Whitney: Can I Be Me (2017)

Vanaf donderdag 18 mei in de bioscoop (Periscoop Film)

whoa nick broomfield

Nick Broomfield.... die man zou voor mij een hele goede reden zijn om deze docu over te slaan.

Sterke documentaire. Ongebruikelijk voor Nick Broomfield: hij is zelf in de film nergens te bekennen. Verfrissend! Het verhaal van la Houston wordt met compassie gebracht. Er wordt verder gekeken dan hoe er tot nu toe naar haar is gekeken: 'talentvolle zangeres gooit egoistisch alles weg voor drugs'.

Wat gebeurt er met een jong meisje die in de bizz terecht komt en ten prooi valt aan alle gevaren van de muziek industrie. Haar familie en vrienden die op haar teren.Die niet meer kijken naar wat is het beste voor Whitney. Rehab? Nee joh, dan kan ze niet meer touren!

Whitney die als zwart meisje uit de ghetto wordt gekneed en gepresenteerd als een Miss America like prinses met gladde popmuziek voor de 'blanke' markt. Wanneer haar platen te 'zwart' klinken, de platenbaas haar terug de studio in stuurde om het opnieuw te doen en dit keer mainstream te klinken.

Whitney komt uit een religieus gezin met een strenge moeder. Vermoedens over haar biseksualiteit zou er aan hebben bij gedragen dat Whitney zich altijd anders voor moest doen dan ze was, niet alleen als performer maar ook als mens. Haar vriendschap en volgens sommigen 'relatie'met haar beste vriendin en assistent Robyn zorgt ervoor dat Whitney constant in tweestrijd is met zichzelf en haar opvoeding.Op beeld zie je haar moeder Cissy er ronduit voor uitkomen dat ze haar dochter absoluut niet zou hebben geaccepteerd als zij lesbisch zou zijn geweest.

Wanneer zij haar redding vind in Bobby Brown kijkt iedereen raar op. Hij zou haar 'verpest' hebben. Echter blijkt dat Whitney al lang voor Bobby geen lieverdje was: drugs speelde al een rol in haar leven sinds haar tienerjaren(dankzij broerlief). In Bobby Brown vond ze acceptatie. Echter de combinatie van deze 2 personen pakt voor beiden niet goed uit. Brown was veelal jaloers op het succes van zijn vrouw en hij staat in haar schaduw. Zijn reactie is om met de danseressen van zijn vrouw te slapen en op haar onzekerheid in te spelen met gemene beledigingen.

Je ziet ook Whitney als artiest tijdens haar tour uit 1999. Hoe zij live 'I Will Always Love You' eruit wringt en alles geeft is weergaloos om te zien. Haar stem behoort absoluut tot de beste uit de muziekgeschiedenis.

Er is veel beeldmateriaal gebruikt geschoten tijdens haar tour in 1999. Backstage beelden laten haar zien als een grappige vrouw, vol warmte en liefde. Een beeld dat je niet vaak hiervoor hebt gezien van de zangeres. Maar je ziet ook een vrouw die altijd twijfelt aan zichzelf, of ze goed genoeg is. Die vecht tegen haar verslavingen, maar niet op kan tegen de druk van de muziekindustrie en voor iedereen een bron van inkomst is. Een echte muziekfilm maar deze film is ook vooral een harde les.

Niet een titel die ik perse in de bios wil zien, maar op Netflix oid pak hem graag een keer mee. Bovenstaande enthousiasmeert wel!

Ik ken die Nick Broomfield niet, noch zijn eerdere docu's. Is dat gek?

Het uitgangspunt voor deze docu is haar wereldtour van 1999, haar laatste succesvolle tour waarbij camera's Whitney op het podium en achter de schermen filmen. De tour betekende een keerpunt, omdat de slechte verstandhouding tussen haar toenmalige echtgenoot en 'bad boy' Bobby Brown enerzijds en haar boezemvriendin en vertrouweling Robyn Crawford er toe leidde dat Robyn er de brui aan gaf. Deze documentaire toont hoe haar carrière daarna een vrije val maakte en hoe ze uiteindelijk een tragische dood stierf als gevolg van een overdosis, maar richt zich vooral op wat eraan vooraf ging. De rol van haar veeleisende moeder Cissy, haar liefhebbende vader, haar platenmaatschappij die dit meisje uit het getto met de sublieme stem omsmeedde tot het lieverdje van de blanke muziekconsument, de pijnlijke afwijzing door zwarte muziekliefhebbers die haar uitjouwden tijdens de uitreiking van de Soul Train Awards, haar veelbesproken band met Robyn en het controversiële huwelijk met Bobby Brown. Familieleden komen aan het woord, evenals veel mensen die werkzaam waren tijdens de tour van 1999. Het beeld dat ontstaat is er ééntje die Whitney niet volledig vrijpleit van haar ondergang [in openhartige interviews tijdens verschillende fases van haar carrière maakt ze duidelijk dat ze zélf haar grootste vijand is], maar waarin de rol van de familie en de platenbonzen [die allemaal grof geld verdienden aan Whitneys succes] op pijnlijke wijze wordt bloot gelegd. Op het moment dat Whitney hulp nodig had - één van haar bodyguards schreef verschillende noodkreten - lieten ze haar in de steek. Maar het beeld dat uiteindelijk toch het meeste indruk maakt is dat van Whitney in actie, wat mij betreft - en ik dacht er ander anders over voor ik deze docu zag - de meest briljante zangeres die de wereld ooit heeft voortgebracht [alleen Streisand is een concurrent]. Voetnootje: Broomfield is vrijwel niet te zien of te horen, wat zeer ongebruikelijk is.

Hoef ik niet te zien, er is al genoeg leedvermaak over deze vrouw verspreid. Even cashen van iemands problemen, walgelijk!

Ik blijf haar toch altijd zien als de fantastische zangeres en artiest die ze was, met die fenomenale stem. Haar problemen zijn haar zaak niet de onze.

Helemaal prima dat je dat vindt, maar haal dan wel die stem weg, want dat klopt natuurlijk niet. Ik kijk films met Steven Segal niet, maar dat geeft me niet het recht om al z'n films een negatief cijfer te geven.

Je mag idd vinden wat je je vindt, al snap ik er met de beste wil van de wereld niet veel van, dát je er zo tegenaan kijkt. Stemmen op ongeziene films is echter wel een no-go.

John MiltonAmy hetzelfde verhaal, het klopt dat het prive leven van een beroemdheid tegenwoordig breed uitgemeten wordt in de pers en iedereen daar van kan meesmullen. De problemen zijn onderdeel van iemands leven maar alleen maar publiekelijk geworden door sensatiezoekers enz. Het doet er eigenlijk niet toe vind ik het heeft niets meer te maken met de artiest in mijn ogen.

Waar het in mijn ogen puur om gaat bij een artiest is het werk dat hij/zij voortbrengt, de kunst.

Het andere gaat ons eigenlijk natuurlijk niets aan en weet ook zeker dat Amy en Whitney niet blij zouden zijn geweest met documentaires die zogenaamd gemaakt zijn om iemands levensverhaal te vertellen, maar zich wel nadrukkelijk op een sensationele manier ook richten op de prive problemen van iemand. En dat dat tegenwoordig normaal wordt gevonden dat vind ik dan weer niet normaal. Het is zo dat mensen tegenwoordig het idee hebben dat ze het recht hebben alles te weten over iemands prive leven als hij/zij bekend is. Als dat dan ook nog op een commerciele manier wordt verkocht dan vind ik dat gewoon niet netjes, in welke context het dan ook gebracht wordt. Maar er zullen ook weer mensen zijn die er anders over denken en dat is ook hun goed recht.

In het geval van Amy is echt het tegenovergestelde waar; die docu liet juist zien dat ze niet de persoon was die de media ons wilden doen geloven. Ik heb alleen maar nóg meer bewondering voor haar gekregen.

Whitney ken ik minder en de docu heb ik niet gezien, maar ik kan me voorstellen dat er bij haar in mindere mate een soortgelijk verhaal verborgen is/was. Ik 'ken' haar ook vooral als drugskikker, wat vast niet geheel terecht is.

Langdradige roddel docu over Whitney & Bobby, die best veel leden wat natuurlijk erg was. Maar (jammer genoeg voor de doc) heel saai waren ondanks de crack-cocaine. Periode 2000-2012 bleef nagenoeg buiten beeld.

Vond deze docu wat "braaf"

Echt schokkende beelden ( die we toch wel allemaal gezien hebben) worden hier niet getoond,zodat lijkt alsof de hele verslaving wel meeviel.

Ook miste ik het grote succes/ een compilatie van al haar hits.

Een stukje " Greatest love" en vervolgens ging het gelijk naar "I always love you"

niks van " All at once, so emotional, saving all my love, didn't we almost, one moment in time... "

hoe dan ook, ik miste wel stukjes zodat je herinnerd word welke hits ze wel allemaal niet had.

in vergelijking tot Amy vond ik de echte tragedie eigenlijk weggedoezeld.

Maar terecht dat het een van de beste zangeressen ooit was.

Toch mis je dan een hoop

Goede docu maar wat hierboven al werd gezegd, mis ik ook: juist wat meer geweldige hits. Moeten niet vergeten wat voor moois ze heeft achtergelaten. Punt eraf daarvoor maar toch een behoorlijke kijk in het korte leven van Whitney Houston.

Dat is niet gek. Veel van zijn documentaires zijn voor (commerciële) TV gemaakt en zijn onderwerpen zijn niet direct aansprekend voor Nederlands publiek. 'Kurt & Courtney' is waarschijnlijk zijn bekendste film, maar die is door toedoen van Courtney Love niet (of nauwelijks?) in Nederland te zien geweest. Maar Britse documentairemakers als Louis Theroux en Stacey Dooley zijn ongetwijfeld door hem beïnvloed en wellicht ook Michael Moore. Ik heb deze in mijn collectie, maar ik ben dan ook een fan! The Nick Broomfield Documentary Collection [DVD]: Amazon.co.uk: Kurt Cobain, Sarah Palin, Aileen Wuornos, Nick Broomfield, Joan Churchill: DVD & Blu-ray

Altijd vreselijke muziek gevonden maar damn, wat een stem... Het is duidelijk te zien dat op gegeven moment de familie van Houston niet meer mee wilde werken aan deze documentaire (de interviews met hen houden namelijk op gegeven moment gewoonweg op), maar waarschijnlijk is dat uiteindelijk een zegen geweest. Regisseur Nick Broomfield laat het archiefmateriaal grotendeels voor zich spreken en weet het tragische relaas redelijk boeiend in beeld te brengen. Soms wat van-de-hak-op-de-tak en subtiel gaat hij ook nu weer niet te werk, maar de opkomst en ondergang van een wereldster is in ieder geval wel fascinerend.

Het is naar wat haar is overkomen en wat ook erg is is dat haar dochter een paar jaar na Whitney's dood op dezelfde manier werd aangetroffen, vervolgens maanden in coma lag en uiteindelijk ook overleed.

Voor zowel moeder als dochter eeuwig zonde.

Mooie docu van een vrouw die het eigenlijk heel zwaar heeft en niet van de 'verboden' middelen af kan blijven. Wat een prachtige zangeres was het toch en wat een zielig levensverhaal.

Bedankt movieritch voor je geschreven text......beter verwoorden kan ik het niet!!!! Gisteravond op netflix gekeken en vond het een mooie docu.wat de film vooral laat zien is dat deze vrouw een ongelooflijk talent had en een dijk van een stem,maar zoals zo Vaak ook met haar demonen worstelde.4 stars.

Zo is het maar net

Deze documentaire over Whitney Houston focust zich vooral op de val van de ster, wat vooral werd ingezet na haar laatste wereldtournee in 1999. Ik had meer de artieste gezien. Dat verdient ze wel, en ik hoop dat ze niet enkel herinnert wordt door haar drugsgebruik of haar turbulente relatie met Bobbi Brown. Ze is de zangeres met de meest awards aller tijden, verkocht meer albums dan pakweg The Rolling Stones, U2 en Bruce Springsteen. Met een legendarische stem die heerlijke nummers maakte, maar de hits dateren al van de 80's en de 90's. Na die bewuste tour van 1999 dat veel in beeld komt hier, bleef het succes ook weg. Een documentairemaker moet geen dingen wegsteken en je mag gerust kritisch zijn, maar zeker bij overleden sterren mag je van mij gerust iets rooskleuriger zijn (zolang je de waarheid weergeeft) om vooral een ode te brengen aan de artiest en de muziek vooraan te zetten. Dat sommige familieleden en haar trouwe vriendin Robyn niet of amper aan de documentaire wilden meewerken zegt misschien wel genoeg.

In 2018 kwam Whitney (2018) uit, een nieuwe documentaire die wel gedragen werd door de familie. Benieuwd of die film het beter doet. Al moet ik zeggen dat deze 'Can I be me' voor het gedeelte van gevallen ster, wel boeiend was. Alleen ben ik nog meer geïnteresseerd in de zangeres Whitney Houston. Wat ze voor mij veel meer was dan enkel de junkie van de laatste dikke 10 jaar van haar leven.

Ik heb niets met de muziek van Whitney Houston maar omdat je weet dat het slecht afloopt is haar levensverhaal boeiend omdat je nieuwsgierig bent naar waar het mis gaat. En de documentaire weet ook te leveren: we leren dat wat Whitney aan de drugs bracht – behalve het geijkte van een jong meisje dat snel beroemd en rijk werd – te maken heeft met dat ze als lichtgetint meisje in een zwarte wijk werd gepest en dat ze seksueel is misbruikt door een vrouw waardoor ze haar hele leven in een identiteitscrisis heeft gezeten. De ironie is dat die onduidelijkheid van of iemand zwart of blank, man of vrouw, homo of hetero zo’n beetje de grondslag vormt van pop en sterrendom, maar in de zwarte omgeving van Whitney werd die ambiguïteit niet gewaardeerd. Die omgeving was sowieso giftig omdat iedereen aan de drugs was, op haar parasiteerde waarbij haar man jaloers was en ze haar dochter van haar vervreemdde. De film weet het allemaal als een spannende film te vertellen en Whitney op ontroerende wijze te verheffen tot een tragische popheld.

Heftige en volledige documentaire die je meesleurt van het triomfantelijke begin tot het diep trieste einde van een kleurrijk talent. We zien Whitney als tiener, pop idool en uitendelijk als drugs verslaafde inclusief aftakeling. De verhalen van ex bandleden en andere betrokkenen geven het complete beeld van een roerig diva leven. Tenenkrommend is de verschijning van ex Bobby Brown die enkel maar gecensueerde verhalen beschrijft. Het is juist hij en Whitneys vader die de zangeres weten te breken en eigenlijk naar de ondergang leiden. "Whitney" is daarmee een eerlijk en oprecht portret geworden die daadwerkelijk het hele verhaal verteld. 4*