Meningen

Menno Meyjes slaat de plank volledig mis in dit dramatische zeer onevenwichtige psychologisch drama. De film begint met een knap gefilmde dinérscène, in een doorlopende shot waarin de camera zich vloeiend door de woning beweegt. Maar deze stunt heeft geen enkele functie en het acteerwerk tijdens dit shot is onevenwichtig. Hendrickx is één van de beste actrices van dit moment, maar hier krijg je de indruk dat Meyjes veelal haar slechtste takes in de film heeft gezet. De scène waarin ze haar zoon ervan probeert te overtuigen dat hij geen marinier in het Amerikaanse leger moet worden is beneden haar waardigheid.
De film is rommelig gemonteerd en soms is er geen touw aan vast te knopen. De eerste verschijning van Daan Schuurmans is veelbelovend, maar elke dreiging van zijn op papier imposante schurk gaat verloren doordat hij het 'klein' heeft moeten houden. Vergelijk de timide aanrandingsscène uit deze film maar eens met die tussen Robert Mitchum en Polly Bergen in Cape Fear [1962] en je snapt waarom deze film maar niet wil werken. Zelfs de grote slotonthulling is vaag en onbevredigend. Van Huet houdt zich staande in dit debacle, maar hopelijk weten Hendrickx en Schuurmans zich te herstellen van deze zwarte bladzijde in hun acteercarrière.

Volgt de nachtdienst van een verpleegkundige [Leonie Benesch] en toont de druk die collega’s, patiënten, maar vooral het gebrek aan tijd door een chronisch personeelstekort voor haar betekenen. Omdat ze het niet over haar hart kan verkrijgen om een patiënt en wachtende familieleden te helpen, moet ze steeds meer balletjes tegelijk zien hoog te houden. Dat gaat ten koste van de kwaliteit van de zorg … en van haarzelf. Lind is indrukwekkend in deze bedachtzaam opgebouwde waarschuwing voor de langetermijngevolgen van een chronisch tekort aan zorgpersoneel dat vooralsnog in de komende decennia alleen maar lijkt te zullen groeien.

Misdaaddrama waarin crimineel kopstuk Frans Weeling [Hans Dagelet] onderduikt op Texel na bedreigingen door een groep niet nader genoemde Marokkanen. Frans lijkt echter vooral af te wachten en zijn passieve houding baart zijn belangrijkste vertrouwelingen steeds meer zorgen, zeker wanneer blijkt dat Elias [Poal Cairo] achter Frans’ rug heeft geprobeerd een compromis te sluiten met de nieuwe kapers op de kust. Afgezien van een paar (niet al te overtuigende) liquidaties is dit een timide, trage film met veel scènes waarin de criminelen wat rondhangen, wachten in een auto of telefoontjes plegen. Dagelets subtiele gezichtsuitdrukking maakt duidelijk dat er iets broeit in het hoofd van Frans Weeling, maar het scenario biedt onvoldoende inzicht in het centrale personage. Het schokkend bedoelde einde is dan ook een behoorlijk anti-climax. Eigenzinnig en niet geheel oninteressant, maar te oppervlakkig uitgewerkt om te beklijven.

Om een 3e wereldoorlog te voorkomen huren twee wetenschappers [Victor Francen, Bella Darvi] duikbootkapitein Adam Jones [Richard Widmark] en zijn bemanning in om hen met een gerepareerde Japanse duikboot te brengen naar een eiland niet ver van Alaska waar de communisten vermoedelijk bezig zijn met de voorbereidingen op een nucleaire aanval. Redelijke standaardthriller zonder al teveel verwijzingen profiteert van de aanwezigheid van de altijd betrouwbare Widmark, de degelijke regie van Samuel Fuller en een prima score van Alfred Newman. Voor liefhebbers van het duikbootgenre.

Toen Paris Hilton in 2020 onthulde dat ze slachtoffer was van grensoverschrijdend gedrag tijdens een bootcamp, startte ze een stroom van onthullingen door lotgenoten. Steve Cartisano was de drijvende kracht achter de durende ‘expedities’ waarmee hij “ontspoorde jongeren” een overgangsritueel naar volwassenheid aanbood door ze fysiek tot het uiterste te drijven. Vaak met het gewenste resultaat (vooral voor de ouders), maar de methodes waren extreem en omstreden. Williams spreekt deelnemers met wisselende ervaringen en een van de begeleiders van het eerste uur. Het gebrek aan beeldmateriaal dwingt Williams helaas om haar toevlucht te nemen tot pratende hoofden in deze interessante, maar qua vorm routinematige documentaire.

Er waren maar liefst vijf schrijvers nodig om te komen tot twee goede momenten in deze verder volstrekt waardeloze horrorfilm. Het eerste moment betreft een guillotine (met een cameo van Candyman Tony Todd) en het tweede volgt snel daarna, wanneer de gemaskerde moordenaar een ruimte met gemaskerde standbeelden (waaronder enkele levende) binnen komt. De karakters zijn echter van bordkarton en vaak ronduit irritant. Je vraagt je bovendien af waarom deze tieners zo enthousiast zijn over een serie ouderwetse spookhuizen. Hell Fest is overigens de naam van een rondreizend horrorcircus dat minstens zo groot is als De Efteling, gebouwen van beton heeft, riolering en betegelde toiletten. Inderdaad, van logica is hier geen enkele sprake en Hell Fest doorloopt de clichés van het horrorgenre met ruim vooraf aangekondigde schrikeffecten (inclusief het nep-effect), maar afgezien van die twee momenten weet het nergens te verrassen, te schokken of ook maar enig gevoel van spanning of amusement teweeg te brengen. De epiloog is zowaar nog belachelijker dan de rest van de film. Waar blijft de grote redder van het horrorgenre?

Op 8 oktober 2009 opende een groep jongeren uit New York een spookhuis in het voormalige Abaddon Hotel dat al 30 jaar niet meer in gebruik was. Het resulteerde in een nog altijd niet opgehelderd bloedbad. Een uitgebreide proloog verpakt dit als een true crime story waarin Sara [Ryan Jennifer Jones], een van de oprichters van het spookhuis, journalist Diane Graves [Alice Bahlke] filmbeelden geeft waaruit blijkt wat zich heeft afgespeeld in de anderhalve maand die voorafging aan de opening. Maakt effectief gebruik van griezelige mannequins, met een hoofdrol voor de clowns, maar op de spaarzame momenten dat er werkelijk iets gebeurt, ontaardt het in gegil, gehijg en schokkerig camerawerk. Vervolg: Hell House LLC II: The Abaddon Hotel.

Bloggers Jessica Fox [Jillian Geurts] en Molly Reynolds [Joy Shatz] en cameramens David Morris [Dustin Austen] bezoeken het Abaddon Hotel 7 jaar na de gebeurtenissen uit Hell House LLC om antwoorden te vinden op onbeantwoorde vragen. Loopt uiteraard niet goed af en is in grote lijnen een herhaling van zetten. Het grote verschil is de toevoeging van Satanisten (Cognetti weet duidelijk niets van wat Satanisme precies inhoudt). Het acteerwerk laat opnieuw behoorlijk te wensen over en de structuur is rommelig. Vervolg: Hell House LLC III: Lake Of Fire.

Veel gegil, gehijg en schokkende camerabeelden (in de slechte zin van het woord) in de derde film over het voormalige Abaddon Hotel. De eigenzinnige theatermaker Russell Wynn [Gabriel Chytry] gebruikt dit “Hell House” nu voor een unieke, interactieve uitvoering van Faust. Televisiepresentator Vanessa Shepherd [Elizabeth Vermilyea] en cameramens Jeff Stone [Sam Kazzi] krijgen unieke toegang achter de schermen. Slecht plan natuurlijk, met als gevolg meer sinistere mannequins,en abominabel acteerwerk. Vervolg: Hell House LLC Origins: The Carmichael Manor.

The Carmichael Manor is een afgelegen herenhuis waar 30 jaar geleden een bizarre, nog altijd onopgehelderde dubbel moord plaatsvond. Moeder Catharine en dochter Eleanor Carmichael kwamen om het leven, vader Arthur en zoon Patrick verdwenen spoorloos, maar de politie ontdekte alleen de voetsporen van Patrick. Ondanks herhaalde aanwijzingen dat het niet pluis in Casa Carmichael, besluit Margot [Bridget Rose Perrotta] en Rebecca [Destiny Leilani Brown] vijf dagen door te brengen in het huis en alles wat ze doen en meemaken met videocamera’s vast te leggen. De proloog maakt duidelijk dat ze niet verder komen dan dag 4.Vervolg op Hell House LLC III: Lake Of Fire is matig geacteerd en bevat te veel knullige schrikeffecten. Maar die clown-mannequins zijn griezeliger dan voorheen.

Hell Night is de dag waarop een studentenclub groots feest viert terwijl hun aspirant-leden een nacht moeten doorbrengen in Garth Manor waar 12 jaar geleden een familiedrama uitmondde in een gruwelijk bloedbad. Marti [Linda Blair], Denise [Suki Goodwin], Jeff [Peter Barton] en Seth [Vincent van Patten] zijn dit jaar de 'slachtoffers', maar die komen er al snel achter dat een aantal studenten onder leiding van Peter [Kevin Brophy] ze proberen de schrik aan te jagen met geluidseffecten en andere trucs. Uiteraard blijkt er ook nog iemand rond te wandelen die ze werkelijk de stuipen op het lijf weet te jagen.

Het uitgangspunt is niet slecht uitgewerkt en er is een handjevol suspensevolle momenten die deze film beter maken dan de meest slash-and-stalkfilms van die tijd, al wil dat niet veel zeggen. Helaas zijn de schrikeffecten doorspekt met overdadige muziek en is de finale minder origineel. Het mag dan wellicht niet heel slecht zijn, maar goed kun je het ook niet noemen.

Twee broers overvallen banken in kleine Texaanse stadjes om de familieranch te redden nadat hun moeder na een lang ziekbed is overleden. Toby [Chris Pine] zorgde voor zijn moeder tot haar dood, Tanner [Ben Foster] zat lange tijd in de gevangenis. Marcus Hamilton [Jeff Bridges] is de sheriff (en weduwnaar) voor wie dit de laatste grote zaak is. Standaard basisgegeven, maar het scenario schetst een scherp beeld van het leven in Texas met prachtige, soms piepkleine bijrollen. Let op de reactie van Mr Clauson [William Sterchi] wanneer hij ontdekt dat zijn bank wordt overvallen en geniet van Margaret Bowman als een zeer eigenzinnige serveerster in een T-Bone restaurant. Pine, Foster, Bridges en Alberto Parker (als de hulpsheriff) zijn perfect gecast.

Een familieprojectje vol ideeën en bizarre, inventieve beelden, maar het blijkt een hoop gedoe om niks. Tiener Izzy [Zelda Adams] leeft een vrij teruggetrokken bestaan met haar moeder [Toby Poser]. Wanneer Izzy kennismaakt met haar nieuwe buurmeisje Amber [Lulu Adams] nodigt die haar uit voor een feestje met een paar vrienden. Daar ontdekt Izzy dat ze over bijzondere gaven beschikt en vanaf dat moment is het aan haar moeder om ervoor te zorgen dat ze die duistere gaven leert beheersen. Heeft een veelbelovende opening maar een gebrek aan spanningsopbouw betekent dat de schokkende bedoelde scènes hun effect missen. Deze Adamsfamilie heeft talent. Hopelijk zorgen ze bij een volgend familieproject voor een beter scenario.

David Harbour en Milla Jovovich zijn goed gecast maar worden volledig in de steek gelaten door een abominabel script dat het voor elkaar krijgt om de verhalen van Hellboy [Harbour] en zijn aartsvijand-van-de-dag Queen Nimue [Jovovich] te mixen met die van Koning Arthur, Reuzen, Elven, Helderzienden, De Osiris Club, Nazi's en zelfs Baba Yaga! Het globetrottende verhaal bevat veel teveel locaties, klopt van geen kanten en de combinatie van gruwelijke monster en expliciet geweld enerzijds en sardonische humor anderzijds werkt simpelweg niet, mede omdat 90% van de grappen simpelweg niet leuk zijn. De special effects zijn technisch uitstekend, maar enorm over-the-top en dat is vooral in IMAX bepaald geen pretje. Met wat meer karakterisering hadden Harbour en Jovovich dit gedrocht mogelijk kunnen redden, maar Neil Marshall is daar duidelijk niet in geïnteresseerd.

In 1959 krijgen Hellboy [Jack Kesy] en de onervaren Bobbie Jo [Adeline Rudolph] opdracht om onderzoek te doen naar de aanwezigheid van heksen in een afgelegen gemeenschap in de Appalachen. Kesy is minder imposant dan Ron Perlman en humor is wel erg onderkoeld in deze overbodige reboot van de Hellboy-franchise met een aantal knappe visuele effecten, maar het rommelige scenario bestaat uit een serie losjes samenhangende incidenten. De rest van de cast strijdt onderling om de prijzen voor “slechtste accent” en “overdreven acteren”.

Als film een alternatief is voor naar de muur staren, ben je bij Devos aan het verkeerde adres. Hij schroomt niet om je lange tijd naar muren, lucht of andere nietszeggende dingen te laten kijken. Zo nu en dan verschijnt er wat volk in beeld om het vermoeden op te wekken dat er iets van een verhaal of een verband tussen de personages aan zit te komen. Vergeet het maar. Het zou Devos niet slecht uitkomen als we dit pretentieuze onding in zijn geheel vergeten.

Moeder is dood, vader [Aaron Paul] verzuipt zijn verdriet, tienerzoon Jacob [Josh Wiggins] ontspoort volledig en daardoor plaatst de kinderbescherming zijn jongere broertje [Deke Garnder] bij tante Pam [Juliette Lewis]. Afgezien van goed acteerwerk van Wiggins en Paul en een prima rol van Lewis is er niets opzienbarends aan dit familiedrama. Maar het laatste kwartier biedt een verrassend, schokkend, maar realistisch slot dat dit boven de middelmaat uittilt. Roberts en Sullivan zijn goed als de twee strenge, maar geduldige agenten met wie Jacob en zijn vrienden maar al te vaak te maken krijgen.

Het verhaal van de Britse rockband Status Quo gaat verder dan de kleurrijke anekdotes van de bandleden. Francis Rossi, Rick Parfitt, Alan Lancaster en John Coghlan richtten de band op in 1962 en bereikten het hoogtepunt van het succes in de jaren ’70. Status Quo wordt vaak gezien als de tegenbalans voor de muziek van bijvoorbeeld Led Zeppelin en King Crimson, maar een indrukwekkende verzameling topmuzikanten maakt duidelijk hoe groot de invloed van en het respect was voor Status Quo. Conventioneel qua stijl en structuur en ietwat aan de lange kant, maar het verhaal van Quo blijkt een synoniem te zijn voor het verhaal van 50 jaar (Britse) rock. En de openhartigheid en nuchterheid waarmee de bandleden is zeer welkom.

Geïnspireerd door een lezing van een ‘motivational speaker’ [Peter Gallagher] trekt 60-jarige dagdromer Doris [Sally Field] de stoute schoenen aan. Met hulp van de kleindochter [Wendi McLendon-Covey] van collega en boezemvriendin Roz [Tyne Daly] gebruikt Doris een nepaccount op Facebook om de interesses te ontdekken van John [Max Greenfield], haar aantrekkelijke, maar veel jongere nieuwe collega. Luchtig niemendalletje zou te verwaarlozen zijn geweest zonder het charmante spel van Field en het fijne tegenspel van Daly als haar mondige vriendin.

Literaire horrormeester Clive Barkers regiedebuut is een verfilming van zijn boek ‘The Hellbound Heart’, dat hij schreef met de intentie om er een film van te maken en pas in boekvorm verscheen na de film. Larry [Andrew Robinson] betrekt met zijn vrouw Julia [Clare Higgins] het huis van zijn overleden broer Frank [Sean Chapman], niet weten dat Julia en Frank een affaire hadden. Maar na een huishoudelijk ongelukje ontdekt Julia dat Frank niet dood is en een manier heeft ontdekt waarmee hij kan ontsnappen aan de hel. Frank weet Julia te verleiden om hem te voorzien van voldoende mensenbloed om zijn lichaam volledig te herstellen. Naast Larry zijn er nog twee adders in het gras: Larry’s dochter Kirsty [Ashley Laurence], die haar stiefmoeder toch al niet uit kan staan, en de Cenobites aan wie Frank is ontsnapt. Een originele, macabere horrorfilm die niet bang is om logica te laten varen en de kijker te bestoken met een stortvloed aan gruwelijkheden. Het lage budget is af te zien aan enkele twijfelachtige effecten, maar de Cenobites zijn een onvergetelijke verschijning dankzij superieur werk van het makeup team van Sally Sutton en de elegante kostuums van Joanna Johnston. Sterk acteerwerk over de gehele linie, vooral van Robinson (in een dubbelrol) die enkele van de bekendste oneliners improviseerde. Doug Bradley werd een cultuuricoon als de leider van Cenobites, die later de naam ‘Pinhead’ kreeg. De naam zegt het al. Kreeg 9 (!) vervolgen, te beginnen met Hellbound: Hellraiser II.

Clive Barker, de schrijver en regisseur van de oorspronkelijke Hellraiser zag er als producer op toe dat deze variant dicht genoeg bij het oorspronkelijke verhaal bleef om oude fans tevreden te stellen. Door een trage aanloop duurt dit een half uur langer dan nodig, maar wanneer de Cenobytes eindelijk hun vertrouwde hobby’s oppikken kunnen de fans van het origineel en liefhebbers van bizarre martelhorror hun hart ophalen. Het enige wat ontbreekt (en het is een groot gemis) is een waardige vervanger voor Doug Bradley, die op zo memorabele wijze de oorspronkelijke Pinhead neerzette.

Aan het eind van Hellbound: Hellraiser II werd Pinhead [Doug Bradley] gevangen in een soort totem. J.P. Monroe [Kevin Bernhardt], een verzamelaar van bizarre kunstobjecten, besluit de totem te gebruiken om zijn nachtclub wat op te leuken. Maar oeps, Pinhead komt met behulp van wat bloedvergieten tot leven en slaagt er uiteindelijk in om te ontsnappen aan zijn ‘gevangenis’ en de hel op aarde uit de titel te veroorzaken. Goed geproduceerd en bevat een goede sequentie waarin Pinhead de nachtclub op stelten zet, maar het verhaal is aan de magere kant en het acteerwerk laat behoorlijk te wensen over. Vervolg: Hellraiser: Bloodline.

In een ruimtestation in 2127 blijken Pinhead [Doug Bradley] het martelen nog niet te zijn verleerd. Paul [Bruce Ramsay] is een afstammeling van Phillip [Bruce Ramsay], die in de 18e eeuw in Frankrijk in opdracht van Duc de L’Isle [Mickey Cottrell] de puzzel ontwierp die aan de basis staat van de hele Hellraiser-mythologie. Een derde verhaallijn speelt zich af in het heden, maar voegt weinig toe. Een amusante, maar weinig effectieve benadering waarin het ontbreekt aan spanningsopbouw en samenhang. Kevin Yagher was zo ontevreden over het eindresultaat dat hij besloot zijn naam van de credits te laten verwijderen. Vervolg: Hellraiser: Inferno.

Onderzoeksjournalist Amy Klein [Kari Wuhrer] kreeg veel lof toegezwaaid voor haar reportage over het leven van drugsprostituees, wanneer hoofdredacteur Charles [Simon Kunz] haar een videoband laat zien van een gruwelijk ritueel van een Roemeense sekte die zichzelf ‘The Deaders’ noemt. Amy besluit op onderzoek uit te gaan en ontdekt de link tussen de sekteleider [Ionut Chermenski] en de Cenobites in deze vergezochte, slecht gefilmde en gemonteerde 7e film uit de Hellraiser-franchise. Pinhead [Doug Bradley] heeft bijna niets te doen. De franchise belandt op een dieptepunt, toch volgden er nog 3 films! Direct gevolgd door Hellraiser: Hellhouse.

Kirsty [Ashley Laurence], de heldin uit Hellraiser en Hellbound: Hellraiser II, is voorgoed verlost van de Cenobites en inmiddels al vijf jaar samen met Trevor [Dean Winters]. Aan hun romance komt een abrupt einde bij een auto-ongeluk waarbij Kirsty verdrinkt en Trevor hersentrauma oploopt waardoor hij geteisterd wordt door waanbeelden. Voor hij het weet verdenkt detective Lange [William S. Taylor] hem van de moord op twee vrouwen met wie hij een buitenechtelijke affaire zou hebben gehad. De terugkeer van Laurence (die ook in flashbacks te zien is) is een pluspunt, maar deze sequel lijdt opnieuw onder de afwezigheid van Pinhead en een weinig interessante hoofdpersoon. Maar de ontknoping is ingenieus en maakt behoorlijk veel goed. Vervolg: Hellraiser: Deader.

De mysterieuze dood van Adam [Stelian Urian], die geobsedeerd was door Hellraiser en een hoop memorabilia verzamelde, weerhoudt vijf van zijn vrienden er niet van om via een online game exclusieve toegang te krijgen tot het jaarlijkse Hellworld-feest. Lance Henriksen speelt de gastheer die vanzelfsprekend duistere motieven heeft in dit vrij afgezaagde vervolg van Hellraiser-franchise dat in ieder geval wat meer aandacht heeft voor personages, ook al is het acteerwerk niet om over naar huis te schrijven. Vervolg: Hellraiser: Revelations.

Pinhead [Doug Bradley] is veroordeeld tot een cameo in deze detectivethriller die slechts zijdelings verbonden is met de Hellraiser-mythologie. De aandacht gaat voornamelijk uit naar detective Joseph [Craig Sheffer], die op jacht is naar een sadistische seriemoordenaar bijgenaamd ‘The Engineer’. Sheffer heeft weinig uitstraling en doet je alleen maar verlangen naar meer Pinhead. Uiteindelijk is dit een standaardthriller uit de B-categorie waar Pinhead en kornuiten met de haren bij zijn gesleept. Vervolg: Hellraiser: Hellseeker.

Scenarist en regisseur Tunnicliffe geeft een frisse wending aan de langlopende franchise, ook dankzij zijn eigen rol als ‘The Auditor’ in een film die zichzelf gelukkig niet al te serieus neemt en in Paul T. Taylor een waardige vervanger voor Doug Bradley heeft gevonden. Het verhaal betreft broer Sean [Damon Carney] en David Carter [Randy Wayne], detectives die onderzoek doen naar een seriemoordenaar genaamd ‘The Preceptor’ en ongevraagde hulp krijgen van FBI-agent Christine Egerton [Alexandra Harris]. De nieuwe Cenobites geven enige glans aan deze verder routinematige seriemoordenaarsthriller.

De 9e speelfilm uit de Hellraiser-franchise ia amateuristisch gefilmd en geacteerd en heeft in Stephan Smith Collins een waardeloze vervanger gevonden voor Doug Bradley in de rol van Pinhead. Het helpt natuurlijk niet dat Collins gedwongen wordt om iconische oneliners uit eerdere films te herkauwen. Tieners Steven [Nick Eversman] en Nico [Jay Gillespie] gaan samen op vakantie naar Tijuana nadat Steven op een of andere manier die roemruchte puzzel in handen kreeg en wist te openen. Dan is het een kwestie van tijd voor Pinhead [Stephan Smith Collins] zijn portie vlees komt opeisen. De franchises was allang niet meer te redden. Toch volgde er nog een poging: Hellraiser: Judgment.

Om haar familie te ondersteunen, maar vooral om haar leven zin te geven, gaat Sarah [Jodie Comer] werken in een particuliere psychiatrische zorginstelling. Vanwege haar doortastendheid en empathie voor de bewoners maakt zij zich al gauw geliefd en raakt ze gehecht aan de mensen voor wie ze zorgt, waaronder Tony [Stephen Graham]. Wanneer COVID om zich heen grijpt richt de financiële en praktische ondersteuning van de overheid zich primair op instellingen die onderdeel uitmaken van de National Health Service (NHS). Sarah, haar collega’s en de bewoners staan er helemaal alleen voor. Realistisch, schrijnend portret van de situatie zoals die in vele zorginstellingen over de hele wereld geweest moet zijn in de donkerste dagen van de crisis, met voortreffelijk wek van Comer en Graham. Munden schetst de emotionele achtbaan van zorg en wanhoop met hulp van het effectieve camerawerk van Mark Wolf. Wanneer Sarah en Tony de zorginstelling verlaten wordt het minder interessant.