How Much Does Your Building Weigh, Mr Foster? (2010)

Vanaf 13 september in de bioscoop (Cinema Delicatessen)

Tevens vanaf 3 september te koop op dvd (De Filmfreak).

Indringend innerlijk.

How Much Does Your Building Weigh, Mr Foster? is een intrigerende documentaire. Een ieder die geïnteresseerd is in architectuur zit hier goed. Als portret van de beroemde architect Norman Foster is een en ander iets minder geslaagd. De makers verontschuldigen zich stiekem al aan het begin van de film, als beweerd wordt dat deze artistieke man zijn innerlijk niet makkelijk prijs geeft. Van enige echte pogingen daartoe door de makers zijn we verder ook niet echt getuige. Maar schijn bedriegt, waarschijnlijk ook in dit geval.

Foster zelf praat vol passie over zijn prachtige curieuze creaties en zijn hobby's die hem de inzichten daarvoor geven en tevens zijn geest doen ontspannen. Geen schone schijn, althans niet bewust. Zo lijkt het. Hij wordt door de regisseurs op de hielen gezeten terwijl hij besproken wordt, vol bewondering, door collega's. Eer die hij niet zoekt, zo blijkt. Er ontvouwt zich gaandeweg een beeld over een soort van wereldverbeteraar op zijn eigen zonderlinge manier. Een workaholic met een dieper doel. Een serieuze artiest.

Het is gek dat het lijkt alsof er zich allerlei kansen aandienen voor de filmmakers om eens wat meer de diepte in te gaan, in plaats van de globe af te reizen langs Foster zijn projecten. Zo heeft de oude man plotseling een kind aan zijn zijde dat hem aanspreekt met papa. Zo wordt en passant vertelt dat zijn vrouw lang geleden overleed aan kanker. Tijdens de slotakkoorden meldt hij zelf de verschrikkelijke ziekte te hebben overwonnen. Tien jaar geleden, toen ze hem nog drie maanden te leven gaven. Hoe indringend wordt het dan toch nog op het nippertje.

Alsof het er allemaal niet zo zeer meer toe doet. En alsof hij het misschien wel gênant vond, of iets dergelijks, om het eerder te noemen. Ook tijdens een project waarbij Foster hoopt de eerste echte ecologische stad te fabriceren en hij zich druk maakt over het feit dat zijn idee geen navolging kent 'en de mensheid daarmee hopelijk niet zijn eigen ondergang inluidt', ziet men weer die onderbelichte onderlaag. Emotioneel bevend, eventjes de steunpilaren van zijn eigen tempel doen trillen. En vooral die van zijn medemens. Althans dat hoopt hij... En wij hopen met hem mee.

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Norman Foster is één van de beroemdste modernistische architecten. Hij ontwierp onder anderen de imposante Viaduc de Millau in Zuid Frankrijk, Hearst Tower in New York en het hoofdkwartier van Swiss Re in Londen, in de volksmond bekend als 'The Shard'. Spectaculaire shots en eerbiedig - soms ronduit slijmerig - commentaar maken duidelijk dat dit vooral een lofzang is op Foster, die zelf vertelt over zijn kindertijd en terug keert naar zijn ouderlijk huis in Manchester waar hij zijn eerste ontwerpen schetste. De titel verwijst naar een vraag die een even visionaire als excentrieke veteraan uit de architectenwereld, Buckminster Fuller, hem ooit stelde. Het stellen van die vraag inspireerde Foster tot een revolutionaire benadering van zijn gebouwen, waarbij cement een veel minder prominente plaats krijgt. Het is allemaal best interessant en technisch valt er weinig op aan te merken, maar dit is wel een erg éénzijdig portret.