Meningen

Om indruk te maken op Elaine Stein [Mary Steenburgen], de eindredacteur van een grote nationale krant, besluit jonge journaliste Skeeter Phelan [Emma Stone] begin jaren 60 een serie artikelen te schrijven over het leven van de zwarte ‘hulpen’ in welgestelde witte huishoudens. Skeeter, die zelf is opgevoed door een zwarte ‘hulp’ [Cicely Tyson] weet Abileen Clark [Viola Davis] en Minny Jackson [Octavia Spencer], die in dienst zijn van bevriende families, over te halen hun verhalen te delen. Het geeft de liberaal denkende Skeeter een indruk van hoe meer conservatieve families omgaan met hun hulpen. Taylor bewerkte de gelijknamige roman van Kathryn Stockett op uitstekende wijze en biedt prachtige rollen aan een vrijwel volledig vrouwelijke cast. Davis ging er met de Oscar vandoor, maar het is vooral de interactie tussen haar en Spencer die zorgt voor de meest gedenkwaardige momenten.

Hoewel het hier een gezin betreft waarvan de vader een geslachtsoperatie ondergaat, draait de film eigenlijk om het universele thema van de gevolgen van een scheiding op het gezin. Centraal staat Emma [Kaya Toft Loholt], de jongste van twee dochters, die vooral bang is dat ze haar vader verliest. Haar bijna 14-jarige oudere zus Caro [Rigmor Ranthe] lijkt de nieuwe situatie bovendien gemakkelijk te accepteren waardoor Emma het idee heeft dat ze er helemaal voor staat.

De slim gekozen titel maakt duidelijk dat het hier gaat om spanningen waar ieder 'volstrekt normaal gezin' mee te maken krijgt. Opvallend is dat Emma niet in haar emotie blijft zitten. Ze is dolgelukkig wanneer ze de hond van het gezin kan knuffelen en geniet ook volop van een potje tafelvoetbal. En ondanks alle strubbelingen brengt ze - in één van de meest ontroerende scènes in de film - een prachtig muzikaal eerbetoon aan haar zus op diens 14e verjaardag. Hoewel het thema van geslachtswisseling het meest in het oog springt, is dit een film over familierelaties in het algemeen en die tussen twee zussen in het bijzonder. Zonder de steun van Caroline is Emma reddeloos, maar samen kunnen ze de hele wereld aan

De flashbacks zijn storend en het einde is weinig veelzeggend, maar het ontwapenende spel van de twee jonge actrices, alsmede van Mikkel Boe Følsgaard als Thomas/Anjete, maken dit de moeite meer dan waard.

In de openingsscène ligt Hemel [Hannah Hoekstra] rollebollen met Joris [Ward Weemhoof]. Ze is een opdringerige, seksueel assertieve mannenverslinder. En een vrouw, dus moet haar promiscuïteit schijnbaar wel door een of ander trauma zijn veroorzaakt. Haar vader [Hans Dagelet] zal daar wel iets mee te maken hebben. Een broodmagere Hannah Hoekstra stort zich vol overgave op haar rol, maar haar personage is net zo afstotelijk als het scenario. Polak en scenarist Helena van der Meulen dachten waarschijnlijk een veelzeggende film te hebben gemaakt. Het zei mij helemaal niets.

Grotendeels in Limburgs dialect gesproken romantisch drama waarin het leven van jonge misdienaar Bart [Bram van Schie] wordt opgeschud wanneer een Belgisch gezin zich in het dorp vestigt. Peter [Aaron Roggeman] is wars van traditie en conformisme, maar Bart is vooral geïnteresseerd in diens zusje Moniek [Ella-June Henrard]. Er zijn nog wat perikelen rondom diefstal in de kerk waar Barts oom Sef [Huub Stapel] de pastoor is, maar de gestileerde cinematografie en de sentimentele soundtrack van Rowwen Hèze onderstrepen het feit dat het meer om nostalgie naar de vroege jaren ’80 draait dan om een plot. En dat is te mager.

Aangezien Eindhoven sinds 2001 mijn thuisbasis is was het leuk om de verschillende locaties te herkennen, maar ik stoorde me eerlijk gezegd vooral aan die zogenaamd Eindhovense tongval die ik in ieder geval nog nooit had gehoord. Het verhaal van ex-gevangene Kelly [Jennifer Welts] die met hulp van haar zus [Esmée van Kampen] probeert haar leven op de rails te krijgen, begint als een niet onaardig familiedrama, maar neemt een scherpe wending richting op Amerikaanse leest gestoeld misdaadthriller wanneer drugsdealer Michel [Maarten Heijmans] zich meldt en haar dwingt om één of andere schuld te vereffenen. Tussendoor is er een bizarre muzikale sequentie waarin allerlei tot dan toe amper in beeld verschenen ‘personages’ hetzelfde lied zingen. Van Kampen is goed maar het scenario is een slecht uitgewerkt allegaartje.

De meest angstaanjagende serie-moordenaars zijn degenen die dat niet zijn. Het is bovendien algemeen bekend dat serie-moordenaars niet zo gemakkelijk te herkennen zijn, omdat ze in de dagelijkse omgang vriendelijk, voorkomend en normaal overkomen. Dat geldt ook voor Henry [Michael Rooker], een karakter dat gebaseerd is op Henry Lee Lucas, een serie-moordenaar veroordeeld voor 3 moorden [waaronder die op zijn moeder] maar waarschijnlijk verantwoordelijk voor honderden moorden. Het scenario, dat regisseur John McNaughton schreef in samenwerking met Richard Fire, laat er echter geen twijfel over bestaan dat Henry een brute moordenaar is. In de schokkende opening zien we de gruwelijk toegetakelde lichamen van zijn laatste slachtoffers en horen we iets van de omstandigheden waaronder die moorden hebben plaatsgevonden. Door na deze beelden abrupt te snijden naar Henry, weten we meteen dat hij hiervoor verantwoordelijk is.

Henry logeert bij Otis [Tom Towles], die samen met Henry in de gevangenis zat en onder toezicht van de reclassering als pompbediende werkt, maar wat bijverdient met drugshandel. Henry maakt kennis met Otis’ nichtje Becky [Tracy Arnold] die zich al snel aangetrokken voelt tot de zwijgzame, maar ogenschijnlijk galante Henry, ook wanneer ze ontdekt dat Henry zijn moeder heeft vermoord. Wanneer Henry en Otis samen op stap gaan vermoordt Henry twee vrouwen die ze hebben opgepikt. Otis is aanvankelijk zeer geschokt, maar Henry weet zijn daad op ziekelijke wijze goed te praten. Het is het begin van een reeks moorden die een nog onaangenamere wending krijgen wanneer Otis de moorden en verkrachtingen opneemt met een gestolen video-camera en ze in slow-motion terug kijkt in zijn appartement. Maar waar Henry methodisch en beheerst te werk gaat, blijkt Otis impulsief en onbetrouwbaar. Becky komt hierdoor tussen twee vuren te staan.

In een tijd waarin het horrorgenre zich veelal richt op demonen en ander bovennatuurlijk gespuis, lijkt men vergeten dat de meest effectieve horror zich afspeelt om de hoek. Henry is namelijk het type dat je dagelijks op de straat zou kunnen tegen komen, dat eten bestelt en netjes dankjewel zegt, dat je buurman zou kunnen zijn. Hier is hij een zwerver, vooral omdat hij uit de handen van de politie weet te blijven door zich regelmatig te verplaatsen. Hoewel hij analfabeet lijkt te zijn, is Henry wel intelligent genoeg om ervoor te zorgen dat hij zijn methodiek zoveel mogelijk varieert zodat de politie geen patronen kan vinden, waardoor ze iedere moord als een afzonderlijke zaak behandelen.

Michael Rooker is perfect gecast in de hoofdrol, want hij heeft enerzijds die all-American look, maar hij heeft ook die diepe, wantrouwige blik die past bij het karakter dat hij speelt. Hij heeft dan ook een uiterst succesvolle carrière als acteur in alle mogelijke formats (TV, games, korte films en speelfilms) en is een veelgevraagde bad-guy. Recentelijk was hij nog te zien in de beide “Guardians Of The Galaxy” in een belangrijke bijrol als premie-jager Yondu. Die carrière heeft hij voor een belangrijk deel te danken aan zijn rol als Henry, een rol die hem twee filmprijzen opleverde. Tom Towler kwam meer terecht in het B-segment en deed regelmatig filmwerk, maar Tracy Arnold wist haar veelbelovende debuut niet om te zetten in een succesvolle carrière als actrice.

Maar het is regisseur John McNaughton die de belangrijkste stempel op dit meesterwerk drukt. Door die indrukwekkende, ronduit geniale opening, hangt er enerzijds veel suspense over de film omdat we weten dat Henry extreem gewelddadig kan zijn, maar anderzijds begrijpen we ook waarom Becky zo gecharmeerd van hem is. Als kijker betrap je je er zelfs op dat je hoopt en/of gelooft dat Henry en Becky elkaar vinden en dat ze samen de ondergaande zon tegemoet zullen rijden. In het eerste deel van de film herinnert McNaughton ons, door middel van ijzingwekkende musikale cues, eraan met wie we hier te maken hebben, maar zelfs wanneer we getuige zijn van de moorden ligt de sympathie bij Henry, ook al omdat medeplichtige Otis een veel meer opzichtige schoft is. En dan is er natuurlijk nog dat simpele, maar zeer doeltreffende einde dat eigenlijk geen schok zou moeten zijn maar het toch is... ook wanneer je het voor een tweede, een derde of een vierde keer kijkt. En deze film is het waard om meerdere keren te zien!

Jang Hae-jun [Park Hae-il] begint een affaire met de vrouw [Lee Jung-hyun] waarvan hij vermoedt (maar niet kan bewijzen) dat zij verantwoordelijk is voor het ‘ongeluk’ waarbij haar echtgenoot om het leven kwam. Visueel aantrekkelijk drama maar erg spannend of intrigerend wil het ondanks het goede spel van de cast nimmer worden. Lijkt aanvankelijk complex (al kan dat in mijn geval ook gelegen hebben aan de ondermaatse ondertiteling), maar is minder intelligent en origineel dan het zich lijkt voor te willen doen.

De samenwerking tussen de binnenlandse en de internationale veiligheidsdienst van Zuid-Korea is in het geding na een rampzalig verlopen operatie. Het wordt snel duidelijk dat een Noord-Koreaanse spion met codenaam Donglim is doorgedrongen tot de top van een van de veiligheidsdiensten. Dat zorgt voor wantrouwen tussen Pyong-ho Park [Lee Jung-jae] en Jung-do Kim [Jung Woo-sung] die zelf s elkaar niet meer durven te vertrouwen. De spectaculaire actiescènes waren wat effectiever geweest als het verhaal iets minder verwarrend en de film wat korter was geweest.

Her Movie:

In de nabije toekomst schaft een eenzame kantoormedewerker [Joaquin Phoenix) een IOS (Individual Operating System) aan [stem: Scarlet Johansson] die altijd bij hem is, altijd luistert en hem als geen andere lijkt te begrijpen. Al snel is de IOS meer dan een beste vriend en denkt de IOS zelf ook over emoties als liefde en teleurstelling te beschikken.

Een bizarre premisse die werkelijk te gek voor woorden is: het idee dat een computersysteem ook maar op enig moment een volwaardige vervanging voor een menselijke relatie zou kunnen zijn, is voor mij volstrekt ondenkbaar en daardoor is het moeilijk om enig begrip op te brengen voor de hoofdfiguur. De keuze voor Johansson als ´de stem´, wiens stem en gezicht zo bekend is, werkt dit nog eens extra tegen. Met een speeltijd van bijna 2 uur is deze one-joke-film ook wel erg uitgerekt en sleept het zich vrij doelloos naar een voorspelbaar 'na-regen-komt-zonneschijn' einde. Als je het talent van Amy Adams verspilt, doe je toch echt iets verkeerd, ook al heet je Spike Jonze!

R U Kidding Me? Maar dan gespeeld door een beginnend tienerbandje. Dat is de eerste indruk die je krijgt van rocktrio Something She waarvan Rebecca [Elisabeth Moss] de gitarist en leadzangeres is onder het pseudoniem Becky Something. Becky probeert een comeback te maken nadat ze gebroken heeft met haar voormalige bandleden, maar haar impulsieve, onuitstaanbare gedrag maakt haar ook nu een ramp om mee te werken. Een uur lang kijken we naar de misdragingen van een egocentrische rockster in opnamestudio's en kleedkamers. De dialogen worden veelal overstemd door de irritante soundtrack die klinkt alsof je voor de deur van een repetitiehok of concertzaal staat maar waarschijnlijk bedoeld is om de verwarring in Becky's hoofd schetsen. De tweede helft van de film, waarin Becky eindelijk over enige zelfreflectie blijkt te beschikken, is beter maar deze karakterstudie is gebaat bij getrainde muzikanten en een centraal personage dat niet het gros van clichés van de gevallen rockster de revue laat passeren.

Grímur Hákonarson is erin geslaagd een overtuigende western in het (hele) hoge noorden te maken. De ingrediënten voor een klassieke western zijn daar: de prachtige, uitgestrekte IJslandse vergezichten zijn een uitstekend alternatief voor Monument Valley (waar John Ford veel van zijn westernklassiekers opnam) en het verhaal betreft een éénling die het opneemt tegen een onbetrouwbaar een corrupt systeem. Hoofdpersoon Inga [de sublieme Arndís Hrönn Egilsdóttir] haalt op enig moment haar geweer van stal (pun intended) en er is zelfs een moment waarop Inga ongevraagd bezoek krijgt van een man te paard!

Het zijn vermakelijke elementen in dit overigens serieuze drama over een boerenvrouw die er alleen voor komt te staan nadat haar man Reynir bij een éénzijdig auto-ongeluk om het leven is gekomen. Aanvankelijk is ze blij met de hulp die de "Coöp" - in 1893 opgericht als samenwerkingsverband van boeren om zich te weren tegen Deense concurrenten - haar geeft bij het runnen van de boerderij, maar wanneer ze de ware toedracht van Reynirs dood te horen krijgt, wordt ze wantrouwig en gaat ze op onderzoek uit. De ontdekkingen die ze doet doen haar besluiten om een poging te doen de monopolie-positie van de Coöp te ondermijnen, maar daar heeft ze steun nodig van andere boeren. En die zitten lang niet allemaal te wachten op iemand die het voor hun zo vertrouwde systeem wil ondermijnen.

Het is een simpel verhaal, fantastisch gespeeld door Egilsdóttir, die aan haar transformatie van trouw lid naar vastberaden rebel op indrukwekkende en geloofwaardige wijze gestalte geeft. Hákonarson houdt de spanning vast tot de onvermijdelijke slotconfrontatie waarin hij een verrassende, maar effectieve regiekeuze neemt die breekt met de traditionele western. Zo blijkt deze moderne western pas op het allerlaatste moment af te wijken van de genreconventies en dat is de kers op de taart van deze onderhoudende, IJslandse film.

Een groep huurlingen houdt zijn reputatie hoog door de wildste verhalen over hun leider Hercules [Dwayne Johnson] te verspreiden waarin hij een meerkoppig monster, een reusachtig everzwijn en een onkwetsbare leeuw te doden. Op basis van die reputatie huurt de Griekse veldheer Cotys [John Hurt] de groep in om zijn troepen te trainen om te vechten tegen de barbaren die hem bedreigen. En zo wordt Hercules een pion in een dodelijk spel om de macht dat hij alleen kan overleven als hij en zijn huurlingen laten zien dat ze hun reputatie waard zijn. Vlotte mythologische actiefilm met Johnson in een rol die niemand anders had kunnen spelen. Sterke karakteracteurs als Ian McShane, Rufus Sewell en Joseph Fiennes geven extra kleur aan deze vermakelijke nonsens en Ratner houdt het tempo erin met een serie puike actiescènes. Pretentieloos vermaak is voer voor de fans van dit genre.

Stefan [Stefan Gota] leegt zijn koelkast en besluit alle groenten te gebruiken om soep te maken. Hij wandelt in korte broek door Brussel, spreekt wat mensen aan die hij soep geeft en kijkt naar de bomen, bloemen en planten die hij tegenkomt. In een Chinees restaurant maakt hij contact met Shukui [Liyo Gong], die hij later opnieuw tegenkomt terwijl ze mos bestudeert. Het type film dat je duidelijk wil maken hoe fijn, nuttig en belangrijk het is om de omgeving in je op te nemen en menselijk contact te hebben. Precies de twee dingen die je tijdens het kijken naar een film absoluut niet moet doen! Een dikke middelvinger naar de kijker waar ik me (louter in negatieve zin) ontzettend om kan opwinden. Godzijdank duurt dit manifest tegen alles waar ik van houd in cinema slechts 84 minuten. Dat er mensen zijn die geloven dat we hier te maken hebben met een liefdesverhaal is bijna net zo belachelijk als het feit dat Bas Devos hiermee twee prijzen won op het internationale filmfestival van Berlijn. Diep en diep treurig.

Robert Zemeckis verdient lof voor zijn bereidheid om te experimenteren met de filmkunst, ook al is het resultaat in dit geval niet geheel geslaagd. De titel verwijst naar een specifieke locatie plaats op het Amerikaanse continent en is bijna helemaal gefilmd met een statische camera die de gebeurtenissen op deze plaats vastlegt over een periode van miljoenen jaren. Het gros van de film speelt zich af in het huis daar aan het begin van de 20e eeuw is gebouwd en toont zowel dramatische als terloopse momenten uit het leven van de bewoners. Onder hen zijn Al [Paul Bettany] en Rose [Kelly Reilly] die het huis betrokken na de Tweede Wereldoorlog en drie kinderen krijgen. De oudste daarvan is Richard [Tom Hanks] die daar het grootste deel van zijn leven zal doorbrengen met zijn grote liefde Margaret [Robin Wright]. Vooral de verjongde versie van Hanks ziet er nep uit en roept de vraag op waarom Zemeckis niet koos voor jonge acteurs, maar het grootste probleem is het constante heen en weer gespring door de tijd waardoor er geen dramatische opbouw is. Maar Jesse Goldsmiths montage is creatief, bij vlagen effectief en zorgt er mede voor dat dit nooit gaat vervelen.

Laura [Andrea Riseborough] en Brendan [Jonjo O’Neill] verhuizen in de hoop dat zee de dood van hun dochtertje daar beter kunnen verwerken. Maar Laura komt al snel in contact met Megan [Niamh Dornan], een meisje dat ongeveer even oud is als haar overleden dochter en opvallend veel details lijkt te weten. Wie is deze Megan? Hoe komt het dat ze zoveel weet? Of berust dit alles op een zonderling toeval? Riseboroug en vooral O’Neill zijn zeer overtuigend in dit intrigerende, sfeervolle mysterie dat helaas een weinig bevredigende ontknoping heeft.

Journalist Pete Garvey [Bing Crosby] laat zijn verloofde Emmadel Jones [Jane Wyman] al drie jaar op hem wachten terwijl hij in het buitenland werkt in een weeshuis. Wanneer hij bericht krijgt dat zij het wachten beu is en zelfs besloten heeft met een andere man te trouwen, de steenrijke Wilbur Stanley [Franchot Tone], besluit Pete in actie te komen in een poging het huwelijk tegen te houden. Daarbij krijgt hij hulp van twee kinderen om te tonen dat hij klaar is voor het ouderschap. Maar Emmadel blijkt niet voor één gat te vangen en Wilbur laat zich ook niet gemakkelijk uit het veld slaan.

Crosby is helemaal in zijn element, of het nou met de kinderen is of met de stralende Jane Wyman, die zelf verrassend grappig blijkt te kunnen zijn. De liedjes zijn zeer aanstekelijk en 'In The Cool, Cool, Cool of the Evening' leverde schrijver Johnny Mercer en componist Hoagy Carmichael de Oscar voor 'Best Original Song' op. De opening van deze uiterst vermakelijke, goed gecaste komedie mag je niet missen vanwege een indrukwekkend optreden van de toen 15-jarige Anna Maria Alberghetti, wiens feilloze operazang een lust voor het oor is. Niet voor niets zou ze in latere jaren maar liefst 53 (!) keer verschijnen in de legendarische Ed Sullivan-show. Luister, oordeel zelf, en geniet ook van de rest van deze film.

De 17-jarige Ruben arriveert met een backpack op Albezon, een afgelegen boerderij in de Cevennen, net over de Franse grens. Hij verblijft hier twee maanden lang onder supervisie van de familie Vandeghinste. Ruben is aanvankelijk beleefd kortaf, maar de rust, de regelmaat en het werk doen hem zichtbaar goed waardoor hij geleidelijk uit zijn schulp komt. Aan het einde blijkt pas waarom hij hier is gekomen in deze documentaire die zich kan meten met de beste speelfilms over het geestelijk welzijn van jongeren.

Aharon [Shai Avivi] heeft zich zo lang ontfermd over zijn zwaar autistische zoon Uri [Noam Imber], dat hij gelooft dat Uri zonder hem niet kan overleven. De pogingen van Uri’s moeder Tamara [Smadi Wolfman] om Uri onder te brengen in een zorgcentrum waar hij op eigen benen moet leren staan lopen op niets uit, omdat Aharon de tegenstribbelingen van zijn zoon ziet als een teken dat Uri niet zonder zijn vader kan. En dus knijpen vader en zoon er tussenuit. Bergmans scenario volgt de formule van de roadmovie – en Rain Man in het bijzonder – maar het is moeilijk sympathie op te brengen voor een man die in feite zijn eigen kind ontvoert.

De Franse nieuwslezeres Marie Lelay [Cécile de France] kan haar bijna-doodervaring tijdens een tsunami niet van zich afzetten. De Amerikaanse George Lonegan [Matt Damon] beschikt over de gave om door middel van aanraking contact te leggen met de doden, maar ervaart dat vooral als een vloek. De Britse Marcus [Frank en George McLaren] zoekt juist contact met zijn tweelingbroer die omkwam bij een auto-ongeluk. Met de voor hem zo kenmerkende compassie zet Eastwood een hartverscheurend portret neer van drie mensen die een bijzonder band hebben met het hiernamaals. Peter Morgans scenario laat de verhaallijnen op een simpele, effectieve manier samenkomen in de aangrijpende finale met een cameo van Derek Jacobi.

Twee zussen van in de zestig zijn zelden van elkaar gescheiden en teerden al die tijd op de nalatenschap van hun rijke familie. Nu dienen zich financiële problemen aan en Chiquita [Margarita Irun] komt zelfs vast te zitten wanneer ze veroordeeld wordt wegens fraude. Dat betekent dat Chela [Ana Brun] voor het eerst van haar leven moet proberen in haar eigen levensonderhoud te voorzien en dat dus zonder de (directe) steun van haar zus.

Hoofdrolspeelster Ana Brun won verschillende prijzen voor haar debuutrol (!), waaronder de Zilveren Beer op het Berlijns Filmfestival, en zij is de belangrijkste reden om deze film te zien. Op papier is Ana een vrouw van weinig woorden die in de meeste situaties de juiste dingen zegt. Niet zo vreemd dat welgestelde dames haar graag gebruiken als taxichauffeur. Regisseur Marcelo Martinessi laat in close-ups echter iets van Chela's kwetsbaarheid en onzekerheid zien. Een beeld dat versterkt wordt door het uiterst beheerste spel van Brun. Hoewel Chela zeker een persoonlijke ontwikkeling doormaakt, is die ontwikkeling echter niet bijzonder interessant.

Een familiedrama vermomd als horrorfilm die pas tegen het einde een abrupte wending neemt richting horror, maar helaas maakt dat de film er niet beter op. Toni Collette geeft een indrukwekkende tour-de-force als Annie, de laatste overlevende van een familie waarvoor de omschrijving 'disfunctioneel' niet toereikend is. Haar broer verhing zich op zijn zestiende, haar vader stierf als gevolg van een psychose en haar moeder leidde aan een permanente dissociatieve identiteitsstoornis. Samen met haar echtgenoot [Gabriel Byrne], haar zoon [Alex Wolff] en haar dochter [Milly Shapiro] probeert Annie dit verlies te verwerken, maar het rouwproces leidt tot grote individuele emotionele spanningen die het gezinsleven onder enorme druk zetten.

De voortreffelijke muziek van Colin Stetson leent zich perfect voor een horrorfilm, maar hoewel er enkele schokkende momenten zijn, heeft het boeiende eerste uur niets met horror te maken. Daarna zakt het niveau aanzienlijk, want Collettes tot dan toe sublieme vertolking ontaardt in hysterie voordat de bizarre (en uiteindelijk zelfs ronduit dwaze) wendingen elkaar opvolgen tot aan de finale die ronduit verbijsterend is. En niet om de juiste redenen! Bovendien duurt het allemaal veel te lang. Jammer, want Ari Aster weet wel degelijk een beklemmende sfeer op te roepen. Een imposant speelfilmdebuut als regisseur, maar als scenarist slaat Aster de plank toch enkele keren flink mis.

De Mormoonse zusters Barnes [Sophie Thatcher] en Paxton [Chloe East] bezoeken het huis van Mr. Reed [Hugh Grant] om hem te bekeren tot hun geloof. Tegen beter weten in laten ze zich overhalen om binnen te komen. De opening doet denken aan dat van The Human Centipede, maar helaas is dit voornamelijk een filosofische discussie over de zin en onzin van religie met wat zinloze regietrucs die ons moeten doen geloven dat het allemaal heel spannend is. Lange tijd gaat er in feite geen enkele dreiging uit van de verkeerde gecast Hugh Grant en wanneer de onvermijdelijke cyclus van geweld eindelijk begint, voelt dat meer als een anticlimax. Een zonderlinge thriller en dat is helaas geen aanbeveling.

Vier meisjes en vier jongens hebben al wat biertjes en aanverwante artikelen naar binnen getikt wanneer ze op het lumineuze idee komen om in te breken in het mysterieuze, leegstaande Simmons House. Ze waren beter af geweest in de tuin van het feest begon. Dat was ook al een totaal oninteressante chaos van overlappende, nietszeggende dialogen. Cultheld Eric Roberts komt aan het begin en aan het einde even opdraven in de zoveelste rip-off (zeker niet te verwarren met Heretic) uit de fabriek van The Asylum.

Herman van Zanten [Aus Greidanus] is slecht ter been en zwaar aan de drank, maar raakt ondanks de hulp van zijn doortastende dochter Nathelie [Fockeline Ouwerkerk] verstrikt in het bureaucratische web van de ouderenzorg. Wellicht krijgt hij wél gepaste zorg als hij in de gevangenis terecht komt. Een confrontatie met Dylan [Viktor Griffioen], die zijn vrouw Kim [Melody Klaver] mishandelt, doet Herman besluiten om een moord te plegen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar wanneer Herman schuld bekend bij de politie neemt niemand hem serieus. Bovendien beschouwen ze Kim nu als hoofdverdachte. Hoe kan Herman dit rechtzetten? De regisseurs schreven zelf het scenario en wilden op een zwartkomische manier het zorgsysteem bekritiseren en kunnen rekenen op goed spel van de drie hoofdrolspelers. Ben Cramer en Leny Breederveld zijn vermakelijk als twee bewoners van de zorginstelling waarin Herman terecht komt. De overige bijrollen zijn veel te dik aangezet – met name die van Lineke Rijksman als Hermans case manager – waardoor de satirische punten verloren gaan. Bovendien raken Reijmers en Van der Ree in het laatste kwart de weg volledig kwijt en eindigt de film op een geforceerde, volstrekt ongeloofwaardige wijze.

70-plusser Lee Hayden [Sam Elliott] was decennia geleden een gevierde westernacteur en leent zijn karakteristieke stem aan reclamespotjes. Een uitnodiging om een Lifetime Achievement Award in ontvangst te nemen valt samen met het bericht dat hij binnen een paar zal sterven aan alvleesklierkanker. Dat laatste houdt hij geheim, ook voor zijn beste vriend en voormalig co-ster Jeremy [Nick Offerman], maar het is wel het duwtje dat hij nodig heeft om een poging te doen de relatie met zijn dochter [Krysten Ritter] te hernieuwen. De rol van de zwijgzame, getormenteerde man is Elliott op het lijf geschreven en hij geeft dan ook een monumentale vertolking. De monoloog die hij met Jeremy oefent ter voorbereiding op een auditie is een masterclass in klein acteren. Het is jammer dat het scenario braaf de platgetreden paden blijft volgen.

Klas 6B van de Georg-Büchner-Schule in het stadje Stadtallendorf in het de Duitse deelstaat Hessen staat centraal in deze buitengewone fly-on-the-wall documentaire. De 12 en 13-jarige kinderen krijgen les van 3 docenten, maar het leeuwendeel van deze 3½ uur film richt zich op de 64-jarige Dieter Bachmann, een voormalige socioloog die na 15 jaar de overstap maakte naar het basisonderwijs en na een aantal jaren aanmodderen besloot om het over een andere boeg te gooien. In een gesprek met een collega verwondert hij zich over het feit dat hij nooit is ontslagen, want zowel in woord als daad maakt hij duidelijk dat vakken als wiskunde en taal ondergeschikt zijn aan het welbevinden van de leerlingen. Hij voert uitgebreide persoonlijke gesprekken met “zijn kinderen”, maakt elk onderwerp bespreekbaar en dwingt leerlingen om na te denken en te praten over hun ideeën, hun gedragingen, hun emoties en gebruikt klasgenoten als een spiegelbeeld. Als voormalig docent zou ik maar wat graag zien dat dit de standaard wordt in het onderwijs. Een inspirerend, fascinerend, ontroerend, grappig, hartverwarmend, maar vooral hoopvol stemmend meesterwerk.

Wanneer echtgenoot Gary [Ian Lloyd Anderson] haar voor de zoveelste keer in elkaar slaat, durft Sandra [Clare Dunne] het eindelijk aan om de hulp in te roepen van de politie en een scheiding aan te vragen. Ze woont tijdelijk in een luxe hotel en probeert als schoonmaakster haar hoofd boven water te houden en te zorgen voor haar jonge dochters Emma [Ruby Rose O’Hara] en Molly [McCann]. Ze vindt steun van Peggy O’Toole, een voormalige huisarts met een heupaandoening bij wie Sandra schoonmaakwerk verricht. Maar de voogdij over haar kinderen dreigt in gevaar te komen wanneer Molly [Molly McCann] doodsbang blijkt te zijn voor Gary en Sandra haar niet langer bij haar vader wil laten blijven. De opening doet een dik aangezet familiedrama vermoeden, maar dat blijkt gelukkig erg mee te vallen. Het scenario, gebaseerd op een verhaal dat Dunne zelf schreef, gaat niet zozeer over de strijd tussen vader en moeder, maar over hoe Sandra met de hulp van (onverwachte) vrienden overeind blijft om haarzelf en haar kinderen een nieuwe toekomst te bieden. O’Hara en McCann zijn uitstekend als de zusjes en het einde is verrassend en bezorgt je ongetwijfeld een flinke brok in de keel.

In zwartwit gefilmd verhaal over de botsing tussen twee culturen die ontstaat wanneer een Joodse vrouw [Carol Kane] zich aansluit bij haar echtgenoot [Steven Keats], die enkele jaren eerder naar New York is verhuisd. Bij aankomst merkt ze meteen op dat hij z'n baard heeft afgeschoren, maar dat is niet de enige breuk die hij met de Joodse traditie heeft gemaakt. De twee blijken uit elkaar te zijn gegroeid, maar proberen toch hun leven als man en vrouw weer op te pakken.

Hoewel de film een interessant kijkje geeft in de Joodse cultuur (inclusief de Jiddische taal), is de toon van de film wat te onderkoeld om werkelijk te beklijven. Het spel is over de linie vrij goed, maar de chemie tussen de hoofdrolspelers is nauwelijks zichtbaar. Ze doen in ieder geval bepaald niet denken aan Blanche Dubois en Stanley Kowalski...

Indrukwekkend, ingetogen regiedebuut van acteur Baetens (The Broken Circle Breakdown, Duelles) over de getroebleerde Eva [Charlotte de Bruyne], die van slag is wanneer haar jongere zus Tess [Femke van der Steen] aankondigt dat ze vader [Sebastien Dewaele] en moeder [Naomi Valissariou] heeft uitgenodigd om haar verhuizing te vieren. Via Facebook krijgt Eva een uitnodiging voor de herdenking van Jan, maar ze twijfelt of ze zich daarvoor zal aanmelden. Wie die Jan? Waarom twijfelt Eva over de uitnodiging? En waarom zijn de banden met haar ouders verbroken? In flashbacks volgen we de Eva als 13-jarige [Rosa Marchant] gedurende een zomer en stukje bij beetje leren we de volwassen Eva begrijpen. Indringend portret van een beginnende puber op zoek naar erkenning, (echte) vriendschap en vooral liefde. Baetens behandelt loodzware thema’s op effectieve wijze, zonder effectbejag en zonder de aandacht naar de camera te trekken. Ze weet bovendien voortreffelijk spel te halen uit Marchant (een openbaring), Amber Metdepenningen (als de jonge Tess) en Charlotte van der Eecken (als paardenliefhebber Elisa). De jongens komen wat minder goed uit de verf en Dewaele en Velissariou grenzen aan het karikaturale, maar afgezien van de banale (en nadrukkelijk vooraf gesignaleerde) ontknoping is dit een subliem psychologisch drama.

Boddeke werkt met het theatergezelschap KamaK aan de voorstelling en verfilming van Furia, een melodrama geschreven door Oscar Wagemans, de regisseur van het gezelschap. Stijlvol gefilmd en voorzien van een soms iets te nadrukkelijke bewerkte soundtrack, maakt Boddeke in ieder geval duidelijk dat deze acteurs met een beperking ook kunnen acteren. Maar de repetities maken duidelijk dat het voor deze groep mensen, voor wie de mogelijkheden om zich over te geven aan een fictief personage en de bijbehorende fantasiewereld, moeilijk kan zijn om zowel hun eigen personages als die van hun tegenspelers te onderscheiden van de realiteit. Zonder meer fascinerend, maar ik kreeg de indruk dat een aantal van de deelnemers zich niet of onvoldoende bewust waren van de mogelijke gevolgen van de ontboezemingen over hun privéleven. Dat klinkt misschien hooghartig, maar dat gevoel kon ik niet van me afzetten. En dat sentimentele gejengel van Wende Snijders (naar een tekst van Toon Hermans) tijdens de ondertiteling kon ik niet verdragen. Niet dat het invloed had op mijn oordeel, maar ik wil het toch even genoemd hebben.