Meningen

Geertjan Lassche volgde de bouwvakkers die vanaf juni 2017 tijdens de bouw van een woontoren aan de Bananenstraat in Amsterdam die in april 2019 opgeleverd moet worden. Begint met een indrukwekkende drone-shot waarin we enkele bouwvakkers op grote hoogte zien klauteren op een hijskraan. Ziet er gevaarlijk, maar ook wel avontuurlijk uit. Maar dit is geen romantische lofzang op het bouwvakkersleven. Integendeel: er heerst een machocultuur waarin seksisme, homofobie en discriminatie haast vanzelfsprekend zijn. Geen wonder dat er bij de buitenlandse werknemers geen lachje af kan en dat er geen nieuwe aanwas is! Ook is er aandacht voor de fysieke en psychologische gevolgen die het soms slopende werk onder tijdsdruk heeft. Een buitengewoon openhartig portret van een gesloten cultuur dat in alle opzichten dringend aan verandering toe is.

Portret van jongens die vaak al jaren jeugdzorg nodig hebben en nu deelnemen aan ‘Wonen Met Kansen’, een kleinschalig project waarmee ze stap voor stap worden voorbereid op een zelfstandig leven. Mok en Uslu kiezen niet voor een fly-on-the-wall benadering waardoor we vooral af moeten gaan op de verhalen die de jongens vertellen. Ze vinden het veelal moeilijk om over hun verleden te praten, ook omdat ze niet altijd de juiste woorden weten te vinden. Over concrete hulpverlening komen we ook weinig te weten: we zien een whiteboard om klusjes op af te vinken, er is een gesprekje over gewenst gedrag bij sollicitaties, maar verder gaat het er ogenschijnlijk nogal vrij aan toe. Een oppervlakkige documentaire die nauwelijks interessante, of opzienbarende inzichten oplevert.

Schrijver Joost Zwagerman was 51 jaar oud toen hij op 8 september 2015 een einde aan zijn leven maakte. Vanwege zijn welbespraaktheid en buitengewone kennis op het gebied van literatuur en poëzie was hij een vast gezicht op de Nederlandse televisie. Collega’s en vrienden kijken terug op hun tijd met Zwagerman volgens het devies “over de doden (bijna) niets dan goeds.” Verbraak vult de gesprekken goed aan met televisiebeelden van Zwagerman, maar had het onderwerp wel iets kritischer mogen benaderen.

Tiener Valentin ]David Marsais] bezoekt zijn stervende grootvader Serge [Gérard Hernandez] en ontdekt daar een paar schetsen van de Catalaanse schilder Josep Bartoli en vraag Serge hoe die schetsen in zijn bezit zijn gekomen. Serges verhaal begint in februari 1939 in een Frans concentratiekamp voor mensen die de Spaanse burgeroorlog en het regime van Franco zijn ontvlucht. Eén van de gedetineerden is Josep Bartoli [Sergie López] die vele schetsen maakt van de erbarmelijke omstandigheden en de respectloze manier waarop de Franse gendarmes hem en zijn lotgenoten behandelen. Een beginnende gendarme [Bruno Solo] helpt Josep vast te houden aan zijn menselijke waardigheid. Het is een onderbelicht, schokkend verhaal maar door een animatiestijl te gebruiken die gebaseerd is op het werk van Josep (en een aantal van zijn illustraties verwerkt) voorkomt Froment dat de omstandigheden de karakters en de bijzondere persoonlijke relatie tussen de twee hoofdpersonen overschaduwen. Een waardig en zeer eerbiedig eerbetoon aan Bartoli met een ontroerende ontknoping.

Interessante documentaire over ‘de eerste zwarte ster’ die in de jaren ’20 faam een ster werd in Parijs met haar exotische, sensuele dans en zich later inzette als spion voor de Fransen en de enige vrouw was die sprak tijdens de legendarische March on Washington for Jobs and Freedom. Er is veel archiefmateriaal en Sara Martins levert goed werk af als de zangstem van Josephine Baker, maar dat onderstreept de grote tekortkoming van deze documentaire: Baker zelf komt nooit aan het woord en ook de mensen die de in 1975 overleden ster persoonlijk kenden schitteren door afwezigheid.

Goed geregisseerd psychologisch drama waarin de teruggetrokken Hank [Dylan McDermott], een man die worstelt met demonen uit zijn verleden, voorzichtig uit zijn schulp krijgt wanneer de 21-jarige Josie [Sophie Turner] haar intrek neemt in hetzelfde motel. Er ontstaat een vriendschap die echter onder druk komt te staan wanneer Marcus [Jack Kilmer], een klasgenoot van Josie die Hank regelmatig het leven zuur maakt, Josie voor zich probeert te winnen.

Begint als een romantisch drama, maar mede dankzij de even spaarzame als effectieve muzikale score van Raney Shockne, voel je dat er een duistere wending aan zit te komen. Ondanks het prima spel van met McDermott en Turner is de slotwending weliswaar verrassend en zelfs schokkend, maar niet overtuigend omdat het teveel logische vragen onbeantwoord laat. Daarmee doet die finale de film meer kwaad dan goed, want tot dat moment is dit uiterst intrigerend en boeiend.

87 jaar na de klassieke versie van James Whale heeft dit pacifistische oorlogsdrama veel minder impact omdat de verschrikkingen van WOI al veelvuldig onderwerp zijn geweest van uitstekende films. Wie minder bekend is met het onderwerp zal het relaas van een jonge, naïeve soldaat en zijn eerste dagen aan het front meer kunnen waarderen. Het acteerwerk is uitstekend en ook het camerawerk van Laurie Rose verdient een compliment, maar vernieuwend is dit niet.

Paddy Considine schreef, regisseerde en speelde de hoofdrol in dit drama over Matty Burton [Considine] een bokser aan het eind van zijn carrière, die in zijn laatste gevecht op heroïsche wijze zijn wereldtitel met succes weet te verdedigen. Maar enkele uren na het gevecht stort hij in en blijkt hij ernstig hersenletsel te hebben opgelopen. Aanvankelijk lijkt dat alleen zijn motoriek en een deel van zijn geheugen te hebben aangetast, maar wanneer hij ook z'n gedrag niet in hand de blijkt te hebben, moet zijn vrouw Emma [Jodie Whittaker] een pijnlijke beslissing nemen.
Het scenario biedt niet bijzonder veel nieuws onder de zon. Sterker nog: het is behoorlijk voorspelbaar. De kracht van deze film zit 'm vooral in het uitstekende acteerwerk van beide hoofdrolspelers en sterke karakteriseringen van Matty's vrienden, die - zoals Matty het zelf zegt - hem eerst verlieten en daarna weer terug kwamen. Dat maakt het haast onmogelijk om deze film te zien zonder een brok in je keel te krijgen en wellicht zelfs een paar tranen weg te pinken.

Joy [Samira Maas] groeide op in pleeggezinnen en wil na haar 18e verjaardag weten wie haar biologische moeder is. Maar haar intentie om contact te leggen met de vrouw die haar destijds afstond zorgt niet voor de emotionele stabiliteit of duidelijkheid waar Joy op hoopt. Het zet haar relatie met haar vriend [Dragan Bakema] in een nieuw daglicht. Ondertussen probeert Joy haar hoogzwangere vriendin [Coosje Smid] te helpen omdat diens vriend [Dalorim Wartes] zijn verantwoordelijkheid lijkt te ontlopen. Grimmig portret van een beschadigde jonge vrouw die wanhopig zoekt naar een aanknopingspunt voor haar eigen toekomst. Ondanks de voorzichtig hoopvolle ontknoping is dit een deprimerend sociaal drama dat steunt op sterk spel van Maas en Smid. Genomineerd in zeven categorieën voor een Gouden Kalf en winnaar in de categorieën “Beste Lange Speelfilm”, “Beste Scenario” en Beste Vrouwelijke Bijrol (Smid).

“Inspired by the stories of Brave Women”, waarbij je je meteen afvraagt waarom het verhaal is geschreven en geregisseerd door een man?! Joy [Jennifer Lawrence] is een intelligente, hoogopgeleide jonge vrouw die er mede door toedoen van haar moeder [Virginia Madsen] en haar vader [Robert De Niro] onvoldoende vertrouwen heeft om een succesvolle carrière na te streven. Aangespoord door haar oma [Diana Ladd] en haar beste vriendin [Dascha Planco] besluit ze de touwtjes toch in eigen handen te nemen wanneer ze een zelfwringende zwabber op de markt wil brengen. Eerst vertrouwt ze op de adviezen van haar vaders nieuwe vriendin Trudy [Isabella Rossellini] en weet ze de koning van televisieverkoper Neil Walker [Bradley Cooper] zover te krijgen om haar product te omarmen, maar door schade en schande wordt ze wijzer. Lawrences spel is vrij eendimensionaal waardoor haar persoonlijke ontwikkeling niet helemaal overtuigt. De aantrekkelijke en goed presterende ondersteunende cast maakt veel goed. Datzelfde geldt voor O’Russells scenario dat een prettige en knappe mix is van inspirerend drama en familiekomedie.

Gynaecoloog/verloskundige Patrick Steptoe [Bill Nighy] en fysioloog/bioloog Bob Edwards [James Norton] waren de spreekwoordelijke vaders van ivf. Deze reconstructie van de voorafgaande onderzoeken en experimenten toont aan waarom Bob Edwards zich 30 jaar lang inzette voor een gedenkteken waarop ook de naam van embryoloog Jean Purdy [Thomasin McKenzie] moest komen. Het scenario benadrukt niet alleen haar sleutelrol als wetenschapper, maar ook haar rol als emotionele begeleider van de vrouwen die zich beschikbaar stelden als proefkonijnen en hun droom soms meerdere keren in duigen zagen vallen. Niet zo meeslepend als het had kunnen zijn, maar McKenzie, Norton en Nighy leveren prima werk af.

Ambitieuze advocaat Audrey [Ashley Park] en de tegendraadse, op seks beluste Lolo [Sherry Colla] zijn ondanks hun tegenstellingen al 25 jaar beste vrienden. Wanneer Audrey opdracht krijgt om een potentiële klant uit China binnen te halen, reist ze met Lolo als tolk af naar Peking. Om vage redenen sluiten de sociaal handige Vannes AKA Deadeye [Sabrina Wu] en Audreys studievriendin Kat [Stephanie Hsu] zich bij hun aan. Het onzinnige basisgegeven is een excuus voor het type smakeloze grappen die rond de eeuwwisseling menige road trip komedie ontsierden. Dat grappen over seks, drank en drugs uit de monden komen van vrouwen maakt dit voor sommigen een aanrader. Seksisme in een notendop, want een slechts scenario is en blijft een slecht scenario. Maar de vier getalenteerde hoofdrolspelers gooien alles in de strijd om er wat van te maken en weten toch nog hier en daar voor een gniffel of een glimlach te zorgen.

Na de dood van dirigent Bernard Sparrow [Kris Kristofferson] besluit pastoor Dale [Courtney B. Vance] de leiding van het kerkkoor niet over te dragen aan Berards weduwe G.G. [Dolly Parton], maar aan Vi Rose [Queen Latifah]. Het koor hoopt dit jaar eindelijk eens de landelijke finale te halen van een zangconcours, maar jaloezie en meningsverschillen over de muzikale richting gooien roet in het eten. Dan zijn er ook nog wat romantische perikelen rondom G,G.’s neef [Jeremy Jordan] en Vi Roses dochter Olivia. De rest raadt zich raden in deze volstrekt voorspelbare muzikale komedie. Maar scenarist/regisseur Graff maakt slim gebruik van de persoonlijkheden van Latifah en Parton en deze twee topzangeressen bewijzen waar ze hun reputatie aan verdienen, dus maak je niet te druk om de cliches en geniet van de muziek. En voor de fans is het heerlijk om Parton en Kristofferson in duet te horen.

Om te voldoen aan de financiële eisen die zijn traditionele Pakistaanse familie aan hem stelt, accepteert Haider [Ali Junejo] een baan als Bollywooddanser in een burlesque. Zijn familie denkt dat hij werkt bij een ‘respectabele gelegenheid’ en Haider doet er alles aan om dat zo te houden. Dat wordt extra lastig wanneer hij in de ban raakt van Biba [Alina Khan], de belangrijkste danser in het gezelschap die ook nog eens transgender is. Zet een sfeervol beeld neer van zowel een verstikkend traditioneel huishouden als van het nachtleven in Pakistan en is prima geacteerd door beide hoofdrolspelers. Peerzada maakt eveneens indruk als de geplaagde, ziekelijke vader, ook al zijn er wat teveel subplots die afleiden van de centrale intrige.

Niet al te subtiel melodrama met soapachtige trekjes maar wel schitterend gefilmd, waarbij regisseur Heng Liu volop gebruik maakt van de kleuren die de hoofdrolspelers gebruiken in hun zijdefabriek. Het verhaal betreft Jin Shan [Wei Li], een bejaarde man, die een jonge vrouw genaamd Ju Dou [Li Gong] koopt in de hoop dat zij hem een zoon kan schenken. Jin-Shans neef Tian-Qing [Baotian Li], die hem helpt bij het prepareren van zijde, is gefascineerd door de jonge vrouw. Wanneer hij ontdekt dat zijn oom Ju Dou als een beest behandeld en mishandeld en verkracht, moet hij kiezen tussen de loyaliteit aan zijn familie of zijn rechtvaardigheidsgevoel en toenemende affectie voor Ju Dou.
Het verhaal zou zo uit een soapserie getrokken kunnen zijn, maar de fraaie locaties, de verzorgde fotografie en enkele suspensevolle en ironische scènes (Jin Shans dood en diens begrafenis in het bijzonder) maken dit zeker de moeite waard.

Benito Juarez [Paul Muni], de president van Mexico, is niet bij iedereen geliefd, mede vanwege het feit dat hij geen Spanjaard is. Enkele van zijn vijanden heulen samen met de Franse keizer Napoléon III [Claude Rains] en zorgen ervoor dat de Oostenrijkse Maximilian [Brian Aherne] - de jongere broer van keizer Frans Joseph - samen met zijn vrouw Carlota [Bette Davis] naar Mexico komt. Maximilian is wijs gemaakt dat het volk gekozen heeft voor een republiek met hem aan het hoofd. President Juarez komt daarmee in een lastige positie en moet al zijn politieke intelligentie gebruiken om te voorkomen dat het Mexico dat hij heeft verenigd uiteen valt.

Oorspronkelijk gefilmd als tweeluik en dat verklaart allicht waarom sommige scènes wat langdradig zijn. Er is bovendien vrij weinig actie, maar de film is goed gecast. Aherne geeft perfect gestalte aan de naïeve monarch voor wie plichtsbesef boven alles komt te staan, Davis mag zichzelf uitleven wanneer ze Napoléon III om hulp smeekt en Paul Muni voorziet Juarez van de waardigheid van een zwijgzame, maar wijze president.

Kaluuya mag dan te oud zijn voor de rol van de 21-jarige Fred Hampton, de charismatische leider van een afdeling van The Black Panther (en de zwarte Messias uit de titel), maar met zijn charismatische, energieke vertolking zet hij wel een waardig portret neer van een tegendraadse leider van een groepering die de gevestigde orde een schop onder de kont wilde geven. Het probleem met dit historische drama is dat het eigenlijk zou moeten draaien om Bill O'Neal [LaKeith Stanfield], de kruimeldief die onder druk FBI-agent Roy Mitchell [de uitstekende Jesse Plemons] informant wordt. Het feit dat zowel Kaluuya als Stanfield genomineerd zijn voor een Oscar als Best Supporting Actor, maakt duidelijk dat King en co-scenarist Will Berson niet konden besluiten wie nu eigenlijk de hoofdpersoon was. Het acteerwerk is prima en het verhaal boeiend, maar de film is dramatisch zeer onevenwichtig.

Deze nostalgische blik op de jaren '90 van de 19e eeuw is gebaseerd op de persoonlijke herinneringen van scenarist Irvin S. Cobb die in een voorwoord aangeeft dat de karakters in deze film 'geesten van het verleden' zijn. Centraal staat Judge Priest [Will Rogers], de rechter in een dorpje in Kentucky, waar de herinneringen aan de (verloren) Amerikaanse Burgeroorlog nog lang niet zijn uitgewist. Veel van de kritiek op deze film richt zich op de rol van Stepin Fetchit, die de rol speelt van Jeff Poindexter, een niet al te snuggere zwarte bewoner van het dorp: een schoolvoorbeeld van een karikatuur. Het onbehaaglijke gevoel wordt wellicht nog wat versterkt door het feit dat de zwarte karakters (Hattie McDaniel, die uitstekend blijkt te kunnen zingen, speelt één van hen) het allemaal geweldig naar hun zin lijken te hebben in de zuidelijke staat. Je kunt daar tegenover stellen dat de bewoners, ongeacht hun huidskleur, over het algemeen respectvol met elkaar om gaan. Bovendien weet John Ford de vaak kleurrijke (sic!) karakters prima tot leven te brengen waardoor er toch genoeg te genieten valt. De keuze om Henry B. Walthal, die de legendarische rol speelde van 'the little general' die de Ku Klux Klan opricht in The Birth of a Nation (1915), de rol te laten spelen van een dominee die een sleutelrol speelt in een rechtszaak, is slim. Het is jammer dat films met Will Rogers moeilijk te vinden zijn, want hij schittert in de titelrol: een even wijze als eigenwijze rechter die niet bang is tegen de stroom in te gaan in de naam van rechtvaardigheid, en zijn keuzes altijd weet te verdedigen met wijze woorden. Maar dit komische drama zal een modern (politiek correct) publiek ongetwijfeld blijven verdelen.

“Innocent people can’t afford me” is het motto van de gehaaide advocaat Hank Palmer [Robert Downey Jr.] die na de dood van zijn moeder voor het eerst in 20 jaar terugkeert naar zijn geboorteplaats Carlinville om oog in oog te komen met zijn vader Joseph [Robert Duvall], die daar al 42 jaar werkt als rechter. Het is een pijnlijk weerzien tussen twee verbitterde mannen en de situatie wordt nog ingewikkelder wanneer Joseph wordt aangeklaagd op wegens moord op Mark Blackwell [Mark Kiely]. Joseph verkiest de onervaren C.P. Kennedy [Dax Shepard] boven zijn eigen zoon om hem te verdedigen. Aangrijpend familiedrama met superieur samenspel van Downey Jr. en Duvall, prachtige bijrollen voor Vincent D’Onfrio en Jeremy Strong als Hanks broers en een gezonde dosis verlichtende humor. Billy Bob Thornton is eveneens uitstekend als de openbare aanklager en Vera Farmiga (als Hanks ex-vriendin) en Emma Tremblay (als Hanks ontwapenende dochtertje) zorgen voor mooie, luchtige momenten tegenover Duvalls realistische portret van een oude, verbitterde man die zijn persoonlijke en fysieke tekortkomingen moet accepteren.

De grootste verdienste van deze film is het scenario van Abby Mann, die zijn eigen toneelstuk bewerkte. Het geeft een brede, verbazingwekkend objectieve kijk op het Nazi-regime en dwingt een ieder die denkt het morele gelijk hebben zijn mening te herzien. Met welk recht kan een land dat duizenden Duitsers en Japanners doodde met gruwelijke bombardementen hier een oordeel vellen? Zijn rechters uitvoerders van de wet of zijn ze juist het morele kompas van het volk? Kan de Duitse bevolking zich verschuilen achter het excuus dat ze niet wisten ‘dat het zo erg was’?

De topcast geeft hier steeds vanuit een ander perspectief antwoord en krijgt elk de kans om te schitteren in indrukwekkende, soms hartverscheurende monologen. Richard Widmark en de flamboyante, Oscarwinnende Maximilian Schell zijn voortreffelijk als respectievelijk aanklager en verdediger. Marlène Dietrich – die haar land ontvluchtte en met gevaar voor eigen leven optrad voor de Geallieerde troepen aan het Europese front – is de ideale keus om de stem van het volk te vertegenwoordigen en de woorden ‘Wir haben es nicht gewusst’ uit te spreken, vooral voor veel Duitse kijkers een emotioneel hoogte punt in de film.

Montgomery Clift, die al geruime tijd worstelde met zijn eigen demonen, geeft een briljante tour-de-force weg als een minderbegaafde getuige. Het moment waarop hij de foto van zijn moeder laat zien aan de rechtbank is werkelijk hartverscheurend. Wie wil weten waarom Montgomery Clift nog steeds gezien wordt als één van de grootste acteurs aller tijden, doet er goed aan zijn getuigenis in deze film te zien.

Judy Garland, die ook de nodige persoonlijke problemen had, toont hier opnieuw aan meer te zijn dan een schattig muzikalsterretje, in een subtiele vertolking als een jonge Duitse vrouw die veroordeeld werd wegens een vermeende affaire met een oudere Joodse man. Haar scène leidt tot de dramatische monoloog van Burt Lancaster als beklaagde Nazi-rechter, die tot dan toe volstrekt wezenloos voor zich uit heeft zitten staren. Zijn monoloog leidt het slot van het proces in, waarna de ultieme rechtschapen Amerikaan, de briljante Spencer Tracy in een genuanceerde, geloofwaardige vertolking zoals alleen hij die kon geven, komt tot de slotsummatie.

Dit alles is op schitterende wijze geregisseerd en gefilmd: elk shot een zorgvuldig uitgedachte compositie, waarin de positie van ieder voorwerp, ieder gezicht perfect is uitgedacht. Daarmee is dit ook visueel een fantastische film na te kijken, ook al door de effectieve camerabewegingen waardoor de film nooit vervalt in gefilmd toneel. De manier waarop Kramer door middel van een camerabeweging Maximilian Schell [die een Duitse advocaat speelt] naadloos over laat gaan naar het spreken van Amerikaans is een topstaaltje cinematografie.

Judgment At Nuremberg is een film die je uitdaagt om paradigma’s over de Tweede Wereldoorlog uit de vriezer te halen en ze te plaatsen in het perspectief van een wereldorde waarin machtsmisbruik, corruptie en een onwelwillendheid om genocide te veroordelen en aan te pakken nog steeds aan de orde van de dag te zijn. Maar door het scherpzinnige script, de schitterende cameravoering en de sublieme vertolkingen vliegen de 175 minuten speelduur van deze film voorbij.

Zellwegers vertolking als Judy Garland doet in erg veel opzichten denken aan die van Michelle Williams met een Emmy bekroonde rol als Gwen Verdon in Fosse/Verdon. Zellweger van een afstandje precies op Judy Garland in een bravoure-vertolking waarin ze alle liedjes zelf zong. Zellweger klinkt niet als de Garland die wij kennen, maar deze biografische film betreft haar laatste levensjaren waarin haar stem, als gevolg van haar enorme onzekerheden en de door MGM-studio's veroorzaakte verslaving aan pillen, behoorlijk is verzwakt. Zellweger compenseert haar tekortkoming als zangeres met dezelfde passie en emotie die Garland zo legendarisch maakte.

Zelfs Liza Minnelli waagde zich nooit aan een vertolking van 'Somewhere Over The Rainbow', dus het is niet zo vreemd dat Zellwegers interpretatie van Garlands signature tune al geruime tijd onderwerp van discussie is. Mijn inziens raakt Zellweger de essentie van het lied, maar legt ze ook de getormenteerde ziel van de tragische held Judy Garland bloot. Zellwegers spel oogt soms wat mechanisch, maar ook dat lijkt te passen bij de rol van een diva die krampachtig probeert nog iets van haar sterrenstatus levend te houden. Scenarist Tom Edge blinkt uit in de compacte, maar effectieve flashbacks naar 1938 en maakt daarin op pijnlijke wijze duidelijk hoe Garland slachtoffer werd van een studio-systeem dat enorm hoge eisen stelde. Richard Cordery imponeert als Louis B Mayer, een meester-manipulator die op meedogenloze wijze inspeelde op Garlands onzekerheden, maar haar ook het gevoel gaf bijzonder te zijn. Zijn scènes met Darci Shaw als de jonge Judy zijn onvergetelijk. Een wat deprimerende film, maar het goede spel maakt veel goed, evenals het ondersteunende werk van Phil Dunster en Andy Nyman in een hartverscheurende scène die duidelijk maakt waarom Judy zo geliefd is in de LGBT-gemeenschap.

In Macao ontmoet Amerikaanse branieschopper Connor [Johnny Knoxville] Samantha [Bingbing Fan] in het casino van gangster Victor Wong [Winston Chao]. Wanneer Connor het casino voor 1 miljoen dollar oplicht, krijgt Samantha de verantwoordelijkheid in haar schoenen geschoven. Zij moet Connor en het geld terug zien te krijgen en daarvoor roept ze de hulp in van haar oom Bennie Wong [Jackie Chan]. Wanneer die Connor weet op te sporen, blijkt ook hij verzandt te zijn in een complot met als spil de geheimzinnige ‘The Matador’. Chan is goed op dreef in de actiescènes in wat een prima komische actiethriller had zijn als de vervelende en vermoeid ogende Knoxville letterlijk en figuurlijk buiten beeld was gebleven. Chan solo is vermakelijk, in het gezelschap van Knoxville lijkt ook hij zich behoorlijk te vervelen.

Na een ongelukkige val in de klas wordt de geliefde juffrouw Romy [Bibi Speek] vervangen door Juffrouw Pots [Tygo Gernandt]. Die is zo onvriendelijk en vaak ronduit gemeen dat Kaya [Juliëtte Van De Weerdt] en Simon [Pepijn Bouwens] zich beklagen bij schoolhoofd De Vries [Tim Haars]. Die houdt juffrouw Pots de hand boven het hoofd. Waarom? Kaya en Simon doen hun best het geheim achter Juffrouw Pots te ontdekken. Het acteerwerk van de kinderen (vooral Bouwens) laat regelmatig te wensen over, maar Gernandt is een giller in een rol waar hij zichtbaar van geniet. Anniek Pheifer en Huub Smit leveren fijn ondersteunend werk af als Kaya’s strenge moeder (een politieagent!) en de vader die erg doet denken aan een Nederlandse televisiepersoonlijkheid uit de jaren 80. Verfilming van het gelijknamige boek van Tosca Menten is prima voer voor de jeugd.

Een wat mager verhaal met een uitgangspunt dat veel belooft, maar die belofte – ondanks een stevige scheut bloedvergieten – niet waar weet te maken. Het speelt zich af in een geïsoleerde gemeenschap dat om de zoveel tijd een bloedoffer brengt aan een put die daardoor een geneeskrachtige werking blijkt te hebben. Het slachtoffer wordt bepaald door de creatie van een pot in de vorm van een gezicht (de Jug Face uit de titel) gemaakt door een pottenmaker met bijzonder krachten. Wanneer Ada [Lauren Ashley Carter] vroegtijdig ontdekt dat zij het volgende offer zal zijn, verzint ze een list om in leven te blijven. Maar dat heeft uiteraard onaangename gevolgen. Goed spel van Carter en een regelmatig beklemmende sfeer compenseren de tekortkomingen ten dele.

Het recente gedrag van Milton [Ben Kingsley] duidt erop dat hij lijdt aan Alzheimer. Niet zo vreemd dat zijn dochter [Zoë Winters] hem niet serieus neemt als hij vertelt dat er een ruimteschip is neergestort en dat hij de buitenaardse passagier [Jade Quon] in huis heeft opgenomen. De enigen die Milton geloven, zijn leeftijdsgenoten Sandy [Harriet Sansom Harris] en Joyce [Jane Curtin]. Quon is subliem in haar pantomimerol. Kingsley, Harris en Curtin leveren eveneens puik werk af in dit even grappige als ontroerende komische drama over het belang van vriendschap en genegenheid voor alleenstaande senioren.

Julia Child is bij kookliefhebbers bekend als één van de drie schrijvers van het revolutionaire kookboek “Mastering the Art of French Cooking” en als de aartsmoeder van alle TV-chefs die ooit de revue gepasseerd hebben. Maar het verhaal van het leven en de carrière van Julie Child is om veel meer redenen baanbrekend. Deze documentaire schetst een levendig beeld van een gewone ongewone vrouw die door een samenloop van omstandigheden, gekoppeld aan een ijzeren wil, één van de cultuuriconen van de 20e eeuw werd. Het maakt dus niet uit of je ooit gehoord heb van Julia Child: deze documentaire heeft voor ieder wat wils. Vanzelfsprekend bij uitstek geschikt in combinatie met een verse warme maaltijd.

Fleur [Nina Meurisse] en Julian [Laurence Roothooft] ontmoeten elkaar in 2017 in Parijs en het is liefde op het eerste gezicht. Twee jaar later komt Fleur op het idee om samen te reizen naar de 22 landen waar het huwelijk voor mensen van hetzelfde geslacht is toegestaan en in elk van die landen opnieuw te trouwen. Een groots romantisch gebaar dat door een tragische wending een extra emotionele lading krijgt. Meurisse en Roothooft zijn authentiek als het verliefde stel en Kusters heeft zonder meer gevoel voor visuele stijl, maar het verhaal is mager en snel verteld. De tweede helft voegt weinig toe, omdat dan al duidelijk is hoe dit gaat aflopen. Gebaseerd op het gelijknamige autobiografische boek van Fleur Pierets.

Julie [Tessa van den Broeck] maakt dankzij de begeleiding van tenniscoach Jeremy [Laurent Caron] een goede kans om door te breken bij de jeugd. Nadat clubgenoot Aline [Tamara Tricot] een einde aan haar leven heeft gemaakt, trekt Jeremy zich “in overleg met de club” terug als trainer. Iedereen weet dat Jeremy iets heeft gedaan wat niet door de beugel kan, maar Julie zwijgt. Het overgrote deel van dit psychologisch drama bestaat uit beelden van Julie op de tennisbaan, afgewisseld met mensen die haar constant vragen: “Ça va?”. De ontknoping staat aan het begin al vast en het is een raadsel waarom Van Dijl meer dan 15 minuten nodig meende te hebben om daar naartoe te werken. Pierre Gervais is goed als de geduldige vervanger van Jeremy. Van den Broeck kan beter tennissen dan acteren.

Goed uitgediepte karakters en effectief gebruik van locaties maken deze verder weinig verrassende, maar bijzonder onderhoudende romantische komedie tot een aangenaam tijdverdrijf. Ethan Hawke geeft één van zijn beste vertolkingen als de ex-rocker die zijn onstuimige verleden - en zijn slechte relatie met zijn oudere kinderen - onder ogen moet zien, maar zichzelf ook een nieuwe kans wil geven met zijn jongste zoon Jack [prima gespeeld door Azhy Robertso]. Tuckers telefonische gesprek met Grace, de dochter die hij maar één keer in zijn leven heeft gezien, is bijzonder fraai geacteerd. O'Dowd is in zijn element in een soort reprise van Roy Trenneman, zijn karakter uit The IT Crowd. Wat is het prettig dat een pretentieloze film niet formulematig hoeft te zijn!

Julieta [Emma Suárez] heeft al twaalf jaar geen contact meer met haar dochter Antia wanneer ze bij toeval Antia’s jeugdvriendin Beatriz [Michelle Jenner] tegen het lijf loopt. Die laat weten dat Antia is geëmigreerd en eigen gezin heeft. Dat doet Julieta besluiten haar memoires in briefvorm op papier te zetten in de hoop dat ze haar diepe schuldgevoel kan verwerken. Uitstekende bewerking van drie korte verhalen van Alice Munro waarmee Almodóvar opnieuw bewijst een meester te zijn in het regisseren van vrouwen en het vertellen van verhalen over vrouwen. Suárez schittert als de oudere Julieta.