Meningen

Gary Johnson [Glen Powell] is een kleurloze universiteitsdocent die in zijn vrije tijd zijn technische kennis inzet om politie te helpen om bewijs te verzamelen tegen mensen die een huurmoordenaar willen inhuren. Maar wanneer Jasper [Austin Amelio] om disciplinaire redenen voorlopig niet meer de rol van de huurmoordenaar mag spelen, krijgt Gary op het laatste moment opdracht om de rol van huurmoordenaar te spelen. Onder het pseudoniem Ron verzint hij een personage waarmee hij, in wisselende vermommingen, vele veroordelingen weet te bewerkstelligen. Maar wanneer hij de charmante, aantrekkelijke en ogenschijnlijk kwetsbare Madison [Adria Arjona] ontmoet, laat hij een steek vallen. Sterker nog: hij wordt verliefd en ontdekt hoe ingewikkeld het is om Gary en alter ego Ron van elkaar te onderscheiden. Powell is perfect in de hoofdrol in de ijzersterke eerste helft, waarin hij onder anderen American Psycho als inspiratie gebruikt voor zijn alter ego. Zodra de complicaties zich aandienen, haalt Linklater al het tempo eruit en vervalt het scenario in een grote hoeveelheid voorspelbare of weinig geloofwaardige wendingen. Persoonlijk vond ik de ontknoping ronduit smakeloos, ook al is dat gedeelte nadrukkelijk verzonnen. Ronduit frustrerend. Gebaseerd op een artikel uit 2001 van Skip Hollandsworth over de echte Gary Johnson.

Het is 1959 en na het enorme succes van North by Northwest wil regisseur Alfred Hitchcock het eens over een andere boeg gooien. Zijn vrouw Alma Reville [Helen Mirren], die nauw betrokken was bij iedere Hitchcockfilm, geeft hem het boek 'Psycho' van Robert Bloch. Alma doet het weliswaar af als een sensatiezoekende stuiverroman, maar Alfred ziet als een grote uitdaging om hier een meesterwerk van te maken. Omdat geen enkele grote studio waagt zich echter aan het lugubere verhaal dat gebaseerd is op de gruwelijke misdaden van seriemoordenaar Ed Gein [Michael Wincott] besluiten Alfred en Alma de film zelf te produceren. Terwijl Alfred flirt met Janet Leigh [Scarlett Johansson] werkt Alma zelfstandig aan een project met schrijver Whitfield Cook. Hopkins zet een karikatuur neer van ‘The Master of Suspense’ in dit onevenwichtige biografische drama dat een amusante proloog en epiloog heeft die gebaseerd is op Alfred Hitchcock Presents en The Alfred Hitchcock Hour en zowel Johansson als James D’Arcy (als Anthony Perkins die de rol van Norman Bates speelt in Psycho) zijn voortreffelijk gekozen. Gervasi weet echter niet goed wat hij aanmoet met Hitchcocks vermeende obsessie met zijn (veel jongere) actrices. Het einde, hoewel dat overeenkomst met Hitchcocks woorden toen hij in 1979 de AFI Lifetime Achievement Award in ontvangst nam, komt daardoor wat vreemd en geforceerd over. En het is nooit overbodig om te zeggen dat Mirren subliem is.

Ook Peter Boganovich, Richard Linklater, James Gray, Paul Schrader en Martin Scorsese dragen hun steentje bij aan het bewieroken van Alfred Hitchcock. Leuk voor de fans die het boek ‘Hitchcock/Truffaut’ hebben gelezen en in ieder geval zijn bekendste films hebben gezien, maar Jones en coscenarist Serge Toubiana laten veel fragmenten voorbijkomen zonder de context te schetsen. Alleen Psycho en Vertigo kunnen rekenen op een meer diepgaande analyse. Vanzelfsprekend is het boek beter, maar mogelijk nodigt dit niet-ingewijden uit tot het lezen van dat boek. Of het zien van (meer) Hitchcockfilms.

Sinds een mislukt experiment om superagenten te creëren houden de nog levende proefpersonen zich schuil. Agent 47 [Rupert Friend] krijgt opdracht om Litvenko [Ciaran Hinds]. het brein achter het experiment, op te sporen en uit te schakelen. Om Litvenko uit zijn schuilplaats te lokken wil hij gebruik maken Litvenko’s dochter Katia [Hannah Ware]. Gebaseerd op een computerspel dus het heeft niet zoveel zin om op zoek te gaan naar enige logica. Hopelijk kun je genieten van actiescènes die (hoe gepast) zo uit een computer zijn getoverd. Maar dan is het toch veel leuker om het spel te spelen? Ik mag het hopen.

Ryan Reynolds en Samuel L Jackson als 'best enemies', Selma Hayek als love interest en Gary Oldman als schurk. Dat ziet er op papier geweldig uit en het ligt zeker niet aan hun dat deze film ten onder gaat aan een ernstige identiteitscrisis en een beschamend scenario [alhoewel, ze hadden allicht het scenario wat beter kunnen bekijken voor ze besloten hun namen hieraan te verbinden]. Je moet je verstand volledig op nul zetten om je niet te verbazen/ergeren aan het verhaal dat je steeds weer weet te verrassen met stompzinnige wendingen. Hoe kan Gary Oldman, die terecht staat wegens misdaden tegen de mensheid, vrolijk met z'n mobieltje zijn handlangers instrueren? Hoe kan hij 'de (wel heel makkelijk te identificeren) mol' in de Britse Geheime Dienst op bezoek krijgen én hem ongemerkt een potlood door de hand rammen? Waarom lopen Reynolds en Jackson 's nachts door een weiland nadat hun auto is ontploft? En hoe is het mogelijk dat ze in-the-middle-of-nowhere een busje tegenkomen met zingende Italiaanse (?) nonnen? Tuurlijk, de film is tongue-in-cheek, maar het is te dom voor een thriller, te gewelddadig voor een luchtige actiefilm en simpelweg niet grappig genoeg voor een komedie. Reynolds en Jackson weten hier en daar een lach tevoorschijn te toveren, de score van Atli Örvarsson is prima en de achtervolging door Amsterdam is een hoogtepunt, maar gezien de talenten voor de camera, had dit een veel betere en leukere film kunnen en moeten zijn.

In The Hitman’s Bodyguard kreeg lijfwacht Michael Bryce [Ryan Reynolds] de opdracht om huurmoordenaar Darius Kincaid [Samuel L Jackson] te beschermen in afwachting van diens getuigenis voor het Internationale Gerechtshof. Michael zit nu zonder werk en probeert door middel van therapie af te komen van zijn paranoïde manier van leven. De schok is dan ook groot wanneer Darius’ echtgenote Sonia [Salma Hayek] Michael vraagt om Darius te bevrijden uit handen maffiabaas Aristotle Papadopolous [Antonio Banderas]. Vervolg op een leeghoofdige actiekomedie die het vooral moest hebben van de komische talenten van en de chemie tussen Reynolds en Jackson, maar deze keer is er geen moeite gedaan om een verhaal te bedenken. Het heeft allemaal te maken met een virus dat de wereld zal doden, zoveel wat me in ieder geval duidelijk, maar de eindeloze parade van explosies, achtervolgingen, spitsvondig bedoelde one liners en opmerkingen over de anatomie van Hayek leveren weinig vermaak op. Hopelijk hebben de acteurs hun bankrekening flink kunnen spekken, een andere reden voor hun medewerking aan deze prul kan ik niet bedenken.

Een belediging in een restaurant leidt tot een handgemeen waarbij de kleinzoon van miljonair Michael Hero [Eric Roberts] om het leven komt. Wanneer Luke Loveday [Daniel Caltagirone] wordt vrijgesproken, besluit Michael wraak te nemen door een prijs op hun hoofd te zetten. Luke en echtgenote Lauren [Lois Brabin-Platt] slaan op de vlucht voor de vele geïnteresseerde huurmoordenaars en krijgen hulp uit onverwachte hoek. Caltagirone en Brabin-Platt zijn zo slecht in de hoofdrollen, dat je hier onder invloed van bepaalde substanties mogelijk wat plezier aan kunt beleven. Maar de oeverloze voice-over, de opeenstapeling van clichés en de volstrekt amateuristische regie zijn zaken die iedere serieuze filmliefhebber als de pest zou moeten mijden, indien mogelijk.

Sooha [Bella Kim] werkt voor een oude pensioneigenaar [Ryu Tae-ho] en ontmoet Yan Kerrand [Roschdy Zem], een bekende Franse schrijver en illustrator die op zoek is naar inspiratie. Aangespoord door haar moeder [Park My-hyeon] geeft de Franssprekende Sooha haar gast een rondleiding door Sokcho en leert ze haar geboortestad en haar eigen leven in een ander daglicht te zien. Prachtig geacteerd, maar weinig opmerkelijk romantisch drama.

In een kleine IJslandse vissersgemeenschap waar iedereen elkaar kent, verkennen beste vrienden Þor en Kristján [Blœr Hinriksson] hun seksualiteit met Beta [Diljá Valsdóttir] en Hanna [Katla Njálsdóttir]. Voor de kijker wordt al gauw duidelijk dat een van hen niet heteroseksueel is en dit authentieke, sterk geacteerde drama toont de worsteling van deze tieners om te begrijpen wat er aan de hand is en daar onderling mee om te gaan. De inmenging van de lokale stoere bink [Daniel Hans Erlendsson] maakt het er niet gemakkelijk op. Won terecht een vrachtwagen aan nationale en internationale filmprijzen.

Maria [Lily-Beau Leach] werd grootgebracht door Cynthia [Hayley Squires], een vrouw die onder anderen kampte met verzamelwoede. Na Cynthia’s dood neemt Michelle [Samantha Spiro] Maria onder haar hoede. Tien jaar later trekt de 30-jarige Michael [Joseph Quinn], die op zijn twaalfde enkele maanden bij Michelle woonde, een tijdje bij haar in. Tussen hem en de jongvolwassen Maria [Saura Lightfoot-Leon] ontstaat een bijzondere band die vooral Maria’s onderdrukte emoties naar boven brengt. Even complex als bizar psychologisch drama met een gewaagde rol van Lightfood-Leon, al is het haast onmogelijk om een emotionele connectie te krijgen met de protagonisten. De 30 minuten durende proloog is veel beter dan wat volgt.

De eerste van drie prequels op The Lord of the Rings begint met de oude Bilbo [Ian Holm] die aan zijn memoires werkt en bevat een cameo van Elijah Wood als Frodo. In dit eerste deel van de Hobbit-trilogie maakt Bilbo Baggins [Martin Freeman] kennis met tovenaar Gandalf the Grey [Ian McKellen] die hem ervan probeert te overtuigen dat hij mee moet gaan met een expeditie van dwergen onder leiding van koning Thorin Oakenshield [Richard Armitage]. De dwergen zijn thuisloos sinds de draak Smaug het stadje Dale verwoestte en bezit nam van Erebor, een edelstenenmijn waar zich tevens de legendarische Heart of the Mountain bevindt. Bilbo, een boekenwurm die het liefst op zijn luie stoel een pijpje rookt, laat zich uiteindelijk toch overhalen maar moet zijn waarde eerst nog maar eens bewijzen ten opzichte van de dwergen die absolute raskrijgers zijn. Hoewel dit qua structuur erg veel lijkt op Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring, scoort dit hoge ogen door een aangename, stevige dosis humor en een sterke karakterontwikkeling bij de belangrijkste personages. En de cliffhanger doet je verlangen naar meer.

Na de dood van Smaug [Benedict Cumberbatch] heeft de Dwarfkoning Thorin Oakenshield [Richard Armitage] Erebor herovert. Maar het nieuws van Smaugs dood is het signaal voor verschillende andere volken om een deze bron van rijkdom zelf in bezit te nemen. De verdediging van Erebor en de legendarische Heart of the Mountain komt in gevaar wanneer Thorin, net als zijn vader, geobsedeerd raakt door rijkdom en oog verliest voor de waarde van de vrienden en bondgenoten die hem hielpen zijn oude thuisbasis te heroveren. Armitage levert uitstekend werk af als de koning die onder invloed van de Heart of the Mountain hebzucht verkiest boven loyaliteit. Technisch is en blijft deze serie verbluffend, maar desondanks hangt er over het slotgevecht een sterk gevoel van déjà vu.

Tweede film uit de Hobbit-trilogie begint met een flashback waarin Gandalf [Ian McKellen] en dwergenkoning Thorin Oakenshield [Richard Armitage] elkaar voor het eerste ontmoeten. Aangezien de draak Smaug [op indrukwekkende wijze voor zien van een stem door Benedict Cumberbatch] de geur van hobbits niet kent, is het aan Bilbo Baggins [Martin Freeman] om met behulp van de magische ring Erebor binnen te dringen en de Heart of the Mountain te vinden waarmee Thorin de dwergenstammen kan verenigen in hun strijd tegen Smaug. Hoewel er wat nieuwe karakters verschijnen (de Trolls scoren hoge ogen) is er nauwelijks sprake van karakterontwikkeling waardoor dit minder interessant is dan zijn voorganger. Bilbo’s confrontatie met Smaug is memorabel, maar helaas is dit vooral een verbindstuk tussen de opening en de finale.

Een groepje meiden met een stokpaardje springt over hindernissen, doet aan dressuur en neemt het allemaal heel serieus. Wat voor de niet-ingewijde op het eerste gezicht niet meer lijkt dan een grappige hobby, blijkt voor Mariam, Elsa en Alisa een roeping te zijn. Ondanks het feit dat ze vanwege deze hobby aanvankelijk veelvuldig gepest werden door (met name mannelijk) leeftijdsgenoten, ontlenen deze meiden kracht aan het stokpaardrijden. Mariam coacht gevorderde stokpaardrijders, Alisa heeft een populair Instagram-account gewijd aan haar passie en Elsa vertelt hoe ze haar gevoel van eigenwaarde wist te hervinden.

De meisjes zijn opvallend openhartig en Vilmunen behandelt het onderwerp met respect en kennis van zaken, vooral in de registratie van de trainingen en de wedstrijden, die ondanks de soms zonderlinge aanwijzingen aantonen hoe zwaar deze sport is. Wat het meest bijblijft is de solidariteit tussen deze buitenbeentjes, iets wat vooral tot uitdrukking komt in de hartverwarmende finale. Enig minpunt is het overdadige en overbodige gebruik van popliedjes met een boodschap: de beelden spreken namelijk voor zich.

Vreselijke Gremlins-kloon is zo slecht dat je er om kunt lachen. Stompzinnige karakters, ongeloofwaardige monsters - inclusief een 'gevecht' dat nog minder overtuigend is dan Bela Lugosi's legendarische duel in Bride of the Monster - en een bijzonder slechte 80s-soundtrack (met een dansscène als dieptepunt) maken het feest der wansmaak compleet. Het acteerwerk is ook volstrekt amateuristisch, maar dat spreekt voor zich.

Eiseners neptrailer voor Hobo With A Shotgun maakte onderdeel uit van de doublebill Grindhouse van Robert Rodriguez en Quentin Tarantino. In navolging van de neptrailer voor Machete mocht Eisener een filmversie maken. Rutger Hauer is perfect als de dakloze die probeert 40 dollar bij elkaar te krijgen voor een grasmaaier waarmee hij zijn eigen onderneming wil opstarten. Maar op straat stuit hij alleen op geweld en exploitatie. In een pandjeshuis rekent hij af met gewapende overvallers door de shotgun uit de titel te gebruiken. Hij werpt zich vervolgens op als beschermer van de straten, tot woede van gangster Drake [Brian Downey] die zijn invloed gebruik om een klopjacht op de Hobo With A Shotgun op te zetten. De dakloze man krijgt hulp van Abby [Molly Dunsworth], een sekswerker die hij uit handen van Drakes mannen heeft gered. Zwarte komedie met flink wat bloedvergieten

Precies 300 jaar geleden stierven heksenzusters Winifred [Bette Midler], Sarah [Sarah Jessica Parker] en Mary Sanderson [Kathy Najimy] aan de galg nadat ze de levenskracht van Emily [Amanda Shepherd] tot zich hadden genomen en haar broer Thackery [Sean Murray] in een zwarte kat hadden veranderd. Max Dennison [Omri Katz] is net in Salem komen wonen en laat zich door zijn zusje Dani [Thora Birch] overhalen om haar en zijn date Allison [Vinessa Shaw] mee te nemen naar het huis waar de gezusters Sandersons woonden. Presto, de zussen komen weer tot leven en Max, Allison en Dani proberen de bewoners van Salem te waarschuwen voor het naderende onheil. Maar ja, het is Halloween en dus neemt niemand ze aanvankelijk serieus. Midler is een tikje over-the-top maar kan rekenen op uitstekend samenspel van Parker en Najimy in deze vlotte, vrolijke familiefilm maar het is de 10-jarige Thora Birch die het meeste indruk maakt. De muziek van John Debney mag er ook zijn. Nog steeds erg aangenaam kijkvoer. Midler, Parker en Najimy keerden in 2022 terug voor het vervolg Hocus Pocus 2.

Becca [Whitney Peak] en Izzy [Belissa Escobedo] brengen door hun interesse in magie en de geschiedenis van hun woonplaats Salem onverhoopt zussen Winifred [Bette Midler], Sarah [Sarah Jessica Parker] en Mary Sanderson [Kathy Najimy] terug in de wereld. De gezusters Sanderson gaan opnieuw op zoek naar de levenskracht van kinderen om hun jeugdigheid terug te krijgen. Het scenario herkauwt grotendeels de plotelementen van Hocus Pocus, maar de drie hoofdrolspelers zijn 30 jaar ouder en dat is te zien aan hun stijve, vrij futloze vertolkingen. Hocus Pocus moet het juist hebben van die energie en die ontbreekt hier. De jeugdige cast schmiert er behoorlijk op los in dit overbodige vervolg dat een signaal geeft dat Disney te maken heeft met een gebrek aan nieuwe ideeën. Misschien kunnen ze Dick van Dyke strikken voor een vervolg op Chitty Chitty Bang Bang?

Francine Oomen veroverde de leeswereld met haar “Hoe Overleef Ik...”-boeken. Fan van het eerste uur Pascalle Bonnier volgde Oomen in de periode waarin Oomen werkt aan haar meest persoonlijke boek, waarin ze familietrauma’s wil beschrijven en verwerken, en waarin de 60-jarige Oomen gedwongen wordt haar rol als mens, moeder en levenspartner onder ogen te zien. Bonnier durft ongemakkelijke vragen te stellen en wisselt persoonlijke onthullingen af met luchtige momenten – met een hoofdrol voor schapen – maar hoewel Oomen er op momenten in slaagt om haar zelfreflectie onder woorden te brengen, blijft ze iets teveel een mysterie.

Goed gestructureerde, maar visueel weinig inventieve documentaire waarin Op Den Kamp zich afvraagt waarom Nederland achterligt op het gebied van de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt. De aandacht gaat niet alleen uit naar de geschiedenis van de vrouwenemancipatie, maar ook naar diepgewortelde culturele opvattingen. Het grootste pluspunt van deze boeiende documentaire is dat Op Den Kamp ook kritisch kijkt naar de emancipatie van de man kijkt. En dat leidt tot verrassende conclusies.

De meningen zijn verdeeld over deze film die moeilijk te kwalificeren is. Peter Sellers speelt de titelrol. Hoffman gebruikt geheime informatie over de dubieuze praktijken van de verloofde van zijn secretaresse (Sinéad Cusack) om haar te dwingen een aantal dagen bij hem in te trekken en huis, haard en bed te delen. Het samenspel van beide hoofdrolspelers is mede oorzaak van de verwarring: komiek Sellers speelt zijn rol serieus maar Cusack wekt soms de indruk in een sekskomedie te zijn beland. Natuurlijk is het basisgegeven an sich al wat aan de zonderlinge kant, maar na een stroef begin komt het toch redelijk tot leven. Dit blijft hoe dan ook een vreemde eend in de bijt.

De blinde tiener Leonardo [Ghilherme Lobo] probeert zich los te maken van zijn bezorgde ouders Carlos [Eucir de Souza] en Maria [Selma Egrei]. Hij wil eindelijk eens mee met een excursie, overweegt om deel te nemen aan een uitwisselingsprogramma’s met de Verenigde Staten en verlangt naar zijn eerste kus. Giovana [Tess Amorim] is al jaren lang zijn beste vriend, totdat hij kennismaakt met nieuwe leerling Gabriel [Fabio Audi], met wie hij bevriend raakt en op wie hij verliefd wordt. Simpel verhaal is goed gespeeld door de jeugdige cast. In thuisland Brazilië is homoseksualiteit een heter hangijzer dan hier en deed dit ongetwijfeld meer stof opwaaien. Sympathiek, maar vrij conventioneel en voorspelbaar volwassenwordingsdrama.

30-jarige topzwemmer Lin [Sanne-Samina Hanssen] bereidt zich met haar trainer [Nabil Mallat] voor op een poging om sneller dan ooit naar de Engelse kust te zwemmen. Overdag werkt ze in een kledingzaak en daar ontmoet ze de aantrekkelijke Henri [Kevin Janssens]. 45 minuten lang is het alleen maar seks en zwemmen met hier en daar een bedrukte blik. Zowel Lin als Henri hebben ‘daddy-issues’, maar Koole geeft ons geen enkele reden om iets te voelen voor deze afstandelijke, oppervlakkig geschreven personages. Tenzij je het gelijknamige boek van Oek de Jong al hebt gelezen, vraag je je af waar je naar hebt zitten kijken. Camerawerk en geluid zijn uitstekend, maar daar schiet je weinig mee op.

Rifka Lodeizen is prima in de titelrol in dit vaak op mooie locaties gefilmde, maar slecht geschreven drama. Het eerste deel, waarin de relatie tussen Maud [Lodeizen] en Frank [Guido Pollemans] stuk loopt is nog goed te pruimen, maar een gebrek aan context maakt het ondanks Lodeizens sterke vertolking erg moeilijk om enige sympathie op te brengen voor Maud, wiens beweegredenen op z'n zachtst gezegd twijfelachtig zijn. Het scenario zit ook vol plotgaten, toevalligheden en ongeloofwaardige twist die de realistische filmstijl te niet doen. En het einde is ronduit gemakzuchtig..

Mooie surfbeelden van Sacha Bongaertz, die als leerplichtige tiener al surfen verkoos boven school en al snel besloot om zijn leven te bouwen rondom het surfen. Hij is altijd op zoek naar de grootst mogelijk golf en accepteert de potentieel levensbedreigende risico’s om die golven te bedwingen met zijn surfboard. Deze documentaire onderzoekt in hoeverre Sacha’s obsessie surfen voort is gekomen uit zijn levensverhaal. Erg opmerkelijk is het allemaal niet en Sacha voelt zich onvoldoende op zijn gemak voor de camera om inzicht te geven in zijn eigenlijk drijfveren waardoor zijn verhaal geen emotionele snaar weet te raken.

De humor van Abbott en Castello was in de jaren'30 en '40 zeer populair, maar subtiel was en is het niet. Dit vehikel sluit wel perfect aan bij de persona's die de heren zich hadden aangemeten wat deze griezelkomedie een goed startpunt maakt voor degenen die niet bekend zijn met het werk van het tweetal. De constante bekkentrekkerij van Lou Costllo, alsmede zijn hysterische gekrijs (en tel maar eens het aantal keren dat hij tussen zijn tanden fluit) begonnen mij wel gauw te vervelen, maar Joan Davis zorgt voor een aantal grappige momenten als een 'actrice' met een bijzonder specialisme.

Een verzameling aardige ideeën en een paar indrukwekkende momenten, maar als geheel werkt het niet. Het onderkoelde spel van Skarsgård en Wright maakt het bovendien moeilijk om enige sympathie op te brengen voor de belangrijkste personages in dit verhaal. Het is een duistere thriller waarbij de hulp wordt ingeroepen van Russell Core [Jeffrey Wright], een expert op het gebied van wolven, om te achterhalen waarom wolven drie kinderen vermoord zouden hebben. Vernon Sloane [Alexander Skarsgård] is een oorlogsveteraan en vader van één van de slachtoffers die zich bemoeit met het onderzoek. Bevat twee indrukwekkend gefilmde vuurgevechten, maar het gebrek aan focus en de nadrukkelijk sombere toon maken het moeilijk om hiervan te genieten.

Vier jonge, zwarte mannen pleegde in 1973 een overval op een handel in sportartikelen. Een oplettende politieagent schakelde snel zijn collega’s in waardoor de winkel omsingeld was voor de daders konden ontsnappen. Het gevolg was een langdurige gijzelingsactie waarin de politie op aandringen van voormalig agent en psycholoog Harvey Schlossberg een nieuwe methode gebruikte om gijzelingen te beëindigen: onderhandeling. Forbes spreekt met de twee nog levende daders, betrokken politieagenten, gijzelaars (waaronder de doortastende eigenaar van de winkel) en met Schlossberg, die in 2021 overleed. Het gebrek aan authentiek beeldmateriaal maakt het lastig om de gebeurtenissen tot leven te brengen. Forbes plaatst deze gebeurtenis in een historisch perspectief en benadrukt de slechte relatie tussen NYPD en de zwarte bevolking en de racistische cultuur die daar aan ten grondslag lag. De plotseling verandering in toon van de betrokken agenten aan het einde doen vermoeden dat ze achteraf hun imago meenden op te moeten poetsen en dat doet deze goedbedoelde documentaire geen goed.

Clark Gable is Eddie Hall, een oplichter die, wanneer een politieagent hem achtervolgt, zijn toevlucht zoekt in het appartement van Ruby Adams [Jean Harlow] die geen idee heeft wat haar overkomt maar Eddie toch uit handen van de politie weet te houden. Uiteraard vliegen de scherpe one-liners heen en weer tussen de twee sterren, met dank aan scenaristen Anita Loos en Howard Emmett Rogers, die nog niets van hun onderlinge chemie hebben verloren sinds ze voor het eerst samen verschenen in Red Dust (1932). Maar de komedie verandert in een drama waarin Jean Harlow kan laten zien dat ze meer is dan de 'blonde bombshell' die velen toen (en nu nog) in haar zagen. En Harlow is uitstekend, ondanks soms wat prekerige toon. De film valt verder op vanwege de bijdrage van de Theresa Harris (als een mede-gevangene) en George Reed (als diens vader, een predikant). Deze twee zwarte acteurs spelen een serieuze rol waarbij hun huidskleur niet van belang is. Even opvallend is het feit dat ze niet voorkomen in de credits!

Hoe dan ook, een prima vehikel voor het sterduo Gable en Harlow.

Liat en Avi werden op 7 oktober 2023 gegijzeld door Hamas. Twee weken later kregen bevriende filmmakers toestemming om Liats familie te volgen tijdens deze onzekere, frustrerende periode. Vader Yehuda is zeer kritisch over Netanyahu en de onvoorwaardelijke steun die hij krijgt van de VS, tot frustratie van moeder Chaia, die vreest dat de Amerikaanse politiek hen daarom in de steek zal laten. Geen eenzijdig slachtofferdocument, maar een portret van een familie die verscheurd wordt door de tegenstelling tussen verantwoordelijkheidsbesef en vergeldingsdrang.