Meningen

Seriemoordenaar Jack [Matt Dillon] becommentarieert een selectie van 5 'incidenten' uit zijn rijk geschakeerde oeuvre met de mysterieuze Verge [Bruno Ganz]. Dat commentaar is te vaak saai, langdradig, en/of ronduit pretentieus en verpest het interessante basisgegeven over een moordenaar die geleidelijk aan meer begint te geloven in zijn onkwetsbaarheid en geen enkele moeite doet om zijn moorden te verhullen. Matt Dillon is fantastisch in de hoofdrol en deze zwartkomische thriller heeft absoluut memorabele momenten, waaronder een flashback met een kuikentje en een Jacks uitje met zijn vrouw en kinderen, maar Von Trier vult de film met onnodig filosofisch gelul en probeert te nadrukkelijk te shockeren, hetgeen veelal het tegengestelde effect heeft. In de epiloog raakt Von Trier het spoor helemaal bijster en dat is jammer, want zonder die epiloog en de voice-overs was dit een uitstekende film geweest.

Jack Black en Cate Blanchett zijn goed gecast als Jonathan Barnavelt en Florence Zimmerman, het tovenaarsechtpaar dat het huis uit de titel bewoont en naarstig op zoek is naar een klok die verborgen is door de duivelse Isaac Izard [Kyle MacLachlan]. Net wanneer de klok op het punt staat om het einde der tijden in te luiden, krijgen ze hulp van Jonathans neefje Lewis [Owen Vaccaro], die een zekere aanleg voor tovenarij blijkt te hebben.

Vaccaro wordt volledig weggespeeld door Black en Blanchett in een film die al snel ontspoord in een overdaad aan bombastische special effects en daardoor veel van zijn potentiële charme en mysterie verliest. Het feit dat de running gag in deze film te maken heeft met scheten geeft al aan dat de makers meer kozen voor goedkoop (en platvloers) effectbejag en niet voor iets wat doet denken aan intelligente humor. Black en Blanchett hebben het wél naar hun zin, maar menig kijker zal hun enthousiasme niet delen.

Drie verhalen die zich afspelen in en om een huis. In “And Heard Within a Lie is Spun” merkt de 8-jarige Mabel [Mia Goth] dat het niet pluis is in het huis dat Mr Van Schoonebeek [Barnaby Pilling] voor haar familie heeft gebouwd zodat hij hun oude huis kan afbreken om daar een gloednieuw pand neer te zetten. “Then Lost is Truth That Can’t Be Won” betreft een ontwikkelaar [Jarvis Cocker] op de dag dat hij een door hem gerenoveerd huis openstelt voor potentiële kopers. En in “Listen Again and Seek the Sun” hebben bijna alle huurder het complex van Rosa [Susan Wokoma] verlaten omdat het elk moment kan overstromen en komt een zweverige klusser [Paul Kaye] haar te hulp. Technisch verbluffend, vol fantastische elementen en voortreffelijk stemmenwerk. Won een Prime Time Emmy voor Kecy Salamads bijdragen aan de animatie.

De getroebleerde Kylie Bucknell [Morgana O’Reilly] probeert onder invloed van methamfetamine en alcohol tevergeefs een overval te plegen. De rechter veroordeelt Kylie tot 8 maanden huisarrest bij haar moeder [Rima Te Wiata] en haar stiefvader [Ross Harper]. Maar oeps, het huis blijkt een duister verleden te hebben en omdat Kylie een enkelband draagt kan ze de geesten die rondwaren in het huis niet zomaar ontvluchten. Amos [Glen-Paul Waru], een politieagent die zich in zijn vrije tijd graag bezig houdt met paranormale zaken, komt haar te hulp. Nieuw-Zeelandse griezelfilm weet perfect de balans te vinden tussen (uiterst geslaagde) humor zonder te vergeten je met regelmaat de stuipen op het lijf te jagen. Vaak verrassend, regelmatig spannend en altijd bijzonder onderhoudend.

Vijf vrienden besluiten voorafgaand aan Halloween een tour te maken langs een aantal levende spookhuizen, ook al horen zij geruchten dat een deel van het personeel bestaat uit mensen die veroordeeld zijn voor een geweldsdelict. Amateuristisch gefilmd dagboek belooft van alles maar maakt daar helemaal niets van waar. Natuurlijk lopen er mensen rond met enge make-up en maskers, maar het gebrek aan stilering en spanningsopbouw doet je afvragen waarom dit onding zich überhaupt horrorfilm mag noemen. Als alleen de aanwezigheid van een meisje met een raar masker en een besmeurde teddybeer al voldoende is om je nachtmerries te bezorgen, dan ben je hier aan het goede adres. Horrorafficionado’s dienen dit echter te mijden als de pest.

Hoogendijk liet zich ongetwijfeld inspireren door Chantal Akermans No Home Movie (2015) voor dit portret van haar moeder Lous, een Joodse negentiger die al jaren haar woning niet meer durft te verlaten. Haar angsten komen voort uit nachtmerries die haar herinneren aan haar oorlogsverleden. Oeke kreeg toestemming om webcams te installeren in het rommelige huis van haar oude moeder en is regelmatig te zien en te horen (per telefoon) tijdens soms luchtige, maar regelmatig emotionele gesprekken. Lous moppert, verlangt zo nu en dan naar de dood, maar straalt wanneer een verzorgster een praatje komt maken en wanneer haar kinderen een Kerstboom helpen installeren. Een diep persoonlijk, oprecht en onderhoudend portret van een eigenzinnige vrouw aan het eind van haar leven.

Nadat Lisa [Reese Witherspoon] vanwege haar leeftijd uit het nationale softbalteam gezet, regelt een bevriende teamgenoot [Teyonah Parris] een date met zakenman George Madison [Paul Rudd] die in de stress zit, omdat hij en zijn vader [Jack Nicholson] zijn aangeklaagd wegens aandelenfraude. Oppervlakkig, met slecht uitgewerkte personages waarin Brooks blijkbaar verwacht dat we meeleven met Lisa en George omdat ze gespeeld worden door Witherspoon en Rudd. Hij had het mis en door allerlei gekissebis achter de schermen liep het budget voor deze te verwaarlozen romcom op tot $ 120 miljoen. Deze gigantische flop was de laatste klus voor Jack Nicholson, een van de lichtpuntjes in de duisternis.

Juneco is een opvang voor minderjarige asielzoekers die onderdeel uitmaakt van Jeugdzorg Emmaüs. Jongeren zijn daar welkom tot ze 18 jaar oud zijn. Omdat de procedure om de jongeren een vluchtelingenstatus te geven lang kan duren, leven de jongeren in grote onzekerheid over hun toekomst. Dit fly-on-the-wall-portret toont wat dat doet met de jongeren, maar ook met professionals en vrijwilligers die hen zo goed mogelijk proberen te helpen. Een boeiend kijkje achter de schermen met een vleugje humor, onder anderen afkomstig van een jonge bewoner die haar rol als tolk gebruikt om een eigen draai te geven aan de vragen die een medewerker stelt.

Na het overlijden Daisy [Saoirse Ronan] logeert bij haar tante [Anna Chancellor] in een afgelegen landhuis in Engeland. Ondanks haar scepsis over haar verblijf (ze worstelt met haar zelfbeeld en voelt zich afgedankt door haar vader), wordt ze al snel verliefde op haar neef Eddie [George MacKay]. Maar een mogelijke romance wordt wreed verstoort door een trage komedie waardoor Daisy en haar nichtje Piper [Harley Bird] worden gescheiden van Eddie, diens broertje Isaac [Tom Holland] en buurjongen [Danny McEvoy]. Het scenario van Meg Rosoff, Jeremy Brock en Penelope Skinner bevat meerdere onverwachte, sterke plotwendingen. Prima geregisseerd en extra boeiend vanwege het ensemblewerk van Ronan, MacKay en Holland, net voor hun doorbraak. Deze puike thriller geeft een voorproefje van wat er nog zou komen.

Will [Theo James] is van Seattle naar Chicago gevlogen om de ouders van Samantha [Kat Graham] goedkeuring te vragen om met haar te trouwen. Het gesprek verloopt stroef, maar het bezoek krijgt een wending door een onheilspellend nationaal incident, waardoor in heel het land de elektriciteit en het communicatienetwerk is plat komen te liggen. Nadat Samantha’s moeder [Nicole Ari Parker] in veiligheid is gebracht, beginnen Will en zijn beoogde toekomstige schoonvader [Forest Whitaker] aan een lange, potentieel gevaarlijke autorit naar Seattle om Samantha te vinden. Standaard sciencefictionthriller wordt geholpen door Whitakers intense, overtuigende spel, maar door een traag en matig uitgewerkt plot zakt de spanning veelvuldig weg.

Norman Foster is één van de beroemdste modernistische architecten. Hij ontwierp onder anderen de imposante Viaduc de Millau in Zuid Frankrijk, Hearst Tower in New York en het hoofdkwartier van Swiss Re in Londen, in de volksmond bekend als 'The Shard'. Spectaculaire shots en eerbiedig - soms ronduit slijmerig - commentaar maken duidelijk dat dit vooral een lofzang is op Foster, die zelf vertelt over zijn kindertijd en terug keert naar zijn ouderlijk huis in Manchester waar hij zijn eerste ontwerpen schetste. De titel verwijst naar een vraag die een even visionaire als excentrieke veteraan uit de architectenwereld, Buckminster Fuller, hem ooit stelde. Het stellen van die vraag inspireerde Foster tot een revolutionaire benadering van zijn gebouwen, waarbij cement een veel minder prominente plaats krijgt. Het is allemaal best interessant en technisch valt er weinig op aan te merken, maar dit is wel een erg éénzijdig portret.

Gefilmd in Cinerama met drie camera's en dat is op televisieschermen regelmatig duidelijk te zien, vooral bij shots van landschappen tegen een felblauwe lucht. Fraai gefotografeerd westernepos gebaseerd op een serie artikelen uit Life Magazine bestaat uit drie segmenten met elk een eigen regisseur.

De eerste helft van de film is geregiseerd door Henry Hathaway en beschrijft hoe de vrome familie Prescott onder leiding van vader Zebulon [Karl Malden] na de opening van het Eriecanal in 1825 de gevaarlijke reis naar het westen maakt. Het westen is op dat moment nog in handen van eigenzinnige avonturiers als Linus Rawlings [James Stewart] en Jethro Stuart [Henry Fonda] en profiteurs als Jeb Hawkins [Walter Brennan] die gebruik maken van de wetteloosheid aldaar. Deze episode eindigt wanneer Zebulons dochter Lilith [Debbie Reynolds] valt voor de charismatische gokker Cleve van Valen [Gregory Peck] die plannen heeft om zijn fortuin te maken door het aanleggen van een spoorlijn. Een alom uitstekend geacteerd verhaal met een keur aan topacteurs en fantastisch stuntwerk tijdens de knap gefilmde scène waarin de Prescotts zich een weg moeten zien te banen door een stroomversnelling.

De tweede helft begint met een minder interessant segment van een half uur, geregisseerd door John Ford. Het vertelt hoe Liliths neef Zeb Rawlings [George Peppard], de zoon van Linus en Liliths zus Eve [Carroll Baker], verstrikt raakt in het morele conflict dat hem als dienstplichtige dwingt om de wapens op te nemen tegen landgenoten. Dit deel is vrij tam en mist de inhoudelijke originaliteit van de andere twee segmenten.

George Marshall regisseerde het laatste deel waarin Zeb inmiddels een oudere en wijzer is en werkt als bewaker van een trein die van de oostkust naar het westen reist. Dit spectaculaire deel bevat fraai stuntwerk tijdens een aanval door Indianen, door wiens grondgebied de trein rijdt, en een werkelijk subliem gefilmde stormloop van bizons. De stem van Spencer Tracy plaatst de verschillende episodes in een historische context en dat maakt dit tot een aardige, doch niet bijzonder diepgravende geschiedenisles en een wie-is-wie van topacteurs die elk hun sporen verdiend hebben in het westerngenre.

Alice [Dakota Johnson] dumpt haar vriend [Nicholas Braun] voor ze naar New York verhuist om als paralegal aan de slag te gaan. Haar nieuwe collega en feestbeest Robin [Rebel Wilson] helpt haar bij de eerste stappen als New Yorkse vrijgezel. Zus en kamergenoot Meg [Leslie Mann] is een gynaecoloog die relaties mijdt als de pest, terwijl Lucy [Alison Brie] juist wanhopig op zoek is naar date in een café waar ze gratis Internet kan gebruiken. Johnson komt het beste uit de verf, Wilson (feestbeest) en Mann (neuroot) komen niet veel verder dan een karikatuur en Brie maakt zich schuldig aan overacteren in een romantische komedie die het meest effectief is wanneer het niet zo hard probeert grappig te zijn.

Xochitl [Ariela Barer] is de leider van een tot in detail uitgewerkte operatie waarmee zij en zeven anderen het transport van olie ernstig willen belemmeren en uiteindelijk zelfs de volledige olieproductie om zeep te helpen. De uitvoering van de operatie wordt op cruciale momenten onderbroken door flashbacks, waarin we van iedere deelnemer ontdekken wat hun achtergrond is en waarom ze zich hebben aangesloten bij deze controversiële actie. De verdieping van de personages is zonder meer zinvol, maar Goldhaber onderbreekt daarmee de spanningsboog. Als thriller komt het daardoor niet van de grond, al is het in feite vooral de muziek van Gavin Brivik die probeert de suggestie van spanning te wekken. Het thema biedt stof tot nadenken, deze film maakt daar – ondanks de goede bedoelingen – onvoldoende gebruik van en is minder spraakmakend dan het had moeten zijn.

Johanna Morrigan [Beanie Feldstein] is een dromer in een saaie wijk in Wolverhampton die haar deelname aan een op televisie uitgezonden poëzievoordrachtwedstrijd totaal verprutst door haar nervositeit. Ze blijf echter schrijven en wanneer ze een baan als rockcriticus weet te bemachtigen bij een jong muziektijdschrift, besluit ze zichzelf opnieuw uit te vinden als de flamboyante Dolly Wilde. Dat levert haar seks, roem en populariteit op bij het grote publiek, maar vervreemdt haar ook van haar familie. Feldsteins dikke accent is niet geheel overtuigend en het scenario kent nauwelijks verrassingen, maar Feldstein energie en enthousiasme maken veel goed. En vele toppers uit de Britse comedywereld komen voorbij in kleine rolletjes.

Er zijn wel degelijk aardige momenten in deze komedie over Frank en Elaine Benson, een ouder echtpaar gespeeld door Bob Hope en Jane Wyman, wiens vrij plotselinge besluit om te scheiden samenvalt met het nieuws dat hun dochter [JoAnna Cameron] wil gaan trouwen met David Poe [Tim Matheson] om zo in de voetsporen te treden van haar ouders, die in haar ogen het ideale huwelijk hebben. Dus besluiten de Bensons de schijn op te houden wat uiteraard tot problemen leidt, zeker wanneer Davids vader [Jackie Gleason] nog een appeltje te schillen heeft met Frank!

De vermakelijke opening toont hoe kleine ergernissen een lang huwelijk onder spanning kunnen brengen en er is een grappige droomsequentie. Regisseur Norman Panama doet er duidelijk alles aan om de film interessant te houden, maar het scenario geeft een vrij naïef beeld van de jongerencultuur van die tijd, vooral wanneer de leden van rockband 'The Comfortable Chair' ons trakteren op een optreden. Leslie Nielsen en Maureen Arthur hebben ondankbare bijrollen, dus het is niet wellicht opzienbarend dat de film gestolen wordt door Mildred... een chimpansee met een wel erg opmerkelijk talent. Onderhoudend vanwege de sterren, maar dit is zeker geen hoogvlieger.

Het valt niet mee om nog met rationele argumenten te komen tegen de controversiële "Death With Dignity Act" die Oregon als eerste Amerikaanse staat doorvoerde om terminale patiënten de mogelijkheid te bieden zelf te bepalen wanneer en onder welke omstandigheden ze sterven. Met name Cody Curtis en haar familie verdienen grote bewondering voor de keuze om de camera's te tonen hoe zij allemaal omgaan met Cody's terminale kanker. Maar het verhaal verloopt niet zoals je zou verwachten en juist dat onderstreept de waarde van "Death With Dignity": het biedt de patiënt een keuze, mocht de pijn en de last zo groot worden dat het ondraaglijk wordt. De strijd van Nancy Niedzilski, wiens man na een lijdensweg stierf zonder gebruik te kunnen maken van de regeling omdat hij in een andere staat woonde, om de wetgeving in haar thuisstaat Washington te veranderen is eveneens inspirerend. Maar het meest schrijnende verhaal is dat van Randy Stroup, een arme, doodzieke man en tegenstander van de wetgeving, die geen chemotherapie kon ondergaan omdat hij daarvoor niet was verzekerd. Een intiem en indrukwekkend document dat verschillende perspectieven toont en die je niet onberoerd zal laten.

In afwachting van hun examenresultaten vieren de Britse tieners Tara [Mia McKenna-Bruce] Skye [Lara Peake] en Em [Enva Lewis] vakantie in Malia, Kreta. Tijdens die vakantie trekken ze op met Badger [Shaun Thomas], Paddy [Samuel Bottomley] en Paige [Laura Ambler], met wie ze alle (negatieve) vooroordelen over Britse toeristen bevestigen. Na een nacht vol drank en gefeest in het uitgaansleven, blijkt Tara [Mia McKenna-Bruce] zich spoorloos. Wanneer ze verschijnt, blijkt dat ze niet kan herinneren wat er die nacht is gebeurd. Walker zet een authentiek beeld neer van drie vriendinnen op hun eerste gezamenlijke vakantie, inclusief de onderlinge dynamiek en toont de vulgariteit van het uitgaansleven in dit soort vakantieoorden. Hoewel er momenten van emotie zijn, blijft dit jammer genoeg aan de oppervlakte steken.

Becket Redfellow [Glen Powell] neemt wraak op de steenrijke familie die zijn moeder [Nell Williams] verstootte toen ze zwanger van hem was. Hij kan het familiefortuin verwerven als hij zijn neven en ooms uit de weg kan ruimen. Aangespoord door jeugdliefde Julia [Margaret Qualley] besluit hij te beginnen bij zijn neven. Schijnbaar geïnspireerde Ealing-komedies als The Ladykillers en Kind Hearts And Coronets, maar Powell is hopeloos miscast in de hoofdrol. Ironie is helaas vervangen door cynisme, waardoor dit eerder smakeloos dan grappig is. Het romantische zijplot maakt het er niet beter op.

Terugblik op de COVID-pandemie waarin de Amerikaanse verslaggever Jon Cohen verschillende prominente wetenschappers relevante, kritische vragen stelt over het verloop van de bestrijding ervan in de VS. Deze documentaire wisselt beelden van die vraaggesprekken af met fragmenten uit persconferenties van de betrokken presidenten Trump en Biden en Tedros Adhanom Ghebreyesus, de Directeur-Generaal van de World Health Organisation. Cohen vasthoudendheid en kennis van zaken leiden tot interessante uitspraken en inzichten, maar deze film gaat mede daardoor nooit de diepte in en was beter af geweest als onderdeel van een serie over dit relevante onderwerp.

Aan de hand van een schat aan beeldmateriaal en de verhalen van de activisten die de plaag uit de titel overleefden, schildert France op briljante en enerverende wijze de geschiedenis van Act Up New York. Deze activisten, bestaand uit mensen die zelf AIDS hadden of die al geliefden hadden verloren aan deze verwoestende ziekte, vonden in 1987 – zes jaar nadat in Los Angels de eerste besmettingen waren vastgesteld – dat de politiek ze volledig in de steek liet en besloot onder het motto “Act Up, Fight Back, Fight Aids” de aandacht te trekken met confronterende acties. France toont alle facetten van de beweging en hun strijd tegen vooroordelen en politieke machten, maar toont ook de fysieke aftakeling van sommige activisten als gevolg van AIDS. Stuitend en inspirerend, confronterend en ontroerend. Een niet te missen meesterwerk over één van de belangrijkste bewegingen van de 20e eeuw.

Eind jaren ’70. Enn [Alex Sharp] is een tiener die uit alle macht probeert aansluiting te vinden in de opbloeiende punk-beweging. Tijdens een concert van punkband Queen Boadicea maak hij kennis met Zan [Elle Fanning], een aantrekkelijke meid die net zo’n buitenbeentje blijkt te zijn als Enn. Al gauw ontdekt Enn wat daar de reden voor is. Charmante romantische komedie met een originele en verrassende inslag maar een wat te bizar slot. Fanning komt niet verder dan de voor haar typische gemanierde acteerstijl, maar Sharp is perfect en Kidman is een aangename verrassing als punkrockgodin Boadicea. Joanna Scanlan is een giller als Enns moeder... of zoiets.

Hiccup [Jay Baruchel] is de zoon van Stoick [Gerard Butler], de leider van een vikingstam die al generatieslang strijdt tegen draken, die hevig verlangt naar het respect van zijn vader. Maar wanneer hij begint aan zijn opleiding tot dragenjager blijkt dat hij het niet over zijn hart kan verkrijgen om een draak te doden. Aanvankelijk maakt dat hem tot het lachertje van de stam, maar zijn weigering om geweld te gebruiken heeft verrassende gevolgen die zijn eigen leven en dat van de hele stam voorgoed zullen veranderen. Perfecte mix van avontuur, drama en humor met een onderliggende boodschap voor volwassenen maar kinderen zullen genieten van de scherpe karakteriseringen en de goed uitgewerkte vriendschap tussen Hiccup en draak Toothless. Baruchel en Butler zijn geweldig in de hoofdrollen.

Overbodige en onvermijdelijk inferieure remake van de uitstekende animatiefilm uit 2010 over een jonge Viking [Mason Thames] die zijn vader [Gerard Butler] wil bewijzen dat hij een waardige opvolger als stamhoofd kan zijn door een draak te doden. Hij slaagt erin de meest gevreesde draak te verwonden, maar in plaats van het de genadestoot te geven, besluit hij het te verzorgen en opnieuw te leren vliegen. Meer actie (met een paar scènes die best eng kunnen zijn voor de kleintjes) en meer komedie, maar te weinig aandacht voor de vriendschap die ontstaat en die het origineel zo memorabel maakte. Thames scoort bovendien slechts een krappe voldoende in de hoofdrol. Best te pruimen als je het origineel niet gezien hebt.

De harmonie tussen de Vikings en draken komt in gevaar wanneer drakenjager Drago [Djimon Hounsou] de unieke gaven van een reuzachtige draak gebruikt om alle draken in zijn macht te krijgen. Dat drakenleger gebruikt hij vervolgens om zijn vijanden uit de weg ruimen. Toothless is de leider van de vredelievende draken, maar kan Hiccup [Jay Baruchel[ voorkomen dat zijn drakenvriend onder Drago’s invloed bezwijkt en zich tegen hem keert? Verrassend goed vervolg introduceert op succesvolle wijze een aantal nieuwe karakters en profiteert van de verbeteringen die er in de tussenliggende jaren zijn gemaakt op het gebied van animatie, vooral in enkele spectaculaire actiesequenties. Ook nu is dit een volwassen film voor kinderen, maar de stemvertolkingen zijn wat vlak vergeleken met het origineel waardoor het iets minder meeslepend is.

Afsluitend hoofdstuk in de trilogie is de zwakste, maar biedt nog altijd voldoende vermaak voor de hele familie. Na de dood van zijn vader [Gerard Butler] is Hiccup [Jay Baruchel] de leider van de Vikingstam waar zij nog steeds in harmonie leven met draken. Hiccups trouwe drakenvriend Toothless ontdekt dat hij niet de enige van zijn soort is en wordt verliefd op een soortgenoot. Kort daarop blijkt dat de gevreesde drakenjager Grimmel [F. Murray Abraham] van plan is om de draken uit te roeien. De enige plek waar Toothless en zijn soortgenoten nu nog veilig kunnen leven is de verborgen wereld uit de titel. In een aantal opzichten is dit een herhaling van de twee voorgangers en DeBlois doet zo nu en dan te hard zijn best om grappig of ontroerend te zijn, maar dat zal voor kinderen niet zo’n bezwaar zijn. Technisch is dit opnieuw uitstekend maar het is nu wel mooi geweest.

Tweede verfilming van 'The Howling II' (na de even rampzalige versie uit 1985) speelt in op hernieuwde interesse in het weerwolfgegeven door de Twilight-serie. Helaas is deze bewerking nogal letterlijk en ligt de link tussen ontluikende seksualiteit (de hoofdpersoon is een 18-jarige maagd) en het weerwolfschap er wel erg dik bovenop. Een gebrek aan originaliteit, acteertalent en acceptabele make-up of special effects dragen bij aan betreurenswaardig eindresultaat. Om te ...

Nutteloos vervolg op The Platform is meer van hetzelfde, maar door het gebrek aan mysterie hangt het nog meer af van de dialoog en daar valt nauwelijks een touw aan vast te knopen. Perempuän [Milena Smit] is een nieuwkomer op de 24e etage die gekoppeld is aan de vraatzuchtige en beresterke Zamiatin [Hovik Keuchkerian]. De mensen op de volgende etage maken nog eens duidelijk hoe de regels zijn, maar uiteraard ontstaat (opnieuw) een plan om ‘het spel’ te slim af te zijn. Camerawerk en dialoog zijn verwikkeld in een strijd om zo pretentieus mogelijk te zijn in een wazige, satirische horrorfilm waarbij je alleen maar meewarig je schouders op kunt halen, ook al doen de acteurs hun best om er nog iets van te maken.

Psychologische thriller met horrorelementen heeft duidelijk satirische elementen met betrekking tot de consumptiemaatschappij, al maken David Desola en co-scenarist Pedro Rivera niet duidelijk wat hun standpunt precies is. Het verhaal speelt zich af in een gevangenis die bestaat uit minstens 200 etages waar zich maximaal twee mensen bevinden. Wie zich op het hoogste niveau bevindt mag als eerste genieten van een enorm feestmaal op een beweegbaar platform dat zich na een bepaalde tijd naar het eerstvolgende lagere niveau begeeft. Enkele gevangenen proberen te achterhalen hoe ze op dat topniveau kunnen komen en proberen het 'spel' te slim af te zijn, maar niet alle medegevangenen zijn bereid daar zonder slag of stoot aan mee te werken.

De film speelt zich volledig af in de troosteloze, grijze ruimtes in de gevangenis en het scenario leunt dan ook vooral (en teveel) op dialoog. Het helpt niet dat sommige acteurs, met name Zorion Eguileor, slecht is gedubd en dat het acteerwerk sowieso wisselvallig is. Massaqué komt gelukkig wel goed uit de verf in de hoofdrol maar hij kan niet in zijn eentje de tekortkomingen van Gaztelu-Urrutia's eerste avondvullende film doen vergeten.

Broers Gummi [Sigurð Sigurjónsson] en Kiddi [Theodór Júlíusson] zijn elkaars buren en fokken allebei schapen, maar de laatste 40 jaar hebben ze elkaar niet meer gesproken. Aan deze status quo komt een einde wanneer een veearts [Charlotte Bøving] een dodelijke ziekte vaststelt bij Kiddi’s rammen. Dat betekent dat alle dieren in de omgeving (dus ook die van Gummi) moeten worden geruimd. Gummi komt verhaal halen, maar toch proberen de broers elk op hun eigen wijze hun kudde te redden. Stemmig familiedrama met twee excentrieke, weinig sympathieke personages scoort vooral vanwege de prachtige locatie waarmee Hákonarson het isolement van de twee broers versterkt. De ontknoping tijdens een sneeuwstorm is de beloning voor de geduldige kijker.