Meningen

Goed geregisseerd drama geeft Constance Wu, vooral bekend van de hit comedy Crazy Rich Asians een fraaie rol als Destiny, een jonge vrouw die na een aantal jaren in ranzige toko's terecht komt in een stripclub waar de grootverdieners komen. Net als voor haar collega's doet ze dit werk vooral om de rekeningen te kunnen betalen, maar Destiny gebruikt veel van haar zuurverdiende geld om de schulden van haar grootmoeder af te betalen. Destiny raakt bevriend met Ramona [Jennifer Lopez], één van de populairste strippers, die haar - in een zeer indrukwekkende scène - alle trucjes van het paaldansen leert ervoor zorgt dat Destiny veel meer geld gaat verdienen. De toekomst lijkt rooskleurig, tot de bankcrisis van 2008 de clientèle decimeert en de dames genoodzaakt zijn om creatieve middelen te gebruiken om de (broek)zakken van hun klanten leeg te schudden,

Jennifer Lopez ziet er fantastisch uit en is niet alleen volstrekt overtuigend als stripper, maar blijft ook knap spelen binnen de grens van charme en manipulatie waardoor het aan de kijker is om een mening te vormen over haar ware motieven. Regisseur Lorene Scafaria geeft een levendig beeld van de wereld van de stripclubs, waarin de actrices zich van hun meest sexy kant laten zien, maar balanceert dat met vermakelijke scènes backstage die tonen dat het gaat om intelligente, vaak zeer zelfbewuste vrouwen (gespeeld door onder andere Cardi B en Lizzo) die mannen gebruiken om hun zin te krijgen. De eerste helft van de film is daardoor erg goed, maar wanneer de dames zich ontpoppen als de hustlers uit de titel wordt de film wat langdradig en sleept het zich op trage wijze voort naar het niet zo verrassende einde.

Najma [Maria Mozhdah] is een Noorse tiener uit een traditioneel Pakistan gezin. Wanneer haar vader [Adil Hussain] ontdekt dat Daniel [Isak Lie Harr] via het dak Najma’s slaapkamer is binnengekomen, denkt hij (onterecht) meteen het ergste. Najma’s ouders stellen vervolgens alles in het werk om hun reputatie te beschermen. Wanneer een sociaal werker [Sara Khorami] vraagtekens zet bij Najma’s gezinssituatie, wordt Najman gedwongen tijd door te brengen bij haar oom [Lalit Parimoo] en tante [Sheebe Chaddha] in Pakistan. Geen melodramatische taferelen, maar een portret van een generatiekloof tussen ouders die vasthouden hun oorspronkelijke cultuur en een puber die zich juist thuis voelt in de cultuur van het land waarin ze is opgegroeid. Goed geacteerd en bij vlagen indringend, maar het basisidee had beter uitgewerkt moeten worden. Halverwege stokt het verhaal wat om zich in het laatste kwart pas weer te herstellen.

Na een intrigerende openingsscène is een uur lang flink doorbijten in dit psychologische drama waarin er aanvankelijk weinig valt af te lezen aan hoofdpersoon Ingmindur [Ingvar Sigurdsson] terwijl hij bezig is met een verbouwing, die het mogelijk moet maken voor zijn dochter en zijn kleindochter om daar te gaan wonen, en een potje voetbal speelt met zijn teamgenoten. Een opmerkelijke scène met de ontwapenende (en subliem spelende) Ída Mekkín Hlynsdóttir als Ingmindurs achtjarige kleindochter waarin hij haar een griezelverhaal vertelt biedt hoop dat het nog wat kan worden en gelukkig betaalt engelengeduld zich uit in een bijzonder sterke tweede helft, waarin Ingmindurs opgekropte emoties naar de oppervlakte komen. Sigurdsson is indrukwekkend, maar het zijn de scènes met Hlynsdóttir die nog lang blijven hangen in je geheugen.

Laura [Rosalinde Mynster] heeft onder haar pseudoniem Irina een reputatie opgebouwd als schrijver. In haar meest recente boek heeft ze afgerekend met wat zij beschouwt als haar verschrikkelijke jeugd op het Deense platteland. Ze ziet dan ook op tegen de terugkeer naar haar ouderlijk huis voor de bruiloft van haar broer Jannik [Adam Ild Rohwedere], vooral wanneer ze zich realiseert dat haar aanstaande schoonzus [Anne Sofie Wanstrup] het meisje is dat haar vroeger veelvuldig pestte en uitschold voor ‘Lesbo Laura’. Mynster zet Laura neer als een egocentrische, irritante trut die overloopt van zelfbeklag en wekt amper sympathie op. Jespersen en co-scenarist Sara Isabella Jønsson Vedde opteren bovendien voor een gemakzuchtig, ongeloofwaardig ‘happy end’.

Een Canadese eenheid in Afghanistan krijgt bij een dramatische verlopen schermutseling onverwachts hulp van een mysterieuze plaatselijke bewoner. Wanneer zij zich beseffen dat ze te maken hebben met The Ghost [Niamatullah Arghandabi], een legendarische vrijheidsstrijder, stelt de ervaren Travis [Allan Hawco] voor om alles in het werk te stellen om deze waardevolle pion in de strijd tegen de Taliban aan hun kant te krijgen. Maar de vraag is of The Ghost wel te vertrouwen is en daar is niet iedereen het mee eens. Zeer competent gemaakt met een paar indrukwekkende actiesequenties, maar het gebrek aan star power en de vrij oppervlakkige uitwerking van de karakters maken het weinig meeslepend. De barrage aan militair jargon is wellicht realistisch, maar voor niet ingewijden is het vooral verwarrend en een tikje storend.

De Finse bokser Olli Mäki vecht in augustus 1962 voor de wereldtitel in het vedergewicht in zijn thuisland. Maar de intensieve voorbereidingen voor dit gevecht (inclusief alle media-verplichtingen die daarbij komen) vallen samen met het moment dat hij zich realiseert dat hij verliefd is op Raija. Olli's coach Elis doet er alles aan om ervoor te zorgen dat Olli zich blijft concentreren op het gevecht, waardoor Olli verscheurd raakt tussen zijn ambities en zijn liefde voor Raija.

Een in sober zwartwit gefilmde, zeer naturel gespeeld drama heeft geen grootste, emotionele hoogtepunten, maar Jarkko Lahti is zo overtuigend in zijn rol (ook als bokser) en het scenario zit zo vol rake momenten, dat deze film van begin tot einde boeit, ook al is het einde ook voor diegenen die de uitslag van het gevecht niet kennen, vrij voorspelbaar. Een bijzonder fraai, bescheiden juweeltje.

In een tijd waarin media meer dan ooit aandacht besteden aan samenzweringstheorieën, valt het niet meer om waanzinnige paranoia te onderscheiden van nauwkeurig onderzocht en onderbouwde historische analyse. Maar dit is het werk van drievoudig BAFTA-winnaar Adam Curtis en de analyse is zo nauwkeurig dat het niet mee zal vallen om de opzienbarende inhoud van deze documentaire inhoudelijk te weerleggen. In 1975 is er een financiële crisis in New York en een ontmoeting tussen de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Henry Kissinger en de Syrische president Hafez al-Assad. Deze twee gebeurtenissen zijn nog altijd de politieke machtsverhoudingen wereldwijd. Ook Ayatollah Khomeini, Muammar al-Qaddafi, Larry Fink, John Perry Barlow, Joseph Wiezenbaum, Akio Kashiwagi, Jess Marcum en Judea Pearl speelden een belangrijke rol in ons denken en doen sinds 1975. Je ontdekt hoe de actiethriller The Rock met Sean Connery en Nicolas Cage leidde tot de invasie van Irak en welke strategie er zit achter de tegenstrijdigheden van Donald Trump. Zeer overtuigend en sowieso stof tot nadenken en nabespreken. Niet te missen dus!

Geliefden André [Herbert Nordrum] en Vera [Asta Kamma August] hebben “App voor vrouwengezondheid” ontworpen en krijgen een lucratieve kans om die te pitchen bij het evenement In-Share. Om zich optimaal voor te bereiden schrijven André en Vera zich in voor een meerdaagse serie workshops onder leiding van Julian [David Fukamachi Regnfors]. Met behulp van een hypnotherapeut [Karin de Frumerie] probeert Vera bovendien te stoppen met roken. Maar gedurende de voorbereiding begint Vera zich zonderling te gedragen. André doet zijn best om alles toch in goede banen te leiden, maar dat wordt steeds moeilijker. Gepresenteerd als een satire op de schijn waarmee mensen zich zowel zakelijk als maatschappelijk presenteren, maar het duurt lang voordat het op gang komt en erg overtuigend is het niet. August en Nordrum zijn gelukkig uitstekend op dreef en De Geer en vooral in het laatste kwart komt de subtiele humor goed tot zijn recht.

Detective Danny Rourke [Ben Affleck] kan niet voorkomen dat Dellrayne [William Fichtner] met behulp van een vorm van hypnose een bank overvalt en ontsnapt met de inhoud van een kluisje. Danny is er bovendien van overtuigd dat deze Dellrayne verantwoordelijk is voor de ontvoering van zijn dochter. Hij zoekt hulp bij een Diana Cruz [Alice Brage], een waarzegger en specialist op het gebied van hypnose. Na de interessante opening zakt dit snel af. Rodriguez dacht blijkbaar dat hij Inception naar de troon kon steken, maar het scenario bevat te veel vergezochte, slecht bedachte twists dat de ontknoping je waarschijnlijk koud laat. Affleck maakt dan ook een wat ongeïnteresseerde indruk.

Uit onvrede over het negeren van de wetenschap over het belang van hygiëne, neemt Mortimer Granville [Hugh Dancy] in 1880 ontslag bij Westminster Hospital in Londen. Hij vindt werk als assistent van dr. Robert Dalrymple [Jonathan Pryce], een vrouwendokter die gespecialiseerd is in “Hysteria”, volgens hem een aandoening van de baarmoeder waarvoor hij een effectieve behandeling heeft gevonden die regelmatig moeten worden herhaald: vulvamassage. Granville neemt deze taak over en maakt tussendoor kennis met Dalrymples dochters: de zorgzame Emily [Felicity Jones] die het huishouden bestiert en gespecialiseerd is in de (pseudo-)wetenschap frenologie en de opstandige Charlotte die tegen de zin van haar vader een opvanghuis voor arme vrouwen heeft opgericht. Een op feiten gebaseerd drama dat de “ontdekking” van de vrouwelijke seksualiteit koppelt aan de sociale een maatschappelijke bewustwording van vrouwen die aan de basis stond van de suffragette-beweging. Een amusante geschiedenisles met als logische hoogtepunt de “vulvamassage” van Mrs. Castellari [Kim Criswell]. Blijf wel even zitten voor een hilarische uitsmijter met Sylvia Strange als Queen Victoria.

De Finse Laura [Seidi Haarla] laat haar vriendin [Dinara Drukarova] achter in Moskou de petrogliefen in het tegen de poolcirkel gelegen Murmansk te bezoeken. Tijdens haar lange treinreis moet ze haar cabine delen met Russische mijnwerker Ljoha [Yuriy Borisov]. Kusomanen lijkt zich te hebben laten inspireren door de Before-trilogie van Richard Linklater en haalt prima vertolkingen uit de hoofdrolspelers, maar het verhaal komt wat traag op gang en hoewel de dialogen interessante bespiegelingen bevatten zijn ze niet zo sprankelend als in Linklaters geroemde trilogie.