Meningen

De titel verwijst naar het laatste segment in dit zevenluik dat gebaseerd is op de verhalenbundel van Robert Boswell. Elk verhaal wordt ingeleid door en verteld vanuit het perspectief van de hoofdpersoon en gaat over vrij alledaagse dilemma’s. Die opzet doet denken aan het werk van Simon Carmiggelt, maar geen van de verhalen laat een diepe indruk achter. Het vierde segment (Miss Famous) met Kristen Wiig in de hoofdrol, over een huishoudelijke medewerker die fantaseert over haar doorbraak als schrijver, spring eruit in positieve zin. Het zesde segment (Smoke), waarin een tienermaagd [Keir Gilchrist] in hogere zweren een verhaal verzint over zijn eerste keer, om niet uit de toon te vallen bij zijn vrienden, haalt het niveau weer naar beneden. De cast is interessant, het eindresultaat niet.

In maart 1942 plegen twee jonge mannen een aanslag op Reinhard Heydrich [Jason Clarke], één van de Nazi-kopstukken die aan de basis stond van Die Endlösung der Judenfrage. De eerste 45 minuten tonen hoe soldaat Heydrich in 1929 feitelijk geronseld werd voor de Nazi-partij door zijn toekomstige echtgenote Lina [Rosamund Pike], hoe hij tot één van Hitlers kopstukken uitgroeide en de meedogenloosheid waarmee hij zijn werk uitvoerde. Het middenstuk toont hoe Jozef [Jack Reynor] en Jan [Jack O'Connell] Tsjechoslowakije binnen worden gesmokkeld en met hulp van verzet aldaar de aanslag beramen en plegen op Heydrich. Het laatste deel toont de niets- en niemand ontziende klopjacht van de Nazi's op de plegers van de aanslag. Het eerste deel is veruit het interessantste, niet alleen omdat het inzicht geeft in de dubieuze praktijken van Heydrich en de rol die zijn vrouw daar in speelden, maar ook vanwege het uitstekende acteerwerk van Clarke en de mogelijkheid om Pike te zien in de rol van een vrouw met zeer twijfelachtige motieven. De aanloop naar de aanslag en de nasleep daarvan zijn uitstekend in beeld gebracht en tonen bovendien de gruwelijkheden die de Nazi's structureel begingen wanneer iemand zich openlijk waagde te verzetten. Vergeleken met de eerste 45 minuten is dit echter wel bekender terrein en is het einde niet echt een verrassing. Ironisch genoeg blijkt Heydrich een veel interessanter karakters te zijn dan Jozef en Jan waardoor het laatste halfuur op dramatisch vlak minder sterk is, ook omdat er zoveel gebeurd in korte tijd. Goed gemaakt, maar dit is nou een film die waarschijnlijk beter was geweest als ze wat meer tijd hadden genomen voor de ontknoping.

Slecht uitgewerkte personages maken het erg moeilijk om te genieten van deze roadmovie (min of meer) waarin de dertienjarige Luli [Chloë Grace Moretz] haar ouderlijk huis verlaat en een lift krijgt van de enigmatische, cowboyhoeddragende Eddie [Eddie Redmayne met weinig overtuigend Texas-accent] en onderweg vriendschap sluit met zwerver-met-een-hart-van-goud Glenda [Blake Lively]. Een gebrek aan verdieping en weinig sympathieke karakters in een rommelig, onaangenaam verhaal. Daar kan de getalenteerde cast weinig meer van maken.

Deze boeiende en uiterst amusante film over drie zwarte vrouwen die begin jaren '60 bij NASA werkten en zich tijdens de meest frustrerende periode uit de Space Race [toen de Russen met de Sputnik, het hondje Leika en Yuri Gagarin triomfeerden en de VS constant achter de feiten aanliep] weten omhoog te werken door lef, volharding en koppigheid. De titel verwijst niet alleen naar deze 3 tot nog toe vrijwel onbekende baanbrekende vrouwen, maar ook naar de complexe wiskundige berekening die cruciaal bleek te zijn voor de eerste Amerikaanse ruimtevlucht van John Glenn.

De grootste verdienste van dit komische drama is dat het de VS niet laat zien als openlijk repressief tegenover zwarte Amerikanen: de film bevat geen geweld, geen racistische scheldpartijen, geen bedreiging of intimidatie, maar maakt duidelijk wat de impact was het institutionele racisme. Op pijnlijke wijze als Mary Jackson gedwongen wordt koffie te drinken uit een aparte koffiekan, maar ook op tragikomische wijze wanneer ze op naaldhakken over het NASA-terrein rent om naar de WC voor kleurlingen te rennen. Een WC die honderden meters van haar werkplek zit. Deze herhaalde 'grap' krijgt op het einde nog een uiterst bevredigende punchline. De drie hoofdrolspeelsters zijn volstrekt geloofwaardig als hartsvriendinnen en de manier waarop ze zich omhoog weten te werken is op een intelligente, maar vooral amusante en nooit prekerige manier vastgelegd in het uitstekende script. Kirsten Dunst en Kevin Costner spelen hun belangrijke sleutelrollen ook precies goed en Glen Powell geeft glans aan de waardigheid van ruimtepionier John Glenn, voor wie huidskleur totaal niet van belang was. Een heerlijke film!

Oostenrijkse boer Franz weigert de Hitlereed af te leggen. Nazi's zijn boos op hem, dorpsbewoners boos op zijn vrouw. Goh, hoe zou dit eindigen? Terrence Malick brengt ons weer zo'n verschrikkelijke combinatie van (toegegeven) fenomenaal gefilmde prachtige plaatjes en eindeloos pseudo-filosofisch pretentieus gepreek, deze keer in de vorm van brieven die Franz en zijn echtgenote Fani aan elkaar schrijven. Het onvermijdelijke einde komt ruim twee uur te laat in deze marathonuitzending van 'Ontdek Je Plekje', hetgeen je bijna doet afvragen wie er meer heeft geleden: Franz of de kijker. Neem een kussen mee en schroom niet om meerdere keren een lange toiletpauze te nemen, je mist niets. Overslaan is ook een serieus te overwegen optie.

Commandant Dragon Luo [Jackie Chan] leidt een complexe operatie waarmee een aantal werknemers van een Chinese olieraffinaderij via de gevreesde ‘Highway of Death’ van Baghdad over moeten worden gebracht naar de veiligheid van ‘The Green Zone’. Chris [John Cena] is een Amerikaanse ex-huurling die een aanbod van Paddock [Pilou Asbaek] afslaat om de karavaan te onderscheppen en de werknemers te gijzelen. Het wat warrige scenario resulteert erin dat Dragon en Chris moeten samenwerken om hun zin te krijgen. De tekortkomingen van het scenario wordt probleemloos gecompenseerd door Chan en Cena, een perfect partnerschap dat het beste uit beide acteurs haalt. Chan is niet meer zo snel als vroeger, maar hij beschikt nog over voldoende lenigheid en inventiviteit in de heerlijke actiescènes. Vergeet het verhaal en de weinig interessante schurk en geniet van Chan en Cena. Een vervolg sla ik niet af.

Een serie bizarre misdaden stelt de politie voor een raadsel. Detective Tom Beck [Michael Nouri] krijgt echter onverwacht hulp van Lloyd Gallagher [Kyle MacLachlan], een zonderlinge FBI-agent die duidelijk meer weet over de dader. Beck en Gallagher proberen samen de ongrijpbare crimineel in de kraag te vatten. Een vlotte SF-actiethriller met prima special effects profiteert van een scherp script en het prima samenspel van de wereldse Nouri en de excentrieke MacLachlan. Een originele, bijzonder onderhoudende en spannende thriller.

Traag drama over broers Tommy [Ryan Jones] en Eric [Nathan Varnson] die de laatsten zijn die hun vriend Ina [Ivan Tomic] zien voor zijn lichaam bij een rivier, vlak onder een hoge brug wordt gevonden. Carbone maakt effectief gebruikt van de prachtige locaties, daarbij beholpen door het fraaie camerawerk van Nick Bentgen en de sfeervolle muziek van Robert Donne. De (vrij) onervaren Jones en Varnson zijn echter onvoldoende in staat om aan de hoge eisen die Carbone aan ze stelt en mede daardoor zijn er, ondanks de korte speelduur, regelmatig saaie passages.

Wat bezielt iemand om het leven van een stel yuppen in de kouwe-kak-enclave Bloemendaal om te werken tot een documentaire? De opening is hilarisch: een echtpaar loopt in een sukkeldrafje door de duinen bij Bloemendaal aan Zee. De vrouw neemt haar weekagenda door en heeft het vooral over wat zij wil en beslist feitelijk eenzijdig wat haar sneue, want immer instemmend 'ja'-zeggende echtgenoot moet doen. Even dacht ik dat ik met een amusante satire te maken had, maar helaas: dit is een bloedserieuze documentaire waarbij het lachen je al gauw vergaat. Even later legt moeder verantwoording af bij haar naar schatting tien jaar oude zoontje over haar besluit om ouderling te worden bij de plaatselijke kerk. Ze lijkt oprecht op zoek naar goedkeuring van haar kind, die natuurlijk geen idee heeft wat er aan de hand is.

"Hier Ben Ik" richt zich ook op het saaie leven van een dominee, waarbij we getuige moeten zijn van de evaluatie van een preek. Die dominee heeft ook een 'indringend' gesprek met een man die op het punt staat voor de tweede keer te trouwen, maar niet zo'n geweldige band heeft met zijn vader. Er is ook nog de vrouwelijke koster die zich wel eens ongelukkig voelt en daarover, gezeten met een zevental duidelijk steenrijke vrienden op een zomerse dag met een luxe BBQ en een glas wijn, zonder enige gène een flink traan laat. Ja, in Bloemendaal zingen ze graag mee met Brigitte Kaandorp: "Het leven is voor mij verschrikkelijk zwaar!" Wat was in vredesnaam de bedoeling van makers Sander Snoep en Sarah Vos? Het zijn allemaal losse flarden, er is geen structuur, geen visie. Dit is soms zo slecht dat het leuk is, maar dat was overduidelijk niet de bedoeling... maar wel een klein lichtpuntje in de duistere wereld van de Bloemendaalse geldgraaiers.

Claudia de Breij: Hier Zijn Wij (2021) ***½

Documentaire met Claudia de Breij, Abdelhadi Baaddi, Michelle Samba

Regie: Suzanne Raes

Onder normale omstandigheden was dit een documentaire geweest over de totstandkoming van de nieuwe theatershow van Claudia de Breij, maar de coronapandemie gooide roet in het eten. De Breij besluit de lockdown te gebruiken om materiaal te schrijven voor die show, maar merkt dat ze de input van haar vaste muzikanten Abdelhadi en Michelle niet kan missen. Zo goed en zo kwaad als het kan zetten ze een programma in elkaar dat gaat over het levensverhaal Heintje Davids, de legendarische Joodse entertainer met wie De Breij een nauwe band heeft, ook al omdat zij de houder is van de prestigieuze Louis Davidsring waarvan Heintje Davids de eerste drager was. Een openhartig kijkje achter de schermen waarin we zien hoe De Breij worstelt met haar emoties bij het vertellen van het levensverhaal van Heintje Davids. Het is jammer dat Raes zich meer richt op het creatieve proces dan op de psychologische effecten die de lockdown heeft voor de makers op zowel professioneel als persoonlijk niveau. Dat is een gemiste kans.

Een jaar nadat haar moeder Vera [Romana Vrede] stierf na een val van een ladder, komt de 16-jarige Sam [Sanaa Giwa] zelf om het leven bij een aanrijding. Ze komt oog in oog te staan met engel/ambtenaar Martin [Jean-Paul Buijs] die haar beleidt naar het hiernamaals. Daar kan ze kiezen om haar leven opnieuw te leven, of zich hier definitief te herenigen met haar moeder. Maar dan laat ze wel haar vader [Gijs Scholten van Aschat] en haar broertjes achter. Sam besluit haar leven opnieuw te leven en doet er vanaf heel jonge leeftijd al alles aan om haar moeder te behoeden voor haar noodlottige dood. Bosch, die ook het scenario schreef, behandelt een zwaar onderwerp op een lichtvoetige, maar nimmer smakeloze wijze en weet de balans tussen komedie en drama goed te behouden, maar het scenario mist focus waardoor de ontknoping een beetje voelt als een anti-climax.

Het type film waarin de overdaad aan dialoog wordt gecamoufleerd door de personages doelloos te laten rondlopen of een camera die doelloos om de personages heen loopt. Het heeft allemaal iets met basketbal, sportmakelaars en enkele twijfelachtige NBA-regels te maken, maar er is geen spanningsboog en het acteerwerk is vlak over de hele linie. Soderbergh kan veel beter, ook met de beperkingen die hij zichzelf hier heeft opgelegd.

Ondanks de duidelijke overeenkomsten met o.a. Alien (1979) en Silent Running (1972) begint deze psychologische SF-thriller veelbelovend. Een jonge astronaut [Robert Pattinson] voert een reparatie uit, brengt verslag uit aan een computer die daarop aankondigt dat de 'life support systems' ook de komende 24 uur nog aan blijven. De claustrofobische setting, het bedachtzame tempo en de vele stiltes zorgen een voor een mysterieuze sfeer die weer doet denken aan Solyaris (1972). Daar blijft helaas weinig van over wanneer regisseur/co-scenarist Claire Denis overgaat tot flashbacks die ons vertellen wat het doel was van de reis en wat er met de rest van de bemanning is gebeurd. En ja, in deze film zie je Juliette Binoche 'zoals je haar nog nooit eerder hebt gezien'. Ze zorgt In ieder geval in één opzicht voor het hoogtepunt van de film, maar of dat nou een aanbeveling is? Het is een veeg teken aan de wand dat de film gestolen wordt door een baby.

Maggie Sherwoode [Dakota Johnson] is een enorme fan van haar werkgever Grace Davis [Tracee Ellis Ross], een veteraan in de wereld van de popmuziek voor wie Maggie een soort manusje-van-alles is. Wanneer Graces manager Jack Robertson [een weinig geloofwaardige Ice Cube] zich hardmaakt voor het zoveelste compilatiealbum en een vaste show in Las Vegas, kan Maggie haar teleurstelling niet verbergen. Zij gelooft dat het na 10 jaar tijd is voor een nieuw album en droomt ervan dat album zelf te produceren. Wanneer ze de talentvolle zanger en liedjesschrijver David Cliff [Kelvin Harrison Jr.] ontmoet ziet ze een kans om haar talent als producer te bewijzen en met een leugen weet ze David over te halen om haar als producer aan te stellen voor zijn nieuwste opnames. Wanneer er een romance opbloeit tussen de twee komt die leugen tussen hun in te staan. Het verhaal stelt weinig voor en zal lang niet iedereen behagen, maar voor mensen die zelfs op wat voor manier dan ook actief zijn (geweest) in de muziekwereld (en tot die groep behoor ik zelf) valt er meer te genieten van de muziekhistorische anekdotes en de technische aspecten rondom optredens en het opnemen en mixen van muziek. En er is een aangename chemie tussen Johnson en Harrison, dat helpt ook.

Vier kinderen zijn zonder hun ouders op weg om geschoold te worden in Engeland, maar vallen in handen van piratenkapitein Chavez [Anthony Quinn] die ze echter vooral lijkt te ervaren als last. Maar hij besluit ze toch aan boord te houden en al snel blijkt Chavez minder barbaars te zijn dan hij lijkt te willen doen geloven.

Geen opzienbarende combinatie van avontuur en drama, maar het ontwapenende spel van de kinderen (vooral van Deborah Baxter als de oudste van de vier kinderen) en een goed scenario maken deze film toch de moeite waard. De aanwezigheid van James Coburn als eerste stuurman Zac helpt zeker, evenals een paar goed geregisseerde actiescènes.

Bah, alweer zo'n pretentieus gevalletje. Een film die te nadrukkelijk probeert maatschappijkritische punten erin te rammen op een semi-satirisch, dadaïstich, onbegrijpelijk, vrijblijvende manier. Nou ja, de punten zijn wel duidelijk, maar waarom dat moet leiden tot dit soort pseudo-artistieke werkjes zal mij altijd een raadsel blijven. Ze zijn er gelukkig niet veel meer, maar dit een geval van een slap verhaal dat zich door allerlei artistieke truukjes meent te kunnen verkopen als 'kunst'. Maar elke film die kunst probeert te zijn, is niet te pruimen. Dit dus ook niet, ondanks de ijzersterke cast.

Losse remake van Akira Kurosawa’s High And Low met elementen uit Ed McBains roman ‘King’s Ransom’ en Spike Lees kritische kijk op de (Afrikaans-)Amerikaanse cultuur en mannelijke rolpatronen. Muziekproducent op retour David King [Denzel Washington] is bereid het losgeld te betalen voor zijn ontvoerde zoon Trey [Aubrey Joseph] totdat blijkt dat de eisers per ongeluk Treys beste vriend Kyle [Elijah Wright] hebben ontvoerd. Wanneer Trey ongedeerd terugkeert, vraagt Kyles vader Paul [Jeffrey Wright] om hulp. Het misdaadplot verdwijnt naar de achtergrond ten faveure van een karakterstudie naar twee Afrikaans-Amerikaanse archetypes: de steenrijke, gehaaide David en een verbitterde voormalige crimineel die mede dankzij religie nu het rechte pad bewandelt. Een kijkje waard vanwege Washingtons dynamische spel, maar voor liefhebbers van Spike Lee is er niets nieuws aan de horizon.

Het verhaal van voormalige Texas Rangers Frank Hamer [Costner] en Maney Gault [Woody Harrelson] die in 1934 een einde maakte aan de misdaadgolf waar Bonnie & Clyde verantwoordelijk voor waren. Veteranen Frank en Maney zijn persoonlijk benaderd door de Texaanse gouverneur "Ma" Ferguson [Kathy Bates], maar zij moeten beiden nog in het reine komen met hun bloederige verleden. Een fraaie produktie met twee doorgewinterde acteurs die dit soort rollen in hun slaap kunnen spelen. Hun karakterontwikkeling levert weinig verrassingen op, maar het prima acteerwerk en de fraaie reconstructie van Texas in de jaren '30 maken dit zeer de moeite waard. Emily Brobst en Edward Bossard lijken sprekend op Bonnie & Clyde.

De 17-jarige Valeria [Ana Valeria Becerril] kan haar zwangerschip niet langer verborgen houden voor haar 58-jarige moeder Abril [Emma Suárez] die zelf op haar 17e beviel van Clara [Joanna Larequi]. Nadat Valeria’s is bevallen van een dochter concludeert Abril al snel dat Valeria niet in staat om voor haar kind te zorgen. Abril betrekt de eveneens 17-jarige vader Mateo [Enrique Arrizon] in een twijfelachtig plan waarmee ze Valeria dwingt om afstand te nemen van haar dochtertje. Goed geacteerd familiedrama geeft onvoldoende inzicht in Abrils motieven voor haar op zijn zachtst gezegd dubieuze gedrag

Mikaso schrijft audio-descripties voor films en draagt deze voor tijdens testsessies met blinden en slechtzienden. Haar pogingen om een emotioneel drama te beschrijven leiden echter tot kritiek, vooral van Masaya Nakamori, een voormalige fotograaf die zijn zicht vrijwel volledig is verloren. Wanneer hun meningsverschil uit de hand loopt, gaan ze allebei bij zichzelf te rade en beseffen ze zich dat ze een manier moeten zien te vinden om verder te kunnen gaan.

Het verhaal komt vrij langzaam op gang en daardoor is de eerste helft van de film zo nu en dan wat saai. Maar dan komt de film tot leven en komen de gevoelige vertolkingen van de hoofdrolspelers, het prachtige camerawerk van Dodo Arata en de diepe emoties van het scenario van Naomi Kawase pas echt tot hun recht.

Buitengewoon afgezaagde biografie van Rickey Hill [Colin Ford], de zoon van een rondreizende pastoor James Hill [Dennis Quaid], die hoewel bij zijn geboorte voorspeld werd dat hij nooit zonder ondersteuning zou kunnen lopen, droomt van een carrière als slagman in de Major League. Als kind [Jesse Berry] krijgt hij steun van zijn broer [Mason Gilett] en zus [Hailey Bithell]. James wil dat Rickey in zijn voetsporen treedt. Het scenario gaat geen enkel cliché uit de weg en Celentano zorgt ervoor dat er geen enkele verrassing is. Toch is het verhaal trouw aan de feiten, al is het te hopen dat de dialogen dat niet zijn. Dan zou Rickey Hill een wandelend cliché zijn. Niet dat hij daar rouwig om zal zijn, overigens.

Een misleidende titel voor (alweer) een éénzijdige propagandafilm bestaande uit een combinatie van waarheden, halve waarheden en leugens die tot doel hebben Hillary Clinton en de Democratische Partij in een kwaad daglicht te stellen. Het is namelijk helemaal geen geheim dat de Democraten de grootste verdedigers waren van de slavernij en dat de Republikeinse Partij de thuishaven was voor de Abolitionists. Ongetwijfeld is dat niet bij iedereen bekend en D'Souza houdt zich wat dit onderwerp betreft meer aan de feiten dan gebruikelijk, ook al negeert hij daarbij de economische argumenten die een rol speelden. In de ogen van D'Souza waren (en zijn) de Democraten de racisten en waren (en zijn) de Republikeinen (dus) de partij van rechtsgelijkheid: Roosevelt was een fan van Mussolini en Johnson gaf King zijn zin om maar van het gezeur af te zijn en daarom moet zwart Amerika natuurlijk de Republikeinse partij steunen. Een beetje heel erg kort door de bocht, zoals je van de radicaal-conservatieve D'Souza inmiddels mag verwachten.

Maar D'Souza richt zijn pijlen vooral op Hillary Clinton en dat is een gemakkelijk doelwit. D'Souza hoeft de waarheid nauwelijks te verdraaien om aan te tonen dat Clinton één van de slechtst denkbare Democratische presidentskandidaten ooit was. Vandaar dat deze 'documentaire' minder leugens en verdraaiingen bevat dan zijn andere werkjes. D'Souza gaat wel zover zichzelf af te schilderen als slachtoffer van een heksenjacht en martelaar van het Republikeinse gedachtegoed in de vorm van een knullige reconstructie van zijn eigen rechtszaak (hij werd veroordeeld wegens overtreden van de campagneregels). Deze documentaire suggereert dat hij naar de gevangenis moest (wat niet waar is) en dat hij daar gesprekken voerde met geharde criminelen wiens gedachtegoed erg veel overeenkomt met dat van Clinton. Da's dan weer een beetje erg overdreven, maar van D'Souza hoef je niet beters te verwachten.

Amy Adams wint op punten het acteerduel van veteraan Glenn Close in deze terugblik op de jonge jaren van J.D. Vance [Gabriel Basso], een ambitieuze rechtenstudent die een bijzonder moeilijke jeugd heeft gehad, onder anderen door de drugsverslaving van zijn moeder Bev [Amy Adams]. Zijn oma Mamaw [Glenn Close] speelde daardoor een sleutelrol in zijn jeugd en ondanks de complexe familiedynamiek heeft J.D. toch veel warme herinneringen aan zijn tijd in de Hillbilly-omgeving van Kentucky. Wanneer zijn zus Lindsey [Haley Bennett] hem smeekt haar te helpen bij een nieuwe familiecrisis, net wanneer J.D. bezig is zich te verzekeren van zijn gedroomde stageplaats, moet hij kiezen tussen zijn familie en zijn carrière.

Tijdens de aftiteling zie we hoezeer Close lijkt op de echte Mamaw, maar toch komt zij wat karikaturaal over. Adams heeft een meer dramatische rol maar en vreet die met huid en haar op, zonder te nadrukkelijk de film te willen stelen. Een Oscarnominatie ligt zeker op de loer. Het is jammer dat Basso niet op kan tegen dit acteergeweld en dat de overige bijrollen wisselvallig bezet zijn. Maar het is goed om te zien dat Ron Howard eindelijk weer eens de middelmaat weet te ontstijgen.

Al meer dan 14 jaar droomt Cameron Cade [Tyriq Withers] er van de quarterback te worden van The Saviors. Nu het gerecht gaat dat de huidige quarterback (en Greatest Of All Time) Isaiah White [Marlon Wayans] aan zijn laatste seizoen begint, ruikt hij zijn kans. Die gaat in vlammen op wanneer Cameron door onbekende in elkaar wordt geslagen. Tot zijn grote vreugde krijgt hij een uitnodiging voor een persoonlijke “boot camp” in het afgelegen huis/trainingscomplex waar Isaiah met zijn echtgenote [Julia Fox] woont. Die bootcamp neemt al gauw sinistere vormen aan waardoor Cameron voor sportieve en morele dilemma’s komt te staan. Ondanks zijn imago als komiek is Wayans erg overtuigend als de extreem gedreven mentor, maar door een gebrek aan spanningsopbouw zijn de horrorscènes eerder bizar dan angstaanjagend … of vermakelijk. Hier had veel meer in gezeten.

Prachtige, handgetekende animatiefilm gebaseerd op de gelijknamige bestseller verplaatst de actie naar 1998 (het boek speelt zich af in 2001). Een jong, hoogopgeleid stel kan zich moeilijk neerleggen bij het repressieve regime dat hun dwingt te leven volgens een fundamentalistische interpretatie van Islam. Zunaira [Zita Hanrot] kan haar favoriete muziek alleen in het uiterste geheim beluisteren en mag alleen met een boerka over straat - iets wat ze niet kan uitstaan. Mohsen [Swann Arlaud] laat zich onder groepsdruk verleiden om actief mee te doen aan de steniging van een vrouw en kan dat zichzelf niet vergeven. Atiq [Simon Abkarian] is een gevangenisbewaarder die zich lijkt te hebben geconformeerd aan het nieuwe regime maar verbergt onder zijn starre houding diepe gevoelens voor zijn dodelijk zieke vrouw Mussarat [Hiam Abbass]. De paden van deze twee echtparen zullen elkaar op tragische wijze kruizen.

Indrukwekkend verhaal toont hoe een repressief regime het openbare leven kan beïnvloeden, maar niet de gedachten en dromen van een generatie die weet dat er een beter alternatief voor hun bestaat. Scherpe karakteriseringen en de sobere animatie maken dit tot een meesterwerk. De steniging is ontegenzeggelijk emotioneel hoogtepunt, maar probeer het dan maar eens droog te houden in de schokkende en ontroerende finale. De zwaluwen uit de titel zijn een metafoor voor de vrijheid waar de vier hoofdpersonen op hun eigen manier naar verlangen.

Horrorfilm over twee Afrikaanse vluchtelingen die de overtocht naar Engeland hebben weten te maken en na een periode in het opvangcentrum mogen verruilen voor een woning, maar wel onder zeer strikte strikte voorwaarden. Hoewel het huis in alle opzichten slecht is onderhouden Bol [Sope Dirisu] en Rial [Wunmi Mosaku] bijzonder blij dat ze een woning hebben. Maar al snel worden ze geplaagd door visioenen: Bol ziet de geest van een meisje dat zich verstopt in de tussenruimtes en Rial ziet de geesten van bewoners van het dorp waar ze vandaan komen. Bol en Rial proberen elk op hun eigen manier deze vorm van hekserij tegen te gaan, maar dat heeft onvoorziene en onaangename gevolgen.

De eerste helft is onevenwichtig van toon en daar vrij ontmoedigend, maar de tweede helft is een interessante mix van horror en migratiedrama die op beide punten scoort, mede dankzij het goede spel van de hoofdrolspelers en sfeervol camerawerk van de Belgische cinematograaf Jo Willems.

Sangarés verbluffende acteerdebuut leverde hem een volkomen verdiende Gouden Palm (en verschillende andere prijzen) op en drukt je op de neus met de feiten met betrekking tot die mensen die wij “asielzoekers” noemen. Souleymane [Aboue Sangaré] is nerveus voor zijn afspraak bij OFPRA (de Franse tegenhanger van de IND) omdat hij weet dat zijn toekomst afhangt van het verloop van het gesprek. In een lange flashback ontdekken we wat hij heeft moeten doorstaan om bij dat gesprek te komen. Omdat Souleymane officieel niet mag werken, huurt hij een account van Emmanuel [Emmanuel Yovanie] zodat hij wat kan verdienen als fietsbezorger. Souleymane heeft geld nodig zodat hij ’s nachts niet buiten hoeft te slapen, maar ook om ervoor te zorgen dat Barry [Alpha Oumar Sow] hem voorziet van valse documenten. Souleymane zit vast in een netwerk van profiteurs en krijgt de ene na de andere tegenslag te verwerken, maar hij laat zich niet kisten. Subliem gefilmd op locatie in Parijs met een dynamiek die de jachtigheid van Souleymanes leven onderstreept en over de gehele linie uitstekend geacteerd, maar het dramatische hoogtepunt is het uiteindelijke gesprek (met Nina Meurisse als de OFPRA-medewerker) dat diepe indruk maakt. Een briljante combinatie van amusement en sociaal-maatschappelijke kritiek.

Een passende titel, want geen van deze vijf verhalen was de moeite van het vertellen waard. Laura [Anna Castillo] sluit buurman Álex [Chino Darin] op in de badkamer wanneer haar vriend [Javier Rey] eerder thuiskomt dan verwacht; Carlos [Antonio de la Torre] en Ana [María León] zijn verheugd dat hun eenzame vriend Luis [Alex Brendemühl] tijdens een uitje contact legt met Sandra [Eva Reyes], tot ze een geheim ontdekken; vriendinnen Carol [Alexandra Jiménez] Blanca [Maribel Verdu] en Carol [Alexandra Jiménez] ontmoeten elkaar tijdens een auditie en roddelen achter de rug van degene die auditie doet; Andrés [Jose Coronada] wil de veel jongere Bárbara [Alejandra Onieva] tijdens een etentje vragen om bij hem in te trekken, maar doet vlak voor zijn aanzoek een onaangename ontdekking; en Edu [Quim Gutiérrez] vraagt zijn beste vriend Jota [Brays Efe] om raad nadat hij het dagboek van zijn zwangere vriendin [Verónica Echegui] stiekem

Laat het maar aan Frank Borzage over om deze romantische komedie in goede banen te leiden. De regisseur weet bovendien sterke vertolkingen te krijgen uit hoofdrolspelers Charles Boyer en Jean Arthur en Leo Carrillo is vaak erg grappig als de beroemde chef-kok Cesar die een trouwe vriend wordt van het tweetal. Het is allemaal best vermakelijk, maar het plot is soms wat moeilijk te volgen en de uiterst melodramatische, zonderlinge finale lijkt wel uit een andere film te komen (gebaseerd op een waargebeurd incident uit 1912).

Pianist Lionel [Paul Mescal] en zanger David [Josh O’Connor] kennen elkaar van het conservatorium. Lionel heeft een passie ontdekt voor het ontdekken en opnemen van volksliedjes en plattelandsjongen David beschikt over een enorme kennis. De jonge mannen slaan de handen ineen voor een zoektocht in afgezonderde plaatsen in Amerika naar mensen die bereid zijn de liedjes die zij zijngen, vast te leggen op wasrollen. Die zoektocht leidt tot een intieme relatie die wordt verstoord door de Eerste Wereldoorlog. De vaak ontroerende liedjes roepen onherroepelijk herinneringen op aan Harlan County, USA in dit prachtig geacteerde en gefilmde romantische drama dat ondermijnd wordt door het lage tempo en een gebrek aan verhaal. Chris Cooper verschijnt in de epiloog als David anno 1980.