het eerste gezicht lijken Jerry [Jake Gyllenhaal] en Jeanette Brinson [Carey Mulligan] gelukkig getrouwd en heeft hun 14-jarige zoon Joe [Ed Oxenbould] niets te klagen. Maar wanneer Jerry zijn baantje bij de plaatselijke golfclub verliest en zijn trots hem er van weerhoudt om ander werk te accepteren komt het huwelijk onder grote druk te staan, zeker wanneer Jerry zich zonder overleg aanmeldt bij de vrijwillige brandweer om een grote bosbrand te bestrijden. Dat werk levert vrijwel geen inkomen op, bovendien zal Jerry lange tijd van huis zijn. Niet alleen moet Joe met lede ogen de afbrokkeling van het huwelijk van zijn ouders toezien, hij wordt ook een pion in het steekspel tussen beide ouders.
De trailer roemt het werk van Mulligan van Gyllenhaal, maar hoewel zij prima werk afleveren is Oxenbould de absolute ster van dit familiedrama, daarbij geholpen door de indrukwekkende regie van Paul Dano. Joes lichaamstaal geeft op subtiele, maar effectieve wijze gestalte aan wat hij denkt en voelt, terwijl hij zich vaak gedwongen voelt om het tegenovergestelde te zeggen. Dano maakt regelmatig verrassende, maar intelligente keuzes in zijn shotselectie, onder anderen wanneer Joe op het punt staat een bus in te stappen. Het enige minpunt is dat Jeanettes keuze om een affaire aan te gaan met een veel oudere (en bepaald niet aantrekkelijke) weduwnaar niet geloofwaardig is.

Wanneer Prue [Peyton Elizabeth Lee] tegen de waarschuwingen van haar ouders [Jake Johnson, Maya Erskine] met haar babybroertje Mac [Arthur Knight] op pad gaat tijdens het oppassen, komt dat haar duur te staan. Mac wordt opgepikt door een moord kraaien, die hem brengen naar het verboden Ondoordringbare Woud. Met de nerdige Curtis [Jacob Tremblay] in het kielzog weet Prue zich toegang te verschaffen tot het woud. Ze vindt een magische wereld vol pratende dieren en ontdekt dat de ontvoering van haar broertje kan resulteren in de verwoesting van deze wereld. Wanneer Prue en Curtis elkaar uit het oog verliezen, moeten ze op eigen houtje hun weg vinden. Visueel vaak verbluffend en te gewelddadig voor kleine kinderen, maar dit blinkt vooral uit in de verrassend authentieke manier waarop personages reageren. Een verademing tussen de meer formulematige Pixar/Disney-producties, met bijrollen van o.a. Awkwafina, Richard E. Grant, Charlie Day, Mahershala Ali, Angela Bassett en Amandla Stenberg.

Andrew Steele was stafschrijver bij Saturday Night Live toen Will Ferrell zich aansloot bij het programma. De twee zijn naar eigen zeggen al 27 jaar goede vrienden. Een paar jaar geleden kondigde Andrew aan dat hij voortaan als vrouw met de naam Harper door het leven ging. Will en Harper besluiten de gevolgen voor hun vriendschap te testen door een roadtrip door het land te maken. Voor Harper – die als Andrew onbevreesd stad en land afreisde – is dat een kans om zijn angsten over publiekelijk als vrouw verschijnen te overwinnen. Voor Will een kans om te ontdekken in hoeverre Harpers persoonlijkheid is gewijzigd vergeleken met Andrew. Geeft ook een aardig inkijkje in het dagelijks leven van een beroemde Amerikaan die zich in het openbaar begeeft. Openhartig, educatief, vermakelijk, maar ook erg vermakelijk portret van vriendschap door dik en dun.

Stephen Fry is zonder meer een charismatische persoonlijkheid en geboren verhalenverteller, maar het verhaal van Willem Arondé en Frieda Belinfante, die zich tijdens De Bezetting inzetten om Joden uit handen van de Nazi’s te houden, is bepaald niet openbarend. Scenarist Rik Carmichael had waarschijnlijk tot doel duidelijk te maken dat homoseksuele helden uit de geschiedenis zijn geschreven, maar er is veel meer aandacht voor de platgetreden paden van De Bezetting. Ik geef toe: ik heb onlangs nog ‘De Bezetting’ van Lou de Jong gezien, dus het kan best zijn dat het voor mij meer gesneden koek is dan voor anderen. Voor mensen die niet of veel minder bekend zijn met de vaderlandse oorlogsgeschiedenis valt hier misschien nog wel uit te leren.

In 1307 heerst de Oostenrijkse koning Albert [Ben Kingsley] over Zwitserland dat niet in staat zich te verzetten zolang de verschillende bevolkingsgroepen zich niet verenigen. Maar door de wreedheid van commandant Gressler [Connor Swindells] en de heldendaden van William Tell [Claes Bang] komt de Oostenrijkse heerschappij onder grote druk te staan. Een gewapende opstand is onvermijdelijk zolang Tell nog leeft. Goed locatiewerk en enkele degelijke actiescènes zijn onvoldoende compensatie voor het overbevolkte scenario en de vaak belabberde dialogen. Kingsley en Pryce hebben weinig te doen in deze rommelige film waarin de beroemde scène met de appel en de kruisboog uiteraard een prominente plaats inneemt.

Tim [Will Forte], Jane [Alessia Cara] en hun tweelingbroertjes Barnaby A & B [Seán Cullen] zijn het extreme egoïsme van hun vader [Martin Short] en moeder [Jane Krakowski] zo beu dat ze een manier vinden om van hen af te komen. Ze ontdekken al snel dat het niet meevalt om op eigen benen te staan, ook al omdat ze voor hun impulsieve, pasgeboren zusje Ruth [Brian Drummond] moeten zorgen. Ricky Gervais is de verteller en er zijn belangrijke rollen voor Maya Rudolph en Terry Crews in deze drukke lach-of-ik-schiet animatie vol komische archetypes die het gebrek aan originele ideeën bevestigen.

Nicolas Cage levert met enige regelmaat bagger af, maar dit spant werkelijk de kroon. Cage zegt niets, kijkt dreigend, soms met een zonnebril, drink energy drinks, danst tijdens het flipperen en rekent ondertussen op bloederige wijze af met allerlei figuren in dierenkostuum in het voormalige kinderspeelpaleis uit de titel. Het heeft allemaal iets te maken met één of andere vloek, wat verklaart waarom de plaatselijke sheriff [Beth Grant] niet zit te springen om op onderzoek uit te gaan, maar het is volstrekt belachelijk... en niet op een grappige manier. Er lopen ook nog wat fotomodellen rond, maar ik ben alweer vergeten wat het nu is van hun aanwezigheid. De slechtste film uit Cages carrière... tot nu toe!

De toerismesector in San José zal wellicht wél kunnen leven met deze poging de legende rondom de plaatselijke toeristische attractie te voorzien van hernieuwde wereldfaam. Sarah Winchester [Helen Mirren] is de erfgename van het Winchester-imperium dat groot werd met de productie van de even beroemde als beruchte Winchester-geweren die o.a. een sleutelrol speelden in de Amerikaanse Burgeroorlog. Haar huis in San José is uitgegroeid tot een groteske mengelmoes van allerlei stijlen, het gevolg van communicatie die Sarah zou hebben met geesten van mensen die slachtoffer van de Winchester-geweren werden. Het is aan Dr Eric Price [Jason Clarke] om vast te stellen of er werkelijk geesten waren in huize Winchester, of dat het Sarahs hersenspinsel is waardoor ze niet in staat is om leiding te geven aan het bedrijf.

Krakende deuren, onverklaarbare geluiden, een spookachtig liedje en een keur aan nepschrikeffecten: deze film heeft het allemaal. De film is goed geproduceerd getuige de gedetailleerde sets en het camerawerk is verzorgd, maar het enige angstaanjagende aan deze verzameling clichés is dat Helen Mirren haar reputatie te grabbel heeft gegooid aan dit minder dan middelmatig griezelgevalletje.

Jeremy Renner speelt Cory Lambert, een agent in dienst van 'Fish & Wildlife' die tijdens een zoektocht naar een poema die het op vee heeft gemunt in het besneeuwde, ijskoude Indianenreservaat 'Wind River' in Wyoming, stuit op het ernstig mishandelde lichaam van Natalie, de beste vriendin van zijn dochter die drie jaar geleden stierf, een gebeurtenis die Cory niet heeft weten te verwerken en waardoor de relatie met zijn Indiaanse vrouw [Julia Jones] ernstig is bekoeld. De jonge FBI-agente Jane Banner [Elizabeth Olsen] neemt het onderzoek en hoopt op steun vanuit de FBI, maar wanneer de lijkschouwer vaststelt dat de kou de officiële doodsoorzaak is moet ze zelf op onderzoek. Ze roept de hulp in van Cory, die het gebied als geen ander kent, en de plaatselijke Indiaanse politie.

Renner en Olsen zijn prima in de hoofdrollen, maar de film komt langzaam op gang en ontbreekt enige spanningsopbouw waardoor de gewelddadige climax niet de dramatische impact heeft die het zou moeten hebben. James Jordan speelt bovendien zijn schurkenrol als Dennis Hopper 'on speed'. Gil Birmingham heeft de sterkste momenten van de film als Martin, de vader van het slachtoffer en Nick Cave levert een waardevolle muzikale bijdrage in een intrigerende, maar niet helemaal geslaagde thriller.

De titel doet vermoeden dat dit een lofzang is op de vrouw die tijdens Nelson Mandela's gevangenschap het publieke gezicht van de ANC was en al die tijd tot de belangrijkste strijders tegen Apartheid en het racistische bewind in Zuid-Afrika vocht. Het eerste deel lijkt dat te bevestigen, zeker wanneer die gebeurtenissen aan bod komen die haar reputatie onherstelbaar beschadigden. Winnie richtte 'FC Mandela United' op als een soort jongerentak van de ANC, maar al snel verschenen er berichten dat mannen in de trainingspakken van de club op grote schaal misdaden pleegden. Dit is waar deze documentaire interessant wordt, want regisseur Pascale Lamche introduceert hier niemand minder dan Vic McPherson, het toenmalig hoofd van Stratcom, die zeer open is over de manier waarop Stratcom de media beïnvloedde in een poging de geloofwaardigheid van Winnie Mandela volledig af te breken. Met zichtbare trots stelt hij vast dat Stratcom daar in is geslaagd. Zelfs in zoverre dat niemand minder dan Desmond Tutu - de belangrijkste Afrikaanse spirituele leider en één van de meest gerespecteerde mensen ter wereld - haar tijdens de openbare verhoren van de Truth And Reconciliation Commission smeekte (!) om haar excuses aan te bieden voor 'things that went wrong', een verraad dat Winnie hem nooit heeft vergeven.

Deze documentaire werpt voor velen een nieuw licht op één van de meest controversiële publieke figuren van haar generatie en hoewel Winnie en één van haar dochters - niet de meest geloofwaardige bronnen - wat te vaak aan het woord zijn, daagt het in ieder geval uit om je eens verder te verdiepen in de geschiedenis van Stompie Moeketsi en de getuigenis van Katiza Cebekhulu.

Met een speelduur van 53 minuten (+ 10 minuten aftiteling) is het verhaal wat aan de magere kant, maar wat zou ik gelukkig zijn als elke animatiefilm 53 minuten had die net zo leuk zijn. De bewoners van The 7 Acre Woods slaan de handen ineen wanneer Eeyore [Bud Luckey] zijn staat is kwijtgeraakt. Iedereen doet een (vergeefse) poging om een geschikte nieuwe staart te vinden en de bijbehorende prijs (een pot honing, wat anders?) te winnen, totdat Owl [Craig Ferguson] een brief vindt waaruit blijkt dat Christopher Robinson [Jack Boulter] is ontvoerd door ‘The Backson’. Tijd voor een reddingsactie! Een traktatie voor jong en oud vol hilarische momenten en heerlijke liedjes en de aangename vertelstem van John Cleese. Hoogtepunten: het fraai vormgegeven “The Backson Song”, Tigga’s “It’s Gonna Be Great” en Piglets pogingen om zijn vrienden uit een valkuil te redden.

Sensationele titel, zeer teleurstellende uitwerking. In de proloog is het vijf jaar geleden dat Christopher Robin [Nikolai Leon] het 100 Acre Wood heeft verlaten voor een studie en keert hij terug om zijn verloofde [Maria Taylor] kennis te laten maken met zijn vriendjes van weleer. Maar Winnie-The-Pooh [Craig David Dowsett] en Piglet [Chris Cordell] zijn waanzinnig geworden door honger, hebben Eeyore opgegeten en geven Christopher Robin bepaald niet het warme onthaal waar hij op rekende. In feite gaat het om zes meiden die een tijdje verblijven in de buurt van het bos en geheel volgens recept op routinematige wijze worden afgeslacht door gemaskerde gastjes. Waar zijn Uil, Kanga, Roo en vooral Tigger als je ze nodig hebt? Dit had vele malen leuker kunnen zijn als de schrijvers in staat waren geweest om Pooh en Piglet wat ironische oneliners te geven. Helaas: ze zeggen geen woord. Cynische zakkenvullerij.