Meningen

Nina [Karyna Kudzina], een politieke vluchteling uit Belarus, vindt via Mary [Lorianna Izrailova] een tijdelijke verblijfplaats voor haarzelf en haar dochtertje Bella [Isabelle Bezell] bij Luther [Chris LaPanta], een alleenstaande man van middelbare leeftijd die vaker jonge, vrouwelijke vluchtelingen in zijn zeer afgelegen huis neemt als betaalde (en zeer tijdelijke) hulp in het huishouden. Het begint Nina wel erg langzaam te dagen Luther bepaald niet de ideale gastheer is, ook al vanwege LaPanta’s weinig subtiele spel. Wanneer de Colombiaanse Andres [Monte Bezell] zich op nogal bizarre wijze aandient, begint de gekkigheid. Belachelijke en amateuristisch geregisseerde horrorthriller is bedoeld om aandacht te vragen voor de immigranten in de VS die zonder enige verklaring van de radar verdwijnen. Zou dit hun lot zijn? Liefhebbers van slechte horrorthrillers kunnen hier hun hart aan ophalen.

De Kroon filmde op verschillende locaties in het door UNESCO beschermde Waddengebied om te tonen hoe de mens daar in balans met de unieke flora en fauna leeft. In tegenstelling tot de recente Wild-documentaires is hier (gelukkig) geen familievriendelijk commentaar waardoor je als kijker steeds actief aan het kijken bent. De beelden en de soundtrack zijn schitterend, maar het gebrek aan structuur of narratief maakt het moeilijk om de aandacht erbij te houden.

Liv Tyler maakte haar filmdebuut in deze niet onaardige whodunit. Zij speelt de rol van Sylvia, de oudere zus van de autistische Tim [Ben Faulkner] die de enige ooggetuige is van de dubbele moord op zijn ouders. Wanneer de politie arriveert vinden ze Tim in shock met het mes stevig in zijn handen. Sheriff Mitch Rivers [JT Walsh] besluit de hulp in te roepen van Dr Jake Rainer [Richard Dreyfuss], een psycholoog gespecialiseerd in kinderen met autisme, om de zaak onder controle te kijken. Wanneer Jake daar in slaagt lijkt het vanzelfsprekend dat hij betrokken wordt bij het onderzoek waarin Tim de hoofdverdachte is. Daarvoor is het van cruciaal belang dat hij weet hoe hij Tim kan overhalen te onthullen wat er werkelijk gebeurd is, maar Jake heeft goede redenen om zich afzijdig te houden. Wanneer de sheriff vervolgens hulp zoekt bij Dr Rene Harlinger [John Lithgow], die gebruik maakt van methodes die Jake afwijst, besluit hij zich toch op de zaak te werpen. Daarbij is de hulp en het vertrouwen van Sylvia van groot belang.

"Nobody knows what autism is", maakt Jake vroeg in de film duidelijk om vervolgens aan de hand van het kaartspel precies uit te leggen hoe Tim redeneert. Dreyfuss is goed in de hoofdrol en Tyler debuteert op verdienstelijke wijze. Het verhaal heeft tegen het einde een paar aardige twists, maar de identiteit van de moordenaar is geen bijster grote verrassing. Het is vooral jammer dat autisme op een ietwat banale wijze wordt benaderd.

Onnodig gecompliceerd vervolg op het ook al weinig spraakmakende Silent Hill waarin Sharon Da Silva – die nu door het leven gaat als Heather Mason – gedwongen is terug te keren naar Silent Hill om haar vader te redden uit de klauwen van The Order, voor wie Sharon de grootste vijand is. Heeft een paar interessante visuele ideeën met goed kostuums en make-up effecten, maar het verhaal wordt onnodig complex en er is geen enkele spanningsopbouw waardoor de spectaculair bedoelde (en in 3D gefilmde) schrikeffecten je waarschijnlijk volledig koud laten.

De vrijwel integraal afgespeelde opname van José Feliciano’s 'Feliz Navidad' en 'Mary’s Boy Child' van Boney M. wekken allicht de indruk dat we hier te maken hebben met de zoveelste romantische komedie over een feestdag. Het feit dat een keur aan vrienden en familieleden zich verzamelt in het riante huis van Simon [Matthew Goode] en Nell [Keira Knightley] lijkt dat te versterken, evenals een enthousiast spelletje Hints. Maar wanneer Art [Roman Griffin Davis] ontdekt wat iedereen daadwerkelijk staat te wachten tijdens deze ‘Stille Nacht’ steekt hij zijn wanhoop, woede en vooral het onbegrip voor de reactie van de andere aanwezigen niet onder stoelen of tafels. Griffin slaagt er weliswaar in om je als kijker te verrassen, maar de duistere wending is weinig geloofwaardig en leidt bovendien tot een wel erg melodramatische, haast soapachtige ontknoping die in iets te schril contrast staat met de luchtige opening. Niet oninteressant, maar bepaald niet geslaagd.

Regisseur Daryl Duke lijkt niet goed geweten te hebben of hij een serieuze of een komische thriller aan het maken was. De aanwezigheid van Elliott Gould wijst op een komische benadering en het kat-en-muisspel dat zijn karakter Miles speelt met misdadiger Reikle [Christopher Plummer] heeft ook een aantal sterke komische momenten. Daar staat echter een aantal erg gewelddadige scènes tegenover (vooral die met een sleutelrol voor een aquarium) die je als kijker verwarren. Miles [Gould] is een bankmedewerker die zich tijdig beseft dat de Kerstman [Plummer] die rondhangt buiten de bank van plan is een overval te plegen. Miles besluit van de gelegenheid gebruik te maken en geeft de overvaller slechts een klein deel van wat er in zijn kluis zit om later publiekelijk te verklaren dat er veel meer geld is verdwenen. Wanneer de overvaller dit hoort beseft hij dat hij in de maling is genomen, spoort hij Miles op en eist hij de rest van het geld op. Maar Miles is niet voor één gat te vangen en probeert Reikle opnieuw te misleiden. Daarmee brengt hij echter wel de mensen in het gevaar waar hij het meest van houdt.

De titel verwijst naar het feit dat de twee hoofdpersonen feitelijk partners in een bankroof zijn geworden en er belang bij hebben dat hun eigen rol daarbij geheim blijft. Susannah York speelt een ondankbare rol als een collega bij de bank op wie Miles een oogje heeft. Céline Gomez biedt goede ondersteuning als een pion van Reikle die Miles probeert te verleiden en zo hoopt te ontdekken waar het geld is. Op papier is dit een vermakelijke thriller, maar de onevenwichtige toon is frustrerend.

Wie weinig kennis van of interesse heeft in computertechnologie is biedt deze terugblik op de oprichting van Compaq en de verhitte concurrentiestrijd die het aanging met IBM weinig interessants. Cohen spreekt met de drie oprichters van Compaq en met mensen die de gevolgen van de ‘computeroorlog’ die het ontketende in een historische context kunnen plaatsen. Veel pratende hoofden in een visueel weinig inventieve documentaire is goed te volgen, maar vooral interessant voor computernerds. De Compaq-commercials met John Cleese zijn nog steeds hilarisch,

De nog altijd thuiswonende twintiger Daphne [Olivia Lonsdale] beeft zich als hacker in wat ze ‘de derde wereld’ noemt en ontdekt en kans om snel geld te verdienen met haar vaardigheden wanneer ze in contaact komt met Raymond [Gijs Blom] en diens zakenpartner Sem [Jonas Smulders]. Samen zetten ze een illegale handel op via Silk Road, een zwarte markt op het Dark Web. Maar het gevaar van ontdekking door de politie wordt steeds groter. Een verhaal waarin de actie voor een groot deel plaatsvindt achter een computerscherm werkt beter op papier dan op het scherm, zo blijkt ook uit dit misdaaddrama. De jonge cast doet wat het kan en Lonsdale is (niet voor het eerst) voortreffelijk in de hoofdrol, maar De Cloe zit vast aan een statisch basisgegeven.

Verpleegkundige Franky [Vicky Knight] liep 15 jaar geleden ernstige brandwonden op bij een cafébrand. Zij beschuldigt de vrouw met wie haar vader een affaire had (en met wie hij nu samenwoont) en eist nog altijd duidelijkheid over wat er precies is gebeurd. Daardoor staat haar leven al geruime tijd stil. Kort nadat haar relatie met Flynn [Alfie Deegan] heeft verbroken ontmoet ze in het ziekenhuis Florence [Esme Creed-Miles], die herstelt van een zelfmoordpoging en opeens besluit Franky dat ze gay is. Het is niet het enige bizarre element van een plot dat vol gaten zit en van het ene incidentje naar het andere rolt en als los zand aan elkaar hangt.

Boyd Emerson [Joel McCrea] heeft tevergeefs geprobeerd rijkdom te vergaren door naar goud te zoeken in Alaska. Wanneer Boyd zijn frustratie afreageert door ruzie te zoeken met George Bait [Louis Wolheim] komt Cherry Malotte [Evelyn Brent] tussenbeide. Zij besluit Boyd en zijn partner Frase [Raymond Hatton] werk te bieden als zalmvisser, in de hoop dat zij haar kunnen helpen in de concurrentiestrijd met Fred Marsh [Gavin Gordon]. Boyd voelt zich aangetrokken tot de ondernemende Cherry, maar is al verloofd met de rijke Mildred Wayland [Jean Arthur]. Voor wie zal hij kiezen? Of zal iemand anders de keuze voor hem maken?

De ontwikkeling van de driehoeksverhouding met de aantrekkelijke McCrea, Arthur en Brent, wordt afgewisseld door fraaie beelden van de zalmvangst. Regisseur George Archainbaud toont je in één sequentie tot in detail hoe de vis wordt verwerkt. De visvangst zelf, waarin we enorme scholen in close-up tegen de stroom op zien springen, levert ook boeiende (en indrukwekkende) beelden op. Actieliefhebbers kunnen zich vermaken met een paar goed uitgevoerde knokscènes. Stijlicoon Blanche Sweet, de filmster die in de jaren '20 een rage ontketende door als eerste met een Bob-kapsel op het witte scherm te verschijnen, speelt hier haar laatste filmrol.

Patrick [Bradley Cooper] komt vrij na acht maanden verplichte opname in een psychiatrisch ziekenhuis wegens de mishandeling van de minnaar van zijn echtgenote Nikki [Brea Bee]. Pat komt onder toezicht te staan van zijn liefhebbende moeder [Jacki Weaver] en zijn sceptische vader [Robert De Niro] en gelooft als enige dat zijn huwelijk met Nikki nog staat als een huis. Door allerlei triggers (waaronder het liedje ‘My Cherie Amour’ van Stevie Wonder) lukt het hem niet zijn leven op te pikken. Totdat hij Tiffany [Jennifer Lawrence] ontmoet die de dood van haar echtgenoot nog aan het verwerken is. O’Russell mixt elementen van psychologisch drama en screwballcomedy en met hulp van de uitstekende cast bouwt hij op naar een schitterende ontknoping. Droomrollen voor Cooper, Lawrence en De Niro en Weaver blijft knap overeind in de meest conventionele rol in deze met prijzen overladen publieksfavoriet.

Men neme twee paarden met persoonlijkheid, een charismatisch tienermeisje [Wendy Ruijfrok] in de hoofdrol, een simpel verhaal over list en bedrog met een duidelijke scheidslijn tussen goed en slecht en verzorgde plaatjes van paarden die met hun ruiters over de heide of op het strand galopperen en je krijgt deze familiefilm. Volstrekt formulematig, maar het is een formule die de doelgroep (paardenmeisjes) op de wenken bedient en waar ouders en andere familieleden prima mee kunnen leven.

Zonderling psychologisch drama wekt interesse met een ongebruikelijk hoofdpersonage, diens zonderlinge relatie met een prostituee en de expliciete - en bewust ongemakkelijke - seksscènes. de net afgestudeerde Simon reist naar Parijs in de hoop zijn emotionele en seksuele frustratie over het einde van een langdurige relatie te verwerken. Regisseur Antonio Campos weet een claustrofobische, beklemmende sfeer te bewerkstelligen maar laat je als kijker uiteindelijk toch gefrustreerd achter omdat het nergens toe leidt. Het valt niet mee om je te identificeren met het zich vaak afstotelijk gedragende hoofdpersonage en hoewel er op Brady Corbets spel weinig valt aan te merken, geeft Campos onvoldoende inzicht in de redenen voor Simons gedrag.

Mylan filmde Syrische vluchtelingen op verschillende plaatsen en onder verschillende omstandigheden. Yasmin heeft haar jongste zoontje verloren tijdens een vluchtpoging over zee en wacht met haar vier overige kinderen op toestemming om het vluchtelingenkamp in Athene te verruilen voor een woning in Duitsland, waar Yasmin hoopt dat de familie zich kan herenigen bij haar eerder gevluchte echtgenoot Safwan. Samira moet met vijf kinderen proberen te overleven in Turkije, Omars status in de VS komt in gevaar omdat hij aangemerkt wordt als terrorist en Diaa is in Syrië gebleven en probeert daar contact te houden met haar volwassen kinderen en hun gezinnen. Teveel momenten zijn duidelijk in scène gezet waardoor het immer overtuigt en weinig meer is dan preken voor eigen parochie.

De 40-jarige Universiteitsdocent Sophia [Magalie Lépine Blondeau] is getrouwd met de intellectuele Xavier [Francis-William Rhéaume], maar de passie is na zoveel jaren wat bedaard. Voor de verbouwing van een chalet komt Sophia is contact met aannemer Sylvain Tanguay [Pierre-Yves Cardinal] met wie ze een stormachtige affaire begint. Hoewel de liefde het thema is van haar filosofische lessencyclus, ontdekt ze dat de liefde niet zo makkelijk valt te rationaliseren. Het zal wel aan mij liggen, maar ik begrijp helemaal niets van het gedrag van deze zelfingenomen snobs die veel praten, weinig zeggen, nog minder luisteren en zich geen raad weten met mensen die niet in hun bekrompen leefwereldje passen. Chokri gebruikt een nostalgische visuele stijl, maar waarom eigenlijk?

Controlfreak en allesregelaar Stephanie [Anna Kendrick] leert via de school van haar zoontje Emily [Blake Lively] kennen. Hoewel ze in alle opzichten tegenpolen lijken te zijn, worden ze binnen een paar weken elkaars beste vriendinnen. Wanneer Emily opeens spoorloos verdwijnt neemt Stephanie de zorg voor Emily's zoontje op zich en probeert ze samen met Emily's echtgenoot Sean [Henry Golding] te achterhalen wat er precies is gebeurd. Al gauw blijkt dat Stephanie haar nieuwe beste vriendin lang niet zo goed kende als ze had gedacht.
Er zijn wel degelijk interessante elementen te vinden in dit allegaartje van allerlei halfbakken ideeën, niet in de laatste plaats de manier waarop Stephanie - zowel fysiek als psychologisch - langzaam maar zeker steeds meer op Emily begint te lijken na diens verdwijning en Lively is uitstekend als de mysterieuze, maar charismatische Emily. Kendrick daarentegen is bepaald niet Pitch Perfect en stelt teleur in een even geforceerde als onevenwichtige vertolking die de tekortkomingen van het scenario (en van de regie) bloot legt. Het eindresultaat is een rommelpotje van satire, zwarte komedie, thriller en mysterie waarvan de uitkomst ronduit banaal is. Paul Feig wist duidelijk niet hoe hij het verhaal moest benaderen en dat is ronduit frustrerend.

Zoals zoveel van de grote bands en muzikale artiesten die groot werden in de jaren 80, waren de oprichters van de Schotse rockband Simple Minds geïnspireerd door het TOTP-optreden van David Bowie, de elektronische muziek van Kraftwerk en de zogenaamd punkrock. In deze documentaire kijken Jim Kerr en Charlie Burchill terug op hun jeugdjaren in Glasgow, de lange weg die hun eigenzinnige band bewandelde voordat ze internationaal doorbraken met “Don’t You [Forget About Me]” en hoe ze overeind wisten te blijven toen het bergafwaarts ging met hun populariteit en status. Dave Gahan (Depeche Mode), Bob Geldof (The Boomtown Rats) en producers Trevor Horn en Jimmy Iovine leveren welkome bijdrages, maar et ontbreken van keyboardspeler Mick MacNeil en bassist Derek Forbes is spijtig. Verder is dit een uiterst degelijke, maar conventionele muzikale documentaire.

Lt. Kessler [Sam Worthington] probeert tevergeefs een Simulant in ruste [Alicia Sanz] uit te schakelen. Evan [Robbie Amell] heeft nachtmerries van het auto-ongeluk waarbij hij en zijn vrouw Faye [Jordana Brewster] gewond raakten. In de futuristische wereld waarin dit praatzieke en (mede daardoor) warrige verhaal zich afspeelt, bestaat de mogelijkheid op een ‘eeuwig leven’ door een Simulant van jezelf of van een geliefde te laten maken. Uiteraard zijn die geprogrammeerd volgens een strikt veiligheidsprotocol. Uiteraard blijkt dat protocol niet waterdicht en zijn er mensen die de Simulants op een oneigenlijke manier willen gebruiken. Als joe er nog weinig van begrijpt, wees gerust: ik kan joe persoonlijk verzekeren dat joe niet de enige bent.

Opnieuw gooit Miller een aantal afgezaagde verhaallijnen op een hoop en gebruikt hij afgezaagde dialogen en voice-overs voor een knap gemaakte, maar holle en praatzieke film die zich afspeelt in Sin City. Verschillende personages uit Sin City keren terug (waaronder Powers Boothe als de corrupte senator Roark), Josh Brolin en Joseph Gordon-Levitt en Eva Green zijn de voornaamste nieuwkomers. De mannen zijn norse mannen die in de ban zijn van geïdealiseerde femme fatales. Je moet er van houden …

Enkele maanden nadat haar zoon Jesús plotseling aankondigde te vertrekken, besluit Magdalena [Mercedes Hernandes] hen als vermist op te geven. Door haar eenvoudige afkomst en ongeletterdheid heeft ze moeite om het bureaucratische proces dat daarbij hoort te begrijpen. Wanneer de politie haar een aantal foto’s van voorwerpen laat zien, herkent ze de tas die Jesús had meegenomen. Aangezien die tas gevonden is bij een massagraf met niet te identificeren lichamen, concludeert de politie dat Magdalena’s zoon is vermoord. Maar Magdalena neemt hier geen genoegen mee en besluit zelf op onderzoek uit te gaan. Daarbij krijgt ze hulp van Miguel [David Illescas], een jonge man die vanuit de VS terug naar Mexico is gedeporteerd. Het eerste uur voltrekt zich in een slakkengang maar Hernandes houdt de aandacht vast met haar gevoelige spel en er is een intrigerende, en uiteindelijk schokkende ontknoping.

Gaylord Stanton [Kenneth MacKenna] biedt zijn secretaresse Sylvia Brenner [Constance Bennett] een uniek contract aan: ze dient een jaar getrouwd te blijven met haar baas. Ze krijgt hiervoor maandelijks een flink geldbedrag en het huwelijk wordt naar een jaar automatisch ontbonden. Sylvia, die zelf zegt dat ze geen tijd en geen ruimte heeft voor een échte liefde in haar leven, besluit na enige aarzeling akkoord te gaan. Om als Mrs Stanton door het leven te kunnen gaan moet ze wel een make-over ondergaan voor ze begint aan haar bootreis naar Parijs. Die make-over verandert niet alleen haar zelfbeeld, het wekt ook de aandacht van passagiers, in het bijzonder de charmante Reggie Durant [Basil Rathbone]. Is hij de ware voor haar? En wat betekent dat dan voor haar schijnhuwelijk?

Schijnhuwelijk en huwelijkse ontrouw waren destijds pittige onderwerpen, maar deze romantische komedie stamt dan ook nog van vóór de Hayes-code. Bennett is uitstekend in de hoofdrol en Rathbone laat zien ook goed overweg te kunnen met romantische rollen. Het scenario van Horace Jackson bevat bovendien voldoende spitsvondigheden en andere stekeligheden waardoor deze film lang niet zo gedateerd is als veel van zijn tijdsgenoten.

Dat Frank Sinatra één van de beste, zo niet de beste, zangers van de 20e eeuw was staat buiten kijf. Dat hij van een tienerster uitgroeide tot een volwassen entertainer en een gevierd acteur is ook algemeen bekend, evenals het feit dat hij met vijf beroemde vrienden (bijgenaamd ‘The Rat Pack’) Las Vegas regelmatig op zijn kop zette is ook niets nieuws. Maar Gibneys bijna vier uur durende documentaire maakt duidelijk dat Sinatra veel meer was dan een playboy en een entertainer. Sinatra’s echtgenotes en kinderen komen uitgebreid aan het woord, evenals vrienden en journalisten die zich ooit verdiepten in het professionele leven van The Voice. Vooral de aandacht voor Sinatra’s sleutelrol in de strijd tegen discriminatie en racisme is fascinerend en wordt bevestigd door zowel Sammy Davis Jr. als Harry Belafonte. En uiteraard zit het vol met live-optredens die enige twijfel over Sinatra’s status als topzanger volledig wegnemen.

De ambitieuze eigenaar van een theater zit ernstig in de schulden en besluit een zangwedstrijd te organiseren met duizend dollar als hoofdprijs. Maar door een serie blunders van zijn bejaarde secretaresse denken de kandidaten dat ze $100.000 kunnen winnen! Geen wonder dat een keur aan ambitieuze (en getalenteerde) wannabees zich meldt voor de show, maar die moeten elk hun eigen obstakels uit de weg ruimen om kans te maken in de talentenjacht.

Een oppervlakkig en slap plot zonder verrassingen en met bordkartonnen karakters. Van een verhaal is nauwelijks sprake, hooguit een paar terzijdes over het persoonlijke leven van de verschillende deelnemers. Het enige verrassende is dat topsterren als Matthew McConaughey, Seth MacFarlane, Scarlett Johansson en John C Reilly zich hebben laten verleiden tot dit pulpfilmpje en dat ze zulke enthousiaste stemvertolkingen uit hun hoge hoed hebben weten te toveren. Maar dit is niet meer dan een excuus om schattig bedoelde beestjes grappig bedoelde dingen op het podium te laten doen. Als je daar genoegen mee neemt, dan is dit je ding. Taron Egerton doet hier overigens auditie voor Rocket Man met zijn vertolking van Elton Johns "I'm Still Standing".

Buster Moon [Matthew McCounaughey] droomt ervan zijn muzikale show te brengen naar Redshore City maar krijgt alleen de goedkeuring van manager Jimmy Crystal [Bobby Cannavale] als hij en zijn cast erin slagen binnen drie weken een spectaculaire SF-musical te produceren én Jimmy’s idool Clay Calloway [Bono Vox] over te halen daarvoor terug te keren uit het kluizenaarsleven waarin de voormalige rockster zich al 20 jaar heeft teruggetrokken. Net als bij Sing vormt een slap, oppervlakkig verhaaltje de basis voor een aaneenschakeling aan popdeuntjes van toen en nu ten gehore gebracht door een sterrencast in de vorm van schattig bedoelde getekende beestjes. Daar kun je natuurlijk genoegen mee nemen. Maar wie waar voor zijn geld eist doet dat allicht niet.

Sing Sing is een zwaarbewaakte gevangenis voor zware criminelen. John “Divine G” Whitfield [Colman Domingo] zit een levenslange gevangenisstraf uit en is een van de oprichters en vaandeldragers van een toneelgezelschap voor gedetineerden dat twee keer per jaar een toneelstuk opvoert. Zijn hoop op vervroegde vrijlating is gegroeid sinds een tape is opgedoken waarin een andere gevangene bekent verantwoordelijk te zijn voor de moord waar Divine G voor is veroordeeld. Clarence “Divine Eye” Maclin (die zichzelf speelt) is de nieuwkomer in de groep die dankzij toneel een persoonlijke transformatie doorgaat met Divine G als mentor. Sean San Jose (als Mike Mike) en Paul Raci (als regisseur Brent Buell) zijn de enige andere acteurs, de andere mannen spelen zichzelf. De authenticiteit en de ontspannen sfeer (ongebruikelijk voor een gevangenisfilm) geven dit iets extra’s, maar het scenario is helaas nogal conventioneel, de ontknoping is stroperig met zijn gemanierde spel wordt Domingo weggespeeld door Buell en “Divine Eye”.

Conor [Ferdia Walsh-Peelo] voelt zich bepaald niet gelukkig op de openbare school in Dublin waar hij net is begonnen, ook al omdat hij regelmatig het doelwit is van pestkop Barry [Ian Kenny]. Totdat hij de mysterieuze Raphina [Lucy Boynton] ziet en onder de indruk raakt van haar eigenzinnigheid en schoonheid. Aangezien Raphina ambities heeft als fotomodel besluit Conor op advies van zijn broer [Jack Reynor] een band te beginnen. Niet alleen omdat het cool is, maar ook omdat hij Raphina in zelfgemaakte videoclips kan laten spelen.

Een bijzonder aangename film over de betekenis van muziek en zelf-expressie voor de persoonlijke ontwikkeling van jongeren. De liedjes zijn bijzonder goede pastiches op o.a. Inbetween Days van The Cure en Maneater van Hall & Oates die de jonge muzikanten vol overtuiging brengen. De soundtrack zit uiteraard vol met 80s-muziek, maar het is het spelplezier (ook zonder muziek) van de jonge cast dat zorgt voor de ware magie in dit onderhoudende muzikaal-komische drama.

Ik kan me niet voorstellen dat je Eddy Terstall - die tekende voor het scenario - een plezier doet als je deze film aanduidt als een 'romkom'. Hoewel de aanwezigheid van Lies Visschedijk en Waldemar Torenstra in de hoofdrollen wellicht anders doen vermoeden, is dit absoluut geen vrolijke film waarin grote problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen. De fans van Terstall weten dat hij schrijft over échte mensen in levensechte, herkenbare situaties en Singel 39 is daarop geen uitzondering.

Hoofdpersoon is Monique [Visschedijk], een 39-jarige alleengaande vrouw die in de voetsporen van haar vader [Gerard Cox] is getreden door een carrière op te bouwen als hartchirurg. Het is werk waar ze veel voldoening uit haalt Als oudste van drie kinderen heeft ze na de vroege dood van haar moeder de zorg voor haar zusje Sam [Eva van de Wijdeven] en broertje J.J [Steijn de Leeuwe] op zich genomen en neemt ze na één stukgelopen meerjarige relatie nu genoegen met een affaire met een getrouwde Canadese chirurg [Fabrice Deville]. Plotseling verschijnt Max [Torenstra] in haar leven wanneer hij Moniques garage huurt en er een sociale werkplaats van maakt. Tussen de twee ontstaat een bijzondere vriendschap, bovendien kondigt Sam aan zwanger te zijn. Deze ontwikkelingen zetten Monique aan het denken over haar huidige status quo.

Natuurlijk wordt er veelvuldig gelachen, zoals dat gaat bij iedere vriendschap en de oprechte vertolkingen van Visschedijk en Torenstra zorgen ervoor dat je je als kijker zeer betrokken voelt bij het verhaal. Gerard Cox heeft een mooie rol als Moniques sympathieke vader en een subplot rondom een homoseksuele patiënt bezorgt je een onverwachte brok in de keel. De humor voelt nooit geforceerd en hoewel het happy end een beetje gemakzuchtig is, doet dat niets af aan deze intelligente, vermakelijke en ontroerende film. En als het gebruik van de term 'romkom' helpt om een groot publiek te verleiden deze film te zien, kan ik dat alleen maar aanmoedigen.

Dit is de beste musical aller tijden, daar is eigenlijk nauwelijks discussie over. Om die reden is dit ook de maatstaf voor iedere musical die sindsdien is gemaakt en het verklaart waarom ik me stierlijk heb verveeld bij het zien van het met prijzen overladen La La Land. Waarom zou ik luisteren naar matige liedjes gezongen door acteurs die redelijk [Stone] of nauwelijks [Gosling] kunnen zingen en slechts een beetje kunnen dansen? La La Land is op muzikaal gebied een prutswerkje vergeleken met Singin’ In The Rain, waarin hoofdrolspelers Gene Kelly, Donald O’Connor en de pas 19-jarige Debbie Reynolds laten zien dat ze het allemaal kunnen! Dus én acteren én zingen én dansen. In Hollywood sprak de pers graag over de rivaliteit tussen Gene Kelly en Fred Astaire, maar ik vind dat je onmogelijk kunt zeggen wie van die twee nou de beste was. Ze zijn allebei fantastisch om naar te kijken, maar hun stijl is in mijn beleving totaal verschillend. Je kunt het zelf beoordelen in de sketch ‘The Bobbitt & The Bromide’, geschreven door de gebroeders Gerschwin, uit de film ‘Ziegfeld Follies’ [1946]. Fred Astaire laat het er zo gemakkelijk uit zien en Gene Kelly laat het er zo moeilijk uit zien.

Wie denkt aan Singin’ In The Rain ziet waarschijnlijk het beeld voor zich van Gene Kelly die, dol van geluk omdat hij de liefde van zijn leven heeft gevonden, in de stromende regen de titelsong zingt en danst. Mogelijk denk je ook nog aan ‘Good Morning’ , gezongen door Kelly, O’Connor en Reynolds die een spectaculaire dans vol afwisseling, actie en humor afsluiten met een knap staaltje acrobatiek. De meest spectaculaire sequentie is echter ‘The Broadway Melody’, waarin Kelly zich het verhaal inbeeldt van een nieuwe film die hij wil gaan maken. Hij speelt in deze fantasie een jonge, ambitieuze danser die na een flink aantal audities in sneltreinvaart via burlesque, vaudeville en theater een grote ster wordt, maar wiens liefde voor een gangstermeisje [een sensuele Cyd Charisse] hem uiteindelijk noodlottig wordt. Uiteraard is er een happy end in deze briljant geconstrueerde, prachtig ontworpen [qua sets én qua kleding] en perfect uitgevoerde mini-speelfilm, ook al valt de ballet-scène een beetje uit de toon. O’Connor doet absoluut niet onder voor Kelly in de hilarische ‘Fit As A Fiddle’-skit aan het begin van de film en hun gezamenlijke dans bij de spraakcoach die training geeft in de vorm van tongbrekers als ‘Sinful Caesar sipped his snifter, seized his knees and sneezed’. Indrukwekkend is ook een flitsende montage van enkele van de beroemdste musicalliedjes uit de pioniersdagen van deze kunstvorm, waaronder ‘The Wedding Of The Painted Doll’ en ‘Beautiful Girl’. Hoe vaker je dit ziet, hoe meer het je opvalt dat elk detail tot in de puntjes is uitgewerkt. Maar Singin’ In The Rain heeft zijn legendarische status evenzo te danken aan de onvergetelijke Jean Hagen, die een sleutelrol speelt in het prachtige scenario dat op liefdevolle wijze terugkijkt naar de tijden van de zwijgende film en een milde satire is op Hollywood ten tijde van de overgang naar geluidsfilms.

Don Lockwood [Gene Kelly] en Lina Lamont [Jean Hagen] zijn filmsterren die zoveel succes hebben met hun romantische zwijgende films, dat de publiciteitsmagazine graag het beeld in stand houdt dat ze elkaars geliefden zijn. Maar er ontstaan problemen wanneer Don verliefd wordt op Kathy Selden [Debbie Reynolds] en de filmstudio’s na het succes van The Jazz Singer hals-over-kop overstappen op geluidsfilms... want Lina heeft op zijn zachtst gezegd geen geweldige stem. Na een rampzalige preview lijkt het erop dat het gedaan is met Lockwood en Lamont, maar een briljant idee van Cosmo Brown [Donald O’Connor] geeft hoop dat de film toch nog valt te redden! Hagen steelt de show wanneer ze in beeld is, maar ook de kleinere rolletjes, zoals die van Kathleen Freeman als Lina’s spraakcoach en Robert Fortier als de op George Raft gebaseerde gangster in de ‘Broadway Melody’-sequentie, komen helemaal tot hun recht.

Melodramatische pulp dat dankzij Garbo de middelmaat ontstijgt. "For a number of generation men have done as they pleased - and women have done as men pleased", zo verklaart de openingstitel. Garbo speelt de rol van Arden Stuart die een huwelijksaanzoek van rokkenjager Tommy Hewlett [Johnny Mack Brown] afwijst in de hoop dat ze de ware liefde kan vinden. Ze zoekt haar heil bij haar knappe chauffeur [Lane Chandler] die ze daarmee in een lastige positie brengt. Hun nachtelijke autorit leidt tot een schandaal met kolossale consequenties waardoor Arden besluit haar oude leventje verlaten. Ze ziet haar kans schoon wanneer ze de levenslustige en steenrijke Packy Cannon [Nils Asther] ontmoet die bovendien meteen als een blok voor haar valt. Het verhaal is hopeloos gedateerd, maar Garbo is in topvorm en haar samenspel met Asther (die Garbo in 1924 tevergeefs ten huwelijk had gevraagd) maakt dit eveneens de moeite waard.

Typisch onderkoeld Britse oorlogsactie waarin Andrew Brown [Jeffrey Hunter] één van de twee overlevenden van een Duitse torpedoaanval is. Het verantwoordelijke schip pikt ze op en legt aan in een baai om de schade die het zelf heeft opgelopen te repareren. In de hoop dat Britse schepen in achtervolging zijn op het Duitse schip besluit Andrew te ontsnappen en zich te verschuilen op het rotsachtige eiland. Gewapend met slechts één geweer riskeert hij zijn leven om de reparaties zoveel mogelijk te vertragen.

Hunter en Rennie (als de luitenant) zijn goed gecast en de actiescènes zijn goed geregisseerd door Roy Boulting, die bovendien goed gebruik maakt van archiefbeelden. Het feit dat de producenten medewerking kregen van de Britse marine om te filmen op echte oorlogsschepen met de bemanningsleden in figurantenrollen, geeft de film een zeldzame authenticiteit en is één van de belangrijkste redenen om deze oorlogsactiefilm niet over te slaan. Het grootste minpunt is de overbodige proloog, bedoeld om een romantisch subplot te introduceren. Het lijkt dat het alleen is toegevoegd om de speelduur te verhogen.