L'Homme Fidèle (2018)

Vanaf 25 april in de bioscoop (Amstelfilm)

Gisteren bij de sneak in Kino Rotterdam bekeken. Begint leuk, Franse cinema zoals we al vaker gezien hebben, met een prettige vaart en hopeloze romantiek die hoogtij viert. Het blijft echter over de gehele linie vrij vlak, de gebeurtenissen zijn erg minimalistisch en konden niet zo heel erg boeien. De voice-over kwam me op den duur ook de strot uit. Overkill. De komische situaties, die er toch wel een aantal in deze film zitten, zijn treffend, maar niet treffend genoeg om de prent naar een hoger niveau te trekken.

2.5*

"Ik ben zwanger. Niet van jou, maar van je beste vriend Paul. Ik ga met hem trouwen. Over 10 dagen. Voor die tijd moet je uit huis zijn. Hou doe en bedankt!" Dat is bijna letterlijk de manier waarop Abel [Louis Garrel] wordt gedumpt door Marianne [Laetitia Casta] met wie hij prompt alle contact verbreekt. Wanneer Paul negen jaar later plotseling komt te overlijden, besluit hij naar de begrafenis te gaan en pikt het contact met zijn ex weer op. Maar wanneer Mariannes zoontje Joseph [Joseph Engel] Abel toevertrouwt dat hij denkt dat Paul zijn vader heeft vergiftigd, slaat de twijfel toe. Het wordt nog ingewikkelder wanneer Pauls zusje Eve [Lily-Rose Depp, de dochter van Johnny Depp en Vanessa Paradis] zich met de relatie begint te bemoeien. Negen jaar geleden was zij als tienermeisje smoorverliefd op Abel, nu is ze een volwassen vrouw die van plan is Abel voor haar te winnen. Ze verklaart Marianne de oorlog en zo wordt Abel een pion in een spelletje waarvan hij de regels niet kent.

Aangenaam bizarre komedie over relaties onderstreept het feit dat vrouwen van Venus komen en mannen van Mars. Vrouwen zeggen één ding en nemen mannen die letterlijk nemen kwalijk dat ze dat doen. En zo... De acteurs spelen dit volstrekt serieus en de komedie is zo droog dat het sommige kijkers mogelijk ontgaat, maar dit is goed geschreven en (tot op zekere hoogte) herkenbaar voor een ieder die ervaringsdeskundige is in het onbegrip tussen de sekses. Wel jammer van het vage einde.

Als het woord nog niet had bestaan, had men het waarschijnlijk speciaal voor deze film bedacht: niemendalletje.