Meningen

The alternatieve titel is een verwijzing naar de Bondfilm 'You Only Live Twice' waarin de imposante, maar weinig getalenteerde Richard Kiel de rol speelde van Jaws, één van James Bonds memorabele vijanden. Kiels houterige acteerwerk past in zekere zin nog wel bij zijn karakter, een buitenaardse androïde uit op de wereldheerschappij, maar langzaam maar zeker wordt duidelijk dat Kiel gewoon niet beter kan. Het scenario, dat in ieder geval leentjebuur speelt bij een meesterwerk (Metropolis) , heeft weliswaar aardige ideeën maar de incompetentie van regisseur Hugo Grimaldi, de goedkope sets en de slechte actiescènes maken dit tot een pijnlijke filmervaring.

"Ai Weiwei, I stand #WithRefugees", zo lezen we op een vel papier waarin regisseur en kunstenaar Ai Weiwei toegang kreeg tot vluchtelingenkampen in het Midden-Oosten, Noord-Afrika en in Europa. De gesprekken met vluchtelingen voegen niet zoveel toe aan het beeld dat de meesten hebben, maar door zoveel plekken te bezoeken en - vaak met behulp van drones - te film, krijg je wel een uniek beeld van de schaal van een probleem waarvan de ernst nu éénmaal moeilijk in cijfers valt uit te drukken. De quotes van Arabische dichters versterken het gevoel dat je meer naar een kunstwerk dan naar een documentaire zit te kijken, maar dat neemt niet weg dat deze documentaire wel degelijk een boeiende bijdrage levert aan de wereldwijde maatschappelijke discussie over de vluchtenstroom, ook al is het hier en daar een tikje langdradig.

Verpleegkundige Jonathan de Jong reisde drie jaar lang de wereld af om te zien welke alternatieven er zijn voor de mensen met dementie. Hij woont tussen 80-plussers in een rusthuis en weet overal waar hij komt gemakkelijk contact te leggen met professionals, maar vooral met de bewoners. Hij hoopt zo onze kijk op dementie en daarmee onze visie op de zorg voor demente mensen positief te beïnvloeden. Een oprechte, goed bedoelde documentaire, gemaakt door een onervaren en – zo blijkt – weinig capabele filmmaker. In houterig voorgedragen voice-overs is De Jong zelf ongeveer evenveel aan het woord als de mensen die hij ontmoet. Hij steelt steeds dezelfde vragen en komt steeds met dezelfde antwoorden. Met de sentimentele piano-riedeltjes en strijkers probeert hij nog nadrukkelijker de publieke opinie te beïnvloeden. Een betere filmmaker zou begrepen hebben dat het veel effectiever is om je smoel te houden en de camera en de mensen om wie het gaat hun verhaal te laten vertellen. Dit is uiteindelijk vooral preken voor eigen parochie en daar hebben de mensen om wie het gaat bar weinig aan.

Wegens een gebrek aan voedsel, water en grondstoffen hebben alle landen afgesproken om binnen een jaar de eigen bevolking flink te laten krimpen. In de VS is een euthanasieprogramma opgesteld dat zich voornamelijk – en met succes – richt op immigranten. Dus wanneer voormalige CNN-nieuwslezer Charles York [Peter Gallagher] en zijn echtgenote Dawn Kim [Uni Park] tijdens een familiebijeenkomst aankondigen dat ook zij zich hebben aangemeld voor vrijwillige euthanasie, komt dat als een schok. Nadat Dawn is vertrokken omdat ze van gedachten is veranderd, komt ene Bob [Enrico Colantoni] langs om zijn twee “kadavers” op te eisen. En dat betekent dat de aanwezige familieleden moeten uitvechten wie zich zal opofferen. Ecologische zwarte komedie is onevenwichtig van toon dankzij een hoge mate van overdreven acteren. De weinig aansprekende cast helpt niet mee, ook al is het uitgangspunt interessant en stelt het scenario van Michael Sparaga intrigerende vragen over de menselijke overlevingsdrang. Regiedebuut voor de dochter van David Cronenberg, die te horen is als voice-over bij de overlijdensberichten.

Stephen Karam bewerkte zijn eigen met een Tony bekroonde toneelstuk en besloot ook de regie op zich te nemen. Het probleem is dat het stuk zich volledig afspeelt in een appartement en Karams pogingen om het stuk open te breken zijn ronduit bizar en geven de acteurs nauwelijks de kans om hun karakters van enig vlees en bloed te voorzien. De camera staat regelmatig half achter een muur of op grote afstand, waarbij het personage dat aan het woord is soms niet eens te zien is. Het zou best kunnen dat de acteurs voortreffelijk zijn, maar daar is hier niets van te zien. Het verhaal draait om Erik [Richard Jenkins] die met zijn vrouw Deirdre [Jayne Houdyshell], zijn dochters Aimee [Amy Schumer] en Brigid [Beanie Feldstein] en schoonzoon Richard [Steven Yuen] helpt zijn moeder [June Squibb] te verhuizen naar een appartement. Uiteraard moeten de nodige familieskeletten uit de kast komen terwijl onverklaarbare geluiden de sfeer verder beïnvloeden. Ik durf met een redelijke mate van zekerheid te zeggen dat het toneelstuk veel beter geweest moet zijn.

Een Zuid-Koreaanse agent [Zo In-sung] krijgt in Vladivostok de kans om af te rekenen met een vrouwenhandelaar [Park Jeong-min] die hem jaren geleden is ontglipt. Daarbij krijgt hij hulp van een informante [Shin Sae-kyeong]. Routinematig scenario over een weinig origineel onderwerp wordt opgeleukt met spectaculaire actiescènes, maar je kan horendol worden van de irritante basgitaar die moet doorgaan voor een score.

Computeranalist Vincent [Jesse Eisenberg] is ervan overtuigd dat hij met de hulp van zijn neef Anton [Alexander Skarsgård] neurotische, maar briljante programmeur, een glasvezelverbinding te bewerkstelligen die een milliseconde sneller is dan alle anderen. Dat kleine verschil kan speculanten miljoenen opleveren, maar dan moet de verbinding wel in een kaars rechte lijn van New York naar Kansas City worden aangelegd. Daarvoor heeft Vincent een grote investeerder, een uitvoerder en de toestemming van duizenden landeigenaren nodig. Een enorme klus, die bemoeilijkt wordt door de noodzaak tot geheimhouding en rancune van Eva Torres [Salma Hayek], de voormalige werkgever van Jesse en Anton, die woedend is over hun plotselinge vertrek en ze een hak wil zetten.

Eisenberg en Skarsgård zijn uitstekend in de hoofdrollen en er is goed ondersteunend werk van Michael Mando als de man die de leiding heeft over de aanleg van de glasvezellijn. Maar onder de regie van Kim Nguyen - die tevens het scenario schreef - is de toon onevenwichtig. Met dit thema en deze karakters kun je alle kanten op, maar het resultaat is een mislukte mengelmoes van elementen van verschillende genres.

Charles Laughton speelt de titelrol en geeft één van de meest indrukwekkende vertolkingen uit de filmgeschiedenis, zonder enige twijfel is dit de beste Quasimodo ooit. Laughton heeft nauwelijks dialoog, maar legt met sublieme pantomime een keur aan emoties bloot. Quasimodo is speels, naïef en snakt naar erkenning en is loyaal aan een ieder die hem ook maar enig mededogen schenkt. Dit wordt duidelijk in de indrukwekkende Carnival Of Fools-scène, die ook nog eens vlijmscherp is gemonteerd. Wanneer Quasimodo de ‘kroon’ krijgt omdat hij veruit de lelijkste van alle kandidaten is, aarzelt hij even, maar wanneer hij met een ondeugende blik de kroon opzet geniet hij van de aandacht die hij krijgt. Dat zijn ‘onderdanen’ hem feitelijk voor schut zetten beseft hij niet. Wanneer Frollo [de geniaal schurkachtige Cedric Hardwicke] een einde maakt aan de festiviteiten, huppelt Quasimodo achter zijn paard aan, daarbij zwaaiend met de kroon alsof het een pop is.

De beroemde scène waarin hij na een lijfstraf om water smeekt en dit uiteindelijk krijgt van Esmeralda, heeft geen woorden nodig om hartverscheurend te zijn en toont Charles Laughton op zijn allerbest. Maureen O’Hara is ook perfect als het zigeunermeisje Esmeralda: charmant, gewiekst, loyaal, mooi maar vooral een sterke vrouw met een eigen wil. Harry Davenport zorgt voor een luchtige toon als de eigenwijze, maar bovenal wijze koning Lodewijk XI en Thomas Mitchell raakt precies de juiste snaar als Clopin, de leider van de vluchtelingen, de bedelaars en de zakkenrollers die zich op de scheidslijn tussen vertrouwen en wantrouwen zit.

De score van Alfred Newman is prachtig, maar schittert het meest in afwezigheid en dat is de verdienste van regisseur Willem Dieterle. Daar waar een andere regisseur de emotionele hoogtepunten zou verpesten met een strijkensemble, kiest Dieterle voor de stilte, wetend dat het publiek de adem in zou houden om vervolgens met een brok in de keel de tranen uit de ogen te vegen. Maar geniet van de score in de grootste scènes, bijvoorbeeld tijdens The Festival Of Fools in het begin en de opmaat naar de bestorming van Notre Dame.

Het is bovendien verbluffend hoe het scenario van Sonya Levin en Bruno Frank probleemloos moderne, actuele thema’s verweeft in de film. De houding van Parijs ten opzichte van zigeuners legt een niet te missen link met de Jodenvervolging, de nadruk op de angst van de autoriteiten voor en het belang van de boekdrukkunst, was destijds actueel door het gebruik van oorlogspropaganda in 1939, maar is nog steeds relevant in deze tijd van Social Media, die ons voorziet in een stortvloed van gekleurde berichtgeving die bedoeld is om onze mening te beïnvloeden. En daarmee is The Hunchback Of The Notre Dame meer dan een voortreffelijk gemaakte, perfect geacteerde film: het is ééntje die bijna 80 jaar later nog steeds staat als een huis en nog steeds inspireert. Dat maakt deze film tot één van mijn favorieten aller tijden.

Allan Karlsson [Robert Gustafsson] gebruikt zijn ervaring als explosievenexpert om wraak te nemen voor de dood van zijn kat Molotov. Gevolg is wel dat hij zijn 100e verjaardag door moet brengen in een verzorgingshuis. Daar steekt hij een stokje voor door uit het raam te klimmen en zijn kleingeld in te leveren bij het busstation voor een kaartje. Door de eerste van een serie absurde misverstanden komt Allan in het bezit van een koffer waarvan de inhoud bestemd is voor een Britse gangsters [Alan Ford]. Tussendoor ontvouwt zich Allans unieke voorgeschiedenis die hem plaatst in het hart van de 20e-eeuwse wereldgeschiedenis in deze vermakelijke, vaak verrassende zwartkomische variant op Forrest Gump minus vals sentiment vol kleurrijke personages.

Glad geproduceerd, luchtig niemendalletje over een restauranteigenaar [Om Puri] die zijn thuisland India moet ontvluchten. Hij belandt met zijn familie het Franse dorpje St.-Antonio waar hij de ideale locatie vindt voor een nieuw restaurant. Hij moet wel de concurrentiestrijd aangaan met het restaurant van Madame Mallory [Helen Mirren] dat al twee Michelinsterren heeft en jaagt op een derde. Een moderne variant op Romeo & Juliet met Hassan [Manish Dayall] en Marguerite [Charlotte Le Bon] als vredestichters en een voorspelbaar optimistische ontknoping. Een goed gemaakt niemendalletje waar liefhebbers van haute cuisine extra van zullen genieten.

Cheslik en Tews dachten dat ze wel eventjes een hommage konden maken aan Looney Tunes en de klassieke slapstickkomedies uit de periode van de zwijgende cinema. Ze stonden er blijkbaar niet bij stil dat grootheden als Chaplin, Keaton, Lloyd en Arbuckle al jaren in vaudeville hadden gewerkt voor ze op het witte scherm verschenen. In feite is het een avondvullende variant op ‘The Road Runner’ met Tews als Wile E. Coyote en de mascottes als Road Runners. Het getuigt wel van lef dat Cheslik en Tews het probeerden en de liefde voor slapstick straalt er vanaf, maar het is een geval van een welwillende amateur die een doorgewinterde professional wil nadoen. Het gebruik van mascottes geeft dit een zekere charme, maar de enige originele grappen zijn gebaseerd op de visuele stijl van oude arcade games. Tews overacteert, de komische timing laat te wensen over, de montage is rommelig en de geluidseffecten gaat vooral in de tweede helft behoorlijk op de zenuwen werken.

De rockband die verantwoordelijk was voor popklassiekers als ‘She’s Not There’ and ‘Time Of The Season’ beslooot na de opname, maar voor de verschijning van het album ‘Odessey And Oracle’ uiteen te gaan. Tot hun grote verbazing stond ‘Time Of The Season’ enkele maanden later op nummer 1 in de VS. Waarom The Zombies uit elkaar gingen en waarom het 50 jaar duurde voordat de band het album voor het eerst live ten gehore bracht, staat centraal in deze documentaire. Geeft een aardig beeld van de ontwikkeling van de muziekindustrie vanaf de jaren 60, maar de bandleden zagen erop toe dat het verder een brave, lovende terugblik werd.

Sinds een mislukte opstand moet alle 11 districten in een futuristische wereld een man en een vrouw van 12 tot 18 jaar offeren voor de 74e Hunger Games, een strijd op leven en dood tot er één deelnemer overblijft. Wanneer Primrose Everdeen [Willow Shield] names District 12 wordt geselecteerd, besluit haar oudere zus Katniss [Jennifer Lawrence] vrijwillig haar plaats in te nemen. De andere deelnemer uit District 12 is Peeta Mellark [Josh Hutcherson] die zich als eerste beseft dat een overwinning voor Katniss van grote waarde zal zijn voor hun district en voor de rebellen. Verfilming van het gelijknamige boek van Suzanne Collins over een futuristische wereld is een showcase voor de formidabele Jennifer Lawrence die hierdoor één van de grootste filmsterren van de jaren ’10 werd. Maar de gehele cast levert prima af, vooral Woody Harrelson als de aanvankelijk nogal sceptische mentor. De stijlvolle, vlotte regie en de indrukwekkende special effects maken dit tot een lust voor alle zintuigen.

Sinds Katniss [Jennifer Lawrence] en Peeta [Josh Hutcherson] de regels van de 74e Hunger Games naar hun hand wisten te zetten en het beiden wisten te overleven, moeten ze als mentors het beeld in stand te houden dat ze nog steeds geliefden zijn. Maar President Snow [Donald Sutherland] vreest dat zij een symbool van verzet kunnen worden en een nieuwe opstand kunnen veroorzaken. Daarom maakt hij ze onderdeel van Panems propagandamachine. Met hulp van de nieuwe Gamekeeper Plutarch Heavensbee [Philip Seymour Hoffman] verzint Snow ondertussen een plan om Katniss en Peeta en hun reputatie onschadelijk te maken. Daarvoor maakt hij gebruik van een obscure regel waardoor de 75e Hunger Games bestaat uit voormalige winnaars, waardoor Katniss het deze keer moet opnemen tegen de allerbeste deelnemers aan The Hunger Games ooit. Francis Lawrence neemt de regiestoel over en houdt het tempo er flink in. Intelligent vervolg op The Hunger Games is opnieuw foutloos geacteerd en scoort nog hoger op het gebied van de special effects.

Dankzij een aantal geheime bondgenoten is Katniss [Jennifer Lawrence] bij de 75e Hunger Games het symbool geworden van een nieuwe opstand tegen Panem en President Snow [Donald Sutherland]. Katniss is vervolgen over het feit dat ze Peeta [Josh Hutcherson] en Annie [Stef Dawson] in de steek heeft moeten laten en daardoor laat ze zich niet gemakkelijk voor het karretje spannen van rebellenleider President Alma Coin [Julianne Moore], die Katniss (die de bijnaam Mockingjay heeft gekregen) wil inzetten voor propagandadoeleinden om het moraal van de rebellen hoog te houden. Maar Snow schuwt geen enkel middel om de opstand vroegtijdig de kop in te drukken. Veel gepraat en weinig actie in deze routinematig gemaakte en vlak geacteerde opmaat naar de grote finale.

Katniss [Jennifer Lawrence] overleeft de aanslag die de gemanipuleerde Peeta [Josh Hutherson] op haar pleegde en blijft een belangrijke pion in het kat- en muisspel tussen President Snow [Donald Sutherhland] en rebellenleider Alma Coin [Julianne Moore]. Alma wil dat Katniss rust en beschikbaar blijft voor propaganda, maar Katniss is erop gebrand persoonlijk af te rekenen met Snow. Daarvoor moet ze zowel haar bondgenoten als haar vijanden zien te misleiden. De lange aanloop naar de grote ontknoping duurt nog even voort waardoor je zeker in het eerste uur gerust een uiltje kunt knappen. Pas in de tweede helft keert weer iets van de glans van de eerste twee films uit deze serie terug en er is een prima finale, maar het zou fijn zijn als regisseur Lawrence een Director’s Cut maakt waarin hij de laatste twee delen uit de serie terugbrengt tot één film van 140 minuten. Moet te doen zijn, lijkt me zo.

Wegens tegenvallende kijkcijfers dreigt de 10e editie van ‘The Hunger Games’ de laatste te worden. Faculteitsvoorzitter Casca Highbottom [Peter Dinklage] komt op het idee om studenten in te zetten als mentor van de kandidaten en wijzigt daartoe de regels voor toewijzing van een studiebeurs die volgens de oude regels toegekend zou worden als Coriolanus Snow [Tom Blyth]. Nu kan hij die alleen winnen als zijn kandidaat ‘The Hunger Games’ weet te winnen. Hij wordt toegewezen aan Lucy Gray Baird [Rachel Zegler], een opstandige vrouw die alleen prachtige zangstem als wapen heeft. Teveel gepraat en te weinig actie in deze prequel over de opkomst van President Snow – in de oorspronkelijke reeks gespeeld door Donald Sutherland – is opgedeeld in drie episodes. Vooral de derde episode bevat een verwarrende schifting in de toon van het verhaal en is behoorlijk verwarrend. Het grootste manco is Blyth, die volstrekt kleurloos in de hoofdrol.

Rebelse, onverschillige tiener Ricky [Julian Dennison] heeft al vele pleeggezinnen versleten voor hij onder de hoede komt te staan van de positief ingestelde Bella [Rima Te Wiata] en diens knorrige echtgenoot Hec [Sam Neill]. Dankzij Bella heeft Ricky eindelijk het gevoel een thuis te hebben gevonden dus de schok is groot wanneer Bella plotseling komt te overlijden. Door een paar ongelukkige uitspraken van Ricky denkt welzijnswerker Paula [Rachel House] dat hij in groot gevaar is en zijn is vastbesloten om Ricky te bevrijden en Hec op te laten pakken. Ricky en Hec slaan op de vlucht en zijn op elkaar aangewezen om uit handen te blijven van hun belagers. Van Ricky’s opstandigheid valt eerlijk gezegd niets te merken en het verhaal heeft enkele geforceerde wendingen. Maar het samenspel van Dennison en Neill is fantastisch en Waititi heeft meer dan voldoende verrassingen in petto in deze vermakelijke avonturenfilm. En House is hilarisch als de welzijnswerker die een bijzondere betekenis geeft aan de slogan “No Child Left Behind”.

Het basisverhaal, over een mensen die noodgedwongen deelnemen aan een jachtspel waarover op Social Media veelvuldig is gespeculeerd, is niet bijster origineel. Maar scenaristen Nick Cuse en Damon Lindelof voegen een aangename dosis satire en zwartgallige humor toe en zetten je als kijker regelmatig op simpele, maar doeltreffende wijze op het verkeerde been. De combinatie van actie en scherpe humor zorgt ervoor dat de vaart erin blijft en de slotconfrontatie bevat uitstekend stuntwerk.

Natuurlijk is het plot rondom een miskende Russische minister die een nucleaire oorlog dreigt te ontketenen totaal niet origineel en doet Gerard Butler zijn typische macho-one-man-show. De scènes aan land zijn ook routinematig geschreven en weinig enerverend... maar de scènes met de onderzeeërs zijn vaak ontzettend spannend. Een levensgevaarlijke tocht door een mijnenveld levert suspense op waar Hitchcock trots op zou zijn geweest en de scène waarin Butlers boot onder vuur wordt genomen door een regen aan mortiergranaten is één van de beste actiescènes in zijn soort. De finale mag er trouwens ook zijn! In één van de laatste films die hij maakt voor zijn dood levert Michael Nyqvist een voor hem typerende, onderkoelde vertolking af die perfect contrasteert met die van Butler en de film voorziet van een hart. Tel daar nog de altijd betrouwbare Gary Oldman op als de heethoofdige Chairman of the Joint Chiefs of Staff en je hebt een dijk van een actiefilm.

De Amerikaanse wetenschapper en jager Martin David [Willem Dafoe] krijgt opdracht bewijs te vinden van het bestaan van de Tasmaanse tijger, waarvan in het algemeen wordt aangenomen dat het is uitgestorven. Hij verblijft bij het gezin van landgenoot Jarrah Armstrong [Mark Watson-Paul], een jager die al geruime tijd wordt vermist. Omdat Lucy [Frances O’Connor] vanwege een ernstige depressie nauwelijks uit bed komt, helpt haar vader [Sam Neill] bij de zorg van haar jonge kinderen Sass [Morgan Davies] en Bike [Finn Woodlock] met wie Martin een bijzondere band opbouwt. Al snel blijkt dat de plaatselijke bevolking liever heeft dat Martin zo snel mogelijk vertrekt en dat betekent dat hij extra voorzorgmaatregelen moet nemen tijdens zijn zoektocht. Een sterke rol van Dafoe in deze psychologische thriller die zich vanwege de locatie en de realistische fysieke en psychologische belemmeringen een bijzondere authenticiteit heeft.

De koelbloedige huurmoordenaar Lucas [Sam Worthington] is door Richard Addison [Allen Leech] in Zwiterland om Ella [Odeya Rush], de dochter van een steenrijke Amerikaanse familie te liquideren. Wanneer hij zich bedenkt laat Adison Ella’s ouders vermoorden door Metzger [Martin Compston] en is nu ook van plan Lucas uit de weg te ruimen. Die besluit nu Ella’s beschermeling te worden, ook al maakt hij het daardoor voor zichzelf lastiger om de huurmoordenaars die hem willen liquideren te slim af te blijven. Het scenario is bepaald niet om over naar huis te schrijven en biedt de acteurs weinig gelegenheid om te schitteren, maar Mostow haalt het maximale uit de vele actiescènes.

Robert Mitchum is uitstekend gecast als Cleve Saville een veteraan uit WOII die in 1952 leiding moet gaan geven aan een vliegeenheid met een paar eigenzinnige, jonge piloten. Persoonlijke spanningen ontstaan wanneer Cleve een buitengewone interesse toont in Kristina [May Britt], de echtgenote van luitenant Carl Abbott [Lee Philips], maar dat is niet het enige probleem waar Cleve mee wordt geconfronteerd.

Robert Wagner en Richard Egan geven prima ondersteunende vertolkingen, maar de van oorsprong Zweedse Britt lijkt nog te worstelen met haar dialoog, gezien haar wat houterige spel. De liefdesdriehoek komt dan ook niet zo goed uit de verf, maar als actiefilm is dit - ondanks de licht-propagandistische ondertoon - zeer goed te pruimen. Het zou mij niet verbazen als Tony Scott deze film als inspiratie gebruikte voor Top Gun, want de vliegsequenties zijn uitmuntend en het geluid is ook van hoogstaande kwaliteit.

Een meedogenloze drugdealer en vrouwenhandelaar [Alejandro] liquideert Lizzie [Scarlet Rose Stallone] en laat January [Shelley Henning] voor dood achter. Bowdrie [Mel Gibson], een jager en specialist in overlevingstechnieken, vindt haar en lapt haar samen met tienerdochter Tag [Sofia Hublitz] op. Bowdrie beseft dat hij alleen zijn goede vriend (en sheriff) Brake [James DuMont] om hulp kan vragen om January in veiligheid te brengen. Kwestie van tijd natuurlijk voordat ongure gasten zich melden. Standaardverhaal met goed uitgewerkte personages en onderlinge relaties. Bowdrie is geen karikatuur en (ongebruikelijk) Tag gedraagt zich als een echte tiener. De finale is niet helemaal waterdicht, maar dat is een klein smetje op deze onderhoudende actiethriller.

Onder invloed van haar kwaadaardige zus Ravenna [Charlize Theron] heeft Snow White [Emily Blunt] het geloof in de liefde verloren en veranderd in de verbitterde Ice Queen. Eric ‘The Huntsman’ [Chris Hemsworth] krijgt opdracht om de magische spiegel op te sporen en krijgt komisch bedoelde hulp van Nion [Nick Frost] en Gryff [Rob Brydon]. Theron en Blunt overacteren er op los waardoor de kwaadaardigheid van hun personages onbedoeld hilarisch wordt, ook al vanwege de vele komisch bedoelde scènes met Hemsworth, Chastain en de opmerkelijk kleurloze Frost en Brydon. Als je hebt ontdekt wie verantwoordelijk is voor de voice-over kun je dit gerust afzetten.

Een film die minstens net zo slecht is als de titel. Niet zo vreemd, want de cast bestaat uit onbekenden en het scenario is een combinatie van clichés en stommiteiten. Logica bestaat niet in dit universum en van continuïteit hebben de filmmakers ook nog nooit gehoord: het ene moment rukt de orkaan daken van gebouwen af, het andere moment lijkt het wel een aangenaam zomers briesje. Tel de stompzinnige wendingen, probeer de film gerust zonder 3D-bril te kijken (het verschil is werkelijk marginaal!) en grinnik om de wel heel erg geforceerde aanwezigheid van een Engelssprekende schurk. Tenminste, als je écht niets beters te doen hebt.

Dr. Kersaint [Thomas Mitchell] keert na lange tijd terug naar het eiland Manikoora, dat jaren geleden werd verwoest door een orkaan. In flashback volgen we het verhaal van de romance Marama [Dorothy Lamour] en Terangi [Jon Hall] die moeite hebben zich te conformeren aan de regels en wetten die bureaucraat DeLaage [Raymond Massey] ze oplegt. Terangi komt zo vaak in aanvaring met DeLaage dat deze hem verbant van het eiland, maar Terangi is vastbesloten te ontsnappen en terug te keren naar zijn eiland en de liefde van zijn leven.

Escapisme van de bovenste plank dat inspeelt op het succes van Mutiny On The Bounty, waarvan het scenario meerdere verhaalelementen ontleent. Het stereotype beeld van de eilandbewoners maakt de film wat gedateerd en het zich constant herhalende 'aloha-hoe'-motief in de voor een Oscar genomineerde score van Alfred Newman draagt bij aan de oubolligheid. Maar de orkaanfinale is ook 80 jaar na dato nog steeds bijzonder spectaculair en (op een enkele cutaway na) volstrekt overtuigend. De Oscar voor het beste geluid is dus zeker verdiend, maar verder is dit behoorlijk gedateerd.

Maddie [Kate Siegel] is door als gevolg van een hersenvliesontsteking toen ze 13 was. Nu woont in een afgelegen huis in het midden van een bos en bestaan haar sociale contacten voornamelijk uit videogesprekken met haar zus [Emma Graves] en buurvrouw Sarah [Samantha Sloyan]. Net wanneer Sarah langskomt voor een bezoek, duikt een gemaskerde indringer [John Gallagher Jr.] op die Sarah vermoordt en al snel ontdekt dat zijn andere doelwit hem niet kan horen. Het resultaat is een kat-en-muisspel waarbij Flanagan en Siegel (die meeschreef aan het scenario) er op knappe wijze in slagen om de spanning van het magere basisgegeven tot het einde erin te houden.

Sandler bewijst opnieuw een begaafd dramatisch acteur te zijn als Stanley Sugerman, de succesvolle basketballscout van The Philadelphi 76-ers. Jarenlang heeft hij zijn gezin achter moeten laten om over de hele wereld talent te zoeken en nu geeft clubeigenaar Rex Merrick [Robert Duvall] hem een aanstelling als assistent-coach, waardoor Stanley eindelijk eens aandacht kan geven aan zijn gezin. Maar wanneer Rex kort daarna overlijdt besluit diens zoon [Ben Foster] het besluit in te trekken. Vince belooft Stanley alsnog de baan als assistent-coach als hij nog één klapper kan vinden. De ontdekking van Bo Cruz [Juancho Hernangomez] is veelbelovend, maar Stanley moet een flink prijs betalen om zowel Bo als zijn eigen club op dezelfde lijn te krijgen. Sandler is voortreffelijk en basketbalkenners kunnen zich opmaken voor flink wat spectaculaire tricks en dunks en een parade aan legendarische spelers en coaches, maar inhoudelijk is dit sportdrama niet meer dan een goede versie van een weinig originele formule.

Wie dacht dat de tijd waarin komedies proberen te scoren met grappen over overgewicht, handicaps en geslachtziektes voorbij waren, heeft het mis. Het meest wonderlijke is dat Rebel Wilson één van de producers was van een film waarin ze zichzelf veelvuldig vernedert. Het scenario zit vol onzinnigheden en heeft een bijzonder slap en rommelig uitgewerkt verhaal en toont aan dat Hathaway weinig aanleg heeft voor comedy. Toch zijn er een paar lichtpunten en die zijn te vinden in de bijrollen: Alex Sharp is goed als de steenrijke tech-miljardair op wie Hathaway en Wilson hun pijlen hebben gericht, Ingrid Oliver als Hathaways beschermengel en Nicholas Woodeman als Hathaways butler zorgen ook regelmatig voor een glimlach, maar Wilson en Hathaway stellen enorm teleur in deze remake van Dirty Rotten Scoundrels (1988).