Meningen

Aangezien het in veel opzichten zetten herhaalt uit de herstart van de Jumanji-franchise, haalt deze sequel het niet bij z'n voorganger, al is het resultaat helemaal zo slecht nog niet. Vooral over de actiescènes hangt een gevoel van déjà vu, bovendien hebben de gamekarakters geen verrassingen meer voor ons in petto. De toevoeging van Danny DeVito en Danny Glover blijkt gelukkig een sterke zet geweest te zijn: Kevin Hart doet een uitstekende imitatie van Glover en Awkwafina is regelmatig hilarisch als DeVito's gamekarakter Ming. Het beste element is echter de ontwikkeling van de gebroken vriendschap tussen Eddie [DeVito] en Milo [Glover], twee bejaarde mannen die elkaar niet meer hebben gesproken sinds ze 15 jaar geleden hun restaurant, dat ze 35 jaar samen hadden gerund, verkochten. Dat levert in ieder geval een ontroerend slot op van wat een veel slechter vervolg had kunnen zijn.

Het magere verhaal doet bijzonder veel denken aan 'The Breakfast Club', want ook hier moet een groepje tieners nablijven en 'zichzelf ontdekken'. Dat er op hun school een stoffige ruimte is met een hoop rommel is al twijfelachtig, dat ze daar een oude spelcomputer vinden waarop ze Jumanji kunnen spelen bijzonder vergezocht. Maar zodra Dwayne Johnson, Kevin Hart, Jack Black en Karen Gillan verschijnen als de personages in het spel, begint de pret. Die komt voor een groot deel voort uit het talent van en de chemie tussen Johnson, Hart en Black, drie van de beste komische acteurs van dit moment. Gillan schiet op dat gebied wat tekort, maar weet zich toch redelijk staande te houden. De acteurs brengen de melige humor met maximaal effect en het scenario speelt ook goed in op de kwaliteiten van de acteurs. De special effects zijn nét niet overtuigend en dat past perfect bij de game-wereld die regisseur Jake Kasdan wil neerzetten. Vermakelijk is ook de beeldregie van en het acteerwerk in de zogenaamde 'cut-scenes': overdreven zwierige camerabeelden, houterige vertolkingen en vooral extreem over-the-top. Alle schurken in de game zijn ééndimensionaal en kleurloos. Zo weet Kasdan perfect de tekortkomingen van games te gebruiken om zijn film naar een hoog plan te tillen. Vrolijk vermaak met een relevante, doch luchtige boodschap en een epiloog die op aangename wijze alle losse eindjes met elkaar verbindt. Een uitstekende familiefilm!

Sinds 1950 is Chiang Kai-shek verbannen uit China en heerst hij als president van het eiland Taiwan dat continu op gespannen voet staat met China. In 1969 wordt Lo Pao-Tai [Ethan Juan] nabij Quemoy (ook bekend als Kinmen) getraind om Taiwan te verdedigen. Hij raakt goed bevriend met zijn leidinggevende Majoor Chang [Jianbin Chen] die hem weet over te halen om een bezoek te brengen aan een bordeel dat bekend staat als 841 of Paradise. Het is niet alleen een plaats voor seks, maar ook voor emotionele ondersteuning. Lo Pao-Tai valt voor de lieflijke Nini [Regina Wan] en Chang voor de opportunistische Jiao [Ivy Chen]. Potentieel interessant verhaal valt in de tweede helft ten prooi aan een overdosis sentiment en met een speelduur van 132 minuten duurt dit zeker een half uur te lang.

Door te kiezen voor de simplistische visuele stijl van de gelijknamige game en een verzameling aan standaardpersonages, moet dit het vooral hebben van innemende stemvertolkingen en de aandachtspanne van jeugdige kijkers. Een aantal bewoners van de jungle ontdekt dat ze opeens met elkaar kunnen praten. De oorzaak is de technologie van Fneep [Ed Kear], een zachtaardig buitenaards wezen dat zich moet bewijzen tegenover zijn familie door een planeet te veroveren. Een bonte verzameling dieren sluit vriendschap met Fneep en probeert hem te helpen zijn ambitie waar te maken zonder dat het gevolgen heeft voor hun toekomst. Luchtige nonsens vol belegen grappen waar kinderen (dus) niet wakker van zullen liggen.

Overbodige remake van de gelijknamige geliefde animatiefilm waarin Bill Murray (als Baloo) en Neel Sethi (als Mowgli) bovendien zo onverstandig zijn om het klassieke ‘The Bare Necessities’ te verminken? Oogt meer als een computergame dan als een film, maar goede stemvertolkingen van Kingsley (als Bagheera) en Idris Elba (als Shere Khan) en het nog altijd onderhoudende verhaal zijn net genoeg om je wakker te houden.

De roemruchte expeditie uit 1559 van Pedro de Ursúa en Lope de Aguirre naar El Dorado is de inspiratie voor een attractie in Disney World waarop deze film is gebaseerd. Hierin gaat Lily Houghton [Emily Blunt] met haar broer MacGregor [Jack Whitehall] op zoek naar een boom met een geneeskrachtige werking in het Amazonegebied. Frank Wolff [Dwayne Johnson] is schipper van een aftands bootje die rondleidingen geeft en een kans ziet zijn schulden af te betalen als hij Lily weet over te halen hem in te huren om haar naar de plaats van bestemming te brengen. Frank, Lily en MacGregor krijgen echter concurrentie van de geobsedeerde Prins Joachim [Jesse Plemons]. Kleurrijke avonturenfilm heeft twee aantrekkelijke hoofdrolspelers met een goede onderlinge chemie en een verhaal dat volop inspiratie put uit Indiana Jones en The African Queen. Maar het scenario leunt teveel op slapstickachtige humor en Collet-Sera schroomt niet om te vervallen in oubollige stereotypes waarvan ik dacht (en hoopte) dat we daar afscheid van hadden genomen – vooral Whitehall werkt op de zenuwen. De papegaai heeft een grappig bijrolletje.

Tiener Sam [George Ferrier] heeft de dood van zijn moeder nog niet verwerkt en dat gaat ten koste van de band met zijn vader Robert [Maron Csokas] en van zijn gedrag op school. Nadat Sam wegens wangedrag van school is gestuurd, stuurt Robert hem naar het landhuis van zijn eigen moeder Ruth [Charlotte Rampling], een veeleisende, verbitterde vrouw die Sam tegen betaling dient te verzorgen nadat ze door een val tijdelijk in een rolstoel zit. Je kunt wel raden hoe het voor zowel Samen Ruth afloopt, maar Rampling verleent een diepgang en een waardigheid aan haar personage dat het afgezaagde scenario ontstijgt en zij alleen maakt dit een kijkje waard.

Hitchcock had veel bewondering voor dit toneelstuk van Sean O'Casey over een armlastige Ierse familie die begin jaren '20 onverwacht een fortuin erft, maar niet kan ontsnappen aan de spanningen die zijn ontstaan sinds de Ierse opstand. Uitstekend gespeeld door de ervaren cast, maar de combinatie van de locatie (het verhaal speelt zich volledig af in één appartement) en de beperkingen van de geluidstechnieken verklaren de statische filmische stijl.

Ke-Xi Wu en Midi Z lieten zich duidelijk inspireren door Mulholland Drive voor dit verhaal van een ambitieuze actrice die worstelt met haar geestelijke gezondheid waardoor realiteit en nachtmerries steeds meer door elkaar gaan lopen. Het feit dat haar dromen overeenkomen met het scenario voor de film waar ze aan werkt maakt het nog ingewikkelder. Prachtig gefilmd en Ke-Xi Wu is fantastisch in de hoofdrol maar heeft teveel momenten die haast gekopieerd zijn uit Mulholland Drive en daardoor (onbedoeld) een sterk gevoel van déjà vu oproepen. Heel erg kan ik dat eerlijk gezegd niet noemen.

Jupiter Jones [Mila Kunis] wordt inzet van een mythologische machtsstrijd tussen Lord Balem Abrasax [Eddie Redmayne] en zijn jongere broer Titus [Douglas Booth] met de heroïsche Caine Wise [Channing Tatum] als pion. De Wachwoski’s laten hun fantasie de vrije loop en dus is er een vage mythologie die (tevergeefs) uitgebreid wordt uitgelegd en wordt onderbroken door zonderlinge actiescènes. Het ziet er spectaculair uit, maar Redmayne is onbedoeld hilarisch, Jupiter is een slappe heldin en de chemie tussen Kunis en Tatum is ver te zoeken. Over gebakken lucht gesproken.

Subliem camerawerk van Marcell Rév en voorzien van een prachtige Jed Kurzel score, start deze film met één van de meest indrukwekkende openingsscènes van deze eeuw. De film volgt het verhaal van de Syrische vluchteling Aryan Dashni [Zsombor Jéger] die met zijn vader vanuit Servië probeert Hongarije binnen te komen, maar daarbij wordt neergeschoten door immigratie-officier Lázló [György Cserhalmi] en in een opvangkamp voor vluchtelingen verzorgd wordt door de corrupte dokter Gabor Stern [Merab Ninidze]. Aryan blijkt over een bijzondere gave te beschikken die Gabor wil exploiteren, maar Lázló verdenkt Aryan van betrokkenheid bij terrorisme.

Het tweede kwart, waarin Gabor Aryans gave exploiteert voor eigen gewin, steekt inhoudelijk en visueel schril af tegen de briljante opening. Pas na een uur pakt regisseur Kornél Mundruczó, die samen met Kata Wéber tevens verantwoordelijk is voor het scenario, de draad weer op spectaculaire wijze op. Maak je op voor misschien wel de beste autoachtervolging van deze eeuw, een bijzonder spannende achtervolging in een metrostation en een schitterend shot in een danszaal alvorens Mundruczó je naar het sterke einde leidt.

Broers Gray [Ty Simpkins] en Zach [Nick Robinson] verblijven een tijdje bij hun tante Claire [Dallas Bryce Howard] die als wetenschapper verbonden is aan Hammond Creation Lab en werkt aan de ontwikkeling van de Indominus Rex voor Jurassic World, de opvolger van Jurassic Park. Eigenaar Masrani [Irrfan Khan] vraagt Owen Grady [Chris Pratt], een ex-marinier die Raptors heeft weten te temmen, om het park te inspecteren en vraagt Claire om hem rond te leiden. Daardoor verliest ze haar neefjes uit het oog en die gebruiken hun VIP-pas om op eigen houtje Jurassic World te verkennen. Uiteraard loopt het mis. Geslaagde doorstart van de franchise is in veel opzichten een remake van Jurassic Park en dat pakt verrassend goed uit. Ondanks dat er behoorlijk is gesleuteld aan het scenario zet het de belangrijkste personages en hun onderlingen relatie in het eerste half uur goed neer en vervolgt het in een hoog tempo met een geslaagde mix van actie en humor;. Het enige wat ontbreekt is de verwondering van Jurassic Park. Gevolgd door Jurassic World: Fallen Kingdom (2018) en Jurassic World Dominion (2022).

Vier jaar na de vernietiging van Isla Nublar leven de dino’s nu in de wildernis en is het de vraag of mensen en dino’s in harmonie kunnen samenleven. De meningen over hoe om te gaan met de dino’s lopen nogal uiteen en Lewis Dodgson [Campbell Scott], de eigenaar van BioSyn Genetics, heeft van de overheid opdracht gekregen om een reservaat te bouwen en daar verder onderzoek te doen. Het plot is een samenraapsel van allerlei losse ideeën, waaronder de terugkeer van Ellie Sattler [Laura Dern], Alan Grant [Sam Neill] en Ian Malcolm [Jeff Goldblum], de hoofdrolspelers uit de oorspronkelijke Jurassic Park. Iemand moet gedacht hebben dat dit een meesterzet was (en toegegeven, dit was een kassucces), maar de film wordt er niet beter van. Trevorrow kopieert zelfs een sleutelscène uit Jurassic Park (één hint: de zonnebril) wat alleen maar onderstreept hoe diep de franchise gezonken is sinds1993.

Het plot van deze vrij stompzinnige 5e film uit de Jurassic Park-franchise is een gatenkaas en de karakters (inclusief een stoere wetenschapper en een angsthaas) zijn wandelende clichés. Met het verstand op nul valt het wellicht allemaal nog wel te overzien en compenseren de vele - en uitstekende gemaakte - actiescènes het prutswerk dat moet doorgaan voor een scenario. Het verhaal betreft een evacuatie van een groot aantal dinosauriërs naar een reservaat van een miljardair [James Cromwell] op het vaste land vanwege een naderende vulkaanuitbarsting. Bryce Dallas Howard en Chris Pratt keren terug als de wetenschappers die alles in goede banen moeten leiden, maar onderdeel blijken te zijn van een duivels complot en Jeff Goldblum mag nog wat ecologische boodschappen aan ons verkopen. Dat zal niet meevallen na twee uur hersenloos vermaak.

De Jurassic—franchise wordt tot op het bot uitgemolken in deze vlotte, maar fantasieloze avonturenfilm waarvoor Spielberg (in de rol van uitvoerend producent) in ieder geval nog een respectabele cast op de been wist te brengen om de boel nog enigszins overeind te houden. Dr. Henry Loomis [Jonathan Bailey] gelooft dat het DNA van drie prehistorische dieren hem zal leiden tot een medische doorbraak. Door klimaatverandering hebben de oerbeestjes zich teruggetrokken in het gebied rondom de evenaar. Met steun van een steenrijke ondernemer [Rupert Friend] huurt Loomis een groep huurlingen in om hem te helpen dat DNA te verkrijgen. Onderweg pikken ze Reuben [Manuel Garcia-Rulfo], zijn dochters [Luna Blaise, Audrina Miranda] en de potentiële niet zo ideale schoonzoon [David Iacono] op nadat hun zeilboot is aangevallen door een prehistorische reus. Zit vol verwijzingen naar de voorgangers (met name Jurassic Park), maar dat herinnert je er alleen maar aan hoe goed die film was en dat Edwards niet kan tippen aan Steven Spielberg van toen.

Voormalig alcoholist Justin Kemp [Nicholas Hoult] wordt op een ongelukkig moment opgeroepen als jurylid in een moordzaak. Het slachtoffer is Kendall Carter [Francesca Eastwood] en de verdachte is haar vriend James Michael Sythe [Gabriel Basso], een temperamentvolle man met een crimineel verleden. Maar wanneer openbare aanklager Faith Killebrew [Toni Collette] en pro Deo advocaat Eric Resnick [Chris Messina] de zaak inleiden, realiseert Justin zich al snel dat hij die avond op de plaats delict een aanrijding had. Hij vraagt juridisch advies aan advocaat en AA-buddy Larry [Kiefer Sutherland], maar die kan hem geen gemakkelijke uitweg bieden. Eastwood maakt een bijna fatale fout door halverwege te onthullen wat er in werkelijkheid is gebeurd. Het scenario van Jonathan A. Abrams bevat meer onvolkomenheden (de jurybespreking is bijvoorbeeld haast een kopie van 12 Angry Men), maar legt wel op pijnlijke wijze de tekortkomingen van het Amerikaanse jurysysteem bloot. Eastwood slaagt er opnieuw in uitstekend spel uit zijn cast te halen, met Hoult en J.K. Simmons (als een jurylid met een opmerkelijke achtergrond) als uitblinkers.

Een fenomenale film, perfect geregisseerd en met monumentale vertolkingen van de drie hoofdpersonen waarvan die van Thomas Giorgia het meest opzienbarend is. Deze thriller begint met en hoorzitting waarbij twee advocaten een pleidooi doen voor een ouderschapsregeling voor hun beide kinderen. Hun dochter Joséphine [Mathilde Auneveux] viert binnenkort haar 18e verjaardag, vandaar dat de aandacht zich uitsluitend richt op Julien [Thomas Giorgia]. Moeder Miriam [Léa Drucker] beweert dat vader Antoine [Denis Ménochet] gewelddadig is en haar en de kinderen bedreigt, Antoine beweert dat Miriam geen enkel middel schuwt om hem bij zijn kinderen weg te houden en dat alles een leugen is. De rechter [Saadia Bentaïeb] besluit het al bestaande co-ouderschap te behouden, maar zodra we Julien bij zijn vader zien instappen is het duidelijk dat hij doodsbang is voor zijn vader, die hem bovendien als pion gebruikt om Miriams geheime telefoonnummer en adres te achterhalen.

Xavier Legrands regie sluit perfect aan op het nauwkeurig opgebouwde scenario, waarin de onderhuidse spanning vanaf het begin voelbaar is, de beklemmende sfeer geleidelijk toeneemt en de finale ronduit zenuwslopend is. Legrands timing is perfect, gezien zijn effectieve gebruik van soms ondraaglijke stiltes. Het ononderbroken shot tijdens Joséphines feest is een tour-de-force, maar het zijn de karakters en de perfecte vertolkingen die deze film onvergetelijk maken.

Zes vrienden ondergaan een extreme survivaltraining op een afgelegen locatie. Wanneer een van hen omkomt, ontstaat er zo’n verdeeldheid over wat er gedaan moet worden dat de training uitloopt op een fysieke strijd op leven en dood tussen twee kampen. Als je kunt meegaan in het geweld dat volgt, dan wacht je een paar spectaculaire actiescènes en een indrukwekkende finale waarin Laliberté lange takes gebruikt en zijn cast tot het uiterste dwingt.

Vijf jongeren besluiten te kamperen op een plek diep in de bossen waarvan ze sinds kort formeel eigenaar zijn. "Nature can't read" waarschuwt boswachter Roy McLean [George Kennedy] het vijftal nog, maar die waarschuwing is aan dovemansoren gericht. Zelfs wanneer ze een verwarde man tegen komen die waarschuwt dat er een moordenaar rondloopt laten de jongeren zich niet bang maken. En dat blijkt uiteraard fatale consequenties te hebben.

Regisseur en co-scenarist Jeff Lieberman kiest wijselijk meer voor suspense dan voor bloederige executies en bloedvergieten. Deze horrorfilm doet daarom meer denken aan Deliverance (1972) en The Texas Chain Saw Massacre (1974) dan aan de pulphorror die de videomarkt in 1980 teisterde. De sfeervolle score van Brad Fiedel, het acceptabele acteerwerk en een aantal verrassende (alsmede bizarre) wendingen maken dit tot een bescheiden klassieker.

Ted Morgan [Seann William Scott] is 41, werkt in een dierenzaak en heeft geen vrouw of kinderen. In zijn ogen is zijn leven een mislukking en daarom besluit hij er een einde aan te maken, maar niet voordat hij de mensen die hij verantwoordelijk houdt voor zijn eigen falen eens flink de waarheid te zeggen. Daarom keert hij terug naar zijn geboorteplaats. Het scenario van David Flebotte zit vol goed uitgewerkte karakters en is een complexe mix van emoties. Met haar eerste speelfilm als regisseur maakt Cox grote indruk door de zelfverzekerde manier waarop ze de juiste balans tussen drama en humor bewaakt en daardoor sterk spel uit de voltallige cast weet te halen. Scott is voortreffelijk in de hoofdrol.

Duke Diver [Morgan Freeman] heeft het als bedrijfsleider van Villa Capri in het zonnige Palm Springs prima naar zijn zin. Alles loopt op rolletjes, de vrouwen staan voor hem in de rij en hij houdt meer dan genoeg tijd om met zijn vrienden te pokeren. De status quo wordt doorbroken door de komst van Leo McKay [Tommy Lee Jones] die Dukes positie als Alfaman bedreigt. De onderlinge rivaliteit wordt versterkt door de komst van regiomanager Suzie Quinze [Rene Russo]. Bovendien is er iemand op uit om Duke (definitief) uit de weg te ruimen. Freeman gooit alle komische remmen los in deze vrolijke, dwaze komedie met een aantrekkelijke cast van veteranen. Hoogtepunt: het limbodansen.

Twintig jaar geleden ontdekte Danny [Adam Sandler] vlak voor zijn bruiloft dat zijn verloofde [Jackie Sander] hem had bedrogen. Sindsdien gaat hij als vrijgezel door het leven met zijn huwelijksring als effectief lokmiddel voor onenightstands. Nu ontmoet hij de beeldschone en veel jongere Palmer [Brooklyn Decker], maar die knapt juist af op het feit dat Danny getrouwd is. Om zijn leugen te verbergen beweert Danny dat hij op het punt staat te scheiden. Daarom vraagt hij Katherine [Jennifer Aniston] om zich voor te doen als echtgenote met wie hij in scheiding ligt. Inferieure remake van Cactusflower met dat Sandlersausje waar alleen zijn grootste fans om kunnen lachen. Sander en Aniston zijn erg goed op elkaar ingespeeld, maar door een overdosis complicaties wordt dit al snel te absurd om nog te amuseren. De rest van de cast (waaronder de hevig overacterende Nick Swardson als “Dolph Lundgren”, Bailee Madison als “dochter” Maggie en Nicole Kidman als Katherines studievriendin) maakt het er niet beter op.

Roberts tekent voor scenario, regie en de hoofdrol in deze stijlvol gefilmde zwarte komedie die echter qua timing de plank behoorlijk misslaat. Jim [Craig Roberts] is het sufferdje van zijn klas, totdat Dean [Emile Hirsch] in zijn leven verschijnt. Die geeft hem het vertrouwen om een poging te doen de populaire Michelle [Sai Bennett] voor zich te winnen, maar dat is uiteraard gemakkelijker gezegd dan gedaan. Prachtig camerawerk van Richard Stoddard dat doet denken aan het werk van Wes Anderson, maar Roberts slaagt er niet in om Andersons stijl van komedie met een uitgestreken gezicht te benaderen, hoezeer hij zijn best ook doet. Grappen zijn er genoeg, maar ze slaan te vaak dood.

Gemaakt een jaar voor Chaplins eerste lange speelfilm The Kid, met wie het duidelijk overeenkomsten vertoont. John Ford regisseerde dit luchtige komische drama over Bim [Buck Jones], de nietsnut van het dorp die om die reden bepaald niet geliefd is. Wanneer hij stuit op Bill [George Stone]. een tienjarige zwerver, herkent hij zoveel van hemzelf in de jongen dat hij besluit zich over hem te ontfermen. Mary Bruce [Helen Ferguson], de plaatselijke schooljuffrouw op wie Bim een oogje heeft, staat erop dat Bill naar school gaat en na een moeizame start klikt het al gauw tussen Mary en haar nieuwe pupil. Wanneer zij door toedoen van haar vriend [William Buckley] betrokken raakt bij een schandaal, is Bim er alles aan gelegen haar naam te zuiveren. Samen met Bill probeert hij orde op zaken te stellen, maar zijn reputatie als aartsluiaard staat hem daarbij in de weg.

George Stone was één van de populairste kindersterren en hier is duidelijk te zien waarom. Hij is even ontwapenend als overtuigend als het schoffie dat zich moet aanpassen aan schoolregels en omgangsvormen. De chemie tussen hem en Buck Jones maakt deze film tot een aangenaam tijdverdrijf, ook al is de film hier en daar slecht gemonteerd.

Boudellah en Van de Rest zijn het Nederlandse antwoord op Jason Friedberg en Aaron Seltzer: ze maken formulematige films waar veel mensen naar kijken, maar die vrijwel niemand leuk vindt! Hun modderstroom van romantische komedies begon met dit misbaksel vol met seksistische en racistische stereotypes, smakeloze humor en erbarmelijk acteerwerk. Lotte [Yolanthe Cabau] is het meisje dat haar prins op het witte paard (letterlijk) denkt te hebben gevonden in collega Alex [Juvat Westendorp]. Ze heeft het mis. En dan verschijnt Jim Bakkum ten tonele. Noortje Herlaar is zowaar nog slechter dan Cabau als diens ijdele, bitchy, mannenverslindende zus, maar de hoofdprijs gaat naar Huub Smit als Fritz, Lottes leidinggevende. Maar als je dit leuk vond, kijk dan zeker ook Liefde Zonder Grenzen, F*ck De Liefde (1 en 2) en Oei, Ik Groei.

De 36-jarige fysiotherapeut Leslie Wright [Queen Latifah] is het blind daten beu. Maar wanneer ze bij een benzinestation Scott McKnight [Common], de sterspeler van de New York Nets tegen het lijf loopt, is er meteen een klik. Maar Leslies zusje Morgan [Paula Patton] gooit roet in het eten. Wanneer Scott tijdens een wedstrijd zwaar geblesseerd raakt, springt Leslie op verzoek van haar zus bij om Scott te helpen bij zijn revalidatie. Je weet hoe dit gaat eindigen, maar onderweg zijn er meer dan voldoende verrassende wending. De twee hoofdpersonen vermijden de clichés van het genre en mede dankzij de prettige chemie tussen Latifah en Common gun je ze het allerbeste.

Schrijver Louis [Gaspard Ulliel] gaat voor het eerst in zeer lange tijd op bezoek bij zijn moeder [Nathalie Baye] om te vertellen dat hij niet lang meer te leven heeft. Zijn broer [Vincent Cassel], zusje [Léa Seydoux] en schoonzus [Marion Cotillard] zijn ook uitgenodigd en Louis’ terugkeer zorgt voor een ontlading van emoties dat het steeds moeilijker wordt om datgene te doen waarvoor hij is gekomen. Erg goed geacteerde verfilming van een toneelstuk ontsnapt niet aan de statische setting. Wekt lange tijd de indruk een slowburner te zijn, maar de explosieve climax blijft uit. Dolans gebrek aan stilistische variatie (de dialogen zijn vanaf het begin bijna uitsluitend gefilmd in close-ups) helpt ook niet om de spanning op te bouwen. Vooral interessant voor fans van de indrukwekkende cast.

De wereld dreigt te vergaan, de Justice League voorkomt dat. Typisch IMAX-3D-escapisme met een hoop explosies en aanverwant lawaai, veel visuele effecten die ook lawaai maken en een schurk genaamd Steppenwolf voor wie het credo 'Born To Be Wild' in ieder geval op één manier van toepassing is. Desondanks is deze film heel aardig te pruimen, onder anderen door de aanwezigheid van enige geslaagde humor in de persoon van Ezra Miller als Barry Allen. Gal Gadot komt hier ook beter tot haar recht dan in het campy 'Wonder Woman' en Ciarán Hinds' bijdrage als de stem van Steppenwolf is ook welkom. Jeremy Irons, JK Simmons, Amy Adams en Diane Lane komen ook opdraven voor een paar minuten schermtijd in een film die het maximale haalt uit een uitgekauwde formule. Beter dan verwacht dus, maar is het einde van het actieheldengenre nu nóg niet in zicht?

Documentaire over de razendsnelle opkomst van Justin Bieber die in één jaar de overstap maakte van een simplistisch YouTube-filmpje naar een uitverkocht Madison Square Garden. Een combinatie van verzorgde, strak gemonteerde concertfragmenten, gesprekken met Biebers entourage en homevideo's voorzien van commentaar door Biebers ouders. We zien de uitzinnige reacties van veelal jonge meisjes wanneer zij een gratis ticket krijgen voor de voorste rijen bij een Bieber-concert, maar ook het effect van Biebers traditionele serenade (met bloemen) bij One Less Lonely Girl en er zijn gastoptredens van Boyz II Men, Miley Cyrus, Jaden Smith en Biebers mentor en grote idool Usher. Bieber blijkt een begenadigde zanger, een redelijke liedjesschrijver en danser maar - zo blijkt in de laatste dagen voor zijn tour - uiteindelijk ook maar een mens. Het lijkt misschien te goed om waar te zijn, maar Biebers kwajongensgedrag achter de schermen, zijn omgang met zijn jeugdvrienden en zijn respect voor de fans komen volstrekt spontaan en oprecht over. Fans zullen hier niet genoeg van krijgen en 'haters are gonna hate', dat blijkt wel uit de extreem lage waardering die deze vermakelijke documentaire op verschillende platforms krijgt.