Héraðið (2019)

Vanaf 31 oktober in de bioscoop (Imagine Filmdistributie Nederland)

Grímur Hákonarson is erin geslaagd een overtuigende western in het (hele) hoge noorden te maken. De ingrediënten voor een klassieke western zijn daar: de prachtige, uitgestrekte IJslandse vergezichten zijn een uitstekend alternatief voor Monument Valley (waar John Ford veel van zijn westernklassiekers opnam) en het verhaal betreft een éénling die het opneemt tegen een onbetrouwbaar een corrupt systeem. Hoofdpersoon Inga [de sublieme Arndís Hrönn Egilsdóttir] haalt op enig moment haar geweer van stal (pun intended) en er is zelfs een moment waarop Inga ongevraagd bezoek krijgt van een man te paard!

Het zijn vermakelijke elementen in dit overigens serieuze drama over een boerenvrouw die er alleen voor komt te staan nadat haar man Reynir bij een éénzijdig auto-ongeluk om het leven is gekomen. Aanvankelijk is ze blij met de hulp die de "Coöp" - in 1893 opgericht als samenwerkingsverband van boeren om zich te weren tegen Deense concurrenten - haar geeft bij het runnen van de boerderij, maar wanneer ze de ware toedracht van Reynirs dood te horen krijgt, wordt ze wantrouwig en gaat ze op onderzoek uit. De ontdekkingen die ze doet doen haar besluiten om een poging te doen de monopolie-positie van de Coöp te ondermijnen, maar daar heeft ze steun nodig van andere boeren. En die zitten lang niet allemaal te wachten op iemand die het voor hun zo vertrouwde systeem wil ondermijnen.

Het is een simpel verhaal, fantastisch gespeeld door Egilsdóttir, die aan haar transformatie van trouw lid naar vastberaden rebel op indrukwekkende en geloofwaardige wijze gestalte geeft. Hákonarson houdt de spanning vast tot de onvermijdelijke slotconfrontatie waarin hij een verrassende, maar effectieve regiekeuze neemt die breekt met de traditionele western. Zo blijkt deze moderne western pas op het allerlaatste moment af te wijken van de genreconventies en dat is de kers op de taart van deze onderhoudende, IJslandse film.

Mooi, eenvoudig en boeiend gebracht verhaal over verzet tegen machtsmisbruik en corruptie.
Ster van dit plattelandsdrama is de hoofdrolspeelster Arndís Hrönn Egilsdóttir die werkelijk imponeert als de levendige, maar getergde en gepijnigde vrouw - ze verliest toch haar man door het onrechtmatig optreden van de coöpertieve - die krachtig tekeer gaat tegen de willekeur onder wie de ganse gemeenschap gebukt gaat.
Minpuntje in de film is misschien wel het slot, alhoewel... Verrassend is het wel want daar waar ge een stevig einde aan het verhaal verwacht, wordt de wilskracht en het optimisme, ondanks alles, van de vrouw, alleen nog maar eens onderstreept.
Zag tot op heden slechts een dozijn Ijslandse producties en eigenlijk zit daar amper een flauwe bij.

Het drama betreft het machtsmisbruik van coöperaties met daarbij de spanning tussen de gesloten economie van de lokale gemeenschap vs. de open economie van de globalisering en de vrije markt. Dat is niet oninteressant en de film weet er ook wat spanning in te brengen als drama. Maar uiteindelijk lijkt de film toch weinig meer dan een vehikel om de politieke kwestie op de kaart te zetten, zodat de film als drama onvoldoende levert en in ieder geval een anticlimax in plaats van een ontknoping als einde heeft.

Onderhoudende film met een prima verhaal dat goed in beeld is gebracht.

Klein boerderij drama tegen de geweldige achtergrond van IJsland.

Vol overgave gespeeld, alsof je deel uitmaakt van de Coop.

Ben ik de enige die z'n twijfels heeft bij Reynirs verraad om zijn geliefde bedrijf maar te kunnen behouden? Of, als hij dan toch in de kern zo'n goed mens was zoals door zijn vrouw op het einde betoogd, waarom was er (kennelijk) dan geen spoortje wroeging bij hem te bekennen voordat hij besloot uit het leven te stappen (wat juist op wroeging duidt)? En waarom krijgt dat (eveneens kennelijke) gebrek aan inzicht in het gevoelsleven van haar man geen enkele plek in het verhaal?
Dan is er nog de co-op zelf, gerund door slechts twee mannen, zo lijkt het, en waar een einde aan komt door een nieuwe co-op op te richten tijdens een vergadering van die eerste co-op. Kwam erg vreemd op me over - ze hoefden toch alleen maar uit de co-op te stappen en een nieuwe op te richten? Waarom dat vertoon met die vergadering?
En vervolgens zong ze een liedje en reed de zonsondergang tegemoet... dat laatste is ook een western elementje.

Onderhoudend tot op zekere hoogte (mooie beelden, goed geacteerd), maar teveel onbeantwoorde vragen en onduidelijkheid voor een overtuigende voldoende.

Agro-drama waarin een vrouw haar man verliest en alleen het melkveebedrijf verder moet zien te runnen. Nadat ze zich kritisch uitlaat over de té grote macht van de coöperatieve waarbij ze aangesloten is, beginnen de intimidaties. De dame laat evenwel niet op haar kop kakken.

Het mag dan een IJslandse film zijn, dezelfde problematiek vind je overal terug in Europa. Fijn dat zo'n films gemaakt worden eigenlijk : je maakt ze niet om massaal publiek te trekken maar om aandacht te vragen voor een onderwerp waar we niet elke dag blijven bij stilstaan. Landbouwers hebben het momenteel niet makkelijk en de minste tegenslag (schulden, een overlijden) kan ervoor zorgen dat ze kopje onder gaan.

De film houdt ergens een goed midden tussen drama en thriller en gaat nergens vervelen.

Soort van modern lijfeigenschap op het IJslandse platteland waarbij multinationals boeren uitzuigen en vooraf afhankelijk maken van hun wetten en regels. Wie protesteert wordt als een paria behandeld, niet in het minst door collega boeren die meer uit schrik hun kop in de grond steken. Inderdaad goed dat dit eens onder de aandacht komt, specifiek voor boeren ook die het niet makkelijk hebben en dikwijls afhankelijk zijn van externe factoren zoals het weer. Aan de noeste wroetersarbeid van de boeren heeft het nimmer gelegen…

Degelijk drama, sowieso, maar ik had het scherper verwacht. Al bij al bleef het binnen de perken waardoor de impact te weinig werd belicht. Prima hoofdrol van onze boerin en wie IJsland zegt, zegt geweldige ruwe natuur.

Mij moet het ontgaan zijn, maar ik vond het nogal makkelijk dat men uitging van zelfmoord. Waarom het geen ongeval kon zijn (ingedommeld ofzo), was me niet duidelijk. Er was geen afscheidsbrief gevonden althans. Mijn dochter van 10 keek ook even mee. Na het zien van de openingsscène weet ze het zeker. Kinderen hoeven er niet (meteen) te komen …

Ja, klopt. Bedankt voor de extra duiding. Ik hechtte er op het moment zelf niet zoveel belang aan, daarmee.

mooie filmposter , mooie film.

Film moet het vooral hebben van de simpele beelden / handelingen op een boerderij in het prachtige landschap van IJsland.

Verder blijft de filmpjes vrij oppervlakkig, en ik begrijp totaal niet het genre komedie, want zo lollig was het allemaal niet, en ook kon ik nergens bespeuren dat er in de scenes bewust grappige stukjes in verwerkt zijn.

Puur drama / speelfilm genre wat mij betreft.

Aardige film die elementen uit maffiafilms, politieke thrillers en westerns naar de droge cultuur van het IJslandse platteland brengt. Die setting is dan ook meteen het grote pluspunt van de film, want voor de rest blijft het toch wat vlak.

Zou het ook wel goed doen op het partijcongres van de VVD trouwens.

Vrij droog en realistisch. Dat bed onder het raam deed me wel een beetje aan Marge denken in Fargo. Alleen was Reynir niet zo'n duffe goedzak, maar bon. Vrij rechttoe rechtaan verteld en ik kan me voorstellen dat er in dat wel héél hoge Noorden niet zo heel veel te beleven valt buiten koeien en gras. In de aankondiging had ik ook wel 'komedie' zien staan maar daar had ik al de nodige korrels zout bij gedaan. Scandinavische nuchterheid, zeg maar gortdroog gedrag, wordt hier al snel afgedaan als 'grappig'. Leifur, de zware jongen van dienst, was vooral zwaar. Hij krijgt op gegeven moment een kwak mest over zijn voorruit, maar om dat nu meteen als komisch te bestempelen (samen met de melkdouche), lijkt me wel wat overdreven.
Verder blijft de film redelijk realistisch (denk ik), want de vijand, Eyolfur (of iets dergelijks) heeft ook wel ergens een punt en die manier van leven en landbouw bedrijven staat onder druk, net als hier overigens. Dat Inga dan gewoon failliet gaat, kan haar al eigenlijk niet meer schelen, want zij heeft haar strijd gewonnen, voor de gemeenschap, eventjes toch, maar die keert ze finaal wel de rug toe. Naar het Zuiden! Richting het zwoele Reykjavik. Mooie hoofdrol wel, maar weinig meer, net voldoende. Niet slecht, maar ook niet echt goed.

Mmm… niet helemaal waar , dacht ik. was het niet net een coöperatieve dat precies dát wilde bestrijden? Zoals het communisme ooit het kwaad (grootgrondbezitterskapitalisme en -uitbuiting) dat het wou bestrijden zelf nadien overtrof: een remedie die al snel kwalijker blijkt dan de kwaal.

Dat blijft hier ook maar de vraag: die nieuwe coöperatie zal uiteindelijk misschien ook in dergelijke toestanden verzanden. En wie zegt dat, eens de deur naar de vrije markt opengezet wordt, dat het dan zoveel beter gaat worden?

Een beetje zoals hier (en nu begeef ik me op glad ijs, want ik ben niet zo bekend in de materie): de boeren worden enerzijds beschermd door een systeem dat in sommige gevallen de overproductie subsidieert, anderzijds klagen de boeren wel steen en been over dat systeem dat hen ook in een wurggreep houdt… interessante, zeer complexe materie, maar niet zo interessant voor een film, blijkbaar.