Meningen

Onevenwichtige en teleurstellend oppervlakkige reconstructie van de gruwelijkheden begaan door een Duitse militaire eenheid onder leiding van Willi Herold [Max Hubacher], een deserteur die weet te ontsnappen aan een groepje stomdronken soldaten die (erg letterlijk) naar hem op jacht waren. Wanneer hij in het wrak van een legervoertuig een kapiteinsuniform vindt, ziet hij zijn kans schoon en doet zich voor als Nazi-kapitein. In die hoedanigheid weet hij verschillende plukjes andere deserteurs onder zijn bevel te krijgen.

Regisseur/scenarist Robert Schwentke weet zich zelf blijkbaar ook weinig raad met het bizarre verhaal. Het begint als een zwart-komische variant op The Inspector General, waarin Herold moet improviseren om zijn valse identiteit te beschermen, maar het is volstrekt onduidelijk waardoor Herold transformeerde in 'de beul van Emsland'. Daardoor is de tweede helft eigenlijk niet meer dan een serie gruwelijkheden die, ondanks het feit dat er enkele fraai gefilmde momenten zijn, nauwelijks dramatisch effect hebben.

Voormalig rapper Anas [Anas Basbousi] werkt nu op ‘The Positive School’, een cultureel centrum in Casablanca waar beginnende tieners worden uitgedaagd om hun liefde voor hiphop om te zetten in een middel om hun eigen ideeën, ervaringen en gevoelens uit te drukken. Hiphop staat echter haaks op de conservatie normen en waarden van de omgeving waarin deze jongeren opgroeien en dat zorgt voor de nodige voorspelbare spanningen en conflicten. De groepsdiscussies en persoonlijke gesprekken voelen authentiek aan, mede doordat Ayouch er uitstekend is geslaagd van de jonge acteurs een hechte groep te maken, maar aangezien ik geen Arabisch versta kan ik de creativiteit, de effectiviteit en de kwaliteit van de vele raps onmogelijk op waarde schatten. Dit lijkt mij bij uitstek een film die beter beoordeeld (en wellicht beter gewaardeerd) kan worden door mensen die de Arabische taal wél machtig zijn.

Decennialang werden psychedelische drugs afgeschilderd als een levensbedreigend gevaar voor de samenleving. Deze amusante mix van documentaire en parodie op voorlichtingsfilms speelt in op een trend in de VS om psychedelische drugs te legaliseren en onderzoek naar mogelijke (positieve) medische effecten ervan te hervatten.Offerman speelt een archetypische wetenschapper die de conclusies samenvat naar aanleiding van gesprekken met o.a Sting, Carrie Fisher, Ben Stiller en beroemde gebruikers als Bill Kreutzmann en Donovan. Adam Scott presenteert een hilarische voorlichtingsfilm met cameo’s van onder anderen Adam Devine, Haley Joel Osment en Fred Willard.

Syd Barrett was een van de oprichters van wat na verloop van tijd Pink Floyd zou worden en was de voornaamste creatieve drijfveer achter de band. Maar de schrijver van de vroege hits ‘Arnold Layne’ en ‘See Emily Play’ en van het overgrote deel van het debuutalbum ‘The Piper at the Gates of Dawn’, werd in 1968 uit de band gezet. Noch de bandleden noch de media vernam nog iets van hem, wat leidde tot speculatie over de achtergrond van zijn gedwongen vertrek. Deze documentaire werkt netjes chronologisch het levensverhaal van een man die zich onderdompelde in experimenten met drugs (met name LSD), mede daardoor briljante creatieve uitspattingen had, maar door zijn steeds grilliger wordende gedrag de ambities van zijn bandleden bedreigde. Storm Thorgerson is de zoon van een jeugdvriend van de band, en wist veel vrienden te strikken om een zo objectief mogelijk beeld van Garrett te schetsen. Jammer genoeg is Rosemary Breen het enige familielid dat aan het woord komt en haar bijdrage is te beperkt om inzicht te krijgen in Syds jeugd. Een goed onderzochte, oprechte documentaire waarbij kennis van de (ontwikkeling van) de muziek van Pink Floyd wel een pré is.

Het leven van rechercheur moordzaken Patrick Walker [Tom Hardy] is in een neerwaartse spiraal geraakt sinds hij zich liet overhalen om politicus Lawrence Beaumont [Forest Whitaker] de hand boven het hoofd te houden. Zijn huwelijk is op de klippen gelopen en hij kan geen van zijn collega’s meer te vertrouwen. Dan ontdekt een nieuwe collega [Jessie Mei Li] dat de zoon [Justin Cornwell] van Beaumont betrokken is bij een brute roofoverval. Het onderzoek krijgt een persoonlijke betekenis wanneer Patricks ex [Jill Winternitz] een pion wordt in een schaakspel tegen de gevaarlijkste spelers in de misdaadwereld. Grimmige misdaadthriller is Hardy op het lijf geschreven. Het warrige plot met een overschot aan personages kun je gemakkelijk vergeven wanneer de regisseur van The Raid: Redemption laat zien dat hij nog altijd een meester is in het maken van lange, gewelddadige, adembenemende actiescènes.

In een restaurant raakt huurling Mallory [Gina Carano] slaags met Aaron [Channing Tatum]. In een lange flashback ontdekken we dat ze doelwit is van een samenzwering die begint op het moment dat haar ex-partner [Ewan McGregor] haar betrekt bij een operatie van MI6. Ze moet zich samen met Paul [Michael Fassbender] voordoen als een ’power couple’ om Studer [Mathieu Kassovitz] in de val te lokken. Het loopt vanzelfsprekend anders dan gepland en Mallory moet letterlijk en figuurlijk voor lijfsbehoud knokken. Prachtige beelden te over en Carano kan een aardig robbertje knokken, maar Soderbergs kille regie en Carano’s kleurloze spel geven je geen enkele reden om mee te leven met de hoofdpersonen. Fraai van buiten, hol van binnen dus.

Brynjar Karl Sigurðsson coachte zijn eerste basketbalteam toen hij 15 jaar oud was en deed veel kennis op in de VS, waar hij met enkele grootheden uit de sport werkte. Door de geboorte van zijn dochter Tanja leerde hij de wereld door ogen van een meisje te bekijken en dat bleek een cruciale drijfveer toen hij haar begon te trainen. Eerst nog spelenderwijs, met eenvoudige oefeningen, maar toen steeds meer meisjes zich bij hem aansloten maakte hij er serieus werk van en richtte hij een team op. Deze documentaire volgt het team vanaf het moment de meisjes pas 8 of 9 jaar oud zijn tot aan het belangrijkste moment uit hun leven tot dan toe: het toernooi om de Scania Cup in Zweden. Een vlijmscherp pleidooi voor gendergelijkheid in de sport, in ieder geval voor prepuberale kinderen, waarin we de meiden zien uitgroeien tot veerkrachtige tieners met een sterk doorzettingsvermogen en een eigen wil. De vele bijeenkomsten met ouders over de rigoureuze werkwijze van de coach – die de meisjes zelf uitstekend verdedigen – maken duidelijk waar de oorsprong ligt van genderongelijkheid. Inspirerend, fascinerend, maar blijft met beide benen op de grond.

In een Chinese plattelandsstad onderzoekt politieagent Ma Zhe [Yilong Zhu] een moordzaak. De machtige baas van de politie [Hou Tianlai] dringt erop aan de geruchtmakende zaak snel op te lossen, dus wanneer een logische dader zich aandient kan Ma Zhe een welverdiende onderscheiding zo in zijn zak steken. Maar de zaak intrigeert hem, onder anderen vanwege een mysterieuze audio-opname. Na een traag eerste uur komt dit misdaaddrama op gang met onder anderen een surrealistische, Buñuellaanse droomsequentie onder de tonen van Beethovens ‘ Mondscheinsonate’.

Er is geen enkele twijfel dat Malala Yousafzai één van de belangrijkste stemmen is in het huidige publieke debat omtrent de Islam en de rechten van vrouwen. Haar verhaal, haar woorden en daden maken duidelijk dat zij, en miljoenen meisjes in de hele wereld, is opgegroeid in een cultuur waarin vrouwen systematisch dom worden gehouden. Maar David Guggenheim weet niet zo goed wat hij met Malala aan moet. De film begint met het historische verhaal van het tienermeisje waarnaar zij is vernoemd: een soort Joan of Arc die de vluchtende Afghaanse soldaten overtuigde hun strijd te vervolgen tegen de Britten en zelf voorop ging in die strijd. De bijbehorende animaties zijn prachtig, maar gezien de overduidelijke parallellen met de Malala van nu, zet het haar duidelijk neer als een martelaar, een levende heilige. Uiteraard vertelt deze documentaire ook over haar opvoeding, haar samenwerking met de BBC en de moordaanslag door de Taliban die daar de oorzaak van was. We zien haar ook gastlessen geven op scholen in landen waar onderwijs aan meisjes geen vanzelfsprekendheid is en haar bekendste televisiemomenten komen ook voorbij. Dat helpt niet echt wanneer Malala probeert te benadrukken dat zij een gewoon meisje is dat door een ongewone samenloop van omstandigheden is uitgegroeid tot één van de iconen van haar generatie. We zien haar thuis, grappen en ruziën met haar broers, op school waar ze blijkt over dezelfde onzekerheden te beschikken als iedere andere tiener. Het is allemaal best interessant, maar daardoor is dit wel een documentaire geworden zonder focus. Zeker interessant voor diegenen die het verhaal van Malala niet op de voet hebben gevolgd. En aan haar verhaal komt voorlopig nog geen einde!

Rollins is goed gecast als Jack, een depressieve, sociaal onhandige vijftiger die zijn dagen slijt met koffie drinken, televisie kijken en bejaardenbingo. Al gauw verschijnen er figuren uit zijn schimmige verleden die met hem proberen af te rekenen, maar dat gaat ze niet al te best af. Tegelijkertijd verschijnt dochter Andrea [Jordan Todosey] onverwacht opnieuw in Jacks leven en moet hij proberen te voorkomen dat zij een pion wordt in het dodelijke spel waarin hij verwikkeld is. Combinatie van horror, misdaad en komedie werkt niet altijd en de toenemende gore leidt teveel af van wat een interessant misdaaddrama had kunnen zijn. Onevenwichtig dus, maar Krawzcyk verdient bonuspunten voor originaliteit.

Nadat Hollywood in de jaren '30 veel kritiek oogstte met het verheerlijken van criminelen, was het niet zo gek dat het in latere jaren probeerde de boel recht te trekken met films waarin de politie van z'n meest heldhaftige kant te zien is. Zoals de eerbiedige, sonore voice-over van Reed Hadley keer op keer benadrukt, is dit verhaal een trouwe reconstructie van de klopjacht op een man [Richard Baseheart] die een agent doodschoot en vervolgens de politie lange tijd op slimme wijze wist te misleiden. Deze film geeft een fascinerend inzicht in de werkwijze van de politie, met veel aandacht voor de informatieverzameling, de ondervragingstechnieken en natuurlijk de manier waarop de politie probeert het doelwit in de val te lokken. Dat komt soms wat gekunsteld over, bijvoorbeeld wanneer de politie een groep ooggetuigen bij elkaar haalt en zo stukje bij beetje een goed signalement weet te verkrijgen, maar de film is nooit saai. Baseheart is bovendien uitstekend als de gewiekste, meedogenloze moordenaar.

Tijdens een stop in Death Valley in 1964 geeft Jim [Zachary Quinto] een lift aan Bobby [Jacob Elordi]. Bobby weet dan nog niet dat Jim nog een passagier heeft: de beroemde chimpansee en circusartiest Spanky [Phoenix Notary]. Bovendien is hij zelf ook niet open over zijn ware motieven. Losse bewerking van een waargebeurd verhaal lijdt onder het gemanierde spel van Quinto, de te dik aangezette flamboyante Elordi en de zonderlinge visuele effecten waarmee Spanky tot leven is gebracht: een weinig overtuigende mix van een acteur in een apenpak en CGI-effecten.

Update van het for mulematige, verwaarloosbare She’s All That (1999) draait de geslachtsrollen om. Influencer Padgett [Addison Rae] gaat een weddenschap aan met vriendin Alden [Madison Pettis]. Padgett beweert dat ex-vriend Jordan [Peyton Meyer] zijn populariteit aan haar te danken heeft en moet haar invloed bewijzen door ‘loser’ Cameron [Tanner Buchanan] om te turnen tot ‘Prom King’. De verhaallijn is in grote lijnen voorspelbaar, maar culturele veranderingen sinds 1999 zorgen voor enkele momenten waardoor dit beter is dan het origineel, al wil dat niet veel zeggen. Matthew Lillard speelt het schoolhoofd en Rachael Leigh Cook (de ‘loser’ uit She’s All That) speelt Padgetts romantische komedie.

1979, Christchurch, Nieuw-Zeeland. De hoogtijdagen van de zogenaamde punkscene zijn voorbij, maar heeft een hele generatie jongeren geïnspireerd om een gitaar of een drumstel te kopen en zonder formele training muziek te maken. Angus [Ed Oxenbould] wil die stap dolgraag zetten, maar kampt met drempelvrees. Wanneer hij uiteindelijk een platenzaak binnen stapt, helpt eigenaar Frasier [Jackson Bliss] hem op weg. Hij regelt zelfs een optreden voor Angus’ band Daleks. Maar Angus heeft helemaal geen band. Sterker nog: hij heeft geen basgitaar en heeft er nog nooit op gespeeld! Enige kennis van de muziek en de bijbehorende cultuur is een pré om hier volop van te genieten. Oxenbould schittert in de hoofdrol en Benee (als de gitarist) doet een verdienstelijke imitatie van Nico, die zelf te horen is met ‘Femme Fatale’. Een aangenaam nostalgisch komisch muzikaal drama met een ontroerende ontknoping.

Wanneer de doofstomme en geestelijk labiele Spiros [Chuck McCann] na het zoveelste voorval wordt opgenomen in een psychiatrische kliniek, besluit zijn beste vriend, de eveneens doofstomme John Singer [Alan Arkin] de voogdij op zich te nemen en te verhuizen naar een stadje dichtbij de kliniek. John huurt een kamer bij de familie Kelly die in geldnood zit sinds vader na een ongeval in een rolstoel zit. Johns aanwezigheid in het huis en in de buurt heeft diepgaande invloed op de levens van verschillende mensen die hij ontmoet: een ongelukkige alcoholist [John O'Leary], een verbitterde zwarte dokter [Percy Rodriguez] en vooral op Mick [Sondra Locke], het tienermeisje wiens kamer hij heeft overgenomen.

Sentimentaliteit ligt constant op de loer, maar Arkins volstrekt overtuigende, ingetogen, en gevoelige vertolking houdt de film constant geworteld in de realiteit. Hoewel het einde erg melodramatisch is, zou ik toch de zakdoeken maar bij de hand houden.

Laurie Anderson is een experimentele performance artist in de trant van Wim T. Schippers. Deze onconventionele documentaire heeft veel weg van het recente werk van Terrence Malick met als grote verschil dat Andersons filosofische overdenkingen veel directer zijn en haar visuele stijl in dienst staat van dit uiterst persoonlijke visuele gedicht. Start met de beschrijving van een surrealistische droom over haar hond Lolabelle (die in beeld soms vervangen wordt door Archie of Gatto) die Laurie op een andere manier naar de wereld en naar kunst laat kijken. Ze vertelt ook over de aanleiding voor en de gevolgen van een zwemongeluk dat ze op haar twaalfde had en over de dood van een bevriende minimalistische beeldende kunstenaar. Met een speelduur van 75 minuten geeft Anderson veel stof tot nadenken zonder te verzanden in pretentie. Andersons werk is niet gemaakt om de massa te behagen, maar ze weet in ieder geval hoe ze beeldtaal kan gebruiken om haar verhaal te visualiseren en dat is sowieso bewonderenswaardig. Wie haar nog kent van de culthit ‘O Superman’ en de bijbehorende muziekvideo uit 1981 zal daar niet van opkijken.

Hoewel Carol [Jennifer Jason Leigh] een geschiedenis heeft van hysterie en langdurig psychiatrisch is behandeld, besluit ze toch de nachtclub Midnight van haar pas overleden oom over te nemen, vooral ook om aan haar beheerszieke moeder te ontsnappen. Ze ontdekt echter al snel dat Midnight geen gewone nachtclub was, bovendien wil voorman Richard [James Rebhorn] weinig weten van Carols aanwijzingen voor de verbouwing. Maar wanneer enkele mannen (waaronder Steve Buscemi) haar club binnen dringen, is dat het begin van een serie angstaanjagende, ogenschijnlijk onverklaarbare gebeurtenissen die doen vermoeden dat Carol haarzelf niet meer in de hand heeft.

Het warrige verhaal is allicht deels te verklaren vanuit het feit dat de gebeurtenissen worden verteld vanuit Carols perspectief. Haar geestelijke labiliteit maakt het voor ons net zo moeilijk om chocola te maken van wat ze ziet als voor haarzelf. Maar daardoor is de eerste helft, ondanks sfeervolle droombeelden en een onheilspellende score, niet erg effectief. Pas wanneer je als kijker de eerste concrete aanwijzingen krijgt over hoe de vork werkelijk in de steel zit, neemt de suspense toe en eindigt de film in een bizarre, maar verbazingwekkend intrigerende climax. Leigh is prima in de hoofdrol en Peter Coyote effectief als een man die aanzienlijk meer weet over wat er zich afspeelde in Club Midnight.

Een weinig om het lijf hebbende actiethriller met een internationale cast (en een hoop accenten) en – alsof dat nog niet erg genoeg is – de altijd kleurloze Jamie Dorman. Wat Gadot bezielt heeft om zich te laten strikken voor deze actieprul, met een hoop gebakken lucht en aanverwante visueel en auditief geweld dat moet doorgaan voor een scenario, is mij onduidelijk. Hopelijk een hele vette check, want ze hiermee slaat ze een flinke deuk in haar reputatie. Competent gemaakt, maar louter dertien in een dozijn.

Een film met de even anarchistische als excentrieke komiek Andy Kaufman in de hoofdrol moet haast wel onconventioneel zijn. Heartbeeps voldoet aan die verwachting door het verhaal te vertellen van Val [Andy Kaufman] en Aqua [Bernadette Peters], twee robots die technisch zo geavanceerd blijken te zijn dat ze menselijke gevoelens hebben. Ze besluiten hun huidige leventje te verlaten en (daar komt het) een gezin te stichten, maar dat neemt niet iedereen ze in dank af.

Mede dankzij de knappe, voor een Academy Award genomineerde make-up van Stan Winston, zetten Kaufman en Peters hun rollen vrij overtuigend neer en de robottechniek in de film is - gezien de tijd waarin het is gemaakt - zeker niet verkeerd. De stortvloed aan oubollige one-liners van robot Catskil [Jack Carter] levert hier en daar een glimlach op, maar de premisse voor deze film komt veel beter tot zijn recht in een animatieversie. Als live-actionfilm is het allemaal te bizar en te stuurloos om te boeien. Een korte speelduur helpt en het is interessant om de beide hoofdrolspelers te zien in één van hun spaarzame op het grote witte doek te zien.

Jeff Bridges speelt een eenvoudige boerenzoon die eind jaren '20 besluit zijn droom achterna te jagen: een carrière als schrijver van westernboeken. Daarvoor trekt hij naar Hollywood, in de hoop daar wat meer inzicht te krijgen in de wereld van de cowboy. Daartoe bevriendt hij Howard Pike [Andy Griffith], een charismatische acteur, die hem enkele nuttige, maar ook een paar harde lessen leert.

Bridges is uitstekend als de naïeve, maar vastberaden boerenknul en Griffith - met die fantastische grijns - zijn perfecte tegenpool. De film geeft bovendien een interessant kijkje in de keuken van de Hollywoodwestern in de overgangsperiode van zwijgende film naar geluidsfilm. Soms komt de humor wat geforceerd over, maar dat is zeker geen reden om deze westernkomedie links te laten liggen.

Een op papier formulematige buddyfilm in de versleten traditie van Lethal Weapon werkt dankzij de chemie en perfecte samenwerking tussen de twee hoofdrolspelers. Sarah Asburn [Sandra Bullock] is de gedreven, maar iets te correcte New Yorkse FBI-agent die door een samenloop van omstandigheden genoodzaakt is samen te werken met Shannon Mullins [Melissa McCarthy], een ongepolijste detective die zowel fysiek als verbaal van zich af weet te slaan. De zaak waaraan ze samen werken is slechts een excuus om de twee centrale personages op humoristische wijze tegen elkaar uit te spelen en daarin slaagt Feig met vlag en wimpel.

Hartverwarmend drama gebaseerd op het ware verhaal van de familie Burpo. Wanneer zoon Colton met een gescheurde nier in het ziekenhuis wordt opgenomen, vrezen zijn ouders voor zijn leven. Ze bellen vrienden om met hen te bidden voor een herstel en wonder boven wonder overleeft Colton de operatie. Maar dat is niet alles: hij geeft aan in de hemel geweest te zijn. Dat brengt zijn vader Todd [Greg Kinnear], de pastoor van een dorpsparochie, in gewetensnood. Na al die jaren als predikant moet hij zichzelf confronteren met de vraag: bestaat de hemel en is dat de hemel zoals Colton die beschrijft?

Een film met een inslag die zowel religieus als aards is, want het geloof is voor velen de weg naar acceptatie van tegenslagen en (in sommige gevallen) van groots verdriet. Maar ook voor een agnost als ik, biedt deze film genoeg ontroerende momenten en werpt de film belangwekkende vragen op zonder daar een gemakkelijk antwoord op te geven. En Connor Corum is perfect als de vierjarige Colton/

Sinds The Panic in Needle Park zijn er regelmatig uitstekende films verschenen over het leven van drugsverslaafde, dakloze jonge mensen. De uitzichtloosheid en de deprimerende levensstijl van de hoofdpersonen garandeert een deprimerende filmervaring die lang niet iedereen zal bekoren. Dit verslavingsdrama is geschreven door hoofdrolspeelster Arielle Holmes die daarbij putte uit haar eigen ervaringen. Holmes kruipt dus in feite in haar eigen huid en naar verluidt bestaat het gros van de ondersteunende cast uit verslaafde daklozen die door filmmakers Benny en Josh Safdie waren overgehaald om hun medewerking te verlenen. Dat betekent onvermijdelijk dat er wat amateuristisch acteerwerk tussenzit, maar de authenticiteit van de locaties, de gebeurtenissen, de dialogen en vooral het ongelofelijke spel van Holmes zelf maken dit tot een uiterst meeslepende en waardevolle toevoeging aan het genre.

Alec Baldwin is niet de meest logische keuze voor een rol als Dave Robicheaux, een voormalige agent die worstelt met zijn alcoholisme, zijn agressie en zijn geloof. Wanneer hij met zijn vrouw Annie [Kelly Lynch] tijdens een visuitje getuige is van een klein vliegtuig dat neerstort in het meer, weet Dave een jong meisje [Samantha Lagpacan] te redden. Even hoopt Dave dat zijn goede daad hem helpt om met hemzelf in het reine te komen, maar wanneer verschillende duistere figuren bij hem aankloppen, concludeert hij al gauw dat hij en Annie in een gevaarlijke situatie zijn beland. Goed geacteerde thriller met een paar sterke actiescènes (onder anderen een achtervolging over daken) en de aanwezigheid van mijn favoriete B-acteur Eric Roberts (die hier uitstekend speelt) is een pré. Het is alleen wat jammer dat de film in het laatste deel een wat conventionele wraakthriller wordt.

Een ondersteunde cast met onder anderen Stellan Skarsgård, Jean Reno, Toko Igawa en Toni Collette verrijkt dit sentimentele sprookje (in de beste zin van het woord) over een uitgebluste Londense psychiater [Simon Pegg] die concludeert dat hij een wereldreis nodig heeft om te ontdekken wat geluk in feite is. Hij laat zijn vriendin [Rosamund Pike] achter, ontmoet vele mensen, beleeft de nodige avonturen en eindigt daar waar je verwacht dat het zal eindigen. Pegg geeft subliem gestalte aan de geleidelijke transformatie van zijn personage en laat in de ontknoping (met een bijrol van Christopher Plummer) ook uitstekend overweg te kunnen met emotionele scènes.

DaCosta begeeft zich op glad ijs door Hendrik Ibsens ‘Hedda Gabler’ (1891) te vertalen naar de moderne tijd én er genderverwisselingen (Løvberg is hier een vrouw) aan toe te voegen. Vanwege haar complexe persoonlijkheid (vol tegenstrijdigheden) is Hedda een droomrol, maar Thompson schiet tekort en slaagt er niet in sympathie op te wekken. Het helpt ook niet dat Hoss (als Løvberg) en Poots (als onruststoker Thea Clifton) zich ook schuldig maken aan overacteren. Ibsens toneelstuk was een aanklacht tegen de klassenmaatschappij en seksuele discriminatie, dus het is ironisch dat juist de vrouwenrollen zo matig zijn neergezet. Ziet er mooi uit, maar Ibsen zou hier niet vrolijk van worden.

Begin jaren 90 wist John-Christian Kavakure met hulp van een Belgische missionaris te vluchten van Burundi naar België. Daar stortte hij zich op zijn passie voor bierbrouwen en groeide hij uit tot een bekende, gerespecteerde bierbrouwer. Jaren later keerde hij terug om een brouwerij op te zetten, maar dat lag politiek zo gevoelig dat hij in 2013 opnieuw moest vluchten. Blom en Wessel volgen Kavakure bij zijn tweede terugkeer naar zijn geboortegrond en zijn brouwerij, die hij hoopt nieuw leven in te blazen. Geeft een goed beeld van de sociaal-maatschappelijke en politieke verschillen tussen Burundi en België, maar gaat ook hardnekkige vooroordelen te lijf. Ik kreeg na afloop in ieder geval zin om een flesje Soma te proeven.

Edgar Reitz, De recordhouder voor de langste speelfilm aller tijden (Heimat 2 duurt 25 uur), vervolgt het verhaal van de familie Anton en het fictieve dorpje Schabbach in dit 10 uur durende epos dat begint op de nacht dat de val van de Berlijnse Muur wordt aangekondigd en eindigt aan het eind van het millennium. Hermann Simon [Henry Arnold] is een succesvolle dirigent en in de nacht van 10 november 1989 loopt hij toevallig zijn voormalige geliefde Clarissa Lichtblau [Salome Kammer] tegen het lijf. De twee zijn elkaar na hun conservatoriumtijd (die centraal stond in Heimat 2) uit het oog verloren, maar de klik is er nog steeds. Herman en Clarissa pikken hun relatie weer op en besluiten een vervallen huis in de buurt van Schabbach te kopen. Ze maken gebruik van goedkope Oostduitse arbeiders, waaronder Tillmann Becker [Peter Schneider], Gunnar Brehme [Uwe Steimle] en de inventieve Tobi [Heiko Senst]. In de jaren die volgen krijgen Schabbach en de familie Simon te maken met de grote veranderingen die de hereniging van Duitsland met zich meebrengt, waaronder een toestroom van Russische immigranten.

Voortreffelijk gefilmd en foutloos geacteerd en nog steeds van extreem hoge kwaliteit. De eerste drie episodes zijn bijzonder sterk, ook al omdat het verhaal binnen de historische context wordt geplaatst. Deel 2 speelt zich af rondom het (door West-Duitsland gewonnen) WK van 1990 en deel 3 toont de komst van Russische immigranten. In deel 4 en 5 ontbreekt die context en daardoor begeeft Reitz zich hier op meer traditioneel soap-achtig terrein alvorens de reünie in deel 6 de familiekroniek tot een waardig einde brengt.

Gedramatiseerde reconstructie van de ontvoering van Alfred Heineken met een fictieve hoofdpersoon. Ondanks twijfels over zijn karakter, sluit Rem Humbrechts [Reinout Scholten van Aschat] zich aan bij de bende die Alfred Heineken [Rutger Hauer] ontvoert en losgeld eist. Het scenario richt zich op het psychologische spel tussen Heineken en Rem en toont de impact die de ontvoering heeft op beide personages. Hauer en Van Aschat zijn uitstekend in dit puike misdaaddrama dat veel beter is dan de Amerikaanse verfilming uit 2015. Naber eveneens sterk als Cor van Hout.

Gemene heks Concuela [Leontine Borsato] is erin geslaagd een zwarte komeet richting de zon te sturen, zodat de Aarde altijd in duisternis gehuld is. Sterrenheksen Solara [Eva Simons]. Astra [Sharon Doorson], Luna [Do] en Pandora [Eline de Munck] kunnen deze ramp alleen voorkomen als ze een nieuwe heks vinden om hun magische cirkel te completeren. Katie [Aliyah Kolf] krijgt voor haar 13e verjaardag een magisch amulet en ontdekt dat zij over bijzondere krachten beschikt. De Sterrenheksen sturen Grimbeck [Vincent Banic] naar de Aarde in de hoop dat hij de ontbrekende heks vindt voordat Concuela dat doet. Leontine Borsato wordt in haar overdreven spel alleen overtroffen door Janneke Muller als Katy’s plaaggeest Vera en de special effects zijn niet al te best. Maar het verhaal is origineel, Kolf is prima in de hoofdrol en “Showbizz Bart” Verbeeck is vermakelijk als de dansleraar. Prima verteerbaar voor de jeugd.