Meningen

Als enig kind begeleidt Sofia [Emma Mackey] haar invalide moeder Rose [Fiona Shaw] tijdens een peperduur verblijf in de kliniek van Dr. Gomez [Vincent Perez] in de hoop dat hij Rose kan helpen af te komen van haar medisch onverklaarbare handicap. De moeizame relatie tussen moeder en dochter krijgt een impuls door de verschijning van de engelachtige Ingrid [Vicky Krieps] die Sofia duidelijk maakt dat haar leven niet onlosmakelijk verbonden hoeft te zijn aan haar moeder. Psychologisch drama loopt al snel over van onderhuidse spanning, maar weet blijkbaar niet waar het moet gaan. Het blijft om de hete brij heendraaien, stelt het geduld behoorlijk op de proef en eindigt met een anticlimax. Deze slowburner vat uiteindelijk niet eens vlam! De trailer is veel beter.

Sterke cast in vermakelijke, maar ook wat statische komedie omtrent een kantoormedewerker [Peter Ustinov] die de komst van een gloednieuwe computer gebruikt om een plan in werking te stellen waarmee hij duizenden dollars kan verduisteren zonder dat zijn baas [Karl Malden], die blind vertrouwt op de technologie, daar enige weet van heeft. Maggie Smith speelt Ustinovs charmante, maar niet al te snugger lijkende secretaresse in deze aangename, maar niet bijzonder hoogstaande film.

Rose Cooper [Reese Witherspoon] is zo’n beetje opgegroeid in de politiewereld en is fanatiek in haar werk en gaat prat op de regels van het politiewerk. En juist deze pennenlikker krijgt de opdracht om Danielle [Sofia Vergara], de echtgenote van drugsbaron Felipe Riva [Vincent Laresca], naar Dallas te brengen waar ze in het kader van een getuigenbeschermingsprogramma kan onderduiken in afwachten van een explosieve rechtszaak waarin Felipe als kroongetuige gaat optreedt. Maar wanneer blijkt dat Coopers collega’s Hauser [Matthew Del Negro] en Dixon [Michael Mosley] zich hebben laten omkopen om Danielle te liquideren moeten Rose en Danielle elkaar leren vertrouwen om uit handen te blijven. Bovendien blijken Hauser en Dixon niet de enigen te zijn die het op Rose en Danielle hebben gemunt. Wat moet doorgaan voor een scenario is meer aan excuus voor lawaaiige actiescènes, eindeloos luidruchtig gekibbel tussen de twee hoofdrolspeelsters en dialogen die duidelijk door een man zijn geschreven. Beneden niveau voor Witherspoon en Vergara die desalwelteplus hun best doen om te redden water te redden valt.

Eén van de leukste heistfilms ooit gemaakt, waarbij het niet zozeer gaat om een ingenieus plan als wel om de incompetentie van de bandieten. Dortmunder [Robert Redford] wordt direct nadat hij een celstraf heeft uitgezeten benaderd door zijn zwager, die hem in contact brengt met Dr Amusa [Moses Gunn], die bereid is er flink wat geld tegenaan te gooien om een waardevolle diamant in bezit te krijgen. Het is aan Dortmunder en zijn handlangers om dat voor elkaar te krijgen en het lukt ze... alleen moeten ze de diamant verstoppen wanneer het alarm afgaat. Daardoor moeten ze de diamant dus opnieuw stelen!

Redford speelt zijn rol volstrekt serieus en dat versterkt de vele komische elementen in deze bij vlagen hilarische misdaadkomedie, waarin elk nieuw plan complexer, waanzinniger en niet te vergeten veel duurder wordt. Zero Mostel is subliem als een derde partij die probeert zijn slaatje te slaan en Gunn speelt zijn toenemende ongeduld en frustratie met de waanzinnige materiële eisen van de dieven op sublieme wijze. De montage door Frank P. Keller en Fred W. Berger leverde het duo (terecht) een Oscarnominatie op en Quincy Jones zorgt voor een heerlijke soundtrack.

Ex-hacker Orlando [Kevin Dillon] werkt bij een ICT-helpdesk waar hij de schrik van zijn leven krijgt als een anonieme schurk hem laat weten dat Orlando’s stoel voorzien is van explosieven en dat hij wat hackerswerkzaamheden moet verrichten om in leven te blijven. Mel Gibson en Eddie Steeples komen opdraven als explosievenexperts die onderzoek doen naar een bomaanslag eerder op de dag. Kate Katzman is net zo slecht als Dillon als het type blondje waar we volgens mij onderhand afscheid van hadden genomen in deze absurde verspilling van tijd en hersencellen.

Bob Goldthwait is het type komiek dat je óf onuitstaanbaar 'of onweerstaanbaar vindt. Maar waarschijnlijk zullen zelfs zijn grootste fans moeite hebben om uit te leggen wat er leuk is aan deze sneue variant op de Mr Ed-formule. John Candy heeft de ondankbare taak de stem te verlenen aan een sprekend paard genaamd Don, Virginia Madsen speelt de love interest zonder overtuiging en Dabney Coleman moet om één of andere reden met twee uitstekende valse tanden rondlopen. Het is niet verwonderlijk dat het paard de beste acteerprestatie neerzet. Onleuk.

Om te voorkomen dat Lou [Rob Corddry] wordt neergeschoten, willen Nick [Craig Robinson] en Jacob [Clark Duke] de badkuip/tijdmachine gebruiken om terug te reizen in de tijd. Ze belanden echter in 2025 en proberen daar te achterhalen wie de schutter was. Geen John Cusack als Adam deze keer, wel Adam Scott als zoon. Adam Jr. Het verhaal belandt in de achtergrond terwijl de cast zich van de ene na de andere smakeloze en vaak aanstootgevende grap begeeft. De acteurs doen hun best om er iets van de te maken, maar het scenario komt niet veel verder dan het recyclen van grappen uit Hot Tub Time Machine.

IJzersterk basisidee komt onvoldoende uit de verf, ondanks een welkome hoofdrol van Jodie Foster, die duidelijk geniet van haar a-typische rol als de alcoholische zuster die een hotel/ziekenhuis runt voor criminelen. Dave Bautista is ook prima als een 'gediplomeerd verpleger' die haar op onconventionele wijze assisteert. Er zijn voldoende vermakelijke momenten om een kijkje te rechtvaardigen, maar regisseur/scenarist Drew Pearce weet komedie, actie en drama niet tot een beklijvend geheel te verwerken. De keuzes voor de soundtrack zijn lang niet zo hip als Pearce zelf lijkt te denken en het is vooral jammer dat Jeff Goldblum - een geniale keuze voor de misdaadkoning Wolf King - zo''n beperkte bijdrage levert. Uiteindelijk is het best aardig, maar er had zoveel meer in gezeten!

Wanneer een hoteleigenaar [Frank Lammers] met spoed moet worden opgenomen in het ziekenhuis, moeten zijn vier kinderen de boel draaiende zien te houden. Maar hun gebrek aan ervaring en personeel zorgt ervoor dat ze een uitstaande schuld aan meneer Gans [René van ’t Hof] niet kunnen betalen. Het winnen van een Miss-verkiezing zou de oplossing van het probleem zijn, maar Libbie [Abbey Hoes is te oud, Pel [Linda van der Storm] is te jong en dus moet de eigenzinnige Briek [Bente Fokkens] de zaak zien te redden. Ondertussen probeert de 13-jarige Kos [Julian Ras] de boel draaiende te huilen en ook nog eens het hart te winnen van klasgenoot Isabel [Aiko Beemsterboer]. Een vrij simplistisch verhaaltje met een vrij ondankbare rol van Abbey Hoes. Ras en Beemsterboer leveren goed werk af (Ras weet zelfs te overtuigen als Brieks tijdelijke stand-in tijdens de Miss-verkiezing), maar het hele idee van een Miss-verkiezing voor kinderen is erg gedateerd en vrij smakeloos.

Dit is een uiterst verzorgde productie met een effectieve en afwisselende score van Volker Bertelmann en voortreffelijk acteerwerk van Dev Patel en Anupham Kher. Maar deze reconstructie van de terroristische aanslagen die in 2008 plaatsvonden in Mumbai heeft een onaangename nasmaak en is meer exploitatie van menselijk leed dan een eerbetoon aan menselijke heroïek. Ik moet eerlijk bekennen dat ik een nachtje heb moeten slapen over mijn uiteindelijke oordeel, omdat deze thriller van Anthony Maras zich sowieso op glad ijs bevindt vanwege het onderwerp. Mijn morele bezwaar is dat Maras tientallen figuranten gebruikt als schietschijf en het bloedvergieten (te) expliciet in beeld brengt. Het is een aanzienlijk minder respectvolle benadering van de slachtoffers dan bijvoorbeeld United 93 (2006). Puur vanuit filmisch perspectief gezien breekt Maras de spanningsboog regelmatig door te schakelen naar overbodige nieuwsverslagen en andere onbelangrijke scènes die buiten het hotel plaatsvinden. De humoristische onderonsjes tussen de terroristen nadat ze al tientallen weerloze mensen hebben geëxecuteerd getuigt van zeer slechte smaak. Maras had er beter aan gedaan om zich uitsluitend te richten op het verhaal van chefkok Oberoi [Anupham Ker] en butler Arjun [Dev Patel], die weigerden hun hotel te ontvluchten en zich inzetten om tientallen gasten te redden van de dood. Helaas kozen Maras en co-scenarist John Collee aan een structuur die meer doet denken aan The Towering Inferno. Het resultaat is dan ook een reconstructie die meer aanvoelt als onsmakelijk amusement dan als sobere reconstructie. Controversieel is het sowieso, dus de meningen zullen wel verdeeld zijn (en blijven).

Dave [Tom Vermeir] is de weinig gemotiveerd beheerder Hotel Poseidon, een kleurloos verblijf vol lijkbleke wezens. Het is een kapstok voor een serie bizarre gebeurtenissen en ontmoetingen met zonderlinge figuren en één en ander ontaardt in een visueel indrukwekkende finale in deze plotloze, surrealistische film die zonder twijfel valt in de categorie ‘love it or hate it’. Tyne van den Wyngaert en Steve Geerts zijn hilarisch als begrafenisondernemers. Interessant, maar niet te categoriseren.

Beginnende tiener Ava [Bobbie Mulder] is op skivakantie met haar ouders [Elise Schaap en Jeroen Spitzenberger] en verblijft in Hotel Sinestra, een voormalig sanatorium. Daar ontmoet ze Jonas [Otto Naessens], die “al heel lang” 11 jaar oud is. Hij beweert dat Ava een wens kan doen vanwege de rode maan. Ava neemt het niet serieus, maar wenst dat alle volwassenen verdwijnen. De volgende dag is er geen volwassene meer te bekennen en is het leve de lol in Hotel Sinestra, maar al besluit Ava op zoek te gaan naar een manier om alle ouders weer terug te krijgen. Ideale Kerstfilm voor de hele familie met prima spel van de jonge hoofdrolspelers, een puike ondersteunende cast en een scenario dat het kind in ons allemaal aan zal spreken.

Sinds zijn vrouw Martha is omgekomen bij een door mensen gestichte brand wil Dracula [Adam Sandler] niets meer hebben van de mensen. Daarom bouwt hij zijn kasteel om tot een veilige haven voor allerlei ongewone wezens (denk: Universal Horror) en doet hij er alles aan om zijn dochter Mavis [Selena Gomez] ervan te weerhouden contact te zoeken met de buitenwereld, ook als in Mavis na 118 jaar eigenlijk volwassen genoeg om haar leven in eigen hand te nemen. En dan verschijnt backpacker Jonathan [Andy Samberg], een mens die zich waant in een Halloweenfeest en graag een tijdje wil doorbrengen in Hotel Transylvania. Afgezien van het brave, ietwat belerende einde is dit in beginsel een hele vermakelijke komedie vol visuele vondsten met een uitstekende cast, maar Tartakovsky’s regie is zo over-the-top dat veel van de grappen in de mist lopen en zo nu en dan zelfs ergernis opwekken. Al met al best plezierig kijkvoer.

Mavis [Selena Gomez] en Jonathan [Andy Samberg] zijn inmiddels getrouwd en krijgen een zoon [Asher Blinkoff] die hun levens zo domineert dat het tijd is om er even tussenuit te gaan. En dus is het aan Dracula [Adam Sandler] om de zorg voor zijn kleinzoon Dennis op zich te nemen. Bovendien besluit hij de tijd te gebruiken om van Dennis een vampier te maken, maar dat blijkt (uiteraard) niet zo vanzelfsprekend. Hotel Transylvania leunde voor een belangrijk deel op de kennismaking met de vele karakters, maar die verrassing is weg. Wat overblijft is dezelfde vaak hyperkinetische regie en een overdaad aan slappe grappen verpakt in een formulematig scenario.

Bij gebrek aan ideeën besloten de schrijvers van dit volstrekt overbodige vervolg een variant op het toch al erbarmelijke Hotel Transylvania 2 in elkaar te kloppen. Deze keer moet de hele familie er even tussenuit en dus gaat de familie op een cruise waar Abraham van Helsing [Jim Gaffigan] de rust verstoort en Dracula [Adam Sandler] erg gecharmeerd is van kapitein Ericka [Kathryn Hahn]. De gifbeker was nog niet leeg, want er volgde een vierde, zowaar nóg slechter deel: Hotel Transylvania 4.

Hotel Transylvania bestaat 125 jaar en Dracula [Brian Hull, die de onmogelijke taak heeft Adam Sandler te doen vergeten] besluit aan te kondigen dat hij zijn hotel overdraagt aan zijn dochter Mavis [Selena Gomez] en schoonzoon Jonathan [Andy Samberg]. Wanneer Jonathan dit per ongeluk ontdekt, deelt hij in zijn enthousiasme allerlei wilde ideeën met zijn vader dat die terugdeinst. Dit misverstand is aanleiding voor een aaneenschakeling van manische, wanhopige pogingen tot grappen waar zelfs Bob Clampett hoofdpijn zou krijgen. Een verschrikking voor alle leeftijden.

In 2011 bestaat De Dijk 30 jaar en op aandringen van manager Jantien Keunen proberen de bandleden een manier te bedenken om dit jubileum luister bij te zetten. Het antwoord komt uit onverwachte hoek: Solomon Burke, een icoon van de soulmuziek en een idool van de bandleden, heeft hun muziek gehoord en wil graag met hun samenwerken. Deze documentaire legt vast hoe de samenwerking tussen De Dijk en Solomon Burke tot stand komt, maar ook hoe liedjes voor het nieuwste album tot stand komen. En de samenhang in de band wordt op de proef gesteld wanneer frontman en tekstschrijver Huub van der Lubbe voor het eerst sinds de oprichting van de band hardop de vraag stelt hoe lang de band nog door moet kunnen gaan. Raes krijgt meer drama dan ze had verwacht en dat komt dit portret van één van Nederlands meest populaire en succesvolle band alleen maar ten goede. De titel verwijst naar een liedje waarvan Solomon Burke een vertaalde versie op komt nemen.

De Marokkaanse Karim Zahwani [Fahd Larhzaoui] heeft zijn homoseksualiteit lang voor zijn familie verborgen kunnen houden, totdat zijn vader [Slimane Dazi] hem in zijn appartement betrapt met Kofi [Emmanuel Boafo]. Nu moet Karim wel uit de kast komen, maar zijn vader en moeder [Lubna Azabal] proberen hem te negeren, zelfs wanneer hij zich opsluit in de ruimte onder de trap en het water, de stroom én de Internetverbinding verbreekt. Begint met een aangenaam luchtige, bij vlagen ronduit humoristische toon, maar Nasrs regie blijkt uiteindelijk toch erg zwaar op de hand te zijn waardoor het ondanks de goede bedoelingen een te gewichtige, zelfs pretentieuze prent is geworden. Boafo is erg goed maar Azabal speelt iedereen van het scherm.

Om van zijn schulden af te komen breekt Chaz [Malachi Pullar-Latcham] met zijn broer [Nobuse Junior] en vrienden Vix [Hannah Traylen] en Tod [Ross Coles] in bij de steenrijke familie Redwick. Ze worden betrapt door vader des huizes Remington [James Faulkner], die samen met zijn vrouw Katherine [Samantha Bond] een wraakactie verzint die aansluit bij de oude familietradities. Boulding geeft ons geen reden om mee te voelen met de hoofdpersonen en Bond en Faulkner zitten opgescheept met karikaturale personages en een verhaal waarin de sociaal-maatschappelijke kritiek op racisme en de klassenmaatschappij er veel te dik bovenop liggen.

Sfeervolle, goed geschreven en sterk geacteerde psychologische thriller gebaseerd op ware feiten begint in Perth in 1987, wanneer Vicki Maloney [Ashley Cummings] wordt gekidnapt door het jonge echtpaar John [Stephen Curry] en Evelyn White [Emma Booth]. Het scenario richt zich op de gespannen relatie tussen de explosieve John en de onderdanige Evelyn, maar vooral vanuit het perspectief van Vicki, die daardoor al snel door heeft dat de sfeer op elk moment om kan slaan. Dat gegeven zorgt voor veel suspense, ook al neemt regisseur/scenarist Ben Young in zijn speelfilmdebuut wat teveel zijn toevlucht tot stijlmiddelen.

In de laatste film die Paul Walker afrondde voor zijn tragische dood als gevolg van een autoongeluk. Hij speelt de rol van Nolan Hayes een kersverse vader die zijn vrouw [Genesis Rodriguez] bij de bevalling van hun eerste kind. Dat is niet alles: zijn dochtertje kan nog niet zelfstandig ademen en is dus afhankelijk van een beademingsmachine. Wanneer orkaan Katrina toeslaat wordt het ziekenhuis geëvacueerd maar Nolan blijft alleen achter met zijn dochter. Wanneer de electriciteit uitvalt kan hij zijn dochter alleen maar in leven houden met een generator die hij eens in de paar minuten handmatig moet opladen. Spannende thriller stelt Nolan regelmatig voor een nieuw probleem en maakt spaarzaam, maar effectief gebruik van flashbacks. En Walker blijkt wel degelijk te kunnen acteren. Hij mag dan veel te jong gestorven zijn, maar dit is een waardige afsluiter.

Alice Jackson durft nog steeds niet in haar eigen huis te slapen en dus roepen co-regisseur Steve Gonsalves en de paranormale onderzoekers uit The House In Between hulp in van mensen die hun expertise op het gebied van het paranormale op een andere manier inzetten. Een ander nieuwe element is het tragische overlijden van Alices dochter Ashley en de hoop dat haar geest hier rondwaart en mogelijk kan helpen de oorzaak van de paranormale activiteit te achterhalen. In grote lijnen is dit meer van hetzelfde, maar met name de bijdrage van de vrij nuchter elektrische ingenieur Elizabeth Saint geeft dit wat meer geloofwaardigheid. De zoektocht naar lijken in de omgeving levert bizarre momenten op en sceptici zullen na afloop waarschijnlijk nog steeds hun schouders ophalen, maar dit gaat in ieder geval een paar stappen verder dan een bal die van een trap rolt. Jammer van die onnodige spannende muziekjes en de zoomshots zijn ook verdacht.

Florence is een stadje in de Bible Belt in South Carolina. Alice Jackson is dan ook niet het type dat zich normaal gesproken bezig zou houden met spirituele of bovennatuurlijke zaken, maar helaas blijkt haar huis onderhevig te zijn aan allerlei paranormale, angstaanjagende gebeurtenissen. Over een periode van meer dan een jaar volgt Gonsalves de pogingen van paranormale onderzoekers John Bullard en Brad Cooney om de paranormale verschijnselen vast te leggen en de oorzaken te achterhalen, zodat de rust terugkeert in het huis en Alice weer in haar eigen huis durft te slapen. Veel homevideo’s met vage, amper hoorbare geluiden voorzien van ondertitels die ons moeten doen geloven dat een geest (o.i.d.) met de onderzoekers communiceert, maar met bewegende deuren en een honkbal die naar verluidt uit het niets van een trap rol overtuig je de sceptici niet van het bestaan van bovennatuurlijke krachten. En erg spannend kun je het ook niet noemen. Nee, dit is geen slap aftreksel van Paranormal Activity, maar een serieus bedoelde documentaire.

Anna Ivanova is de leider van een tehuis in Oekraïne waar kinderen, wiens ouders niet voor hun kunnen zorgen, tijdelijk kunnen verblijven. Ze weten dan nog niet of ze terug kunnen keren naar hun getroebleerde ouders of dat ze een plaats krijgen in een pleeggezin. Kolya is een grillige, recalcitrante jongen die geen vertrouwen heeft in zijn moeder en zich verantwoordelijk voelt voor zijn zusjes Kristina en Zheya. Sasha is een lief, ingetogen meisje dat zich kranig staande houdt ondanks de deprimerende omstandigheden waaronder zij moet leven. Schrijnend, ontroerend, fascinerend.

Een nucleaire raket is afgevuurd op Chicago en militaire, diplomatieke en politieke kopstukken brullen orders en kijken bezorgd voor zich uit onder een spannend muziekje. Uiteraard heeft de president [Idris Elba] het laatste woord. Een incident dat een kleine 20 minuten duurt en vanuit wisselende oogpunten wordt verteld. Na de eerste vertelling heb je het wel gezien; wat volgt voegt nauwelijks iets toe. De cast doet wat het kan. Verbleekt naast Dr. Strangelove, Fail Safe en The Day After.

In 1970 is Gucci voor de 50% bezit van Rodolfo Gucci [Jeremy Irons] en voor 50% van broer Aldo [Al Pacino] en diens zoon Paolo [Jared Leto]. Rodolfo’s enige kind Maurizio [Adam Driver] leeft een zorgeloos bestaan wanneer hij tijdens een feestje kennismaakt met Patrizia Reggiani [Lady Gaga]. Rodolfo beschouwt haar als een profiteur en dreigt Maurizio te onterven als hij zijn relatie niet verbreekt, maar Maurizio houdt zijn poot stijf. Maurizio voelt zich bevrijdt van een juk, maar wanneer zijn vader ernstig ziek wordt en Patrizia ontdekt dat Aldo de reputatie van ‘House of Gucci’ bezoedeld, zet ze Maurizio onder druk om actie te ondernemen. En zo begint een zakelijk steekspel waarvan de kenners de fatale afloop al kennen. Lady Gaga bewijst meer te kunnen dan het spelen van varianten van haar publieke imago en haar samenspel met de ingetogen Driver is voortreffelijk. Irons en Pacino zijn goed gekozen voor hun rollen, maar Leto maakt zowel zijn karakter als zichzelf volstrekt belachelijk met zijn tenenkrommende, haast clowneske spel. Het zakelijke en persoonlijke gekonkel achter de schermen van een modehuis is niet altijd even interessant. Maar let wel op schitterende kostuums van Janty Yates en de fraaie haar en makeup.

Het verhaal is niet bijster origineel en qua animatie mist deze Europese productie de finesse van de grote studio's, maar dat wordt gecompenseerd door een hoog tempo en een grote hoeveelheid inventieve en vaak bijzonder grappige visuele ideeën. Thunders welkomsfeest is een mooie variant op de 'Little Wooden Head'-scène uit Pinocchio (1940) en qua inventiviteit doet dit regelmatig aan Toy Story (1995) denken. Het kan weliswaar niet tippen aan die meesterwerken, maar dit is prima vermaak voor (heel) jong en oud.

Richard Conte speelt één van zijn beste rollen als Max, één van de vier zonen van de machtige bankier Gino Monetti [Edward G Robinson, eveneens voortreffelijk], die een appeltje te schillen heeft met zijn drie broers. Max heeft 7 jaar in de gevangenis gezeten en zijn broers hebben de touwtjes stevig in handen bij de familiebank. In flashback ontdekken we de oorzaak voor de vete tussen de broers.

Sterk scenario met scherpe dialoog. Regisseur Joseph L Mankiewicz houdt de teugels stevig in handen waardoor de film blijft boeien, ook al omdat het spel over de hele linie prima is. Er is ook een prima score van Daniele Amfitheatrof, maar de verhaallijn betreffende Contes relatie met Susan Hayward lijkt er met de haren bij gesleept. Dit verhaal stond tevens aan de basis van de western Broken Lance (1954) en The Big Show (1961).

Na de dood van zijn ouders bij een vliegtuigongeluk groeit Sebastian [Asa Butterfield] op onder de beschermende vleugels van zijn grootmoeder [Ellen Burstyn], een vrijgevochten geest die haar leven spiegelt aan dat van haar eigenzinnige mentor R. Buckminster Fuller. Sebastian maakt kennis met een hele andere levensstijl wanneer hij kennismaakt met de cynische hartpatiënt Jared [Wolff], die hem kennis laat maken met punkmuziek. De vriendschap die ontstaat inspireert beide jongens om dingen te doen die ze voorheen niet voor mogelijk hielden. Goed gespeeld drama met rake observaties over de beperkingen die we onszelf vooral opleggen in onze tienerjaren, maar het verhaal is wat aan de magere kant.

Een nachtmerrie-achtige proloog waarin een bizar medisch experiment mislukt, de woorden 'the present' in beeld, een aantal jongeren dat op een afgelegen plaats bijeenkomt en een stalker die ze één of voor op expliciet in beeld gebrachte wijze om zeep helpt. Yep, dit is de zoveelste opzichte kloon van Friday the 13th, maar zoals de meeste klonen is hij meer schatplichtig aan deel 2 uit de reeks, aangezien de film vol zit met onsympathieke karakters die je zelf met alle plezier naar de eeuwige jachtvelden zou sturen. Het excuus is een uit de hand gelopen grap die een groepje net afgestudeerde dames uithaalt in hun studentenhuis met de eigenares, wanneer die hun duidelijk te verstaan geeft dat ze zo snel mogelijk het huis moeten verlaten. Matig, matig, zeer matig allemaal.