Meningen

Schrijver Ellison Oswalt [Ethan Hawke] is gespecialiseerd in sinistere verhalen over ware misdaden maar heeft slechts één groot succes op zijn naam staan. Na een aantal minder goed ontvangen boeken (en een sinistere mediarel) verhuist Ellison met zijn gezin naar een woning met een sinister verleden. Wanneer hij een aantal filmrollen met sinister beeldmateriaal vindt, besluit hij dit niet met de politie te delen zodat hij de beelden zelf goed kan bestuderen. Een sinistere sfeer en goed werk van Hawke, maar afgezien van een enkele plaagstoot gebeurt er gedurende 100 van de 103 minuten niets sinisters. In feite is alleen de soundtrack sinister.

Er is weinig frustrerender dan een horrorfilm die zoveel goeds te bieden heeft, maar de plank uiteindelijk toch net mis slaat. De film bevat vele gruwelijke snuff-movies, die absoluut effect zouden hebben gehad als er maar geen muziek onder was gezet! Er zijn ook absoluut andere goede schrikeffecten, maar als daar steeds een luid geluidseffect onder zit, voel je je meer belazerd dan daadwerkelijk geschokt. Jammer, want dit had zomaar een goede horrorfilm kunnen zijn.

In de jaren 30 verschijnt de zwaargehavende Sammie Moore [Miles Caton] met een ogenschijnlijk onherstelbaar beschadigde gitaar in de kerk van zijn vader [Saul Williams] die Sammie er nog eens op wijst dat de gitaar een instrument van de duivel is. Een reconstructie van de 24 uur die hieraan voorafgingen, maakt duidelijk dat hij niet geheel ongelijk heeft. Michael B. Jordan schittert als tweelingbroers (en Sammies neven) Smoke en Stack, die met geld dat ze op twijfelachtige wijze hebben verkregen in Chicago zijn verkast naar Mississippi om een juke joint (een soort bluescafé) te openen. Sammie mag tijdens de openingsavond optreden met de ervaren pianist en harmonicaspeler Delta Slim [Delroy Lindo]. Veel oude bekenden komen langs en de stemming is geweldig. Tot de komst van een wit bluegrass-trio dat geleid wordt door de bloeddorstige vampier Remmick [Jack O’Connell]. Voortreffelijk geacteerde satirische horror is een mix van Night Of The Living Dead en From Dusk Till Dawn met een paar visuele verwijzingen naar The Shining. Coogler houdt de huidige Amerikaanse maatschappij een spiegel voor en laat er geen twijfel over bestaan waar zijn sympathie ligt. Ook Cooglers onconventionele gebruik van muziek (en de bijbehorende cultuur) maakt indruk, vooral in een visueel huzarenstukje dat zich afspeelt op het moment dat het feest nog in volle gang is. De ontknoping is teleurstellend en de epiloog overbodig. Wie zich afvraagt of Caton werkelijk kan zingen en gitaarspelen moet blijven zittetot na de aftiteling.

Alex Ferguson, de legendarische manager die met het Schotse Aberdeen de hegemonie van Celtic en Rangers doorbrak en de Europacup II won en vervolgens Manchester United uit een diep dal leidde naar ‘het beloofde land’ door in 1999 de ‘triple’ (Premier League, FA Cup en Champions League) te winnen, overleefde in mei 2018 ternauwernood een hersenbloeding. Deze documentaire gebruikt die ingrijpende gebeurtenis als start- en eindpunt voor een terugblik op het leven en carrière van Sir Alex Ferguson. Zoon Jason fungeert als regisseur en als interviewer en daardoor is dit een vrij eenzijdige documentaire geworden die grotendeels bestaat uit de woorden van Ferguson zelf, aangevuld met archiefbeelden van zijn geboortestad Glasgow en sleutelmomenten uit zijn carrière. Slechts een handjevol spelers komt aan het woord en die zijn (uiteraard) allemaal vol lof over hun voormalige manager. Doet te nadrukkelijk denken aan het veel betere Finding Jack Charlton maar geeft aardig wat inzicht in de uitgekiende managementstijl van één van de meest succesvolle voetbalmananagers aller tijden.

Zwak geschreven en matig geanimeerde tekenfilm waarbij het lijkt of regisseur Sascha Hartmann meer interesse had in de boezems van de vrouwelijke karakters (ze zijn overdreven groot en bewegen veelvuldig) dat in een fatsoenlijk verhaal of goede stemvertolkingen. Het plot betreft een klopjacht op een bever die door buitenlandse autoriteiten wordt gezocht. Sir Billi [Sean Connery] is de gerespecteerde voormalige dierenarts/skateboardheld die probeert de bever te redden voordat buitenlandse spionnen het diertje gevangen nemen. Er is een geit die zich gedraagt als een hond, een eend die vanuit een vliegtuig commentaar levert en nog een aantal elementen die er met de haren bij zijn gesleept. Maar de zwakke animatie, de tegenvallende vertolkingen en de abominabele regie die ervoor zorgen dat dit voor niemand aan te zien is, ook niet voor de allerkleinsten. Die begrijpen er waarschijnlijk sowieso niets van.

Luis [Sergi López] is met zijn kleinzoon [Bruno Núñez Arjona] op zoek naar zijn dochter, die zich mogelijk heeft aangesloten bij een groep ravers. Hij sluit zich aan bij een groep, die regelmatig raves organiseert op afgelegen plekken in de woestijn. Niet zozeer een verhaal, meer een portret van een man die de verdwijning van zijn dochter moet verwerken en van mensen die zich door te dansen helemaal kunnen overgeven aan het moment. De melodramatische ontknoping is een gemakzuchtige uitvlucht en waarschijnlijk niet alleen voor mij (onbedoeld?) hilarisch. De titel verwijst naar een mythologische brug die hemel en hel verbindt. Grote winnaar op het Cannes Filmfestival van 2025. Het is maar dat u het weet …

Humphrey Bogart was zelf niet bijzonder te spreken over deze door zijn eigen productiemaatschappij gemaakte, iets te opzichtige pseudo-remake van Casablanca. Bogart speelt de rol van wapensmokkelaar Harry Smith die vanuit Damascus profiteert van de strijd die rebellen leveren tegen de Franse autoriteiten. Zijn lucratieve handel komt in gevaar wanneer Colonel Feroud [Lee J Cobb] de zaak begint te onderzoeken en al snel weet hoe de vork in de steel zit. Harry maakt het zichzelf nóg lastiger wanneer hij zijn zinnen zet op Ferouds maîtresse Violette [Marta Toren].

Gezien de huidige politieke verhoudingen in Syrië zou je het verhaal - en de situaties - gemakkelijk kunnen plaatsen in het Damascus van nu. De hernieuwde actualiteit van dit thema geeft deze film een hernieuwde relevantie. Bogart is degelijk, Cobb is prima en met Everett Sloane en Zero Mostel zijn ook de bijrollen vrij goed bezet. Maar het grootste probleem van deze Casablanca-kloon is de zwakke vertolking van Toren die te weinig charisma en autoriteit heeft om haar sleutelrol het gewicht te geven dat nodig is.

Keizerin van Oostenrijk en koningin van Hongarije Elisabeth [Susanne Wolff] heeft zich na de tragische dood van haar zoon teruggetrokken op het Griekse eiland Corfu. De 42-jarige, ongehuwde Hongaarse gravin Irma Sztáray [Sandra Hüller] biedt met enige tegenzin haar diensten aan als hofdame en is verrast wanneer Sisi (Elisabeths bijnaam) haar aanneemt. Irma ontdekt al snel dat Sisi er een onconventionele leefstijl op na houdt en dat haar persoonlijke relaties behoorlijk grillig zijn. Hüller en Wolff zijn uitstekend en Georg Friedrich levert puik ondersteunend werk af als Sisi’s flamboyante zwager Viktor en de subversieve toon (fans van Romy Schneider zijn bij deze gewaarschuwd) verveelt het nooit. Maar van een verhaal of van karakterontwikkeling is nauwelijks sprake. En wie de geschiedenis van Sisi kent weet bovendien al hoe het af gaat lopen, ook al geven Finsterwalder en co-scenarist Christian Kracht daar een romantische wending aan. Ach ja, Sisi en romantiek. Breek me de bek niet open!

Hopeloos gedateerd romantisch drama vol mooie beelden van zonovergoten Oostenrijkse bergen, mensen in klederdracht of in weelderige, aristocratische jurken of kostuums. De toekomstige keizer Frans Joseph [Karlheinz Böhm] zoekt een bruid en is onderweg om kennis te maken met Nene [Uta Franz], de prinses van Beieren wanneer hij Nenes jongere zus Sissi [Romy Schneider] tegen het lijf loopt. Suikerzoete romantiek is vaak knullig gemonteerd en bevat tenenkrommende humor, vooral in de vorm van Majoor Böckl [Josef Meinard]. Pure kitsch is eerste deel van een trilogie. Deel 2: Sissi – Die Junge Kaiserin.

Vervolg op Sissi over de periode waarin Sissi [Romy Schneider] en haar familie moeten wennen aan hun rol als leden van een koninklijke familie. Daarbij krijgen ze deze keer niet alleen weerstand van Sophie [Vilma Degischer], de moeder van keizer Franz Josef [Karlheinz Böhm], maar ook met de invloedrijke Hongaarse graaf Andrassy [Walther Reyer]. Nog steeds veel kitsch en knullige humor, maar de suikerzoete romantiek van Sissi is gelukkig vervangen door meer complexe dilemma’s waardoor vooral Schneider meer diepgang aan haar personage kan verlenen.

Sissi [Romy Schneider] heeft niet alleen de harten van de Hongaren veroverd, maar ook die van graaf Andrassy [Walther Reyer]. Ze kampt met ernstige gezondheidsproblemen en vergezelt haar echtgenoot Frans Jozef [Karlheinz Böhm] haar tijdens een controversieel staatsbezoek aan Italië. Onevenwichtig script waarin grote problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen en het einde is abrupt en onbevredigend. Heeft zijn momenten, maar deze slordige geregisseerde kitschklassieker draait vooral om de aankleding en het spektakel.

Cecilia [Aisha Dee] heeft de trauma’s van een pestverleden in iets positiefs omgezet door haar ervaringen te delen online en heeft daardoor een groot aantal volgers. Wanneer ze plotseling oog in oog staat met haar jeugdboezemvriend Emma [Hannah Barlow] voelt ze zich overrompeld, maar toch besluit ze in te gaan op een uitnodiging voor Emma’s verlovingsfeest, niet wetend dat ze daar geconfronteerd wordt met haar grootste plaaggeest Alex [Emily de Margheriti]. De zwartkomische thriller toont wat de gevolgen zijn en speelt op aangename wijze met het verwachtingspatroon. Verwacht dus een paar originele wendingen en (voor de liefhebbers) het nodige aangename bloedvergieten, Aussie-style!

Lars Hammer was een bevlogen, eigenzinnige docent Frans en reed jarenlang iedere zomer met zijn vrouw Tiina en zoon Filip om vakantie te vieren in de Franse Rivièra. Hij is al jaren met pension, maar door een mix van fysiek malheur en algehele somberheid brengt hij zijn dagen vooral door in zijn stoel alsof hij wacht op de dood. Zoon Filip huurt een oranje Renault 5 (het model dat ze vroeger bezaten) om zijn vader nog één keer naar Zuid-Frankrijk te brengen en neemt zijn goede vriend Fredrik Wikingsson mee om Lars “op te vrolijken”. Filip en Fredrik zijn bekende televisiemakers en deze zogenaamde ‘documentaire’ bevat dan ook veel momenten die duidelijk in scène zijn gezet. Je krijgt ook al snel het gevoel dat Filip deze reis (en deze film) vooral maakt ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Of hem dat lukt, is gelukkig goed af te lezen aan Lars zelf die zijn emoties in ieder geval niet hoeft te spelen. Gekunsteld, manipulatief, maar met een paar aardige momenten dus.

Claustrofobisch psychologisch drama over de spanningen die langzaam maar zeker toenemen wanneer Christine [Joely Richardson] en haar jongere, kwetsbare zusjes Léa [Jodhi May] in 1932 als dienstmeisjes komen te werken voor de veeleisende Madame Danzard [Julie Walters] en haar dochter Isabelle [Sophie Thursfield], die gefrustreerd is door haar moeders betutteling. Al snel wordt duidelijk dat Christine en Léa een duister geheim proberen te verbergen en dat de spanning wel moet leiden tot een confrontatie.

Wendy Kesselman bewerkte haar eigen toneelstuk, gebaseerd op een waargebeurd incident en richt zich volledig op de hoofdpersonen. Ook bij een bezoek aan een (mannelijke) fotograaf blijft de camera constant gericht op Christine en Léa. Richardson en May geven op knappe wijze gestalte aan hun getraumatiseerde karakters en de manier waarop langzaam de gelaagdheid van hun onderlinge relatie uit de doeken wordt gedaan voert de spanning op, tot aan de indrukwekkende finale. Een gewaagd, uitstekend gespeelde tragedie.

Dros spreekt met vier prominente vrouwen (Jamecia Baker, Anne-Rixt Gast, Tatjana Almul en Maria Wattel) over hun leven als vrouw, zowel op persoonlijk vlak als in het algemeen, en vermijdt bewust de standaardvragen over hun uiterlijk. Onderwerpen als puberteit, seks, seksuele intimidatie en veiligheid legt ze tevens voor aan enkele beginnende tienermeiden. De openheid waarmee de geïnterviewden hierover praten is opmerkelijk en dat is precies één van de punten die Dros hier wil maken. Ze onderstreept dat door haar mannelijke crewleden op enkele momenten bij het gesprek te trekken. Inhoudelijk absoluut interessant voor vrouwen én mannen, maar de statische visuele vorm stelt je geduld wat op de proef.

Anno 1851 zijn Eli [John C Reilly] en Charlie Sisters [Joaquin Phoenix] huurlingen in dienst van The Commodore [Rutger Hauer] en hebben ze flink wat mensen gedood. Hun nieuwste slachtoffer is John Morris [Jake Gyllenhaal], een goudzoeker die onderweg is naar San Francisco. Eénmaal daar aangekomen ontdekken Eli en Charlie dat de beschaving is doorgebroken in het Wilde Westen en dat zet met name Eli aan het denken over een toekomst waarin ze hun gevaarlijke werk achter zich kunnen laten en een leven van luxe en comfort kunnen leiden. Maar Charlie ziet dat bepaald niet zitten.

Reilly en Phoenix zijn uitstekend gecast in de titelrollen en regisseur/co-scenarist Jacques Audiard heeft er duidelijk plezier in de bandieten kennis te laten maken met moderne innovaties als stromend water en toiletten. De film zakt zo nu en dan even in, maar deze onconventionele western heeft genoeg verrassingen en goed uitgevoerde actiescènes om liefhebbers van het genre bij de les te houden.

Volgen de proloog is de definitie van het Finse woord Sisu: “a white-knuckle form of courage and unimaginable determination” die zich openbaart “when all hope is lost”. Het is 1944 en als gevolg van de wapenstilstand met Rusland is Finland verwikkeld in de ‘Laplandoorlog’ om alle Nazi’s te verdrijven. Aatami Korpi [Jorma Tommila] is de voormalige Finse commando die op zoek is naar goud en zich ontpopt als een eenmansleger wanneer Nazi’s zijn goudzoekersleven verstoren. Schaamteloze nationalistische propaganda is een schaamteloze rip-off met een wat ouder personage, in kaal, onherbergzaam gebied en met de wapens die destijds beschikbaar waren. Helander gebruikt elke visuele truc uit het handboek, maar het is in elk opzicht een inferieure imitatie van John Wick. En ja, ook Astami heeft een schattig hondje!

Het is 1946 en omdat een deel van Finland nu in Russische handen is, moeten zo’n 420.000 gedwongen verhuizen naar het westen. Een van hen is de onsterfelijke Aatami [Jorna Tommila], die ontdekt heeft dat de Russen zijn vrouw en kinderen hebben afgeslacht. De verantwoordelijke officier [Stephen Lang] krijgt nu opdracht om Aatami uit te schakelen voor hij de Finse grens heeft bereikt. Standaard wraakactie met een zwijgzame held, Lang met een overdreven Russisch accent en een schattige hond. Uiteraard worden er tientallen naamloze soldaten op gruwelijke wijze afgeslacht voor de twee protagonisten het in een duel met elkaar opnemen. Waarom ze daar zo lang op wachten, is een raadsel. Het enige plausibele antwoord? Anders hadden ze de 85 minuten bij lange na niet gehaald.

Goedkoop ogende en knullig gemaakte 'reconstructie' van een slachting die Sitting Bull [Chief Yowlachie] aanrichtte nadat een bedriegster die zich voordoet als helderziende [Anne Schaeffer] hem, tegen flinke betaling, voorziet van een teken van hierboven dat hem zegt dat hij zich moet wreken op de blanke kolonisten die het land van zijn voorvader hebben ingepikt. De finale vindt plaats in een dorpje dat zich absoluut NIET in een bos bevindt, terwijl Sitting Bull toekijkt... vanuit een bos. Er zijn meer van dit soort inconsistenties en maak je borst ook maar nat voor alle twijfelachtige clichés over Indianen. Hopeloos gedateerd en zeker geen 'cinematic classic'.

Op 15 augustus 1939 verdween een docent Engels [Nigel Lindsay] spoorloos uit Augusta Victoria College, een school in Engelse kustadje Bexhill-on-Sea waar de dochters van hooggeplaatste Naziofficiers worden onderwezen in het nationaal-socialistische gedachtegoed. De Duits-Engelse spion Thomas Miller [Eddie Izzard] is de nieuwe docent Engels op de school die onder leiding staat van Miss Rocholl [Judi Dench], maar het duurt niet lang voor er twijfels ontstaan over zijn loyaliteit. De vraag is of hij op tijd kan achterhalen wat er met zijn voorganger is gebeurd en of deze Nazi-school van strategisch belang is voor een eventuele invasie van het Duitse leger. Oorlogsthriller met en interessante insteek kiest jammer genoeg voor de weg van de vluchtige thriller en niet die van de intellectuele oorlogsfilm. Onderhoudend, maar dit had veel boeiender kunnen zijn.

Ondanks de bezielende leiding van majoor Charity Adams [Kerry Washington], krijgt het enige zwarte en multi-etnische vrouwenkorps in het Amerikaanse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog geen kans om zich te bewijzen. Totdat de seksistische, racistische generaal Salt [Dean Norris] hen opzadelt met een schier onmogelijke en op het eerste gezicht zeer ondankbare taak: het sorteren en versturen van een aantal hangars aan brieven van en naar het front. Reconstructie van een lange tijd weggeschreven hoofdstuk uit de Amerikaanse oorloggeschiedenis met aandacht voor de obstakels die deze 855 vrouwen (en met name majoor Adams) moesten overwinnen om erkenning en respect af te dwingen. Shantay is de valse noot als de archetypische vrouw met de grote mond in dit oprechte, maar hier en daar wat te dik aangezette historische drama. Geproduceerd door Washington en Oprah Winfrey, die een rol heeft als een adviseur voor First Lady Eleanor Roosevelt (Susan Sarandon met kunstgebit).

Na de Russische invasie van Oekraïne op 24 februari 2002 sloegen honderdduizenden burgers op de vlucht, vooral richting Polen. Maciek Hamela chauffeert vluchtelingen vanuit Oekraïne naar Polen en filmt ze met een camera die geplaatst is op zijn achteruitkijkspiegel. Tijdens de reis vertellen verschillende vluchtelingen flarden van hun verhaal. Tussendoor zien we beelden van de verwoestingen die zijn aangericht. Oekraïners zijn ook maar gewone mensen, dat wordt al snel duidelijk. Fijn om te weten, maar die boodschap was ook overgekomen in een korter format.

Ida [Trine Dyrholm] is na een zware chemokuur vrij van kanker en hoopt dat met echtgenoot Leif [ Kim Bodnia] te kunnen vieren tijdens de luxe bruiloft van dochter Astrid [Molly Blixt Egelind] en Marco [Marco D'Amore] in Italië. Wanneer ze ontdekt dat Leif een affaire heeft met de veel jongere Thilde [Christiane Schaumburg-Müller] is ze dan ook behoorlijk van de kaart. Onderweg van het vliegveld maakt ze onder ongelukkige omstandigheden kennis met de gejaagde, ongeduldige Philip [Pierce Brosnan]. Wanneer blijkt dat hij de vader van de bruidegom is reizen ze samen en dan is het niet moeilijk om te raden hoe het afloopt. De perikelen rondom de bruiloft zijn bepaald niet origineel te noemen. Formulematig romantisch drama is vooral een aanrader voor liefhebbers van de uiterst charismatische Dyrholm en Brosnan. Bier maakt bovendien effectief gebruik van de sprookjesachtige locaties.

Nadat Rich [Ty Burrell] zijn relatie met Milo [Bill Hader] heeft beëindigd, probeert Milo tevergeefs een eind aan zijn leven te maken. Hij ontwaakt in het ziekenhuis in het bijzijn van zijn tweelingzus Maggie [Kristen Wiig] die hij als naaste familie had opgegeven en eveneens overwoog een einde aan har leven te maken. Milo en Maggie hebben elkaar 10 jaar lang niet gesproken en hebben elkaar harder nodig dan ooit. Hader en Wiig zijn volstrekt geloofwaardig als broer en zus en het scenario van Craig Johnson en Mark Heyman is een diepgaand portret van een complexe, maar liefdevolle relatie waarin veel tweelingen – maar broers en/of zussen – zich zullen herkennen. Haden en Wiigs act op Starships “Nothing’s Gonna Stop Us Now” is een juweeltje.

Frankie [Robert de Hoog] weet zich geen raad met de ziekte van zijn moeder [Sylvia Poorta] en het oorlogstrauma van zijn vader [John Buijsman], een overlevende van de holocaust. Hij vindt iets van zelfwaarde en respect wanneer hij zich aansluit bij een groep skinheads, maar dat brengt hem in problemen met de politie en in conflict met zijn familie. Ondanks goed spel van De Hoog is dit een oppervlakkig, simplistisch melodrama dat weinig interesse lijkt te hebben in de complexiteit van de emoties die het handelen van vader en zoon beïnvloeden.

Edmund Gwenn is goed als de gehaaide patriarch van de familie Hornblower die de strijd aangaat met de familie Hillcrist om een stuk land. Praatziek drama met teveel marginale karakters wordt alleen werkelijk interessant tijdens de veiling waarin het betreffende stuk land wordt verkocht. Het dynamische camerawerk in deze scène staat in schrik contrast tussen de saai gefilmde, door dialoog geteisterde scènes eromheen.

Liam [Thibaud Dooms] belandt in ‘De Poppenkraam’, een instelling waar hij en andere jongens van zijn leeftijd zitten die ernstige jeugdtrauma’s hebben opgelopen. Pauline [Natali Broods], Jos [Dirk Roofthooft] en David [Boris van Severen] zijn de begeleiders die zelf het nodige voor de kiezen krijgen bij hun pogingen de jongens voor te bereiden op een zelfstandige terugkeer in de samenleving. Flashbacks maken duidelijk hoe verschrikkelijk Liams ouders [Colin van Eeckhout, Sarah Vandeursen] hem van jongs af aan behandelden. Schokkend psychologisch drama is geen reclame voor de jeugdzorg en het gebrek aan lichtpunten (hoewel er een paar luchtige momenten zijn) maakt dit tot een deprimerende ervaring. Maar Dooms is uitmuntend en onvergetelijk in de loodzware, complexe hoofdrol waardoor dit nog lang blijft naspoken. Indrukwekkend, maar het zal menigeen niet meevallen om dit uit te zitten. En dat is ook niet de bedoeling van Mortier, die zich baseerde op de waargebeurde verhalen uitn Geert Taghons gelijknamige boek.

M [Judi Dench] moet een moeilijke beslissing nemen tijdens een operatie waarbij James Bond [Daniel Craig] en Eve Moneypenny [Naomie Harris]. Het besluit pakt verkeerd uit waardoor Bond voor dood wordt achtergelaten en de identiteit van alle NATO-agenten in handen komt van terroristenorganisaties. Het gevolg is dat M over twee maanden met gedwongen pensioen gaat. Wanneer zes collega’s omkomen bij een bomaanslag op het kantoor van MI-6, keert een verbitterd Bond terug naar Londen waar hij opnieuw in topvorm moet zien te komen om het brein achter de aanslag te achterhalen en uit te schakelen. Puike Bond actiethriller biedt Craig en Dench dramatische rollen om hun tanden in te zetten en rekent op treffende (en gepaste) wijze af met het gedateerde imago van Miss Moneypenny. Bardem mengt zich bovendien minimaal in de Top 10 van de meest interessante Bondschurken.

Jack Harris [Jason Isaacs] heeft een vulkaaneiland waarop een aantal jaren geleden een uitbarsting plaatsvond omgebouwd tot een toeristische attractie want, zo redeneert hij, nu duurt het nog honderden jaren voor er een nieuwe uitbarsting plaatsvindt. Meng Li [Hannah Quinlivan], wiens moeder [Alice Rietveld] omkwam bij die uitbarsting en die de ramp zelf ternauwernood overleefde, behoort tot de wetenschappers die concluderen dat de vulkaan opnieuw op uitbarsten staat. Rip-off van Jurassic Park met als special bonus elk cliché uit de uitgemolken rampenfilms van Irvin Winkler. Van originaliteit is geen enkele sprake en de special effects zijn naar de

Reconstructie vanuit een kinderperspectief van een geallieerd bombardement op het verkeerde doelwit dat plaatsvond op 21 maart 1945 in Kopenhagen. Toont onomwonden de gruwelen waar kinderen getuige van waren en leunt op voortreffelijk acteerwerk van de kinderen. Zuster Teresa [Fanny Lander Bomedal] zit vast in het puin en doet wat ze kan om leerling Rigmor [Ester Birch] hoop te geven; Henry [Bertram Bisgaard] speelt een belangrijke rol bij de reddingswerkzaamheden; het verhaal van Eva [Ella Josephine Lund Nilsson] is nog het meest opmerkelijk. Bornedal brengt je dichter dan ooit bij de chaos, paniek en angst van piloten, reddingswerkers, ouders. Maar dit toont ook de opmerkelijke veerkracht van kinderen, vooral in de bitterzoete ontknoping. Een unieke, meesterlijk vertelde oorlogsfilm, gebaseerd op feiten.