Meningen

In de laatste film die Paul Walker afrondde voor zijn tragische dood als gevolg van een autoongeluk. Hij speelt de rol van Nolan Hayes een kersverse vader die zijn vrouw [Genesis Rodriguez] bij de bevalling van hun eerste kind. Dat is niet alles: zijn dochtertje kan nog niet zelfstandig ademen en is dus afhankelijk van een beademingsmachine. Wanneer orkaan Katrina toeslaat wordt het ziekenhuis geëvacueerd maar Nolan blijft alleen achter met zijn dochter. Wanneer de electriciteit uitvalt kan hij zijn dochter alleen maar in leven houden met een generator die hij eens in de paar minuten handmatig moet opladen. Spannende thriller stelt Nolan regelmatig voor een nieuw probleem en maakt spaarzaam, maar effectief gebruik van flashbacks. En Walker blijkt wel degelijk te kunnen acteren. Hij mag dan veel te jong gestorven zijn, maar dit is een waardige afsluiter.

Alice Jackson durft nog steeds niet in haar eigen huis te slapen en dus roepen co-regisseur Steve Gonsalves en de paranormale onderzoekers uit The House In Between hulp in van mensen die hun expertise op het gebied van het paranormale op een andere manier inzetten. Een ander nieuwe element is het tragische overlijden van Alices dochter Ashley en de hoop dat haar geest hier rondwaart en mogelijk kan helpen de oorzaak van de paranormale activiteit te achterhalen. In grote lijnen is dit meer van hetzelfde, maar met name de bijdrage van de vrij nuchter elektrische ingenieur Elizabeth Saint geeft dit wat meer geloofwaardigheid. De zoektocht naar lijken in de omgeving levert bizarre momenten op en sceptici zullen na afloop waarschijnlijk nog steeds hun schouders ophalen, maar dit gaat in ieder geval een paar stappen verder dan een bal die van een trap rolt. Jammer van die onnodige spannende muziekjes en de zoomshots zijn ook verdacht.

Florence is een stadje in de Bible Belt in South Carolina. Alice Jackson is dan ook niet het type dat zich normaal gesproken bezig zou houden met spirituele of bovennatuurlijke zaken, maar helaas blijkt haar huis onderhevig te zijn aan allerlei paranormale, angstaanjagende gebeurtenissen. Over een periode van meer dan een jaar volgt Gonsalves de pogingen van paranormale onderzoekers John Bullard en Brad Cooney om de paranormale verschijnselen vast te leggen en de oorzaken te achterhalen, zodat de rust terugkeert in het huis en Alice weer in haar eigen huis durft te slapen. Veel homevideo’s met vage, amper hoorbare geluiden voorzien van ondertitels die ons moeten doen geloven dat een geest (o.i.d.) met de onderzoekers communiceert, maar met bewegende deuren en een honkbal die naar verluidt uit het niets van een trap rol overtuig je de sceptici niet van het bestaan van bovennatuurlijke krachten. En erg spannend kun je het ook niet noemen. Nee, dit is geen slap aftreksel van Paranormal Activity, maar een serieus bedoelde documentaire.

Anna Ivanova is de leider van een tehuis in Oekraïne waar kinderen, wiens ouders niet voor hun kunnen zorgen, tijdelijk kunnen verblijven. Ze weten dan nog niet of ze terug kunnen keren naar hun getroebleerde ouders of dat ze een plaats krijgen in een pleeggezin. Kolya is een grillige, recalcitrante jongen die geen vertrouwen heeft in zijn moeder en zich verantwoordelijk voelt voor zijn zusjes Kristina en Zheya. Sasha is een lief, ingetogen meisje dat zich kranig staande houdt ondanks de deprimerende omstandigheden waaronder zij moet leven. Schrijnend, ontroerend, fascinerend.

Een nucleaire raket is afgevuurd op Chicago en militaire, diplomatieke en politieke kopstukken brullen orders en kijken bezorgd voor zich uit onder een spannend muziekje. Uiteraard heeft de president [Idris Elba] het laatste woord. Een incident dat een kleine 20 minuten duurt en vanuit wisselende oogpunten wordt verteld. Na de eerste vertelling heb je het wel gezien; wat volgt voegt nauwelijks iets toe. De cast doet wat het kan. Verbleekt naast Dr. Strangelove, Fail Safe en The Day After.

In 1970 is Gucci voor de 50% bezit van Rodolfo Gucci [Jeremy Irons] en voor 50% van broer Aldo [Al Pacino] en diens zoon Paolo [Jared Leto]. Rodolfo’s enige kind Maurizio [Adam Driver] leeft een zorgeloos bestaan wanneer hij tijdens een feestje kennismaakt met Patrizia Reggiani [Lady Gaga]. Rodolfo beschouwt haar als een profiteur en dreigt Maurizio te onterven als hij zijn relatie niet verbreekt, maar Maurizio houdt zijn poot stijf. Maurizio voelt zich bevrijdt van een juk, maar wanneer zijn vader ernstig ziek wordt en Patrizia ontdekt dat Aldo de reputatie van ‘House of Gucci’ bezoedeld, zet ze Maurizio onder druk om actie te ondernemen. En zo begint een zakelijk steekspel waarvan de kenners de fatale afloop al kennen. Lady Gaga bewijst meer te kunnen dan het spelen van varianten van haar publieke imago en haar samenspel met de ingetogen Driver is voortreffelijk. Irons en Pacino zijn goed gekozen voor hun rollen, maar Leto maakt zowel zijn karakter als zichzelf volstrekt belachelijk met zijn tenenkrommende, haast clowneske spel. Het zakelijke en persoonlijke gekonkel achter de schermen van een modehuis is niet altijd even interessant. Maar let wel op schitterende kostuums van Janty Yates en de fraaie haar en makeup.

Het verhaal is niet bijster origineel en qua animatie mist deze Europese productie de finesse van de grote studio's, maar dat wordt gecompenseerd door een hoog tempo en een grote hoeveelheid inventieve en vaak bijzonder grappige visuele ideeën. Thunders welkomsfeest is een mooie variant op de 'Little Wooden Head'-scène uit Pinocchio (1940) en qua inventiviteit doet dit regelmatig aan Toy Story (1995) denken. Het kan weliswaar niet tippen aan die meesterwerken, maar dit is prima vermaak voor (heel) jong en oud.

Richard Conte speelt één van zijn beste rollen als Max, één van de vier zonen van de machtige bankier Gino Monetti [Edward G Robinson, eveneens voortreffelijk], die een appeltje te schillen heeft met zijn drie broers. Max heeft 7 jaar in de gevangenis gezeten en zijn broers hebben de touwtjes stevig in handen bij de familiebank. In flashback ontdekken we de oorzaak voor de vete tussen de broers.

Sterk scenario met scherpe dialoog. Regisseur Joseph L Mankiewicz houdt de teugels stevig in handen waardoor de film blijft boeien, ook al omdat het spel over de hele linie prima is. Er is ook een prima score van Daniele Amfitheatrof, maar de verhaallijn betreffende Contes relatie met Susan Hayward lijkt er met de haren bij gesleept. Dit verhaal stond tevens aan de basis van de western Broken Lance (1954) en The Big Show (1961).

Na de dood van zijn ouders bij een vliegtuigongeluk groeit Sebastian [Asa Butterfield] op onder de beschermende vleugels van zijn grootmoeder [Ellen Burstyn], een vrijgevochten geest die haar leven spiegelt aan dat van haar eigenzinnige mentor R. Buckminster Fuller. Sebastian maakt kennis met een hele andere levensstijl wanneer hij kennismaakt met de cynische hartpatiënt Jared [Wolff], die hem kennis laat maken met punkmuziek. De vriendschap die ontstaat inspireert beide jongens om dingen te doen die ze voorheen niet voor mogelijk hielden. Goed gespeeld drama met rake observaties over de beperkingen die we onszelf vooral opleggen in onze tienerjaren, maar het verhaal is wat aan de magere kant.

Een nachtmerrie-achtige proloog waarin een bizar medisch experiment mislukt, de woorden 'the present' in beeld, een aantal jongeren dat op een afgelegen plaats bijeenkomt en een stalker die ze één of voor op expliciet in beeld gebrachte wijze om zeep helpt. Yep, dit is de zoveelste opzichte kloon van Friday the 13th, maar zoals de meeste klonen is hij meer schatplichtig aan deel 2 uit de reeks, aangezien de film vol zit met onsympathieke karakters die je zelf met alle plezier naar de eeuwige jachtvelden zou sturen. Het excuus is een uit de hand gelopen grap die een groepje net afgestudeerde dames uithaalt in hun studentenhuis met de eigenares, wanneer die hun duidelijk te verstaan geeft dat ze zo snel mogelijk het huis moeten verlaten. Matig, matig, zeer matig allemaal.

Seriemoordenaar Jack [Matt Dillon] becommentarieert een selectie van 5 'incidenten' uit zijn rijk geschakeerde oeuvre met de mysterieuze Verge [Bruno Ganz]. Dat commentaar is te vaak saai, langdradig, en/of ronduit pretentieus en verpest het interessante basisgegeven over een moordenaar die geleidelijk aan meer begint te geloven in zijn onkwetsbaarheid en geen enkele moeite doet om zijn moorden te verhullen. Matt Dillon is fantastisch in de hoofdrol en deze zwartkomische thriller heeft absoluut memorabele momenten, waaronder een flashback met een kuikentje en een Jacks uitje met zijn vrouw en kinderen, maar Von Trier vult de film met onnodig filosofisch gelul en probeert te nadrukkelijk te shockeren, hetgeen veelal het tegengestelde effect heeft. In de epiloog raakt Von Trier het spoor helemaal bijster en dat is jammer, want zonder die epiloog en de voice-overs was dit een uitstekende film geweest.

Jack Black en Cate Blanchett zijn goed gecast als Jonathan Barnavelt en Florence Zimmerman, het tovenaarsechtpaar dat het huis uit de titel bewoont en naarstig op zoek is naar een klok die verborgen is door de duivelse Isaac Izard [Kyle MacLachlan]. Net wanneer de klok op het punt staat om het einde der tijden in te luiden, krijgen ze hulp van Jonathans neefje Lewis [Owen Vaccaro], die een zekere aanleg voor tovenarij blijkt te hebben.

Vaccaro wordt volledig weggespeeld door Black en Blanchett in een film die al snel ontspoord in een overdaad aan bombastische special effects en daardoor veel van zijn potentiële charme en mysterie verliest. Het feit dat de running gag in deze film te maken heeft met scheten geeft al aan dat de makers meer kozen voor goedkoop (en platvloers) effectbejag en niet voor iets wat doet denken aan intelligente humor. Black en Blanchett hebben het wél naar hun zin, maar menig kijker zal hun enthousiasme niet delen.

Drie verhalen die zich afspelen in en om een huis. In “And Heard Within a Lie is Spun” merkt de 8-jarige Mabel [Mia Goth] dat het niet pluis is in het huis dat Mr Van Schoonebeek [Barnaby Pilling] voor haar familie heeft gebouwd zodat hij hun oude huis kan afbreken om daar een gloednieuw pand neer te zetten. “Then Lost is Truth That Can’t Be Won” betreft een ontwikkelaar [Jarvis Cocker] op de dag dat hij een door hem gerenoveerd huis openstelt voor potentiële kopers. En in “Listen Again and Seek the Sun” hebben bijna alle huurder het complex van Rosa [Susan Wokoma] verlaten omdat het elk moment kan overstromen en komt een zweverige klusser [Paul Kaye] haar te hulp. Technisch verbluffend, vol fantastische elementen en voortreffelijk stemmenwerk. Won een Prime Time Emmy voor Kecy Salamads bijdragen aan de animatie.

De getroebleerde Kylie Bucknell [Morgana O’Reilly] probeert onder invloed van methamfetamine en alcohol tevergeefs een overval te plegen. De rechter veroordeelt Kylie tot 8 maanden huisarrest bij haar moeder [Rima Te Wiata] en haar stiefvader [Ross Harper]. Maar oeps, het huis blijkt een duister verleden te hebben en omdat Kylie een enkelband draagt kan ze de geesten die rondwaren in het huis niet zomaar ontvluchten. Amos [Glen-Paul Waru], een politieagent die zich in zijn vrije tijd graag bezig houdt met paranormale zaken, komt haar te hulp. Nieuw-Zeelandse griezelfilm weet perfect de balans te vinden tussen (uiterst geslaagde) humor zonder te vergeten je met regelmaat de stuipen op het lijf te jagen. Vaak verrassend, regelmatig spannend en altijd bijzonder onderhoudend.

Vijf vrienden besluiten voorafgaand aan Halloween een tour te maken langs een aantal levende spookhuizen, ook al horen zij geruchten dat een deel van het personeel bestaat uit mensen die veroordeeld zijn voor een geweldsdelict. Amateuristisch gefilmd dagboek belooft van alles maar maakt daar helemaal niets van waar. Natuurlijk lopen er mensen rond met enge make-up en maskers, maar het gebrek aan stilering en spanningsopbouw doet je afvragen waarom dit onding zich überhaupt horrorfilm mag noemen. Als alleen de aanwezigheid van een meisje met een raar masker en een besmeurde teddybeer al voldoende is om je nachtmerries te bezorgen, dan ben je hier aan het goede adres. Horrorafficionado’s dienen dit echter te mijden als de pest.

Hoogendijk liet zich ongetwijfeld inspireren door Chantal Akermans No Home Movie (2015) voor dit portret van haar moeder Lous, een Joodse negentiger die al jaren haar woning niet meer durft te verlaten. Haar angsten komen voort uit nachtmerries die haar herinneren aan haar oorlogsverleden. Oeke kreeg toestemming om webcams te installeren in het rommelige huis van haar oude moeder en is regelmatig te zien en te horen (per telefoon) tijdens soms luchtige, maar regelmatig emotionele gesprekken. Lous moppert, verlangt zo nu en dan naar de dood, maar straalt wanneer een verzorgster een praatje komt maken en wanneer haar kinderen een Kerstboom helpen installeren. Een diep persoonlijk, oprecht en onderhoudend portret van een eigenzinnige vrouw aan het eind van haar leven.

Nadat Lisa [Reese Witherspoon] vanwege haar leeftijd uit het nationale softbalteam gezet, regelt een bevriende teamgenoot [Teyonah Parris] een date met zakenman George Madison [Paul Rudd] die in de stress zit, omdat hij en zijn vader [Jack Nicholson] zijn aangeklaagd wegens aandelenfraude. Oppervlakkig, met slecht uitgewerkte personages waarin Brooks blijkbaar verwacht dat we meeleven met Lisa en George omdat ze gespeeld worden door Witherspoon en Rudd. Hij had het mis en door allerlei gekissebis achter de schermen liep het budget voor deze te verwaarlozen romcom op tot $ 120 miljoen. Deze gigantische flop was de laatste klus voor Jack Nicholson, een van de lichtpuntjes in de duisternis.

Juneco is een opvang voor minderjarige asielzoekers die onderdeel uitmaakt van Jeugdzorg Emmaüs. Jongeren zijn daar welkom tot ze 18 jaar oud zijn. Omdat de procedure om de jongeren een vluchtelingenstatus te geven lang kan duren, leven de jongeren in grote onzekerheid over hun toekomst. Dit fly-on-the-wall-portret toont wat dat doet met de jongeren, maar ook met professionals en vrijwilligers die hen zo goed mogelijk proberen te helpen. Een boeiend kijkje achter de schermen met een vleugje humor, onder anderen afkomstig van een jonge bewoner die haar rol als tolk gebruikt om een eigen draai te geven aan de vragen die een medewerker stelt.

Na het overlijden Daisy [Saoirse Ronan] logeert bij haar tante [Anna Chancellor] in een afgelegen landhuis in Engeland. Ondanks haar scepsis over haar verblijf (ze worstelt met haar zelfbeeld en voelt zich afgedankt door haar vader), wordt ze al snel verliefde op haar neef Eddie [George MacKay]. Maar een mogelijke romance wordt wreed verstoort door een trage komedie waardoor Daisy en haar nichtje Piper [Harley Bird] worden gescheiden van Eddie, diens broertje Isaac [Tom Holland] en buurjongen [Danny McEvoy]. Het scenario van Meg Rosoff, Jeremy Brock en Penelope Skinner bevat meerdere onverwachte, sterke plotwendingen. Prima geregisseerd en extra boeiend vanwege het ensemblewerk van Ronan, MacKay en Holland, net voor hun doorbraak. Deze puike thriller geeft een voorproefje van wat er nog zou komen.

Will [Theo James] is van Seattle naar Chicago gevlogen om de ouders van Samantha [Kat Graham] goedkeuring te vragen om met haar te trouwen. Het gesprek verloopt stroef, maar het bezoek krijgt een wending door een onheilspellend nationaal incident, waardoor in heel het land de elektriciteit en het communicatienetwerk is plat komen te liggen. Nadat Samantha’s moeder [Nicole Ari Parker] in veiligheid is gebracht, beginnen Will en zijn beoogde toekomstige schoonvader [Forest Whitaker] aan een lange, potentieel gevaarlijke autorit naar Seattle om Samantha te vinden. Standaard sciencefictionthriller wordt geholpen door Whitakers intense, overtuigende spel, maar door een traag en matig uitgewerkt plot zakt de spanning veelvuldig weg.

Norman Foster is één van de beroemdste modernistische architecten. Hij ontwierp onder anderen de imposante Viaduc de Millau in Zuid Frankrijk, Hearst Tower in New York en het hoofdkwartier van Swiss Re in Londen, in de volksmond bekend als 'The Shard'. Spectaculaire shots en eerbiedig - soms ronduit slijmerig - commentaar maken duidelijk dat dit vooral een lofzang is op Foster, die zelf vertelt over zijn kindertijd en terug keert naar zijn ouderlijk huis in Manchester waar hij zijn eerste ontwerpen schetste. De titel verwijst naar een vraag die een even visionaire als excentrieke veteraan uit de architectenwereld, Buckminster Fuller, hem ooit stelde. Het stellen van die vraag inspireerde Foster tot een revolutionaire benadering van zijn gebouwen, waarbij cement een veel minder prominente plaats krijgt. Het is allemaal best interessant en technisch valt er weinig op aan te merken, maar dit is wel een erg éénzijdig portret.

Gefilmd in Cinerama met drie camera's en dat is op televisieschermen regelmatig duidelijk te zien, vooral bij shots van landschappen tegen een felblauwe lucht. Fraai gefotografeerd westernepos gebaseerd op een serie artikelen uit Life Magazine bestaat uit drie segmenten met elk een eigen regisseur.

De eerste helft van de film is geregiseerd door Henry Hathaway en beschrijft hoe de vrome familie Prescott onder leiding van vader Zebulon [Karl Malden] na de opening van het Eriecanal in 1825 de gevaarlijke reis naar het westen maakt. Het westen is op dat moment nog in handen van eigenzinnige avonturiers als Linus Rawlings [James Stewart] en Jethro Stuart [Henry Fonda] en profiteurs als Jeb Hawkins [Walter Brennan] die gebruik maken van de wetteloosheid aldaar. Deze episode eindigt wanneer Zebulons dochter Lilith [Debbie Reynolds] valt voor de charismatische gokker Cleve van Valen [Gregory Peck] die plannen heeft om zijn fortuin te maken door het aanleggen van een spoorlijn. Een alom uitstekend geacteerd verhaal met een keur aan topacteurs en fantastisch stuntwerk tijdens de knap gefilmde scène waarin de Prescotts zich een weg moeten zien te banen door een stroomversnelling.

De tweede helft begint met een minder interessant segment van een half uur, geregisseerd door John Ford. Het vertelt hoe Liliths neef Zeb Rawlings [George Peppard], de zoon van Linus en Liliths zus Eve [Carroll Baker], verstrikt raakt in het morele conflict dat hem als dienstplichtige dwingt om de wapens op te nemen tegen landgenoten. Dit deel is vrij tam en mist de inhoudelijke originaliteit van de andere twee segmenten.

George Marshall regisseerde het laatste deel waarin Zeb inmiddels een oudere en wijzer is en werkt als bewaker van een trein die van de oostkust naar het westen reist. Dit spectaculaire deel bevat fraai stuntwerk tijdens een aanval door Indianen, door wiens grondgebied de trein rijdt, en een werkelijk subliem gefilmde stormloop van bizons. De stem van Spencer Tracy plaatst de verschillende episodes in een historische context en dat maakt dit tot een aardige, doch niet bijzonder diepgravende geschiedenisles en een wie-is-wie van topacteurs die elk hun sporen verdiend hebben in het westerngenre.

Alice [Dakota Johnson] dumpt haar vriend [Nicholas Braun] voor ze naar New York verhuist om als paralegal aan de slag te gaan. Haar nieuwe collega en feestbeest Robin [Rebel Wilson] helpt haar bij de eerste stappen als New Yorkse vrijgezel. Zus en kamergenoot Meg [Leslie Mann] is een gynaecoloog die relaties mijdt als de pest, terwijl Lucy [Alison Brie] juist wanhopig op zoek is naar date in een café waar ze gratis Internet kan gebruiken. Johnson komt het beste uit de verf, Wilson (feestbeest) en Mann (neuroot) komen niet veel verder dan een karikatuur en Brie maakt zich schuldig aan overacteren in een romantische komedie die het meest effectief is wanneer het niet zo hard probeert grappig te zijn.

Xochitl [Ariela Barer] is de leider van een tot in detail uitgewerkte operatie waarmee zij en zeven anderen het transport van olie ernstig willen belemmeren en uiteindelijk zelfs de volledige olieproductie om zeep te helpen. De uitvoering van de operatie wordt op cruciale momenten onderbroken door flashbacks, waarin we van iedere deelnemer ontdekken wat hun achtergrond is en waarom ze zich hebben aangesloten bij deze controversiële actie. De verdieping van de personages is zonder meer zinvol, maar Goldhaber onderbreekt daarmee de spanningsboog. Als thriller komt het daardoor niet van de grond, al is het in feite vooral de muziek van Gavin Brivik die probeert de suggestie van spanning te wekken. Het thema biedt stof tot nadenken, deze film maakt daar – ondanks de goede bedoelingen – onvoldoende gebruik van en is minder spraakmakend dan het had moeten zijn.

Johanna Morrigan [Beanie Feldstein] is een dromer in een saaie wijk in Wolverhampton die haar deelname aan een op televisie uitgezonden poëzievoordrachtwedstrijd totaal verprutst door haar nervositeit. Ze blijf echter schrijven en wanneer ze een baan als rockcriticus weet te bemachtigen bij een jong muziektijdschrift, besluit ze zichzelf opnieuw uit te vinden als de flamboyante Dolly Wilde. Dat levert haar seks, roem en populariteit op bij het grote publiek, maar vervreemdt haar ook van haar familie. Feldsteins dikke accent is niet geheel overtuigend en het scenario kent nauwelijks verrassingen, maar Feldstein energie en enthousiasme maken veel goed. En vele toppers uit de Britse comedywereld komen voorbij in kleine rolletjes.

Er zijn wel degelijk aardige momenten in deze komedie over Frank en Elaine Benson, een ouder echtpaar gespeeld door Bob Hope en Jane Wyman, wiens vrij plotselinge besluit om te scheiden samenvalt met het nieuws dat hun dochter [JoAnna Cameron] wil gaan trouwen met David Poe [Tim Matheson] om zo in de voetsporen te treden van haar ouders, die in haar ogen het ideale huwelijk hebben. Dus besluiten de Bensons de schijn op te houden wat uiteraard tot problemen leidt, zeker wanneer Davids vader [Jackie Gleason] nog een appeltje te schillen heeft met Frank!

De vermakelijke opening toont hoe kleine ergernissen een lang huwelijk onder spanning kunnen brengen en er is een grappige droomsequentie. Regisseur Norman Panama doet er duidelijk alles aan om de film interessant te houden, maar het scenario geeft een vrij naïef beeld van de jongerencultuur van die tijd, vooral wanneer de leden van rockband 'The Comfortable Chair' ons trakteren op een optreden. Leslie Nielsen en Maureen Arthur hebben ondankbare bijrollen, dus het is niet wellicht opzienbarend dat de film gestolen wordt door Mildred... een chimpansee met een wel erg opmerkelijk talent. Onderhoudend vanwege de sterren, maar dit is zeker geen hoogvlieger.

Het valt niet mee om nog met rationele argumenten te komen tegen de controversiële "Death With Dignity Act" die Oregon als eerste Amerikaanse staat doorvoerde om terminale patiënten de mogelijkheid te bieden zelf te bepalen wanneer en onder welke omstandigheden ze sterven. Met name Cody Curtis en haar familie verdienen grote bewondering voor de keuze om de camera's te tonen hoe zij allemaal omgaan met Cody's terminale kanker. Maar het verhaal verloopt niet zoals je zou verwachten en juist dat onderstreept de waarde van "Death With Dignity": het biedt de patiënt een keuze, mocht de pijn en de last zo groot worden dat het ondraaglijk wordt. De strijd van Nancy Niedzilski, wiens man na een lijdensweg stierf zonder gebruik te kunnen maken van de regeling omdat hij in een andere staat woonde, om de wetgeving in haar thuisstaat Washington te veranderen is eveneens inspirerend. Maar het meest schrijnende verhaal is dat van Randy Stroup, een arme, doodzieke man en tegenstander van de wetgeving, die geen chemotherapie kon ondergaan omdat hij daarvoor niet was verzekerd. Een intiem en indrukwekkend document dat verschillende perspectieven toont en die je niet onberoerd zal laten.

In afwachting van hun examenresultaten vieren de Britse tieners Tara [Mia McKenna-Bruce] Skye [Lara Peake] en Em [Enva Lewis] vakantie in Malia, Kreta. Tijdens die vakantie trekken ze op met Badger [Shaun Thomas], Paddy [Samuel Bottomley] en Paige [Laura Ambler], met wie ze alle (negatieve) vooroordelen over Britse toeristen bevestigen. Na een nacht vol drank en gefeest in het uitgaansleven, blijkt Tara [Mia McKenna-Bruce] zich spoorloos. Wanneer ze verschijnt, blijkt dat ze niet kan herinneren wat er die nacht is gebeurd. Walker zet een authentiek beeld neer van drie vriendinnen op hun eerste gezamenlijke vakantie, inclusief de onderlinge dynamiek en toont de vulgariteit van het uitgaansleven in dit soort vakantieoorden. Hoewel er momenten van emotie zijn, blijft dit jammer genoeg aan de oppervlakte steken.

Becket Redfellow [Glen Powell] neemt wraak op de steenrijke familie die zijn moeder [Nell Williams] verstootte toen ze zwanger van hem was. Hij kan het familiefortuin verwerven als hij zijn neven en ooms uit de weg kan ruimen. Aangespoord door jeugdliefde Julia [Margaret Qualley] besluit hij te beginnen bij zijn neven. Schijnbaar geïnspireerde Ealing-komedies als The Ladykillers en Kind Hearts And Coronets, maar Powell is hopeloos miscast in de hoofdrol. Ironie is helaas vervangen door cynisme, waardoor dit eerder smakeloos dan grappig is. Het romantische zijplot maakt het er niet beter op.

Terugblik op de COVID-pandemie waarin de Amerikaanse verslaggever Jon Cohen verschillende prominente wetenschappers relevante, kritische vragen stelt over het verloop van de bestrijding ervan in de VS. Deze documentaire wisselt beelden van die vraaggesprekken af met fragmenten uit persconferenties van de betrokken presidenten Trump en Biden en Tedros Adhanom Ghebreyesus, de Directeur-Generaal van de World Health Organisation. Cohen vasthoudendheid en kennis van zaken leiden tot interessante uitspraken en inzichten, maar deze film gaat mede daardoor nooit de diepte in en was beter af geweest als onderdeel van een serie over dit relevante onderwerp.