Meningen

Voor wie Airplane! (1980) heeft gezien is het waarschijnlijk onmogelijk deze thriller over de kaping van een vliegtuig te zien zonder onbedoeld in de lach te schieten. Niet alleen lijkt hoofdrolspeelster Yvette Mimieux opvallend veel op Julie Hagerty, er zijn ook shots die letterlijk lijken te zijn gekopieerd in Airplane! En toch hebben we niet te maken met Clarence Oveur, Viktor Basta en Roger Murdock, maar met Hank O'Hara [Charlton Heston], Harold Shaw [Ross Elliott] en John Bimonte [Ken Swofford]. Wanneer een passagier ze wijst op een dreigement dat met lippenstift op de spiegel in de dames-WC is geschreven, staat de crew voor een dilemma: hoe serieus moeten ze dit dreigement nemen?

Niet onaardige kapingsfilm die echter te duidelijk leentjebuur probeert te spelen bij Airport (1970), maar hoewel het een aantal ondersteunende karakters introduceert richt het scenario van Stanley R Greenberg, dat gebaseerd is op de roman van David Harper, zich al snel volledig op het kapingsdrama. Dat levert een aardige finale op met een aantal spannende momenten, zeker wanneer de bemanning te maken krijgt met Russische gevechtsvliegtuigen die hun vliegtuig dreigen neer te schieten. Wie nog niet veel van dit soort films heeft gezien, zal dit waarschijnlijk iets beter kunt waarderen.

Omdat er een onderzoek loopt naar het handelen van politieman Asger Holm [Jakob Cedergren] bij een incident, is hij door zijn meerderen van de straat gehaald. Hij werkt nu tijdelijk met tegenzin bij de alarmcentrale. Wanneer hij een telefoontje krijgt van een geëmotioneerde vrouw, concludeert hij al snel dat de vrouw is ontvoerd. Het is aan Asger om ervoor te zorgen dat zijn collega's op straat zo snel mogelijk de auto waarin ze zit kunnen lokaliseren en tegenhouden.

Een conceptfilm die volledig gefilmd is vanuit het perspectief van Asger. Cedergren geeft een sublieme vertolking in een film waarin hij niet alleen moet reageren op de informatie en de gebeurtenissen aan de telefoon, maar ook op subtiele wijze gestalte moet geven aan de karakterontwikkeling die plaatsvindt als het scenario van regisseur Gustav Möller en Emil Nygaard Albertsen steeds meer laagjes van zijn persoonlijke verhaal onthullen. De vele twists houden de spanning erin, maar het is niet voldoende voor 85 minuten. Tien minuten minder en dit was waarschijnlijk een meesterwerk geweest, maar dit is sowieso een knap staaltje minimalistische cinema.

Bij aankomst op het verjaardagsfeestje van Terry [Donald Faison] in een luxe appartementencomplex in Los Angeles vertelt Elaine [Scottie Thompson] haar vriend Jarrod [Eric Balfour] dat ze zwanger is. In de kleine uurtjes na afloop van het feest vallen buitenaardse wezens de stad aan en ontvoeren ze mensen door ze met felblauwe lichten te hypnotiseren. Leuk voor een spelletje “Waar heb ik dit meer gezien?”, want dit is een samenraapsel van elementen uit eerdere SF-thrillers verwerkt in een suf plot met bordkartonnen personages. De special effects zijn erg wisselvallig van kwaliteit, maar het bizarre einde geeft dit een bescheiden campfactor.

Een stompzinnig verhaal, een krankzinnig plot en bordkartonnen karakters betekenen dat deze film bij voorbaat al niet te redden is. Een groep zwaarbewapende, zeer onguur ogende en beruchte criminelen weet zonder problemen de 96e etage van 'de veiligste wolkenkrabber ter wereld' te bereiken en steekt die etage in de fik met een zak voor brandbaar materiaal dat ze ongemerkt mee naar binnen hebben weten te slepen. Het is volstrekt logisch dat de politie één hoofdverdachte heeft: Will Sawyer [Dwayne Johnson] natuurlijk, want zijn vrouw en kinderen zijn de enige bewoners van die etage! En hoe lang zou een man met een kunstbeen erover doen om de top van een flatgebouw te bereiken en vervolgens een hijskraan te beklimmen - niet via de trap overigens - tot ongeveer de 100e etage? Van enige logica is hier geen enkele sprake en dat leidt vaak tot hilarisch slechte momenten, ook al omdat de gehele cast het allemaal bloedserieus neemt! Goddank zijn er een paar duizelingwekkende 'stunts' (hoewel het natuurlijk allemaal met CGI is gedaan) en is de finale een aardige hommage aan The Circus (1928) dan wel The Man with the Golden Gun (1974). Het moge duidelijk zijn dat deze film daar op zijn zachtst gezegd niet geheel aan kan tippen...

Harold Lloyds klassieke komedie Safety Last (1923) en de iconische foto ‘Lunch Atop A Skyscraper’ (1932) tonen aan dat het onbeveiligd beklimmen van hoge gebouwen niets nieuws is. Angela Nikolau en Ivan Beerkus behoren tot de vele moderne durfals die sociale media gebruiken om publiciteit voor hun halsbrekende toeren te genereren en kunnen van de inkomsten rondkomen. Op initiatief van Tatiana ontmoeten de concurrenten elkaar. Het resultaat is een samenwerkingsverband en (zo moeten we aannemen) een liefdesrelatie. Deze documentaire volgt het tweetal tijdens het voorbereiden en uitvoeren van wat hun magnum opus mo/et worden: een eerbetoon aan Dirty Dancing op de top van de zwaarbeveiligde Merdeka 118 in Kuala Lumpur. Vol duizelingwekkende beelden (gefilmd met drones en bodycams) die ook het p het kleine mensen met hoogtevrees nachtmerries kunnen bezorgen, maar we zien slechts flarden van de klimpartijen., terwijl ze daar soms uren mee bezig zijn. In tegenstelling tot het Oscarwinnende Man On Wire is er nauwelijks aandacht voor de voorgeschiedenis of de fysieke training. Vooral Angela’s obsessie met de perfecte foto maakt duidelijk dat het bij haar vooral gaat om geld en het bevredigen van haar ego. Het liefdesverhaal doet gekunsteld aan en versterkt alleen maar de indruk dat dit vooral een egoproject is ter meerdere eer, glorie van (en likes voor) de twee protagonisten.

Vlissingen komt er nog bekaaider af dan de kijker in deze ambitieuze, maar afgezaagde en te vaak ronduit dwaze oorlogsfilm. Het is september 1944 en de Nazi’s trekken zich terug op Walcheren waar ze wanhopig proberen de belangrijke vaarroute naar de haven van Antwerpen te verdedigen. Teuntje Visser [Susan Radder] speelt de dochter van de plaatselijke arts [Jan Bijvoet] die dom/naïef genoeg is om te geloven dat zijn zoon [Ronald Kalter] slechts ‘een milde straf’’ zal krijgen nadat hij de dood van enkele Duitse soldaten heeft veroorzaakt. Marinus van Staveren [Gijs Blom] is de laffe Nederlandse soldaat in het Duitse leger die gewond raakt aan het Russische front, zich realiseert dat hij de oorlog gaat verliezen, en dus gewetenswroeging krijgt (hoewel dat aan zijn handelen niet te merken is) wanneer hij nog geen maand later Walcheren moet verdedigen. En we volgen ook nog een aantal Britse soldaten die vrolijk lachend de Noordzee oversteken en zich luidruchtig bezuipen in een afgelegen boerderij in bezet gebied dat ze met kaarsen hebben verlicht. Van Heijningen Jr. dacht blijkbaar dat hij het Nederlandse antwoord op Saving Private Ryan en The Longest Day aan het maken was, maar die vergelijking is aanzienlijk meer dan Een Brug te Ver voor deze goedkope imitatie. Van de vermeend Nederlandstalige dialogen kon ik de helft niet eens verstaan! Zoals de internationale titel duidelijk maakt is dit er eentje om heel snel te vergeten.

15-jarig Frans skitalent Lyz Lopez [Noée Abita] maakt kans om de Olympische Spelen te halen, aldus haar coach Fred [Jérémie Renier], die Lyz en haar moeder belooft zich volledig in te zetten om van Lyz een succes te maken. Fred gaat op den duur zijn boekje te buiten en het feit dat Lyz daar vrij gemakkelijk in meegaat getuigt van een wel erg grote naïviteit. Noch Favier noch Lopez slaagt erin om Abita’s reactie inzichtelijk of begrijpelijk te maken. Het misbruik lijkt daardoor soms meer bijzaak dan hoofdzaak en dat zal niet de bedoeling geweest zijn. Het einde is dan ook gemakzuchtig en onbevredigend. Er zijn wel een paar goed gefilmde skiscènes.

Een variant op On the Waterfront (1954) waarin havenarbeider Solly Potts [Mickey Shaughnessy] zich afzet tegen zijn vakbond die door en door corrupt is. Dat resulteert in een aanslag op zijn leven waarbij hij zwaargewond raakt. Hij heeft zijn vrouw Madge [Jan Sterling] toevertrouwt dat Eddie Cook [Joe Downing] achter de schietpartij zat, maar weigert dat formeel te verklaren tegenover agent Bill Keating [Richard Egan]. Die moet dus op een andere manier aan bewijsmateriaal komen, maar vindt op alle fronten tegenwerking.

Goed geregisseerd drama gebaseerd op ware feiten lijdt onder het matige, houterige spel van hoofdrolspeler Richard Egan. De actiescènes zijn echter goed uitgevoerd en het gebruik van authentieke locaties is een groot pluspunt. Sterling, Shaughnessey en Downing leveren gelukkig prima werk af. De film wordt overigens gestolen door Walter Matthau die met speels gemak afwisselend charmant en meedogenloos is. On The Waterfront maakt meer indruk, maar dit is ook de moeite waard.

Onder druk van zijn moeder [Jo Hartley], gaat Don Wallace [Finn Cole] naar een elitaire kostschool met een bijnaam die aangeeft wat je te wachten staat als je je niet aan de regels van het interne klassensysteem houdt. Don krijgt het al gauw aan de stok met Caspar De Brunose [Jamie Blackley], maar ontdekt ook dat de schooldirecteur [Michael Sheen] een stroman is voor een bedrijf dat zich op het terrein volop bezighoudt met fracking. Samen met kamergenoot Willoughby [Asa Butterfield] en love interest Clemsie [Hermione Corfield] probeert Don te achterhalen wat er werkelijk speelt. Simon Pegg speelt de aimabele toezichthouder en Nick Frost en Margot Robbie hebben amusante bijrolletjes in deze onderhoudende Britse schoolkomedie die verrassende richtingen opgaat.

Universiteitsstudente Lucy [Emily Browning] vindt een baan in een luxueuze horecagelegenheid waar ze flink kan bijverdienen door slapend en bloot op een bed te liggen met mannen op leeftijd die haar niet mogen verminken of penetreren. Veel naakt dus en een hoop hijgerig gedoe, maar het zou me verrassen als je hier ook maar enige logica aan kunt verbinden. Zonderling. En niet op een goede manier

Na jaren van drankmisbruik is bij de gepensioneerde politieagent Roy Freeman [Russell Crowe] Alzheimer vastgesteld. Nu doet hij mee aan een medisch experiment met een middel dat mogelijk de verbroken connecties in zijn hersenen (en daarmee zijn geheugen) kan herstellen. Dan wordt hij via een belangenorganisatie voor gedetineerden benaderd voor een gesprek met Isaac Samuel [Pacharo Mzembe], die mede dankzij Roy 10 jaar geleden bekende verantwoordelijk te zijn voor de dood van dr. Joseph Wieder [Maron Csokas] en binnenkort wordt geëxecuteerd. Isaac beweert onschuldig te zijn en smeekt Roy om de zaak opnieuw te bekijken. Omdat Roy geadviseerd is om zijn hersenen zoveel mogelijk te stimuleren, stort hij zich op de zaak en neemt hij contact op met zijn toenmalige partner Jimmy [Tommy Flanagan]. Een interessante raamvertelling voor een film noir met Laura Baines [Karen Gillan] als de potentiële femme fatale. Stijlvol gefilmd en onderhoudend, maar de uitkomst kwam voor mij in ieder geval niet als een verrassing.

Meer dan 10 jaar nadat Jake [Jason Sudeikis] en Lainey [Alison Brie] elkaar ontmaagden komen ze elkaar weer tegen tijdens een bijeenkomst voor seksverslaafden. Jake is een dwangmatige versierder, Lainey heeft net haar relatie verbroken met Sam [Adam Brody] omdat ze vreemdging met haar oude liefde Matthew [Adam Scott] die zich inmiddels heeft herenigd met zijn ex [Katherine Waterston]. In de hoop dat ze hun seks- en liefdesleven kunnen verbeteren starten Jake en Lainey een platonische relatie. De innemende hoofdrolspelers worstelen met een script dat alle kanten op waait en weinig sympathie oproept voor of inzicht geeft in het gedrag van de hoofdpersonen. Er valt hoe dan ook bijster weinig te lachen.

Een schietpartij bij een mislukte drugsdeal met corrupte politie-agenten leidt tot een kidnapping, een steekpartij, agenten die agenten in de gaten houden en talloze dubbele agenda's. Een hoop onzin, een hoop geknok, een paar achtervolgingen, dit alles zwak geregisseerd waardoor de actie erg onoverzichtelijk en vaak verwarrend is. Maar het vervelendst is wel het constante gewiebel met de camera en de zeer aanwezige pulserende soundtrack: beide middelen waarmee regisseur Bo Odar probeert te verhullen dat het verhaal flinterdun en clichématig is en dat er tussen de actie door eigenlijk niets te genieten valt. Voor beginners in het genre wellicht beter te verhapstukken, maar de kenners van dit genre weten wel beter.

Een ijzersterke cast tilt deze romantische komedie ver boven de middenmaat uit. Hanks en Ryan zijn perfect als respectievelijk Sam, een weduwnaar die berust in zijn lot en een jonge vrouw die na het horen van een anoniem telefoongesprek van Sam - die van de presentator de bijnaam 'Sleepless in Seattle' krijgt - overmand wordt door romantische gevoelens waardoor ze gaat twijfelen aan haar aanstaande huwelijk met de vriendelijke, maar kleurloze Walter [Bill Pullman]. Ross Malinger is te pedant en wijsneuzerig als Sams zoontje Jonah, maar de rest van de acteurs leveren uitstekend werk af. Regisseur Ephron laat echter wel steken vallen tijdens de talrijke muzikale intermezzo's met muziek die te stroperig zijn en daarmee de sentimentaliteit te dik aanzetten. Het verhaal, de karakteriseringen en vooral het charisma van en de chemie tussen Hanks en Ryan maken dit echter meer dan goed.

Op een vrijdagavond besluiten vier verveelde vriendinnen in een slaperig stadje (voor de grap natuurlijk) een video te kijken waarmee ze de Slender Man kunnen oproepen. Dat blijkt natuurlijk geen al te verstandig idee te zijn geweest. Erg goed geregisseerde film weet trekt alle cinematrucs uit de kast en slaagt erin een vrijwel constant gevoel van onbehagen op te roepen. De effectieve score en soundtrack, alsmede de scherp gemonteerde CGI-doembeelden kunnen echter niet verhullen dat er in feite lange tijd helemaal niets gebeurt! Sylvain White verdient wel lof voor hoe hij het matige scenario bijna weet om te zetten in een goede horrorfilm. Maar bijna is niet goed genoeg.

Robinson is in topvorm in deze razendsnelle, knotsgekke farce. Hij speelt de nogal zelfingenomen Remy Marco - het type dat naar zichzelf verwijst in de 3e persoon - die tijdens de drooglegging een fortuin heeft verdiend met zijn bier. Hoewel hij na het einde van de drooglegging doorgaat als legale bierbrouwer lijdt hij enorme verliezen. De oorzaak is simpel: nu bier legaal is wil niemand zijn bocht meer drinken. Het probleem is dat Marco's mannen hem dat niet durven te vertellen! Maar dat is bij lange na niet het enige probleem waar Marco mee te maken krijgt wanneer hij intrek neemt in zijn zomerresidentie!

Hoewel Lloyd Bacon er niet goed in slaagt de film los te maken van zijn toneelmatige wortels, houdt hij het tempo er flink in. Robinson krijgt voortreffelijk tegenspel van Ruth Donnelly die de beste one-liners heeft als Marco's echtgenote die wanhopig probeert de façade van respectabiliteit hoog te houden en volhardt in haar pogingen Marco's handlangers wat manieren bij te brengen. Jane Bryan en

Allen Jenkins spelen hun rol als Marco's brave dochter en diens nietsvermoedende verloofde zonder enige ironie en gezien de idiote situaties waaruit Marco zich probeert te redden werkt dat nog meer op de lachspieren. Hilarisch!

In dit eerbetoon aan de hoogspanningswerkers die in de jaren '30 hun levens riskeren om het platteland te voorzien van elektriciteit speelt Henry Fonda de titelrol. Na veelvuldig aandringen weet Slim een baantje bij de als assistent van een team hoogspanningswerkers te bemachtigen en werkt hij zich (letterlijk en figuurlijk) langzaam omhoog onder begeleiding van zijn ervaren collega Red [Pat O'Brien] met wie hij goede vrienden wordt. Via Red maakt hij kennis met de charmante Cally [Margaret Lindsay] en er springt meteen een vonk over tussen Slim en Cally. Wanneer Cally duidelijk maakt dat ze geen relatie kan hebben met iemand die veelvuldig van huis is en dagelijks zijn nek riskeert, moet Slim een keuze maken tussen wat hij ziet als zijn roeping en de liefde.

Begint als een educatieve (propaganda)film waarin je als kijker te horen en te zien krijgt hoe heldhaftig en hoe belangrijk hoogspanningswerkers wel zijn. Cameraman Sidney Hickox is verantwoordelijk voor de dynamisch gefilmde beelden van hoogspanningswerkers die werkelijk een indrukwekkend geven wanneer de camera ze volgt terwijl ze een hoogspanningsmast zonder enige vorm van beveiliging op- en afklimmen. Het prima spel van Fonda, O'Brien en Lindsay is de andere reden waarom deze film, die de inspiratie was voor Manpower (1941), zeker een kijkje waard is.

Het idee dat de 'Slime People' gedijen bij mist is een handige gimmick om het uiterlijk van deze monsters in ieder geval enigszins te verhullen. Het was dan weer niet zo slim om voor die tijd al te tonen hoe onrealistisch de rubberen pakken zijn, al kan het absoluut nog veel slechter. Het acteerwerk valt ook nog behoorlijk mee, maar het blijft een wat dwaas en vaag verhaal. De wereld vecht een bittere, bloederige strijd met Slime People die uit onze riolen tevoorschijn zijn gekomen. Een sluitende verklaring krijg je niet en over de epische strijd wordt vooral heel veel gesproken. We zien uiteindelijk een handjevol monsters in gevecht met onze helden, alleen is de mist op dat moment zo dik dat het amper te volgen is.

Jay Cavendish [Kodi Smit-McPhee] riskeert zijn leven door in zijn eentje naar het Wilde Westen van Amerika te reizen om zijn grote liefde Rose Ross [Caren Pistorius] te vinden. De ervaren Silas [Michael Fassbender] redt Jay uit een netelige situatie en biedt zich aan als beschermheer. Maar wanneer blijkt dat er een flinke premie is uitgeloofd voor Rose weet Jay niet zeker of hij Silas wel kan vertrouwen. Het verklaart bovendien waarom verschillende mensen, waaronder premiejager Payne [Ben Meldelsohn], zijn pad kruizen. Maclean verruilt genreconventies voor verrassende wendingen en een luchtige toon, maar vervalt nooit volledig in komedie en weet ook nog een opmerkelijke ontknoping neer te zetten. Een even eigenzinnige als vermakelijke western.

Aangekondigd als een remake van de gelijknamige erbarmelijke exploitatiehorrorfilm uit 1982, maar het feit dat we in de proloog al de identiteit van de moordenaar ontdekken is een voorbode van wat er gaat komen. Het scenario van Suzanne Keilly lijkt zich aanvankelijk te voltrekken volgens een lang versleten formule, maar dan volgen de verrassingen zich op in deze vermakelijke horrorfilm die soms wat te nadrukkelijk de draak steekt met de genreclichés maar onder de regie van Esterhazy niet uit de bocht vliegt.

Een horrorfilm over een aantal tienermeisjes dat een pyamaparty organiseert, met een scenario geschreven door een vrouw en een vrouwelijke regisseur. Beide dames schijnen licht feministische trekjes te hebben en dus is het volstrekt logisch dat de tienermeisjes tijdens het douchen vertellen over hun plannen voor het weekend, terwijl de camera de naakte lichamen in close-up filmt, beginnend met de rug, dan pannend naar het achterwerk. En precies volgens de aanwijzingen van regisseur Amy Jones draait de dame in kwestie zich uiteindelijk nog eventjes om voor een titty-shot.

Er loopt overigens iemand rond die een hoopje tieners afslacht met behulp van een boormachine. Een echte flutfilm waar, behoudens de eerder genoemde observaties, werkelijk geen goed woord over valt te zeggen. Ironisch genoeg ronduit slaapverwekkend.

Na de tragische dood van haar vader Peter [Kyle Chandler] wordt Nemo [Marlow Barkley] opgevangen door Philip [Chris O’Dowd], Peters norse broer die weinig kaas heeft gegeten van het opvoeden van een beginnende tiener. Maar in haar dromen klampt Nemo vast aan haar vader door haar avonturen met Flip [Jason Momoa], die Nemo kent van de avontuurlijke verhalen die haar vader over hem vertelde. Barkley en O’Dowd zijn prima in hun rollen, maar Momoa komt over als een tweederangs imitatie van Johnny Depps Jack Sparrow en is eerder irritant dan vermakelijk. En het einde is iets te mierzoet.

Dat het persoonlijke van Sylvester Stallone veel overeenkomsten had met dat van Rocky Balboa, de hoofdpersoon uit zijn doorbraakfilm Rocky (1976), is algemeen bekend. Hoe Stallone het voor elkaar kreeg om zich te handhaven als filmster – tot op de dag van vandaag – vertelt hij in deze boeiende documentaire. Media noemden hem in een adem met Marlon Brando en Al Pacino en Stallone wist dat hij niet aan die verwachtingen kon voldoen. Hij vertelt over de magere jaren die vooraf gingen aan zijn doorbraak, zijn vriendschap met Henry Winkler en hoe hij de rol van John Rambo in First Blood hoogstpersoonlijk bijschaafde. Hij maakt duidelijk waarom hij Rocky VI beschouwt als zijn grootste prestatie, maar kijkt op terug naar zijn slechtste films en het floppen van het ambitieuze (en schromelijk ondergewaardeerde) Cop Land. Een must voor cinefielen en een zeldzame kans om iets van de ware Stallone op te vangen.

Dankzij goed acteerwerk blijkt deze variant op A Simple Plan, waarin een man in geldnood op Prince Edward Island (aan de zuidoostkust van Canada) een klein fortuin vindt en besluit zijn vondst geheim te houden, redelijk overeind De plaatselijke brigadier [Matt Cooke] en zijn nieuwe rekruut [Andrea Bang] ruiken onraad en natuurlijk komt een schimmige figuur [Joel Thomas Hynes] het geld opeisen. De bijzondere setting helpt, evenals Bill McFaddens rol als de eigenzinnige oude zeerot Omer.

Bill Furlong [Cillian Murphy] werkt als kolenboer in een hechte, Ierse gemeenschap. Sinds kort heeft Bill [Cillian Murphy] regelmatig flashbacks naar een traumatische periode uit zijn jeugd. Zijn echtgenote Eileen [Eileen Walsh] merkt dat Bill ergens mee zit, maar Bill laat niets los. Al snel blijkt dat het te maken heeft met een opvang voor verstoten jonge vrouwen dat onder leiding staat van zuster Mary [Emily Watson]. Deprimerend sociaal drama had wel wat humor kunnen gebruiken en gaat bijna ten onder aan het trage tempo. Murphy hoeft weinig meer te doen dan melancholiek voor zich uit te kijken in dit onbevredigende drama dat op ware gebeurtenissen is gebaseerd.

Deze komische animatiefilm doet teveel zijn best om het publiek aan het lachen te maken met de vele slapstickachtige situaties en de overdreven mimiek van de personages. In zijn rol als de televisiemaker die bij toeval stuit op een Yeti moet James Corden zich zelfs verlagen tot het maken van een zinloze, muzikale verkrachting van "Under Pressure" van Queen en David Bowie. Ondanks het aanwezige zangtalent zijn de liedjes sowieso vrij zwak. Maar Smallfoot heeft wel degelijk goede momenten, vooral wanneer we het verschil horen tussen wat er wordt gezegd en wat de ander hoort. De enthousiaste stemvertolkingen maken ook veel goed.

The Pink Panthers werden wereldwijd beroemd/berucht door het plegen van een serie spectaculaire, zeer goed voorbereide berovingen van enkele van de meest prestigieuze juweliers ter wereld. De autoriteiten weten nauwelijks iets over de identiteit van de dieven, behalve dat de leden komen uit voormalige Joegoslavië. Documentairemaker Havana Marking weet twee insiders over te halen om hun verhaal te vertellen, onder voorwaarde dat ze al animaties op het scherm verschijnen. Hun verhalen geven niet alleen een beeld van hoe deze juwelenbende opereert, maar ook hoe hun persoonlijke geschiedenis en die van hun land hen motiveerde om op deze manier hun geld te verdienen.

Het was sowieso erg moeilijk om met deze inslag een visueel onderhoudende documentaire te maken en Marking kan dan ook niet voorkomen dat er veel gesproken woord en relatief weinig visuele ondersteuning is. Echter, de archiefbeelden van de juwelenroven, de verzorgde animatie en de inzichtelijke getuigenissen van de insiders maken dit toch tot een boeiend relaas.

Met haar is Dwayne Johnson bijna onherkenbaar als Mark Kerr, een voormalig worstelaar die van 1997 tot 2000 actief was in Mixed Martial Fighting, toen dat nog een twijfelachtige reputatie had. Johnson stort zich vol overgave op deze zeldzame kans om zich te bewijzen als dramatisch acteur. Hij levert uitstekend werk af en heeft in Emily Blunt (als Kerrs vriendin Dawn Staples) een fijne sparringpartner. Het scenario is jammer genoeg behoorlijk afgezaagd. Verschillende MMF-sterren verschijnen in bijrollen. De Nederlands-Amerikaanse Bas Rutten speelt zichzelf en de echte Mark Kerr verschijnt in de epiloog. Onderhoudend, maar oppervlakkig.

Psychiatrische verpleegkundige Rose Cotter [Sosie Bacon] is diep verontrust nadat twee patiënten kort achter elkaar op gruwelijke wijze een einde maken aan hun leven. Omdat ze bij het meest recente “incident” aanwezig was denken zowel haar meerderen als de onderzoekende detectives dat ze in de war is wanneer ze begint te geloven dat de doden het gevolg zijn van een vloek. En dat ze zelf het volgende slachtoffer zal zijn! Haar rest dan ook geen andere mogelijkheid dan zelf op onderzoek te gaan in de hoop een uitweg te vinden. Finns scenario is gebouwd rondom een interessant basisidee. Hij slaagt er dan ook in om een onheilspellende sfeer te wekken met enkele effectieve schokmomenten, maar het verhaal is slecht uitgewerkt en de verklaring voor de moorden is onzinnig en oninteressant.

Een jaar nadat ze onder invloed een auto-ongeluk veroorzaakte waarbij haar vriend [Ray Nicholson] om het leven kwam, bereidt popster Skye Riley [Naomi Scott] zich voor op een comeback. Onder druk van haar moeder [Rosemarie DeWitt] en manager [Raúl Castillo] verbijt ze de fysieke en mentale pijn die ze voelt om de loodzware repetities door te komen. Om de pijn te bestrijden, vraagt ze hulp aan Lewis [Lukas Gage]. Die slaat in Skyes bijzijn volledig door en na een sinistere glimlach maakt hij een einde van zijn leven. Volgens de overlevering (zie Smile) is de verantwoordelijke demon nu overgegaan naar Skye die dan hooguit nog een week kan overleven en zich ondertussen steeds grilliger gaat gedragen. Skye weet dat ze hulp nodig heeft, maar niemand lijkt haar serieus te willen nemen. Superieure sequel met een scherpe satirische ondertoon en een overdonderende acteerprestatie van Scott.