Meningen

Pastoor David Poe [Adrian Pasdar] is net met z'n vrouw en psychiater Claire [Cady McClain] en hun tweeling Emily en Jack [Amber Joy Williams en Austin Williams] verhuisd naar een woning in het bos. Het gedrag van hun kinderen neemt echter vreemde vormen aan, waardoor David en Claire hun professionele kennis aanwenden om hun kinderen te helpen.

De keuze voor het homevideo-format is duidelijk ingegeven door een beperkt budget en - zoals in de meeste films in dit genre - je kunt je in vele gevallen afvragen waarom ze de camera überhaupt menen te moeten gebruiken. Maar dit is een aangenaam korte, effectieve horrorfilm die snel onder je huid kruipt, je niet loslaat en een aantal geslaagde schokeffecten heeft. De kids leveren uitstekend werk af, waarbij de keuze om ze bijna geen dialoog te geven erg helpt. Het verhaal zit ook vrij goed in elkaar en het einde is ronduit bizar. Tekenen van een bescheiden juweeltje in het horrorgenre, die absoluut de moeite van het bekijken waard is.

En voor de soapfans: Cady McClain speelde Emily Stewart in As The World Turns!

Max [Pete Davidson] is het spoor bijster sinds de dood van zijn pleegbroer [Matthew Miniero]. Na de zoveelste misstap krijgt hij een taakstraf in een verzorgingshuis voor senioren. Max wordt met open armen ontvangen, maar komt er snel genoeg achter dat de bewoners bijzondere plannen met hem hebben. DeMonaco en coscenarist Adam Cantor schipperen tussen maatschappelijke satire en campy splatterhorror en slaan de plank volledig mis. Probeert grappig en huiveringwekkend te zijn, maar is geen van beiden. Het is vooral semi-satirisch dadaïstisch onbegrijpelijk vrijblijvend.

Voor BNNVARA produceerde Zeppers Film deze documentaire, waarin twee jonge Oekraïense vrouwen met een camera terugkeren naar hun moederland om het leven van een gezin in oorlogstijd vast te stellen. Vanaf augustus 2022 volgen ze de familie Lymar uit Sumy, een stad in net noordoosten van een Oekraïne, die zijn gevlucht naar Mshanets, een dorpje tegen de Poolse grens. Met hulp van enkele dorpsbewoners knappen ze een vervallen huis op zodat ze daar kunnen wonen zolang ze niet terug kunnen keren naar Sumy. We zien de ouders klussen, de kinderen spelen en er komen wat dorpsbewoners voorbij. Wanneer de regisseurs na een tussenpauze terugkeren, is de familie gevlogen. De onbeholpen filmstijl van de onervaren Anna’s heeft iets vertederends, maar het amateurisme gaat ten koste van diepgang en structuur.

Advocaat Diane Duchêne [Virginie Efira] is opgelucht wanneer een onbekende haar op kantoor belt met de telefoon die ze was kwijtgeraakt. Ze gaat zelfs in op een uitnodiging om samen te lunchen. Tot haar verbazing blijkt Alexandre [Jean Dujardin] een groeistoornis te hebben. Bij de romance die bloeit, is Alexandres lengte amper een probleem totdat hij kennismaakt met Dianes moeder Nicole [Manoëlle Gaillard] en schoonvader Philippe [Bruno Gomila] die zelf slechthorend is. Zolang het zich richt op de ontwikkeling van de relatie tussen de hoofdpersonen is dit een onderhoudende, charmante romkom. Zodra anderen zich ermee beginnen te bemoeien, daalt het niveau, ook al omdat je je afvraagt waar zij (en voor Dianes moeder) zich zo druk om maken.

Door de nadrukkelijke invloed van Nouvelle Vague en Cinéma Vérité leidt het camerawerk en de stilering regelmatig af van de karakters in dit fraai geconstrueerde en uitstekend gespeelde portret van een korte, maar hevige affaire tussen weduwe Anne [Anouk Aimée], een scriptgirl, en weduwnaar Jean-Louis [Jean-Louis Trintignant], een autocoureur. De twee ontmoeten elkaar op de school waar haar dochter en zijn zoon bij elkaar in de klas zitten. De film volgt het verloop van hun opbloeiende relatie en wisselt dat af met flashbacks die uiteindelijk - in één van de fraaiste liefdesscènes ooit - ook verklaren waarom de twee niet bij elkaar kunnen blijven.

Een arthouse-favoriet, deze winnaar van vele filmprijzen (waaronder twee Oscars). Gevolgd door een remake, en twee sequels. Gedateerd, maar nog altijd bewonderenswaardig en het is zeker aan te raden om het tweede vervolg Les Plus Belles Années d'une Vie (2019) ook te zien. Een fraai doublebill voor iedere romanticus.

"Ik ben zwanger. Niet van jou, maar van je beste vriend Paul. Ik ga met hem trouwen. Over 10 dagen. Voor die tijd moet je uit huis zijn. Hou doe en bedankt!" Dat is bijna letterlijk de manier waarop Abel [Louis Garrel] wordt gedumpt door Marianne [Laetitia Casta] met wie hij prompt alle contact verbreekt. Wanneer Paul negen jaar later plotseling komt te overlijden, besluit hij naar de begrafenis te gaan en pikt het contact met zijn ex weer op. Maar wanneer Mariannes zoontje Joseph [Joseph Engel] Abel toevertrouwt dat hij denkt dat Paul zijn vader heeft vergiftigd, slaat de twijfel toe. Het wordt nog ingewikkelder wanneer Pauls zusje Eve [Lily-Rose Depp, de dochter van Johnny Depp en Vanessa Paradis] zich met de relatie begint te bemoeien. Negen jaar geleden was zij als tienermeisje smoorverliefd op Abel, nu is ze een volwassen vrouw die van plan is Abel voor haar te winnen. Ze verklaart Marianne de oorlog en zo wordt Abel een pion in een spelletje waarvan hij de regels niet kent.

Aangenaam bizarre komedie over relaties onderstreept het feit dat vrouwen van Venus komen en mannen van Mars. Vrouwen zeggen één ding en nemen mannen die letterlijk nemen kwalijk dat ze dat doen. En zo... De acteurs spelen dit volstrekt serieus en de komedie is zo droog dat het sommige kijkers mogelijk ontgaat, maar dit is goed geschreven en (tot op zekere hoogte) herkenbaar voor een ieder die ervaringsdeskundige is in het onbegrip tussen de sekses. Wel jammer van het vage einde.

Experimentele collage van statische shots (zonder commentaar of muziek) van plaatsen waar de Homo Sapiens zijn sporen heeft achtergelaten. De vraagt rijst hoe de wereld er uit zou zien als de mensheid niet langer bestond. Het prachtige geluidsontwerp maakt duidelijk dat het leven doorgaat (of terugkeert) waar mensen verdwijnen. Er waren geen 90 minuten nodig geweest om dat punt te maken, maar het concept is fascinerend en de samenstelling is voortreffelijk. Wel een film die het best tot zijn recht komt op een groot scherm en met optimaal – oftewel: in een filmzaal.

Tom Carter [Liam Neeson] heeft miljoenen gestolen bij een serie bankroven. Op zoek naar een opslagruimte ontmoet hij de vriendelijke receptioniste Annie [Kate Walsh] en... Presto! Het verhaal springt een jaar vooruit en Tom is zo gelukkig met Annie dat hij besluit zich aan te geven en zijn gestolen miljoenen in te leveren bij de politie. In ruil hoopt hij op een goede deal, maar dat blijkt niet zo gemakkelijk. Agent Sam Baker [Robert Patrick] heeft namelijk al vaker mensen gehad die beweren de 'in-and-out-thief' te zijn en dus moet Tom zich bewijzen. Hij bedenkt daarvoor een complex plan maar dat valt in duigen wanneer een grijpgrage FBI-agent [Jai Courtney] zich met de geldoverdracht gaat bemoeien.

Begint als een romantisch drama over een bandiet met gewetenswroeging maar schijn bedriegt en al snel blijkt dat Neeson toch weer flinke klappen mag gaan uitdelen (en incasseren) om het geheel naar een goed einde te brengen. Een oppervlakkige misdaadthriller dus waarin Neeson iets meer diepgang toont dan in Taken, maar het verschil is marginaal. Er is bovendien weinig chemie tussen Neeson en Walsh.

Goedkoop vervolg op Honey is de banaalste versie van een dansfilm die je maar kunt bedenken. Maria [Katerine Graham] komt voorwaardelijk vrij met Connie [Lonette McKee] als voogd en moet wegblijven bij haar ‘foute’ voormalige danscrew. Onderdeel van haar vrijlating is een baan als manusje-van-alles bij een dansschool dus het kan geen verrassing zijn dat ze zich (na de verplichte valse start) aansluit bij een andere crew die toevallig wil meedoen aan een danswedstrijd op televisie gepresenteerde door Mario ‘Saved By The Bell’ Lopez. De tegenstander in de finale staat letterlijk al vast. Jammer dat de dansmoves bij lange na niet kunnen tippen aan die uit StreetDance of Step Up en editor Millspaugh de middelmatigheid probeert te verhullen met snelle cuts. Een aanfluiting.

Narcistisch semi-autobiografisch drama waarin Shia LaBeouf, die tevens het scenario schreef, in de huid kruipt van een personage dat gebaseerd is op zijn vader. De film richt zich vooral op de moeizame relatie tussen de 12-jarige Otis [Noah Jupe], een acteur met een veelbelovende toekomst, en diens vader James [Shia LaBeouf], een alcoholicus (vier jaar sober) die het moeilijk kan verkroppen dat zijn zoontje de kostwinner is - en hem betaald om zijn manager te zijn. De film springt regelmatig naar 2005, wanneer Otis [Lucas Hedges] dusdanig is ontspoord dat hij verplicht wordt zich te laten opnemen om de strijd aan te gaan met zijn demonen en met zichzelf en zijn verleden in het reine te komen.

Het is een boeiend verhaal en had een prachtige karakterstudie kunnen opleveren, maar helaas is het vooral LaBeouf zelf die de film om zeep helpt. Het is mogelijk meer (onbewuste?) onwil dat onkunde dat hem ervan weerhoudt dieper te graven in de persoonlijkheid van zijn vader. Zijn vertolking lijkt meer een imitatie dan een uitdieping en daardoor blijft het oppervlakkig, zonder dramatische hoogtepunten. De vertolkingen van Noah Jupe en Lucas Hedges, beiden zeer capabele acteurs, zijn ook wat braaf en wekken eveneens de indruk dat LaBeouf er zoveel mogelijk aan heeft gedaan om zichzelf en zijn vader in een niet al te kwaad daglicht te stellen. Het is mij daarom ook een raadsel waarom LaBeouf deze rol op zich mocht nemen. De blaam ligt in ieder geval voor een deel bij regisseur Alma Har'el, die LaBeouf ogenschijnlijk zijn gang laat gaan.

De titel verwijst naar de nummerplaat van Honey O’Donahue [Margaret Qualley] die een link legt tussen een aantal misdaden en de kerk van de manipulatieve Drew Devlin [Chris Evans] en een affaire heeft met agente Falcone [Aubrey Plaza]. Onaangename personages, een overdaad aan seks en bruut geweld en een slecht uitgewerkt mysterie. Evans is hopeloos als de flamboyante predikant en Coen verkiest stijl wel heel nadrukkelijk boven inhoud in deze naargeestige, onleuke vermeende komedie.

Botanist Rylie [Malin Barr] en acteur Sam [Sawyer Spielberg] raken de weg kwijt in afgelegen gebied en krijgen ook nog eens panne, waardoor ze gedwongen zijn om hun tent op te slaan op onbekend terrein. Midden in de nacht verschijnt de oude boer Eulis [Stephen D’Ambrose] die hun meldt dat ze zich op zijn land bevinden en ze vraagt om te vertrekken. Aangezien ze in feite geen kan op kunnen, zoeken ze onderdak bij Eulis en zijn vrouw Karen [Barbara Kingsley] waar ze geleidelijk het gevoel krijgen dat er iets niet pluis is. De titel verwijst naar de veroorzaker van een ecologische plaag die de bizarre gebeurtenissen moet verklaren. Er is een vage gast in een rolstoel [Jamie Bradley] die de indruk versterkt dat Milburn en co-scenarist Dan Kennedy zich nadrukkelijk hebben laten inspireren door The Texas Chainsaw Massacre, maar dit de zoveelste uit een blik horrorfilms die scoort qua sfeeropbouw maar vrijwel niets doet om de opgebouwde spanning te rechtvaardigen. Je hebt meer dan excentrieke figuren nodig om een goede horrorfilm te maken. Een fatsoenlijk scenario, om maar iets te noemen.

Het lage budget geeft deze film een rauw realisme mee en scenarist/regisseur Leonard Kastle maakt daar optimaal gebruik van. Het verhaal speelt zich grotendeels af in kleine ruimtes, waarbij de acteurs in close-up en iets van onderen zijn gefilmd. Het verhoogt de beklemmende sfeer van deze misdaadthriller gebaseerd op ware feiten. De moorden vinden grotendeels buiten beeld plaats, waardoor die ene keer dat we er wél getuige van zijn des te schokkender is. Het is een scène die nog steeds indruk maakt en die je niet gauw zult vergeten, ook door het knappe spel van Mary Jane Higby als het slachtoffer in kwestie. Een kleine film die zijn cultstatus verdient. Martin Scorcese was aanvankelijk ook betrokken bij dit project, dat Francois Truffaut beschouwde als één van zijn favoriete films.

Predikant Lee-Curtis Childs [Sterling K. Brown] en zijn echtgenote, steun en toeverlaat Trinitie [Regina Hall] maken zich op om hun ‘Wander to Greater Paths Megachurch’, waar ooit 26.000 leden gemeenteleden bijeen kwamen, te heropenen nadat Lee-Curtis zijn veroordeling (waarvoor precies wordt nooit helemaal duidelijk) erop heeft zitten. Met hulp van documentairemaker Anita [Andrea Laing] hopen ze de benodigde positieve publiciteit te krijgen, maar ze krijgen concurrentie van Shakura [Nicole Beharie] en Keon Sumpter [Conphidance], hun voormalige naaste medewerkers, die op het punt staan hun eigen megakerk te openen. Deels mockumentary, deels satire, maar ook een familiedrama over het oppakken van een huwelijk na een traumatische gebeurtenis. Brown en Hall zijn goed, maar het scenario – gebaseerd op een korte film die Ebo, Hall en Brown maakten in 2018, is wat stuurloos en weet uiteindelijk alleen op dramatisch vlak wat punten te scoren.

Roodkapje [Hayden Panettiere] volgt een soort superheldentraining bij de Sisters Of The Hood wanneer de heks Verushka [Joan Cusack] haar oma [Glenn Close] ontvoert. Doel is het achterhalen van het recept voor een magische truffel die superkrachten geeft aan wie het opeet. Nicky Flippers [David Ogden Stiers] gelooft dat oma vast wordt gehouden in de stad. En dus gaan Roodkapje, de Grote Boze Wolf [Patrick Warburton] en Twitchy [Cory Edwards] op onderzoek uit. Het verhaal is een excuus om een vrachtlading aan sprookjesfiguren de revue te laten passeren (waaronder enkele oude bekenden), maar dit vervolg op Hoodwinked is een tikje rommelig en chaotisch.

Van Lieshout bezoekt een aantal voormalige industriële Russische parels die binnen de poolcirkel liggen om de gevolgen van Perestrojka bloot te leggen. Vol nauwkeurig gekaderde beelden van de desolate, ronduit deprimerende omgeving die bestaat uit ruïnes van gebouwen die ooit de glorie van de Sovjet Unie uit moesten dragen en extreem slecht onderhouden wegen. Er komen veel oudere bewoners en voormalige leidinggevenden aan het woord die met een combinatie van nostalgie en verbittering terugkijken op het verleden, maar Van Lieshout laat ook zien hoe jongeren zich proberen te richten op de toekomst. Aanhoudend deprimerend, maar geeft wel inzicht in de redenen voor de desillusie van een groep Russen die weinig aandacht krijgt in de internationale media.

Illumination's poging om liveaction te combineren met animatie valt door de mand door een te voorspelbaar verhaal en een nogal twijfelachtige interpretatie van het Paasfeest. Het weinig originele scenario suggereert dat de Paashaas voortkomt uit een traditie die meer dan 4000 jaar terug gaat (een beetje jammer voor Jezus) en dat het van cruciaal belang is dat de Paashaas de picknickmanden met chocolade, drop en ander snoepgoed bij kinderen bezorgd. Kinderartsen en ouders zijn gewaarschuwd voor deze ongetwijfeld door de Mars- en Hersheylobby aangespoorde animatiefilm waarin E.B. [Russell Brand] geacht wordt de rol van Paashaas over te nemen van zijn vader [Hugh Laurie]. E.B. wil liever drummer worden en reist stiekem naar Hollywood, waar hij eerst het leven overhoop haalt van Fred O’Hare [James Marsden], die zelf door zijn ouders [Gary Cole, Elizabeth Perkins] uit huis dreigt te worden gezet, als hij geen baan vindt. Pink Berets gaan op zoek naar Hop en Carlos [Hank Azaria] probeert de snoepfabriek in handen te krijgen. Als je kunt lachen om de namen van de hoofdpersonen kun je de rest van dit routinematige werkje vast ook wel verteren. Marsden schmiert er flink op los en Brand heeft liveaction cameo als een roadie.

Aangespoord door haar vader [Joost Prinsen] besluit de idealistische bankadviseur Hanna Binnekamp [Monic Hendrickx] haar carrière voort te zetten in New York. Daar weet ze een wit voetje te halen bij de invloedrijke Vlaamse topbankier Ben Elzen [Gene Bervoets]. Het blijft echter niet bij een wit voetje en al snel ontspoort. Wat begint als een aardige satire op het reilen en zeilen in de top van de bankwereld, verandert halverwege in een bizarre mix van romantiek, stalkersthriller en juridisch drama. Een zonderlinge mislukking, onderdeel van het Telefilm-programma.

Sterk spel van Annette Bening voorkomt dat dit echtscheidingsdrama verdrinkt in middelmatigheid. Die middelmatig is vooral te wijten aan het scenario van regisseur William Nicholson, waarin de mannelijke rollen erg oppervlakkig zijn uitgewerkt. Bill Nighy kan de rol van de stijve, zwijgzame man van middelbare leeftijd in zijn slaap spelen en Josh O'Connor kan zijn zwakke rol als zoon Jamie, die tussen twee vuren in komt staan, onmogelijk voorzien van enige diepgang. Grace [Annette Bening] is een vrome Christelijke vrouw, die niet kan verkroppen dat haar man, in haar ogen, hun huwelijk van 29 jaar beëindigd zonder enige poging om hun heilige verbond te redden.

Hoewel Grace op papier wellicht over lijkt te komen als een rigide, onwrikbare godsdienstfanaticus, weet Bening die uiterlijke schijn te vermengen met de menselijkheid van een vrouw die zichzelf geconfronteerd ziet met haar eigen tekortkomingen en zich wanhopig probeert vast te klampen aan een zekere mate van stabiliteit. Het is jammer dat de rollen voor O'Connor en Nighy bij lange na niet zo uitdagend zijn geschreven.

De 19-jarige Mabel [Piper Curda] kan de aanleg van een snelweg door haar favoriete stukje natuur alleen voorkomen als ze ervoor kan zorgen dat er een bever terugkeert. Ze maakt gebruik van een revolutionaire uitvinding van Dr. Sam [Kathy Najimy] om te veranderen in een bever, zodat ze haar “soortgenoten” makkelijker kan vinden en overhalen om terug te keren. Maar er zitten meerdere adders onder het gras. Het vergezochte basisgegeven is uitgewerkt met de gezonde dosis humor en zelfspot die je kent van de betere Pixar/Disney-producties. Curda’s stemvertolking is iets te enthousiast, maar Jon Ham (als de burgemeester) en Dave Franco (als de megalomane Insectenkoning) zijn geweldig en het scenario zit vol spitsvondigheden en grappig visuele ideeën. De boodschap over natuur vs. vooruitgang en het belang van samenwerken en samenleven is bovendien erg sympathiek.

Airport in een klein vliegtuigje. Sara [Allison Williams] en haar ex-vriend Jackson [Alexander Dreymon] zijn onderweg naar een eiland voor een tropisch huwelijk wanneer hun piloot Freddy [Keith David] plotseling bezwijkt aan een hartaanval. Omdat Sara een paar vlieglessen heeft gehad, lukt het haar om het vliegtuig in de lucht te houden. Maar wie vliegt over de Stille Oceaan, moet vooral goed kunnen navigeren. En landen natuurlijk. Sara en Jackson krijgen enige hulp via de radio van Solomo [Privilege Magezi], maar zijn al gauw op aangewezen op hun eigen inventiviteit. Een dwaas uitgangspunt natuurlijk en allesbehalve geloofwaardig, maar Williams en Dreymon storten zich vol overgave op hun rollen en zorgen in ieder geval voor een zekere hersenloze amusementswaarde.

Het eerste deel van Costners ambitieuze poging om de 15 jaar geschiedenis van de VS te construeren, ziet er prachtig uit, heeft subliem camerawerk van. Michael Muro en een opzwepende score geschreven door John Debney. Maar het scenario is een puinhoop. Een overdaad personages over wie we nauwelijks iets te weten komen, verhaallijnen die elkaar afwisselen en vaak moeilijk van elkaar te onderscheiden en een gebrek aan dramatische opbouw. Telkens als je terugkeert bij een verhaallijn heb je de indruk dat je iets hebt gemist. Costner verwijst expliciet naar genreklassiekers als Once Upon A Time In The West en How The West Was Won, maar had er beter aan gedaan om zich minder op de vorm te richten en meer op de inhoud. Eindigt met een voorproefje van de tweede helft van dit western-epos. Ik voel me moreel verplicht om die ook te gaan kijken, maar voel je vooral niet geroepen om in mijn voetsporen te volgen.

De ziel van een verminkte man [Claudio Cataño] dwaalt in een schimmenwereld om zijn gewelddadige verleden onder ogen te zien. Hij krijgt daarbij gezelschap van zijn moeder [Paulina García], die ook door hem is gedood. De eerste helft heeft een aantal trage sequenties, maar het intrigerende uitgangspunt, de uitgekiende acteursregie, de indrukwekkende locaties en het schitterende camerawerk van Mateo Guzmán houden de aandacht gemakkelijk vast..

Daniel Radcliffe rekent effectief en genadeloos af met zijn verleden als Harry Potter in deze gitzwarte komedie, die aantoont dat hij overtuigen in duistere, gewaagde rollen. Hij speelt Ig Perrish [Daniel Radcliffe], die verdacht wordt van moord op zijn grote liefde Merrin [Juno Temple], omdat ze vlak voor haar dood de relatie beëindigde. Ig ontkent in alle toonaarden, maar alleen zijn goede vriend Lee [Max Minghella] gelooft hem en is bereid hem te verdedigen. Igs toenemende woede en frustratie loopt gelijk op met groei van duivelachtige hoorns met een zonderling neveneffect: de mensen die Ig ontmoet spreken hun duisterste gedachten en fantasieën uit. Ook al omdat Ig door zijn fysieke afwijking nog meer als een gevaarlijke buitenstaander wordt behandeld, neemt de verleiding toe om zijn gave te gebruiken als wraakmiddel. In feite een duistere variant op What Women Want uitgewerkt tot een scenario dat er niet geheel in slaagt om horror en komedie op effectieve wijze te mengen. Radcliffes tour-de-force maakt dit echter de moeite waard, maar het geforceerde happy end had niet gehoeven.

Nick [Jason Bateman] is een kruiperige werknemer die hunkert naar promotie en zich het arrogante gedrag van zijn baas [Kevin Spacey] laat welgevallen. Dale [Charlie Day] is door een ‘misverstand’ geregistreerd als een sekszondaar en kan zijn werk als tandartsassistent alleen maar doen voor de flirterige/seksverslaafde Julia [Jennifer Aniston]. Kurt [Jason Sudeikis] heeft het wél uitstekend naar zijn zin, tot zijn baas [Donald Sutherland] plotseling komt te overlijden en diens zoon [Colin Farrell] de boel overneemt. Nick, Dale en Kurt besluiten dat de maat vol is en verzinnen een manier om van hun verschrikkelijke bazen af te komen. Spacey, Aniston en Farrell genieten zichtbaar van hun over-the-top rollen, maar grappen over verkrachting blijven smakeloos en het scenario lijkt te zijn geschreven door een stel hitsige, naïeve pubers. Gered door de cast. Jamie Foxx is hilarisch als Dean ‘MF’ Jones, die zich opwerpt als technisch adviseur voor de drie hoofdpersonen.

Nick [Jason Bateman], Dale [Charlie Day] en Kurt [Jason Sudeikis] zijn tot de conclusie gekomen dat ze nooit meer voor een baas willen werken en hebben daarom de handen ineengeslagen. Ze hebben een unieke douchekop ontworpen en denken de deal van hun leven te hebben gesloten met de succesvolle zakenman Bert Hanson [Christoph Waltz] en diens zoon Rex [Chris Pine]. Maar al snel ontdekken de drie kersverse ondernemers dat ze gruwelijk zijn genaaid. En dus vragen ze oude bekenden om advies over hoe ze zich kunnen wreken op de Hansons én hoe ze hun geld terug kunnen krijgen. Een herhaling van zetten met meer smakeloze humor, meer hysterisch gegil en ronduit irritant gekibbel tussen Day en Sudeikis (wiens aanwezigheid zuiver plichtmatig lijkt). Alleen Spacey en Waltz zorgen voor aangenaam leven in de brouwerij, maar zij hebben helaas nauwelijks iets te doen. Een schoolvoorbeeld van een slechte sequel.

Dit is weliswaar niet zo intelligent of venijnig als Monty Python’s Life of Brian, maar deze komische terugblik op de periode waarin Nero probeerde Groot-Brittannië te onderwerpen aan zijn regime heeft meer dan voldoende momenten die je doen grinniken en/of schuddebuiken van het lachen. Nero [Sebastian Croft] stuurt General Paulinus [Rupert Graves] naar Groot-Brittannië om de opstand van de Celts onder Boudicca [Kate Nash] de kop in te drukken. Atti [Sebastian Croft] is een jonge Romeinse soldaat die deserteert en bevriend raakt met Orla [Emilia Jones], een vrijgevochten jonge vrouw die zich wil aansluiten bij het groeiende leger van Bouddica. Horrible Histories is een serie die de geschiedenis op een toegankelijke manier inzichtelijk maakt voor een jonge publiek en dit is een perfect voorbeeld daarvan. Het zit vol met vermakelijk moderne verwijzingen en zit vol bijrolletjes van bekende Britse komieken als Lee Mack, Chris Addison en Sanjeev Bhaskar en heeft een fantastische soundtrack met moderne popdeuntjes voorzien van uitstekende teksten. Eén van de leukste geschiedenislessen die je je maar kunt wensen.

Filmversie van de serie over een vervelend joch [Stevenson] dat iedereen het leven zuur maakt en daarom niet langer meer welkom is op zijn school. Toch is hij degene die de school redt wanneer een gemene rivaliserende schooldirecteur [Grant] een sluw plan in werking stelt om alle leerlingen naar zijn eigen school te ‘lokken’. De aanwezigheid van Huston als een vervelende lerares en Stevensons enthousiaste vertolking maken weliswaar iets goed, maar het verhaal is een samenraapsel van halfbakken ideeën met veel teveel onnodige (en nimmer overtuigende) muzikale sequenties. Bekende komieken als Noel Fielding, Joe Brand en Helen Lederer moeten de boel wat opleuken, maar ook zij zullen deze komedie het liefste vergeten.

Jordan Peeles horrorklassieker Get Out (2017) maakte een einde aan de twijfel die er tot dat moment nog altijd was over de interesse voor films van en over zwarte personages en het bijbehorende perspectief. Burgin verzamelde een grote hoeveelheid zwarte filmmakers, acteurs en wetenschappers om te praten over de ervaringen met horrorfilms in de periode die vooraf gingen aan Get Out. Begint met The Birth Of A Nation en gaat via filmpioniers Oscar Michauex en Spencer Williams elk decennium af. The Night Of The Living Dead, Blacula, Tanja & Hess en Candyman behoren tot de films die aan bod komen. In plaats van pratende hoofden zien we acteurs en filmmakers in een bioscoopzaal met elkaar spreken over hun ervaringen. Dat houdt de gesprekken zowel visueel als inhoudelijk levendig, zonder dat het ten koste gaat van de diepgang of de nuance. Een interessante, relevante en onderhoudende terugblik op een voorheen onderbelicht hoofdstuk uit de filmgeschiedenis.

Een bijtende veroordeling van het zorgsysteem dat mensen die niet voldoen aan onze zelfopgelegde maatschappelijk normen aan de kant zet. De geduldige, diplomatiek Bruno [Vincent Cassel] en de rechtlijnige, doortastende Malik [Rede Kateb] vangen al 20 jaar autistische jongeren op die vanwege hun gedrag geen hulp krijgen binnen het zorgsysteem. Net zo bijzonder is het feit dat hun personeel bestaat uit jongvolwassenen die vast zijn gelopen binnen de arbeidsmarkt. Bruno en Malik hebben nog steeds geen vergunning en daarom komen er inspecteurs die moeten bepalen of ze hun werk nog langer mogen uitoefenen. Deze gedenkwaardige film richt zich echter vooral op het relaas van twee jongeren gespeeld door onervaren acteurs die daadwerkelijk autistisch zijn. Joseph [Benjamin Lesieur] lijkt klaar om zijn eerste stappen te zetten in de 'normale wereld' en krijgt een stage bij een handel in wasmachines, maar hij moet nog leren zelfstandig gebruik te maken van het openbaar vervoer. Valentin [Marco Locatelli] draagt een bokshelm omdat hij zijn emoties vooral uit door met zijn hoofd tegen muren of andere harde voorwerpen te stoten. Dylan [Bryan Mialoundama] is de jongeren die als zijn begeleider wordt aangewezen en door schade en schande niet alleen leert voor Valentin te zorgen, maar daardoor ook een gevoel van eigenwaarde opbouwt.

Een tour-de-force van Cassell en Kateb die volstrekt overtuigen en zich volledig thuis lijken te voelen in een wereld vol jongeren met ernstige vormen van autisme. De chemie tussen de professionele acteurs en de amateurs is één van de vele pluspunten aan een film die de bitterheid over het zorgsysteem compenseert met een enorme hoeveelheid menselijkheid, waardigheid en een gezonde (en broodnodige) dosis zelfrelativerende humor.