Meningen

Robert Mitchum is uitstekend gecast als Cleve Saville een veteraan uit WOII die in 1952 leiding moet gaan geven aan een vliegeenheid met een paar eigenzinnige, jonge piloten. Persoonlijke spanningen ontstaan wanneer Cleve een buitengewone interesse toont in Kristina [May Britt], de echtgenote van luitenant Carl Abbott [Lee Philips], maar dat is niet het enige probleem waar Cleve mee wordt geconfronteerd.

Robert Wagner en Richard Egan geven prima ondersteunende vertolkingen, maar de van oorsprong Zweedse Britt lijkt nog te worstelen met haar dialoog, gezien haar wat houterige spel. De liefdesdriehoek komt dan ook niet zo goed uit de verf, maar als actiefilm is dit - ondanks de licht-propagandistische ondertoon - zeer goed te pruimen. Het zou mij niet verbazen als Tony Scott deze film als inspiratie gebruikte voor Top Gun, want de vliegsequenties zijn uitmuntend en het geluid is ook van hoogstaande kwaliteit.

Een meedogenloze drugdealer en vrouwenhandelaar [Alejandro] liquideert Lizzie [Scarlet Rose Stallone] en laat January [Shelley Henning] voor dood achter. Bowdrie [Mel Gibson], een jager en specialist in overlevingstechnieken, vindt haar en lapt haar samen met tienerdochter Tag [Sofia Hublitz] op. Bowdrie beseft dat hij alleen zijn goede vriend (en sheriff) Brake [James DuMont] om hulp kan vragen om January in veiligheid te brengen. Kwestie van tijd natuurlijk voordat ongure gasten zich melden. Standaardverhaal met goed uitgewerkte personages en onderlinge relaties. Bowdrie is geen karikatuur en (ongebruikelijk) Tag gedraagt zich als een echte tiener. De finale is niet helemaal waterdicht, maar dat is een klein smetje op deze onderhoudende actiethriller.

Onder invloed van haar kwaadaardige zus Ravenna [Charlize Theron] heeft Snow White [Emily Blunt] het geloof in de liefde verloren en veranderd in de verbitterde Ice Queen. Eric ‘The Huntsman’ [Chris Hemsworth] krijgt opdracht om de magische spiegel op te sporen en krijgt komisch bedoelde hulp van Nion [Nick Frost] en Gryff [Rob Brydon]. Theron en Blunt overacteren er op los waardoor de kwaadaardigheid van hun personages onbedoeld hilarisch wordt, ook al vanwege de vele komisch bedoelde scènes met Hemsworth, Chastain en de opmerkelijk kleurloze Frost en Brydon. Als je hebt ontdekt wie verantwoordelijk is voor de voice-over kun je dit gerust afzetten.

Een film die minstens net zo slecht is als de titel. Niet zo vreemd, want de cast bestaat uit onbekenden en het scenario is een combinatie van clichés en stommiteiten. Logica bestaat niet in dit universum en van continuïteit hebben de filmmakers ook nog nooit gehoord: het ene moment rukt de orkaan daken van gebouwen af, het andere moment lijkt het wel een aangenaam zomers briesje. Tel de stompzinnige wendingen, probeer de film gerust zonder 3D-bril te kijken (het verschil is werkelijk marginaal!) en grinnik om de wel heel erg geforceerde aanwezigheid van een Engelssprekende schurk. Tenminste, als je écht niets beters te doen hebt.

Dr. Kersaint [Thomas Mitchell] keert na lange tijd terug naar het eiland Manikoora, dat jaren geleden werd verwoest door een orkaan. In flashback volgen we het verhaal van de romance Marama [Dorothy Lamour] en Terangi [Jon Hall] die moeite hebben zich te conformeren aan de regels en wetten die bureaucraat DeLaage [Raymond Massey] ze oplegt. Terangi komt zo vaak in aanvaring met DeLaage dat deze hem verbant van het eiland, maar Terangi is vastbesloten te ontsnappen en terug te keren naar zijn eiland en de liefde van zijn leven.

Escapisme van de bovenste plank dat inspeelt op het succes van Mutiny On The Bounty, waarvan het scenario meerdere verhaalelementen ontleent. Het stereotype beeld van de eilandbewoners maakt de film wat gedateerd en het zich constant herhalende 'aloha-hoe'-motief in de voor een Oscar genomineerde score van Alfred Newman draagt bij aan de oubolligheid. Maar de orkaanfinale is ook 80 jaar na dato nog steeds bijzonder spectaculair en (op een enkele cutaway na) volstrekt overtuigend. De Oscar voor het beste geluid is dus zeker verdiend, maar verder is dit behoorlijk gedateerd.

Maddie [Kate Siegel] is door als gevolg van een hersenvliesontsteking toen ze 13 was. Nu woont in een afgelegen huis in het midden van een bos en bestaan haar sociale contacten voornamelijk uit videogesprekken met haar zus [Emma Graves] en buurvrouw Sarah [Samantha Sloyan]. Net wanneer Sarah langskomt voor een bezoek, duikt een gemaskerde indringer [John Gallagher Jr.] op die Sarah vermoordt en al snel ontdekt dat zijn andere doelwit hem niet kan horen. Het resultaat is een kat-en-muisspel waarbij Flanagan en Siegel (die meeschreef aan het scenario) er op knappe wijze in slagen om de spanning van het magere basisgegeven tot het einde erin te houden.

Sandler bewijst opnieuw een begaafd dramatisch acteur te zijn als Stanley Sugerman, de succesvolle basketballscout van The Philadelphi 76-ers. Jarenlang heeft hij zijn gezin achter moeten laten om over de hele wereld talent te zoeken en nu geeft clubeigenaar Rex Merrick [Robert Duvall] hem een aanstelling als assistent-coach, waardoor Stanley eindelijk eens aandacht kan geven aan zijn gezin. Maar wanneer Rex kort daarna overlijdt besluit diens zoon [Ben Foster] het besluit in te trekken. Vince belooft Stanley alsnog de baan als assistent-coach als hij nog één klapper kan vinden. De ontdekking van Bo Cruz [Juancho Hernangomez] is veelbelovend, maar Stanley moet een flink prijs betalen om zowel Bo als zijn eigen club op dezelfde lijn te krijgen. Sandler is voortreffelijk en basketbalkenners kunnen zich opmaken voor flink wat spectaculaire tricks en dunks en een parade aan legendarische spelers en coaches, maar inhoudelijk is dit sportdrama niet meer dan een goede versie van een weinig originele formule.

Wie dacht dat de tijd waarin komedies proberen te scoren met grappen over overgewicht, handicaps en geslachtziektes voorbij waren, heeft het mis. Het meest wonderlijke is dat Rebel Wilson één van de producers was van een film waarin ze zichzelf veelvuldig vernedert. Het scenario zit vol onzinnigheden en heeft een bijzonder slap en rommelig uitgewerkt verhaal en toont aan dat Hathaway weinig aanleg heeft voor comedy. Toch zijn er een paar lichtpunten en die zijn te vinden in de bijrollen: Alex Sharp is goed als de steenrijke tech-miljardair op wie Hathaway en Wilson hun pijlen hebben gericht, Ingrid Oliver als Hathaways beschermengel en Nicholas Woodeman als Hathaways butler zorgen ook regelmatig voor een glimlach, maar Wilson en Hathaway stellen enorm teleur in deze remake van Dirty Rotten Scoundrels (1988).

Goed geregisseerd drama geeft Constance Wu, vooral bekend van de hit comedy Crazy Rich Asians een fraaie rol als Destiny, een jonge vrouw die na een aantal jaren in ranzige toko's terecht komt in een stripclub waar de grootverdieners komen. Net als voor haar collega's doet ze dit werk vooral om de rekeningen te kunnen betalen, maar Destiny gebruikt veel van haar zuurverdiende geld om de schulden van haar grootmoeder af te betalen. Destiny raakt bevriend met Ramona [Jennifer Lopez], één van de populairste strippers, die haar - in een zeer indrukwekkende scène - alle trucjes van het paaldansen leert ervoor zorgt dat Destiny veel meer geld gaat verdienen. De toekomst lijkt rooskleurig, tot de bankcrisis van 2008 de clientèle decimeert en de dames genoodzaakt zijn om creatieve middelen te gebruiken om de (broek)zakken van hun klanten leeg te schudden,

Jennifer Lopez ziet er fantastisch uit en is niet alleen volstrekt overtuigend als stripper, maar blijft ook knap spelen binnen de grens van charme en manipulatie waardoor het aan de kijker is om een mening te vormen over haar ware motieven. Regisseur Lorene Scafaria geeft een levendig beeld van de wereld van de stripclubs, waarin de actrices zich van hun meest sexy kant laten zien, maar balanceert dat met vermakelijke scènes backstage die tonen dat het gaat om intelligente, vaak zeer zelfbewuste vrouwen (gespeeld door onder andere Cardi B en Lizzo) die mannen gebruiken om hun zin te krijgen. De eerste helft van de film is daardoor erg goed, maar wanneer de dames zich ontpoppen als de hustlers uit de titel wordt de film wat langdradig en sleept het zich op trage wijze voort naar het niet zo verrassende einde.

Najma [Maria Mozhdah] is een Noorse tiener uit een traditioneel Pakistan gezin. Wanneer haar vader [Adil Hussain] ontdekt dat Daniel [Isak Lie Harr] via het dak Najma’s slaapkamer is binnengekomen, denkt hij (onterecht) meteen het ergste. Najma’s ouders stellen vervolgens alles in het werk om hun reputatie te beschermen. Wanneer een sociaal werker [Sara Khorami] vraagtekens zet bij Najma’s gezinssituatie, wordt Najman gedwongen tijd door te brengen bij haar oom [Lalit Parimoo] en tante [Sheebe Chaddha] in Pakistan. Geen melodramatische taferelen, maar een portret van een generatiekloof tussen ouders die vasthouden hun oorspronkelijke cultuur en een puber die zich juist thuis voelt in de cultuur van het land waarin ze is opgegroeid. Goed geacteerd en bij vlagen indringend, maar het basisidee had beter uitgewerkt moeten worden. Halverwege stokt het verhaal wat om zich in het laatste kwart pas weer te herstellen.

Na een intrigerende openingsscène is een uur lang flink doorbijten in dit psychologische drama waarin er aanvankelijk weinig valt af te lezen aan hoofdpersoon Ingmindur [Ingvar Sigurdsson] terwijl hij bezig is met een verbouwing, die het mogelijk moet maken voor zijn dochter en zijn kleindochter om daar te gaan wonen, en een potje voetbal speelt met zijn teamgenoten. Een opmerkelijke scène met de ontwapenende (en subliem spelende) Ída Mekkín Hlynsdóttir als Ingmindurs achtjarige kleindochter waarin hij haar een griezelverhaal vertelt biedt hoop dat het nog wat kan worden en gelukkig betaalt engelengeduld zich uit in een bijzonder sterke tweede helft, waarin Ingmindurs opgekropte emoties naar de oppervlakte komen. Sigurdsson is indrukwekkend, maar het zijn de scènes met Hlynsdóttir die nog lang blijven hangen in je geheugen.

Laura [Rosalinde Mynster] heeft onder haar pseudoniem Irina een reputatie opgebouwd als schrijver. In haar meest recente boek heeft ze afgerekend met wat zij beschouwt als haar verschrikkelijke jeugd op het Deense platteland. Ze ziet dan ook op tegen de terugkeer naar haar ouderlijk huis voor de bruiloft van haar broer Jannik [Adam Ild Rohwedere], vooral wanneer ze zich realiseert dat haar aanstaande schoonzus [Anne Sofie Wanstrup] het meisje is dat haar vroeger veelvuldig pestte en uitschold voor ‘Lesbo Laura’. Mynster zet Laura neer als een egocentrische, irritante trut die overloopt van zelfbeklag en wekt amper sympathie op. Jespersen en co-scenarist Sara Isabella Jønsson Vedde opteren bovendien voor een gemakzuchtig, ongeloofwaardig ‘happy end’.

Een Canadese eenheid in Afghanistan krijgt bij een dramatische verlopen schermutseling onverwachts hulp van een mysterieuze plaatselijke bewoner. Wanneer zij zich beseffen dat ze te maken hebben met The Ghost [Niamatullah Arghandabi], een legendarische vrijheidsstrijder, stelt de ervaren Travis [Allan Hawco] voor om alles in het werk te stellen om deze waardevolle pion in de strijd tegen de Taliban aan hun kant te krijgen. Maar de vraag is of The Ghost wel te vertrouwen is en daar is niet iedereen het mee eens. Zeer competent gemaakt met een paar indrukwekkende actiesequenties, maar het gebrek aan star power en de vrij oppervlakkige uitwerking van de karakters maken het weinig meeslepend. De barrage aan militair jargon is wellicht realistisch, maar voor niet ingewijden is het vooral verwarrend en een tikje storend.

De Finse bokser Olli Mäki vecht in augustus 1962 voor de wereldtitel in het vedergewicht in zijn thuisland. Maar de intensieve voorbereidingen voor dit gevecht (inclusief alle media-verplichtingen die daarbij komen) vallen samen met het moment dat hij zich realiseert dat hij verliefd is op Raija. Olli's coach Elis doet er alles aan om ervoor te zorgen dat Olli zich blijft concentreren op het gevecht, waardoor Olli verscheurd raakt tussen zijn ambities en zijn liefde voor Raija.

Een in sober zwartwit gefilmde, zeer naturel gespeeld drama heeft geen grootste, emotionele hoogtepunten, maar Jarkko Lahti is zo overtuigend in zijn rol (ook als bokser) en het scenario zit zo vol rake momenten, dat deze film van begin tot einde boeit, ook al is het einde ook voor diegenen die de uitslag van het gevecht niet kennen, vrij voorspelbaar. Een bijzonder fraai, bescheiden juweeltje.

In een tijd waarin media meer dan ooit aandacht besteden aan samenzweringstheorieën, valt het niet meer om waanzinnige paranoia te onderscheiden van nauwkeurig onderzocht en onderbouwde historische analyse. Maar dit is het werk van drievoudig BAFTA-winnaar Adam Curtis en de analyse is zo nauwkeurig dat het niet mee zal vallen om de opzienbarende inhoud van deze documentaire inhoudelijk te weerleggen. In 1975 is er een financiële crisis in New York en een ontmoeting tussen de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Henry Kissinger en de Syrische president Hafez al-Assad. Deze twee gebeurtenissen zijn nog altijd de politieke machtsverhoudingen wereldwijd. Ook Ayatollah Khomeini, Muammar al-Qaddafi, Larry Fink, John Perry Barlow, Joseph Wiezenbaum, Akio Kashiwagi, Jess Marcum en Judea Pearl speelden een belangrijke rol in ons denken en doen sinds 1975. Je ontdekt hoe de actiethriller The Rock met Sean Connery en Nicolas Cage leidde tot de invasie van Irak en welke strategie er zit achter de tegenstrijdigheden van Donald Trump. Zeer overtuigend en sowieso stof tot nadenken en nabespreken. Niet te missen dus!

Geliefden André [Herbert Nordrum] en Vera [Asta Kamma August] hebben “App voor vrouwengezondheid” ontworpen en krijgen een lucratieve kans om die te pitchen bij het evenement In-Share. Om zich optimaal voor te bereiden schrijven André en Vera zich in voor een meerdaagse serie workshops onder leiding van Julian [David Fukamachi Regnfors]. Met behulp van een hypnotherapeut [Karin de Frumerie] probeert Vera bovendien te stoppen met roken. Maar gedurende de voorbereiding begint Vera zich zonderling te gedragen. André doet zijn best om alles toch in goede banen te leiden, maar dat wordt steeds moeilijker. Gepresenteerd als een satire op de schijn waarmee mensen zich zowel zakelijk als maatschappelijk presenteren, maar het duurt lang voordat het op gang komt en erg overtuigend is het niet. August en Nordrum zijn gelukkig uitstekend op dreef en De Geer en vooral in het laatste kwart komt de subtiele humor goed tot zijn recht.

Jennifer [Kate Siegel] laat zich na haar ontmoeting met knappe psycholoog Dr. Meade [Jason O’Mara] verleiden tot hypnotherapie zonder zich te informeren over de implicaties daarvan. En die sexy dokter blijkt duistere motieven te hebben. Jennifers naïviteit/domheid wordt overtroffen door een rechercheur [Dulé Hill] die Meade al enige tijd in het vizier heeft. Hypnose werkt zelden in een film (The Manchurian Candidate is de uitzondering die de regel bevestigt) en het domme, ongeloofwaardige script verpest wat er overblijft van het potentiële kijkplezier.

PS: mijn eerdere bericht betreft Hypnotic uit 2023.

Uit onvrede over het negeren van de wetenschap over het belang van hygiëne, neemt Mortimer Granville [Hugh Dancy] in 1880 ontslag bij Westminster Hospital in Londen. Hij vindt werk als assistent van dr. Robert Dalrymple [Jonathan Pryce], een vrouwendokter die gespecialiseerd is in “Hysteria”, volgens hem een aandoening van de baarmoeder waarvoor hij een effectieve behandeling heeft gevonden die regelmatig moeten worden herhaald: vulvamassage. Granville neemt deze taak over en maakt tussendoor kennis met Dalrymples dochters: de zorgzame Emily [Felicity Jones] die het huishouden bestiert en gespecialiseerd is in de (pseudo-)wetenschap frenologie en de opstandige Charlotte die tegen de zin van haar vader een opvanghuis voor arme vrouwen heeft opgericht. Een op feiten gebaseerd drama dat de “ontdekking” van de vrouwelijke seksualiteit koppelt aan de sociale een maatschappelijke bewustwording van vrouwen die aan de basis stond van de suffragette-beweging. Een amusante geschiedenisles met als logische hoogtepunt de “vulvamassage” van Mrs. Castellari [Kim Criswell]. Blijf wel even zitten voor een hilarische uitsmijter met Sylvia Strange als Queen Victoria.

De Finse Laura [Seidi Haarla] laat haar vriendin [Dinara Drukarova] achter in Moskou de petrogliefen in het tegen de poolcirkel gelegen Murmansk te bezoeken. Tijdens haar lange treinreis moet ze haar cabine delen met Russische mijnwerker Ljoha [Yuriy Borisov]. Kusomanen lijkt zich te hebben laten inspireren door de Before-trilogie van Richard Linklater en haalt prima vertolkingen uit de hoofdrolspelers, maar het verhaal komt wat traag op gang en hoewel de dialogen interessante bespiegelingen bevatten zijn ze niet zo sprankelend als in Linklaters geroemde trilogie.