The Heart Is a Lonely Hunter (1968)

Goh, dat deze d'r nog niet op stond. Is heeeeeel lang geleden, maar ik vond dat indertijd een heeeeel mooi filmpje.

Een uitstekende film, maar ik werd er erg depressief van.

Een mooi verfilmd verhaal over eenzaamheid, dit rustige, wat eentonige en tamme, maar gevoelige, broze en ook sentimentele drama. Ik heb gelezen dat er de nodige essentiële zaken uit het boek zijn weggelaten; dat verklaart misschien de wat onduidelijke karkaterontwikkeling van sommige personages. De cast speelt sterk, met name natuurlijk een sublieme Alan Arkin, genomineerd voor een oscar (voor zijn rol als grootvader in 'Little Miss Sunshine' uit 2006, zou hij deze prijs winnen).

Wanneer de doofstomme en geestelijk labiele Spiros [Chuck McCann] na het zoveelste voorval wordt opgenomen in een psychiatrische kliniek, besluit zijn beste vriend, de eveneens doofstomme John Singer [Alan Arkin] de voogdij op zich te nemen en te verhuizen naar een stadje dichtbij de kliniek. John huurt een kamer bij de familie Kelly die in geldnood zit sinds vader na een ongeval in een rolstoel zit. Johns aanwezigheid in het huis en in de buurt heeft diepgaande invloed op de levens van verschillende mensen die hij ontmoet: een ongelukkige alcoholist [John O'Leary], een verbitterde zwarte dokter [Percy Rodriguez] en vooral op Mick [Sondra Locke], het tienermeisje wiens kamer hij heeft overgenomen.

Sentimentaliteit ligt constant op de loer, maar Arkins volstrekt overtuigende, ingetogen, en gevoelige vertolking houdt de film constant geworteld in de realiteit. Hoewel het einde erg melodramatisch is, zou ik toch de zakdoeken maar bij de hand houden.