He Named Me Malala (2015)

Vanaf 19 november in de bioscoop (20th Century Fox, via Warner Bros)

raakt me erg dit onderwerp, heel benieuwd!

Bonuspuntje voor de aardige animaties. Voor de rest veel gezever en weinig diepgang.

Na de trailer vreesde ik daar al iets voor... Maar ik zal hem alsnog wel een keer kijken...

Ja, het lijkt er vooral op dat de regisseur zo verliefd is op Malala (of het idee van Malala althans) dat hij er niet bij stilstaat dat een groot deel van zijn publiek niet zo betoverd is als hij.

Blijft over een stukje ineffectieve propaganda. Jammer.

Ik kreeg inderdaad een beetje hagiografie vibe... Zonde!

De documentaire van David Guggenheim (An Inconvenient Truth (2006) over Malala sluit naadloos aan bij mijn vorige film over Aung San Suu Kyi. De film is echter minder indrukwekkend dan ik vooraf verwachtte. Dat komt voornamelijk omdat ik de springerige structuur nogal verwarrend vind. Mijn ontzag voor Malala en haar moed is daardoor evenwel niet minder geworden. Jammer dat Guggenheim slechts een paar flarden laat zien van haar krachtige speech bij het aanvaarden van de Nobelprijs.

Er is geen enkele twijfel dat Malala Yousafzai één van de belangrijkste stemmen is in het huidige publieke debat omtrent de Islam en de rechten van vrouwen. Haar verhaal, haar woorden en daden maken duidelijk dat zij, en miljoenen meisjes in de hele wereld, is opgegroeid in een cultuur waarin vrouwen systematisch dom worden gehouden. Maar David Guggenheim weet niet zo goed wat hij met Malala aan moet. De film begint met het historische verhaal van het tienermeisje waarnaar zij is vernoemd: een soort Joan of Arc die de vluchtende Afghaanse soldaten overtuigde hun strijd te vervolgen tegen de Britten en zelf voorop ging in die strijd. De bijbehorende animaties zijn prachtig, maar gezien de overduidelijke parallellen met de Malala van nu, zet het haar duidelijk neer als een martelaar, een levende heilige. Uiteraard vertelt deze documentaire ook over haar opvoeding, haar samenwerking met de BBC en de moordaanslag door de Taliban die daar de oorzaak van was. We zien haar ook gastlessen geven op scholen in landen waar onderwijs aan meisjes geen vanzelfsprekendheid is en haar bekendste televisiemomenten komen ook voorbij. Dat helpt niet echt wanneer Malala probeert te benadrukken dat zij een gewoon meisje is dat door een ongewone samenloop van omstandigheden is uitgegroeid tot één van de iconen van haar generatie. We zien haar thuis, grappen en ruziën met haar broers, op school waar ze blijkt over dezelfde onzekerheden te beschikken als iedere andere tiener. Het is allemaal best interessant, maar daardoor is dit wel een documentaire geworden zonder focus. Zeker interessant voor diegenen die het verhaal van Malala niet op de voet hebben gevolgd. En aan haar verhaal komt voorlopig nog geen einde!