Meningen

Goed geacteerd romantisch drama gebaseerd op het autobiografische boek van Timothy Conigrave, hier sterk gespeeld door Ryan Corr. Het beschrijft de ups en downs in Timothy's homoseksuele relatie met John Caleo [Craig Stott], waarbij onbegrip van familie het eerste obstakel blijkt te zijn. Het acteerwerk is prima en technisch zit deze film goed in elkaar, maar het scenario kent nauwelijks verrassingen waardoor het al snel vrij voorspelbaar wordt. Het heeft daardoor weliswaar niet de emotionele impact die de makers voor ogen hadden, maar het is zonder twijfel een goed gemaakte, competent geacteerde film.

De Yanomani en de Yekuana zijn Inheemse bevolkingsgroepen die diep in het Braziliaanse Amazonegebied leven in harmonie met hun omgeving. Die omgeving wordt ernstig bedreigd door goudzoekers die van president Bolsonaro de ruimte hebben gekregen om het exploiteren en zich door niets of niemand laten tegenhouden. David Kopenawa is voorzitter van de Hutukara Yanonami Association en reist met zoon en vicepresident Dario en financieel beheerder Mauricio Yekuana de wereld af om organisatie en politieke organen op te roepen om Bolsonaro onder druk te zetten om de inheemse bevolking en hun leefomgeving te beschermen. Van Eecke volgt deze delegatie tijdens hun reizen en contrasteert de jachtigheid van de grote steden en overheidsgebouwen met het harmonieuze, rustige leven van de Yanomani en Yekuana in hun natuurlijke omgeving. Een interessant en vooral relevant onderwerp dat deze aandacht verdient, maar het is jammer dat Van Eecke zich grotendeels beperkt tot statisch gefilmde registraties van interviews en toespraken.

Payne weet opnieuw een meesterlijke karakterstudie te combineren met een scherpe reconstructie van een tijdsbeeld dat opvallend veel gelijkenissen vertoont met het heden – en een paar opvallende tegenstellingen. Het is december 1970 en kerstvakantie voor de jongens op de prestigieuze kostschool Barton Academy. Ieder jaar blijft een docent achter om zich twee weken lang te ontfermen over de jongens die niet naar huis kunnen. Het is een ondankbare taak en omdat Paul Hunham [Paul Giamatti] eerder dit jaar tegen de wil van de schooldirecteur [Andrew Goodman] de zoon van een senator heeft laten zakken, krijgt hij deze taak toebedeeld. Hij wordt opgescheept met vijf jongens, waarvan er vier met toestemming van hun ouders met de vader van Jason Smith [Michael Provost] per helikopter op skivakantie mogen. De enige die achterblijft, is Angus Tully [Dominic Sessa], een leerling die door verschillende scholen buiten is getrapt. Paul en Angus leren elkaar gedurende de rest van de periode tot het nieuwe jaar kennen en beïnvloeden zo elkaars leven. Da’Vine Joy Randolph is ontwapenend als de keukendame en weduwe die de feestdagen moet zien door te komen zonder haar 19-jarige zoon, die eerder dit jaar is omgekomen in Vietnam. Het scenario van Hemingson breekt met filmconventies en weet constant te verrassen en regelmatig op subtiele wijze te ontroeren. Giamatti, Tully en Randolph zijn subliem.

Jonge moeder Sarah O'Neill [Seána Kerslake] is met haar zoontje Chris [James Quinn Markey] onderweg naar hun nieuwe woonplaats wanneer ze bijna een aanrijding heeft met een zonderlinge oude vrouw die midden op de weg staat. Kort na aankomst ontdekken ze in het bos vlakbij huis iets wat lijkt op een krater. Op een nacht blijkt Chris spoorloos te zijn verdwijnen, maar net wanneer Sarah de politie op de hoogte heeft gebracht verschijnt hij uit het niets. Vanaf dat moment lijkt Chris zichzelf steeds minder zichzelf te zijn, of zijn dat hersenspinsels van de getraumatiseerde Sarah?

Een niet al ter origineel gegeven is op niet al te originele manier uitgewerkt. Het is vooral een excuus voor een aantal nachtmerrie-achtige sequenties die steeds eindigen met een wakkerword-moment. De constante herhaling van die truc begint al snel te vervelen en wekt de indruk dat Cronin iets te hard zijn best heeft gemaakt om de 90 minuten te halen. Sfeervol gefilmd, maar teveel van hetzelfde. Kersley en Markey zijn goed als moeder en zoon.

Tien korte griezelverhalen rondom tien verschillende feestdagen. Sommige segmenten zijn slecht geacteerd, bij anderen is de betreffende feestdag er met de haren bij gesleept. Het segment Mother’s Day, over een vrouw [Sophie Traub] die een ritueel ondergaat omdat ze na elke geslachtsgemeenschap zwanger wordt, kan er mee door; Father’s Day, waarin een jonge vrouw [Jocelin Donahue] een tape ontvangt met et instructies van haar dood gewaande vader [stem: Michael Gross] is effectief, tot de teleurstellende ontknoping. Alleen Easter, over een meisje [Ava Acres] dat per ongeluk oog in oog komt te staan met een sinistere Paashaas [Mark Steger] weet werkelijk een onheilspellende sfeer op te roepen. Maar de overige zeven segmenten scoren een dikke onvoldoende.

Nicole Kidman verschijnt in Hollandse klederdracht en er prijken twee Nederlandstalige klassiekers op de soundtrack. Kidman is zeer in haar element als de brave onderwijzer Nancy uit het plaatsje Holland in Missouri, die de hulp van een collega [Gael García Bernal] inroept om bewijs te vinden dat de vele zakenreisjes van Nancy’s echtgenoot en opticien Fred [Matthew Macfadyen] een excuus zijn voor een buitenechtelijke affaire. Satirische zwarte komedie is onderhoudend, maar weet de verwachtingen die ontstaan na de sterke opening onvoldoende waar te maken.

Holland Pop 1970 – ook wel bekend als het Kralingse Bos Festival – was het eerste meerdaagse festival op het Europese vaste land. Deze documentaire schetst de voorgeschiedenis van dit baanbrekende festival aan de hand van gesprekken met de organisatoren en met degenen die toezagen op een goed verloop van het festival. De bewegende beelden van het festival waren ook te zien in de documentaire Stamping Ground (1971) van Hans Jürgen Pohland en George Sluizer en wekken in ieder geval de indruk dat het qua sfeer veel weg had van het Woodstock Festival. Ronteltap combineert het dynamische camerawerk uit die film met statisch gefilmde interviews. Robert-Jan Stips (die destijds optrad met Supersister) is de enige muzikant die aan het woord komt en feminist Hedy d'Ancona spreekt namens de bezoekers. Nostalgische documentaire over een baanbrekend moment in de (vaderlandse) rockgeschiedenis had wel wat meer mensen aan het woord mogen laten.

Een majestueuze bewerking van respectievelijk Richard II, Henry IV [Part 1 en Part 2] en Henry V, waarin de toneelstukken open zijn gegooid en er ruimte is voor grote [en grootste] decors, uitgekiende verlichting en niet te vergeten de oorlogsscènes. Ben Wishaw, Jeremy Irons en Tom Hiddleston zetten interessante interpretaties neer van respectievelijk Richard II, Henry IV en Henry V. Simon Russell Beale als Falstaff is capabel, maar niet zo kleurrijk als ik had gehoopt of verwacht.

Meer actie betekent minder dialoog en de kenner zal toch enkele van de grootste monologen missen [de slotspeech van John of Gaunt, gespeeld door Patrick Stewart en de monoloog van Richard II in de gevangenis zijn ernstig ingekort] en de purist zal dat jammer vinden. Maar voor niet-kenners is deze prachtige productie een uitstekende introductie en hopelijk nodigt het uit om eens een toneelstuk van Shakespeare te lezen of te zien.

De verlegen 15-jarige Holly [Cathaline Geeraerts] wordt op school door haar klasgenoten buitengesloten en uitgemaakt voor heks. Docent Anna [Greet Verstraete] vermoedt dat daar nog wel eens iets van waar kan zijn, onder anderen na een schoolbrand waarbij 10 leerlingen om het leven kwamen. Vlaams gesproken psychologisch drama scoort hoge ogen qua sfeer en Geeraerts is goed in de hoofdrol, maar lijdt aan een chronisch gebrek aan verhaal waardoor het zich na een sterk eerste half uur in een slakkengangetje voortbeweegt, zonder interessante wendingen of bijzondere ontdekkingen.

Op alle fronten mislukte poging om een komische variant te maken op de verhalen van Sherlock Holmes. Will Ferrell [als Holmes] en John C. Reilly [als Watson] voelen zich genoodzaakt om een belabberd Brits accent ten gehore te brengen en verlagen zich tot een te grote hoeveelheid platvloerse grappen. Brydon en Fiennes hebben amper iets te doen als Lestrade en Moriarty in deze erbarmelijk geschreven komedie. Zelfs Steve Coogan en Hugh Laurie weten geen glimlach op je gezicht te toveren, maar deze rampzalige film komt vooral op het conto van regisseur/scenarist Cohen. Dieptepunt: Holmes en Watson die een musicalduet zingen. Maar daarover kunnen de meningen verschillen.

Met prijzen overladen miniserie heeft 40 jaar later nog niets van zijn zeggingskracht verloren. De belangrijkste reden daarvoor is het scenario van Gerald Green dat een enorm scala aan perspectieven van de holocaust op overtuigende manier weet ver verweven in een familiekroniek en daarbij geen enkele keer vervalt in karikatuur. Het verhaal begint met het huwelijk van Inga Helms [Meryl Streep] met Karl Weiss [James Woods], een telg uit een Joodse familie. Het is begin jaren '30 en de Nazi-ideologie is in opkomst, waardoor Inga's familie verdeeld is over de keuze voor een Jood. Het verhaal volgt leden uit beide families tot aan het einde van WOII en schetst een overtuigend beeld van de manier waarop de Nazi's konden doen wat ze deden. Michael Moriarty won een Golden Globe voor zijn indrukwekkende vertolking als Erik Dorf, een werkloze advocaat en intellectueel die dankzij de Nazi-partij zijn familie weet te onderhouden. Zijn transformatie van neutrale pennenlikker tot genadeloze bureaucraat die een sleutelrol speelt in de systematische uitroeiing van Joden, is schokkend maar geloofwaardig. De film toont ook hoe de Nazi's het 'Paradijsgetto' Theresienstadt gebruikte om de eigen bevolking en buitenlandse regering voor te houden dat de Joden het nog niet zo slecht hadden. Ook opvallend is de kritische houding ten opzichte van collaborateurs, waarbij vooral Litouwen er niet al te best komt. Maar elke verhaallijn is fascinerend, bovendien zorgt Green voor een goede balans tussen (melo)drama, psychologische drama en actiefilm. Een monumentale, controversiële onderneming met een verbluffend resultaat.

Zowel het persoonlijke als professionele leven van handelsreiziger Alan Clay [Tom Hanks] is op een zijspoor beland wanneer hij opdracht krijgt om een holografisch telecommunicatiesysteem aan te prijzen bij de koning van Saoedie-Arabië. Daarbij wordt Alan bijgestaan door Yusef [Omar Elba] die hem helpt navigeren door het land en de cultuur. Na een zware paniekaanval valt Alan voor de vrouw [Sarita Choudhury] die hem behandelde. Niet al te diepgravende verfilming van de gelijknamige roman van Dave Eggers waarin de altijd charismatische Hanks de aandacht net voldoende weet vast te houden om te compenseren voor het meanderende plot.

Nadat zijn vader is overleden trekt Gongo [Nika Gongadze] op met zijn neef Bart [Nikolo Ghviniashvili], een transgender man met wie hij vuilnisbelten afstruint op zoek naar iets dat te verkopen is. Ze komen op het idee om verlichte kruizen huis aan huis in Tbilisi te verkopen. Bart krijgt problemen met schuldeisers, Gongo ontmoet een Roma-meisje, maar van een plot is nauwelijks sprake. Statisch camerawerk, verschrikkelijk trage scènes met dialogen die er op wijzen dat de acteurs buitengewoon veel tijd kregen om nietszeggende dingen te improviseren. Op vele plaatsen bestempeld als een extra Arthouse favoriet, hetgeen aangeeft hoe triest het is gesteld met die elitaire subgenre.

Zussen Emy [Abigael Loma] en Teresa [Hasmine Killip] zijn van de Filipijnen naar Griekenland verhuisd om hun familie financieel te ondersteunen en vinden onderdak bij Linda [Angeli Bayani]. Emy’s groei naar volwassenheid gaat hand in hand met de ontdekking dat ze, net als haar moeder, over helende krachten beschikt. Wanneer haar naaste omgeving dat ontdekt neemt de druk om die bijzondere gave in te zetten om mensen te helpen toe, maar Emy is nog onvoldoende in staat om haar krachten te beheersen en om te gaan met de neveneffecten daarvan. Lemos’ regiedebuut scoort hoge ogen op het gebied van sfeer en visuele zeggingskracht, maar het scenario zet dat niet om in een interessant of meeslepend relaas.

De losse structuur van deze experimentele die zowel qua inhoud als qua vorm (bewust) van de hak op de tak springt, vergt erg veel aandacht van de kijker. Maar Lavant is briljant als ene Monsieur Oscar die we volgen tijdens een nacht waarin hij van de ene naar de andere ontmoeting hobbelt. Bij elke ontmoeting transformeert hij in een ander, uniek personage. Een indrukwekkende tour-de-force van Lavant, vaak visueel verbluffend en Carax verdient respect voor zijn unieke, eigenzinnige aanpak.

Rosita [Daphne Agten] wil dolgraag een kind, maar haar ‘moeke’ [Mieke De Groote] heeft haar bedenkingen. Het lukt Rosita toch om zwanger te worden, maar tijdens de zwangerschap begint ze te beseffen wat het moederschap met zich meebrengt en twijfelt ze of ze door moet zetten. Agten is ontwapenend in een gewaagde, complexe rol en Cilou David is naturel als Rosita’s speelse buurmeisje. Destoop geeft echter mondjesmaat informatie over Rosita’s voorgeschiedenis, waardoor het lastig is begrip op te brengen voor haar grillige gedrag en haar keuzes.

Terwijl 9/11 de gemoederen in de Westerse wereld bezighoudt is de Iranese stad Mashhad in de ban van de Spider Killer. Deze seriemoordenaar pikt prostituees op en (in een mogelijke knipoog naar Hitchcocks Frenzy) wurgt hij die met hun sjaal. Rahimi [Zar Amir-Ebrahimi] is een vrijgevochten journalist die sinds een incident bij haar vorige werkgever zonder werk zit. Zij besluit met hulp van collega Sharifi [Arash Ashtiani] de identiteit van de seriemoordenaar te achterhalen. Abbasi onthult al snel de identiteit van de moordenaar en verweeft diens persoonlijke verhaal – als bouwvakker en voorbeeldige vader op een religieuze missie om ‘de straten schoon te vegen’ – met dat van de vrouw die hem probeert te ontmaskeren. En dat is niet het enige elementen dat deze seriemoordenaarthriller bijzonder maakt. Sfeervol en bijzonder goed geacteerd met een schokkende proloog en een opmerkelijke ontknoping leverde Amir-Ebrahimi een welverdiende Gouden Palm op. In Cannes zitten ze er dus niet altijd naast.

The Boov zijn op de vlucht voor The Gorg en besluit de Aarde over te nemen en de menselijke bevolking te evacueren. Zo gezegd, zo gedaan, maar tiener Tip [Rihanna] is achtergebleven en is wanhopig op zoek naar haar moeder [Jennifer Lopez]. Haar mogelijke reddingsboei is Oh [Jim Parsons], een vriendelijke, maar naïeve Boov die ontdekt dat de verhalen die zijn commandant Smek [Steve Martin] hem verteld heeft over mensen niet helemaal kloppen. En zo raakt Oh verstrikt tussen loyaliteit aan zijn volk en zijn eerste echte vriend. Mede door de bewuste grammaticale spraakverwarringen kan Parsons dik aangezette stemvertolking wat op de zenuwen werken, maar het basisverhaal is origineel en het scenario bevat voldoende verrassingen en spitsvondigheden om ook een ouder publiek te vermaken.

Totaal niet de formule-matige romkom die ik naar aanleiding van de trailer meende te verwachten. Witherspoon is voortreffelijk in één van de beste romantische comedy-drama's van de laatste jaren. Hallie Meyers-Shyer schreef het voortreffelijke scenario dat uitblinkt in karakteriseringen van maar liefst acht (!) belangrijkste personages. Meyers-Shyer neemt nooit de gemakkelijke, formulematige uitweg, maar weet wel steeds situaties die begrijpelijk en voor velen herkenbaar zijn en verrast met de manier waarop de betreffende personages omgaan met die situaties. Zo verfrissend om een Hollywood-romkom te zien die authentiek aanvoelt zonder ooit zwaar op de hand te worden. Hoewel er uiteraard een happy end aan zit, is dat niet het happy end dat je zou verwachten. Het acteerwerk is over de gehele linie goed, maar naast Witherspoon zijn het Jon Rudnitsky [als scenarioschrijver George] en Lola Flanery [als de oudste dochter} die er net even bovenuit steken. Enig smet (en het is een behoorlijke) is het witte universum waarin dit zich afspeelt (volgens mij kun je het aantal niet-blanke acteurs en figurante in deze film op één hand tellen) en de karikaturale rol van Jeremiah Caleb als een Indische verhuurder aan het begin van de film.

Prachtig gefilmd melodrama met ijzersterke Robert Mitchum als Wade Honnicut, een machtige, gerespecteerde man die echter vervreemd is van zijn vrouw Hannah [Eleanor Parker] en zijn zoon Theron [George Hamilton] door zijn buitenechtelijke relaties. Wanneer hij probeert de band met zijn zoon te verbeteren komt er veel verbittering naar boven, ook wat betreft een geheim rondom Rafe [George Peppard], Wades linkerhand. George Hamilton is qua uiterlijk weinig geloofwaardig als de zoon van Mitchum en Parker, maar het ensemblespel is sterk en er zijn veel goede momenten in deze film, die de doorbraak betekende voor de Hamilton en Peppard.

Lidija Zelovic was 21 toen ze in 1993 met haar Servische vader en haar Kroatische moeder ontsnapte aan de burgeroorlog in Joegoslavië en zich vestigde in Nederland. Ze blikt terug op haar leven voor en na 1993 aan de hand van archiefbeelden en homevideo’s die ze voornamelijk zelf filmde. Ze toont de veranderingen in haar geboorteland, maar ook die in Nederland, vooral met betrekking tot vluchtelingen en asielzoekers. De titel verwijst naar een prangende vraag: is Nederland nu een thuis voor haar en haar ouders? Zware kost is dankzij de vernuftige montage en Zelovics nuchtere, soms ironische commentaar goed verteerbaar en prikkelend.

Pastoor David Poe [Adrian Pasdar] is net met z'n vrouw en psychiater Claire [Cady McClain] en hun tweeling Emily en Jack [Amber Joy Williams en Austin Williams] verhuisd naar een woning in het bos. Het gedrag van hun kinderen neemt echter vreemde vormen aan, waardoor David en Claire hun professionele kennis aanwenden om hun kinderen te helpen.

De keuze voor het homevideo-format is duidelijk ingegeven door een beperkt budget en - zoals in de meeste films in dit genre - je kunt je in vele gevallen afvragen waarom ze de camera überhaupt menen te moeten gebruiken. Maar dit is een aangenaam korte, effectieve horrorfilm die snel onder je huid kruipt, je niet loslaat en een aantal geslaagde schokeffecten heeft. De kids leveren uitstekend werk af, waarbij de keuze om ze bijna geen dialoog te geven erg helpt. Het verhaal zit ook vrij goed in elkaar en het einde is ronduit bizar. Tekenen van een bescheiden juweeltje in het horrorgenre, die absoluut de moeite van het bekijken waard is.

En voor de soapfans: Cady McClain speelde Emily Stewart in As The World Turns!

Max [Pete Davidson] is het spoor bijster sinds de dood van zijn pleegbroer [Matthew Miniero]. Na de zoveelste misstap krijgt hij een taakstraf in een verzorgingshuis voor senioren. Max wordt met open armen ontvangen, maar komt er snel genoeg achter dat de bewoners bijzondere plannen met hem hebben. DeMonaco en coscenarist Adam Cantor schipperen tussen maatschappelijke satire en campy splatterhorror en slaan de plank volledig mis. Probeert grappig en huiveringwekkend te zijn, maar is geen van beiden. Het is vooral semi-satirisch dadaïstisch onbegrijpelijk vrijblijvend.

Voor BNNVARA produceerde Zeppers Film deze documentaire, waarin twee jonge Oekraïense vrouwen met een camera terugkeren naar hun moederland om het leven van een gezin in oorlogstijd vast te stellen. Vanaf augustus 2022 volgen ze de familie Lymar uit Sumy, een stad in net noordoosten van een Oekraïne, die zijn gevlucht naar Mshanets, een dorpje tegen de Poolse grens. Met hulp van enkele dorpsbewoners knappen ze een vervallen huis op zodat ze daar kunnen wonen zolang ze niet terug kunnen keren naar Sumy. We zien de ouders klussen, de kinderen spelen en er komen wat dorpsbewoners voorbij. Wanneer de regisseurs na een tussenpauze terugkeren, is de familie gevlogen. De onbeholpen filmstijl van de onervaren Anna’s heeft iets vertederends, maar het amateurisme gaat ten koste van diepgang en structuur.

Advocaat Diane Duchêne [Virginie Efira] is opgelucht wanneer een onbekende haar op kantoor belt met de telefoon die ze was kwijtgeraakt. Ze gaat zelfs in op een uitnodiging om samen te lunchen. Tot haar verbazing blijkt Alexandre [Jean Dujardin] een groeistoornis te hebben. Bij de romance die bloeit, is Alexandres lengte amper een probleem totdat hij kennismaakt met Dianes moeder Nicole [Manoëlle Gaillard] en schoonvader Philippe [Bruno Gomila] die zelf slechthorend is. Zolang het zich richt op de ontwikkeling van de relatie tussen de hoofdpersonen is dit een onderhoudende, charmante romkom. Zodra anderen zich ermee beginnen te bemoeien, daalt het niveau, ook al omdat je je afvraagt waar zij (en voor Dianes moeder) zich zo druk om maken.

Door de nadrukkelijke invloed van Nouvelle Vague en Cinéma Vérité leidt het camerawerk en de stilering regelmatig af van de karakters in dit fraai geconstrueerde en uitstekend gespeelde portret van een korte, maar hevige affaire tussen weduwe Anne [Anouk Aimée], een scriptgirl, en weduwnaar Jean-Louis [Jean-Louis Trintignant], een autocoureur. De twee ontmoeten elkaar op de school waar haar dochter en zijn zoon bij elkaar in de klas zitten. De film volgt het verloop van hun opbloeiende relatie en wisselt dat af met flashbacks die uiteindelijk - in één van de fraaiste liefdesscènes ooit - ook verklaren waarom de twee niet bij elkaar kunnen blijven.

Een arthouse-favoriet, deze winnaar van vele filmprijzen (waaronder twee Oscars). Gevolgd door een remake, en twee sequels. Gedateerd, maar nog altijd bewonderenswaardig en het is zeker aan te raden om het tweede vervolg Les Plus Belles Années d'une Vie (2019) ook te zien. Een fraai doublebill voor iedere romanticus.

"Ik ben zwanger. Niet van jou, maar van je beste vriend Paul. Ik ga met hem trouwen. Over 10 dagen. Voor die tijd moet je uit huis zijn. Hou doe en bedankt!" Dat is bijna letterlijk de manier waarop Abel [Louis Garrel] wordt gedumpt door Marianne [Laetitia Casta] met wie hij prompt alle contact verbreekt. Wanneer Paul negen jaar later plotseling komt te overlijden, besluit hij naar de begrafenis te gaan en pikt het contact met zijn ex weer op. Maar wanneer Mariannes zoontje Joseph [Joseph Engel] Abel toevertrouwt dat hij denkt dat Paul zijn vader heeft vergiftigd, slaat de twijfel toe. Het wordt nog ingewikkelder wanneer Pauls zusje Eve [Lily-Rose Depp, de dochter van Johnny Depp en Vanessa Paradis] zich met de relatie begint te bemoeien. Negen jaar geleden was zij als tienermeisje smoorverliefd op Abel, nu is ze een volwassen vrouw die van plan is Abel voor haar te winnen. Ze verklaart Marianne de oorlog en zo wordt Abel een pion in een spelletje waarvan hij de regels niet kent.

Aangenaam bizarre komedie over relaties onderstreept het feit dat vrouwen van Venus komen en mannen van Mars. Vrouwen zeggen één ding en nemen mannen die letterlijk nemen kwalijk dat ze dat doen. En zo... De acteurs spelen dit volstrekt serieus en de komedie is zo droog dat het sommige kijkers mogelijk ontgaat, maar dit is goed geschreven en (tot op zekere hoogte) herkenbaar voor een ieder die ervaringsdeskundige is in het onbegrip tussen de sekses. Wel jammer van het vage einde.

Experimentele collage van statische shots (zonder commentaar of muziek) van plaatsen waar de Homo Sapiens zijn sporen heeft achtergelaten. De vraagt rijst hoe de wereld er uit zou zien als de mensheid niet langer bestond. Het prachtige geluidsontwerp maakt duidelijk dat het leven doorgaat (of terugkeert) waar mensen verdwijnen. Er waren geen 90 minuten nodig geweest om dat punt te maken, maar het concept is fascinerend en de samenstelling is voortreffelijk. Wel een film die het best tot zijn recht komt op een groot scherm en met optimaal – oftewel: in een filmzaal.

Tom Carter [Liam Neeson] heeft miljoenen gestolen bij een serie bankroven. Op zoek naar een opslagruimte ontmoet hij de vriendelijke receptioniste Annie [Kate Walsh] en... Presto! Het verhaal springt een jaar vooruit en Tom is zo gelukkig met Annie dat hij besluit zich aan te geven en zijn gestolen miljoenen in te leveren bij de politie. In ruil hoopt hij op een goede deal, maar dat blijkt niet zo gemakkelijk. Agent Sam Baker [Robert Patrick] heeft namelijk al vaker mensen gehad die beweren de 'in-and-out-thief' te zijn en dus moet Tom zich bewijzen. Hij bedenkt daarvoor een complex plan maar dat valt in duigen wanneer een grijpgrage FBI-agent [Jai Courtney] zich met de geldoverdracht gaat bemoeien.

Begint als een romantisch drama over een bandiet met gewetenswroeging maar schijn bedriegt en al snel blijkt dat Neeson toch weer flinke klappen mag gaan uitdelen (en incasseren) om het geheel naar een goed einde te brengen. Een oppervlakkige misdaadthriller dus waarin Neeson iets meer diepgang toont dan in Taken, maar het verschil is marginaal. Er is bovendien weinig chemie tussen Neeson en Walsh.

Goedkoop vervolg op Honey is de banaalste versie van een dansfilm die je maar kunt bedenken. Maria [Katerine Graham] komt voorwaardelijk vrij met Connie [Lonette McKee] als voogd en moet wegblijven bij haar ‘foute’ voormalige danscrew. Onderdeel van haar vrijlating is een baan als manusje-van-alles bij een dansschool dus het kan geen verrassing zijn dat ze zich (na de verplichte valse start) aansluit bij een andere crew die toevallig wil meedoen aan een danswedstrijd op televisie gepresenteerde door Mario ‘Saved By The Bell’ Lopez. De tegenstander in de finale staat letterlijk al vast. Jammer dat de dansmoves bij lange na niet kunnen tippen aan die uit StreetDance of Step Up en editor Millspaugh de middelmatigheid probeert te verhullen met snelle cuts. Een aanfluiting.