The French Lieutenant's Woman (1981)

Clever scenario van Harold Pinter naar de roman van John Fowles.

Mooi, met goeie details - maar echt meeslepend wil het niet worden. Te artificieel misschien.

Redelijk origineel scenario, aanvankelijk nogal traag en wat onduidelijk maar gaandeweg boeiender.

De combinatie Pinter/Irons haalt niet het niveau van in "Betrayal".

Een beetje ontgoocheld over deze film die ik pas nu voor het eerst zie.

Een film in de film; het maakt het vrij eenvoudige verhaal aanzienlijk mysterieuzer en verwarrender.

Wel grappig om te merken dat ik ook bij “de film” toch zo opging in het verhaal dat ik wederom vergat dat het “maar” film was. Elke overgang naar, laat ik het maar de realiteit noemen, werkte elke keer weer een beetje ontnuchterend.

De parallel tussen beide verhalen is op zich best duidelijk, maar bij de aftiteling zat ik desondanks wat verdwaasd te kijken met het gevoel dat ik gaandeweg stiekem toch een beetje de draad was kwijtgeraakt. Misschien heb ik het voor mezelf ingewikkelder zitten maken dan het was, maar het kan ook komen doordat de beweegredenen van Sarah me niet echt duidelijk zijn geworden.

Veel afbreuk aan de beleving heeft dat verder niet gedaan; ik vond het sfeervol, Streep en Irons acteerden zeker niet onaardig en het heen en weer switchen geeft het allemaal net even iets extra’s.

Een mooi spel met twee verhalen. Wel blijft het verhaal in de tegenwoordige tijd wat achter in diepgang, en is het niet makkelijk om het hoe en waarom van beide verhalen te begrijpen - er blijft nogal wat onduidelijk. En dan heb ik het nog niet eens over het enorme verschil in de normen en waarden van nu ten opzichte van die in het 'oude' deel van de film. Moeilijk te overbruggen eigenlijk.

Waar de parallellen in de beide verhalen op zich best aardig zijn, is het toch wel terecht om de vraag te stellen waarom beide verteld worden. Op zich een leuke gimmick, en een manier om een verder wat saai verhaal op te leuken. Maar aan de andere kant ook een wat flauwe boel, een soort excuus om zowel een happy end als een slechte afloop te kunnen bieden. Echt goed werken doet het eigenlijk niet.

Leuk vooral eigenlijk om Jeremy Irons en Meryl Streep weer eens te zien, en nog in de opbouw van hun roem waren. Vooral Meryl Streep was halverwege de jaren-80 razend populair, haar poster hing op menige studentenkamer. De reden daarvoor is misschien niet precies deze film, want behalve een wat voor de hand liggend romantisch gedoetje en een mooie bos rood haar is er eigenlijk maar weinig bijzonders. Niet slecht geacteerd of zo, maar nou ook weer niet zo heel bijzonder. Dat kwam later nog - en in precies de goede films ook.

Een oppervlakkig en warrig romantisch kostuum-melodrama over passie, verraad, onderdrukking en verlies, met twee parallel aan elkaar lopende verhalen: anno 1981 en het veel betere anno 1867. In ieder geval zagen de Victoriaanse scènes er visueel prachtig uit en speelde zowel Meryl Streep als Jeremy Irons een goede partij.

Mooie film met 2 zeer goede hoofdrolspelers.

Een beetje een raar concept maar het werkte wel, 2 bijna identieke verhalen door elkaar geweven, waarbij men handig gebruik maakt van een filmset om de tijdsverschillen te overbruggen.

Heb me zeker niet verveeld met deze prent.

Blijft een mooie film, die ik geloof ik al drie of vier keer gezien heb. De eerste keer in 1981. Had toen zelf een paar jaar eerder bij toeval Lyme 'ontdekt'. Was betoverd door het stadje en z'n omgeving, over de pier gelopen, de winkeltjes met de fossielen bekeken en onderdak gevonden in een hotelletje met een prachtig tuin, uitkijkend over zee vanuit een ligstoel.

Maar dat terzijde. Het was toen al een punt van discussie of de keuze van Karel Reisz om heden en verleden met elkaar te vervlechten, een gelukkige was geweest. Er is zeker iets voor te zeggen. Het maakt het verhaal (en de film) misschien spannender. Anderzijds vraag ik me af of Fowles' verhaal dat nodig had. Nadeel vond ik dat ik steeds uit die negentiende eeuwse sfeer werd gehaald. Meryl Streep en Jeremy Irons zijn aan elkaar gewaagd. Vooral Streep vond ik hier prima op dreef.

Engeland, 19de eeuw. Een jonge bioloog krijgt een relatie met een mysterieuze vrouw, die ooit werd verlaten door een Franse luitenant. Probleem: de bioloog is verloofd met een rijke erfgename en zal zijn verloving dus moeten verbreken.

Gedurende de film ontdekken we echter dat we naar filmopnames zitten te kijken, en de acteur en actrice die de twee geliefden in de film spelen krijgen in werkelijkheid ook een relatie. Er wordt regelmatig geschakeld tussen de film en de werkelijkheid, en dat stoorde me nogal. Van mij had deze kunstgreep niet gehoeven. Het kostuumdrama in de 19de eeuw was op zich boeiend genoeg, en de romance in het heden heeft de film er wat mij betreft niet beter op gemaakt. 3*

Aardige film waarin een vrouw een relatie begint met een man die verloofd is. Een film in een film waarbij de montage ervoor zorgt dat je op een andere manier naar het verhaal kijkt dat zich afspeelt in de 19de eeuw. Mooie opnames langs de Engelse kust en ook prima acteerwerk. Echter wel wat langdradig en ook het einde valt wat tegen.

Veelbelovend maar matig. Het historische verhaal is enigszins melig, het moderne verhaal heeft weinig om het lijf, en de psychologische schets van Sarah (dus Streep anno 1867) laat mij met zoveel vragen achter dat de oorspronkelijke bewondering voor de vele mogelijke interpretaties van haar personage omslaat in ergernis om de onduidelijkheid van haar motieven: voor mij is ze niet zozeer fascinerend-mysterieus alswel gemaakt-troebel (Charles: "Maar waarom zei je dan dat je je aan hem [de Franse luitenant uit de titel] had gegeven?" Sarah: "Ik weet het niet..." en dan vooral niet doorvragen hè!). Jammer, want setting en spel zijn dik in orde. Klein rolletje voor David Warner die 15 jaar eerder zijn grote doorbraak had in Morgan: a suitable case for treatment van dezelfde regisseur, maar die nu vooral bekend zal zijn als Spicer Lovejoy, de ruige bediende van Hockley die Jack aan een pijp vastklinkt in Titanic.
        Merkwaardig dat hier zo weinig berichten bij staan: dit is toch een film met een behoorlijke reputatie waar indertijd veel over gepraat werd, en bovendien zijn dit de eerste echte filmhoofdrollen van Streep en Irons, maar op de één of andere manier heb ik deze film nooit meer (kunnen) herzien totdat ik hem laatst bij de kringloop tegenkwam.

Op de gok meegenomen omdat ik meende mij te herinneren dat de film het bij de Oscars goed gedaan had, en dat bleek, maar dat dit geen garantie voor een goede film is blijkt wel weer net als een jaar eerder met het zaaddodende Chariots of Fire als beste film.

Toch mag het idee er best zijn met de liefdesrelatie binnen een liefdesrelatie waar het eerst wel even nadenken is wat nu in de film is en buiten de film. Daarnaast oogt de productie veelbelovend met de locaties, dorpjes, de pier in de zee, het tijdsbeeld met de industrie, pakhuizen, handel en koetsen. Wat dat betreft is er wel tijd genomen voor deze productie. Dan is er uiteraard de cast met een altijd goede Irons, wat een uitstraling heeft die man toch, en Streep die niet geheel onterecht genomineerd werd. Dan zijn er toch een aantal aardige momenten van drama en tragiek in combinatie met muziek.

Maar het is toch allemaal niet voldoende binnen een film die verder dodelijk saai is, niet vooruit te branden is qua tempo en vooral niet wil boeien. En dat is best jammer want er zit wel degelijk iets in rond de tragiek van het leven, liefde en vergankelijkheid. Mensen komen en gang en verbinding en connectie vervaagd naarmate een mens verandert, en dat soms sneller dan we willen. Maar zoals reeds gezegd is The French Lieutenant's Woman te veel een flauwe hap en daarmee iets dat niet aanslaat. Afijn, ook weer afgevinkt en verder met de volgende film.