Meningen

“Just keep your eyes on the monitors and keep people out. Piece of cake.”

Toen deze film was aangekondigd was ik best onder de indruk, de horrorgames ken ik, ik heb ze dan wel niet veel gespeeld maar, ik heb ze wel gespeeld, en dat kon een heel vermakelijke horrorfilm opleveren. Helaas is dat laatste niet het geval. Want ‘Five Nights at Freddy's’ is gewoon een hele slappe horrorfilm, die je bijna geen horrorfilm mag noemen, dat ook nog eens. Want het is allemaal wel heel tam, weinig bloed en veel horrormomenten worden je ook nog eens ontnomen door de regisseur. Jammer, ik had er dus echt héél veel meer van verwacht.

Het verhaal was prima, zoals de videogames, leuk maar, niet heel bijzonder. Daarnaast kon de hoofdrolspeler me ook niet echt heel veel boeien. Er gebeurde gewoon te weinig in deze film om het echt daadwerkelijk heel leuk te vinden. Ook mist de film juist de creepy sfeer, die de games wel hebben. En dat is misschien iets wat ik enorm erg heb zitten zoeken in deze film, omdat ik dat dus wel verwachtte dat, dat erbij in zou zitten.

Je hoort het al wel, alles valt een beetje tegen in deze film. Horror is er niet, dat had ik overigens al gezegd. Er zijn wat momenten dat er een beetje bloed bij kwam kijken maar, Tammi besluit om veel gore scenes achterwegen te laten waardoor de film voornamelijk kindvriendelijk aanvoelde. Ook het verhaal is een warboel, nauwelijks te volgen en daardoor ook behoorlijk saai.

Het kwam denk ik omdat ik mijn verwachtingen vrij hoog geplaatst had, dat de film toch nog wat tegenvalt. De film kent ook wel echt goede momenten hoor, daar niet van. Zo vond ik het leuk toen de inbrekers aangepakt werden, die werden namelijk stuk voor stuk vermoord door de robots, en ook was het heerlijk om het prachtige nummer Talking in Your Sleep van The Romantics te horen. Het zijn kleine pluspuntjes, het werkt wel.

Dus nee, voor mij zeker geen aanrader een behoorlijk saaie zit was dit. Gelukkig dat ik deze niet in de bioscoop heb gezien, dat was me anders een drama geworden en zou ik echt tijdsverspilling vinden, of misschien meer geldverspilling. Typisch een Blumhouse productie, leuk op papier maar zeer matig uitgewerkt.

"It's so easy to become blinded by ambition even with the best of intentions, you don't see the devil sitting right beside you."

Wat een enorme aanfluiting was dit. Begrijp me niet verkeerd, maar Blumhouse is in mijn ogen echt diep gezakt. Vroeger voor mij toch de naam die garant stond voor hele vermakelijke en vooral erg leuke horror's, maar met dit schieten ze wederom volledig door en ook volledig mis. Want FNAF deel één vond ik al niet zo'n beisterend succes, als ik zo terug moet denken vond ik dat toch wel echt een héél stuk vermakelijker dan dit waardeloze tweede deel. Voor mijn gevoel gebeurde er echt geen donder, ik mis toch de spanning volledig en het verhaal boeide echt helemaal niet gewoon. Inderdaad heel erg rommelig, waar ik gewoon simpelweg he-le-maal niks mee kon. De animatronics vond ik er wat dat betreft nog redelijk uit zien, het kan de film gewoon niet redden; niet voor mij deze reeks!

"This isn't just any island to them. This isn't Tarawa, Guam, Tinian, or Saipan. This is Japanese soil, sacred ground. Twelve thousand Japanese defenders in eight square miles, they will not leave politely, gentlemen! It's up to us to convince them."

Dit is de tweede keer dat ik hem heb geprobeerd te kijken, en ik vond het weer allemaal niet zo heel best. Niet mijn film dit, en dat kan uiteraard, maar nu wou ik hem wel echt even afkijken. Het patriottisme spat er van af, en hoewel de Amerikanen daar natuurlijk erg goed op gaan vind ik het allemaal een beetje teveel van het goede. Daarnaast vond ik de manier hoe Eastwood het hier in elkaar had gezet ook niet heel bijzonder, en misschien zelfs een beetje irritant. Als je net lekker bezig bent met een actie scene, ga je eigenlijk al gauw weer terug naar behoorlijk saaie en trage scenes die me eigenlijk allemaal niet zo interesseerde.

Wanneer we richting het front gaan pakte de film me erg goed, dit deed me erg goed en zo erg ben ik ook niet bekend met de Amerikaans-Japanse oorlog tijdens de tweede wereldoorlog, ik denk dat de foto (waar het allemaal om draait) onwijs iconisch is en iedereen die ook wel kent. Het hele propaganda stuk had ik overigens ook niet verwacht, en kwam wat rauw op mijn dak. Niet perse iets wat ik wou zien en wat me echt boeide ofzo.

Wat ik zeg; qua actie zit het hier wel goed. En dat wist me ook wel echt te vermaken, alleen de rest van de film haalde me niet over. En dat had het gevolg dat ik voor een tweede keer rond een uur vast liep, en eigenlijk helemaal geen zin meer had om deze film verder te kijken. En hoewel ik dat wel deed, is twee uur een tergend lange zit hoor.

"You wanna get nuts? Let's get nuts.”

Vergeleken met voorgaande DC films is dit nog één van de betere te noemen. DC produceert al jaren waardeloze producties, en komt eigenlijk nog zelden met een echt interessant personage op de proppen. ‘The Flash’ ken ik al jaren, en ik hoopte ook al erg lang er eens een film van te zien, toen deze dus werd geïntroduceerd was ik eigenlijk heel erg enthousiast geworden. Toch kreeg je eigenlijk wel weer wat DC constant laat zien, voornamelijk een flinterdun en nogal saai verhaal waar ik eigenlijk met vlagen toch echt niet meer lekker in zat. Na één uur begon de film toch wat leuker en interessanter te worden en dan moet het voornamelijk ook hebben van alle bekende gezichten, heerlijk om Keaton weer als Batman te zien.

De CGI was echter amateuristisch, en eigenlijk nergens zag het er goed afgewerkt uit. De actie in deze film is onwijs zwak, en kon nergens echt heel erg boeien, en ook de komedie liet toch op héél veel momenten zich te zwak over komen en daar baalde ik wel van. Want zoals ik al zei, toch is het één van de betere producties van de afgelopen tijd. Toch ben ik er geen fan van, ik had er veel meer van verwacht en zeker van een studio als DC had ik toch beter werk willen zien, vooral op CGI vlak. En dat maakt The Flash toch wederom een teleurstelling en weet DC mij maar niet te overtuigen om hun films echt leuk te vinden.

De film vertolkt een vraag die elk mens in de wereld wel eens aan zichzelf of aan anderen heeft gesteld: "is er leven na de dood?". Ik zelf denk van niet, maar daar zijn natuurlijk de meningen per persoon over verschild. Het is dan toch wel zo dat de film een leuk concept met zich mee brengen, kijken wat er gebeurd als je tijdelijk levenloos op aarde bivakkeerde. De film verteld het verhaal dan wel op zo'n manier dat er iets te gebeuren staat nadat men weer tot leven werd gewekt, dat is dan ook wel het leuke aan deze hele film. We volgen een groep aankomende top doktoren die de vraag eigenlijk willen beantwoorden: is er leven na de dood?

Ze brengen zichzelf vervolgens in een tijdelijke dood, om deze situatie na te bootsen. Nadat de eerste is gegaan volgen er meer, maar iedereen die is geweest merkt op dat er iets aan de hand is als ze weer terug verschijnen op deze aardbol. Ze worden achterna gezeten door hun 'nachtmerries', momenten in hun leven wat hun nu op het netvlies zit. Ze moeten vervolgens alles op alles zetten om er achter te komen hoe dit is en ontstaan en beter nog, hoe ze er van afkomen. Kevin Bacon speelde een leuke rol. Ook Kiefer Sutherland deed het leuk maar daar is het dan ook wel mee gezegd. Een aardige cast, het is alleen geen hoog niveau acteerwerk wat we zien. Het concept is leuk, het verhaal word op een gegeven moment wat saai en lang. Voor de rest aardig vermaakt met deze Sciencefiction / Thriller.

“Now I'm going to kill you.”

Het deel uit de jaren negentig en dit deel staan echt mijlenver uit elkaar. Het jaren negentig deel staat namelijk met vlag en wimpel boven deze film, die ik overigens nog best lang geleden heb gezien dus wellicht binnenkort rijp voor een rewatch. Eigenlijk waar het grootste verschil tussen beide films ligt is dat de film uit de jaren negentig een heel stuk duisterde is, wat de sfeer toch een heel groot deel weet te bepalen en daardoor ook veel leuker is om te kijken en te volgen. Daarnaast vond ik het verhaal in deze variant gewoon echt best saai om te volgen, gebeuren er te weinig dingen en is de film in het algemeen gewoon te melodramatisch.

Toch kon ik de scenes over de ontdekking van de dood interessant maar, wellicht komt dat ook door mijn fascinatie over de dood (dit klinkt eng maar, ik vind het een interessant iets met hoe het werkt etc). Vandaar dat deze films mij ook aanspreken qua plot, al vind ik de uitwerking hier wel echt héél slecht hoor.

"Well excuse me boss, I must've come up here with the wrong impression, I thought we were here to have fun!”

Deze film gaat al heel lang mee, en weet al een groot aantal jaar op mijn kijk-lijsten te komen. Ik wou de film ook al best lang zien maar, om één of andere reden toch links laten liggen. Ik denk mede omdat mijn aandacht vaak uitging naar andere films. Nu zo op een middag is dit een vermakelijk tussendoortje. Toch is aan vrijwel alles te zien dat dit gewoon een amateuristisch projectje is geweest. De film komt vooral op het begin nogal gedateerd over, een stotterend beeld is daar voornamelijk de boosdoener in.

Daarnaast vond ik het acteerwerk wel van een laag niveau. Het was gewoon niet goed genoeg maar, het lag vaak ook wel een beetje aan het regie werk van Hinzman. Bijvoorbeeld toen Bill (?) werd vermoord door een hooivork in de schuur (één van de eerste doden), je ver boven de steekwonden opeens twee straaltjes bloed zag komen en, wat ook opvalt is dat ze geen enkele moeite doen om weg te komen of terug te vechten van de zombies. Waardoor ze allemaal iets te makkelijk doodgaan door verschillende beten. Ook komisch hoe de politieagent reageert na de oproepen na een 911 belletje, die met standaard en niet krachtige one-liners reageerde, en zo toch nog een lach maakte op mijn gezicht. Dit zijn twee voorbeelden van het toch wat amateuristische werk in deze film, wat eigenlijk constant het meeste opviel. Het is op zich best vermakelijk dat wel, want er is genoeg bloed te zien en, je weet van tevoren dat je dat kon verwachten. Het zorgde er wel gewoon voor dat de film gewoon niet spannend werd.

Spanning was überhaupt niet een ding wat je mocht verwachten want dat werd het nooit. Het verhaal kon namelijk ook niet de spanning brengen, een verhaal zit er namelijk gewoon niet in. Mensen raken geïnfecteerd, breiden die infectie uit en zo door. Het simpele zombieverhaal wat we gewoon kennen, dus niet meer bijzonder of spannend is.

De film kent de nodige naaktheid, wat de film in sommige momenten nog interessanter maakt. Prachtige dames, typisch jaren tachtig, dat wel. Het zorgt allemaal gewoon voor een leuk tussendoortje met prima vermaak. En dan moet ik toch alexspyforever bedanken voor de tip die ik ooit heb gekregen. Dan toch ruim vier jaar later heb ik hem toch gekeken, en is de film gewoon best leuk te noemen.

Want ondanks de negatieve opmerkingen die ik gaf, is deze film vermakelijk, en is die kleine anderhalf uur toch heel snel voorbij. De mix tussen vrij bloederige gore (en toch best goede make-up want de wonden zagen er goed uit), het typisch standaard zombie concept en simplistisch verhaal. Genoeg naaktheid om de dopamine nog wat op te krikken, en de aandacht erbij te houden. Leuk, zeker voor het niveau, ik ken ze veel slechter.

Beter dan ik had verwacht, echt wel! ‘Flight of the Living Dead: Outbreak on a Plane’ is een erg vermakelijke, van b-niveau zombie film die aardig sterk in zijn schoenen staat. Dit is precies het geen wat ik had verwacht bij ‘Quarantine 2: Terminal’ is hier waargemaakt, en ik moet zeggen dat de film me wist te boeien. Soms was hij wat saai of eentonig maar het liep allemaal wel los. Na dertig minuten gebeurd er eindelijk eens wat, dat was wel minder want daardoor werd er langdradig door geluld met vreemde scènes die eigenlijk nergens op sloegen. Maar eenmaal na de uitbraak weet de film een heuse slachtpartij te worden en is het genieten geblazen!

Van het acteerwerk hoef je niks te verwachten, dat is merendeels slecht, vooral die verschrikkelijke non die daar out of the blue opeens zit. Echter qua bloedgebruik en speciale effecten zag de film er echt wel strak uit, en zag het er nog best gaaf uit. Benen die er af getrokken worden, de zombies, en de moorden zagen er toch wel verzorgd uit, echter het laatste stuk als het vliegtuig word neergehaald kreeg je toch de b effecten naar je hoofd gesmeten.

Achja, het verhaal werd nergens bijzonder. Een zombie uitbraak in het vliegtuig, wat had je anders verwacht? Wel een beetje knullig gebracht omdat de geïnfecteerde vrouw wist te ontsnappen dankzij hevige turbulentie. Ook vroeg ik me vaak af waarom zoiets vervoerd werd met passagiers aan boord, zo was de kogel die afgeschoten werd en door de vloer ging die een stewardess raakte best gaaf verwerkt maar het kwam best simpel. Dus daar hoef je het echt niet voor te doen.

In het algemeen uitstekend vermaakt met deze film, die me toch boven de verwachtingen uit kwam. Leuk, I like zombies!

3.5*

“I don't want to be raped by the bald guy.”

Toen deze film werd aangekondigd was mijn interesse direct wel gewekt. Ik hou normaliter wel echt van dit soort projectjes, en Flight Risk kwam hoog op het lijstje te staan daardoor. Vrij snel alweer te pindakazen, vanavond besloten hem direct op te zetten. Niet dat ik zo onwijs enthousiast was dat ik niet meer kon wachten, de korte speelduur zorgde eigenlijk ervoor dat ik overstag ging. Ik wist wat je kon krijgen, en had een B-project verwacht maar, dit was soms best taai hoor. En ik schrok er eigenlijk een beetje van dat Mel Gibson deze prul heeft gemaakt, dat was dan wel weer echt iets wat ik niet zag aankomen. Een man waarvan ik toch beter verwacht, al zit hij ook niet altijd even lekker meer in de wedstrijd.

De film start best ruw, en komt hard binnenzetten. Er worden zeker geen touwtjes om gebonden, en je wordt direct meegesleurd in datgene waar deze film voor bedoeld was. En ik moet echt wel eerlijk bekennen dat ik het begin ook wel echt lekker vond van deze film. Al moest ik wel direct héél hard lachen om de scene waar je het vliegtuig, in de bergen ziet waar een paar mensen bij liepen. Dat leek echt wel AI-gegenereerd materiaal en het zag er gewoon echt niet uit. Zonde dat het direct de film ook typeert en je direct weet wat je te wachten staat.

De film volgt overigens daarna nog wel even lekker zijn weg, en ik zat er persoonlijk best lekker in. Tot eigenlijk Wahlberg neer werd geslagen en zelfs werd vastgebonden waarna de film zijn volledig kracht verloor. Mark is toch wel degene die deze film moest dragen, en hoewel hij dat ook wel deed had Gibson blijkbaar andere plannen. Eigenlijk onwijs zonde want deze film kent best veel potentie. Zeker als Wahlberg met dit soort rollen strooit, blijft het toch wel genieten.

Wel iets meer en misschien ook iets totaal anders van verwacht. Hoe dan ook een best vermakelijke avond met film, alleen zeker geen hoogstaand project laat staan enigszins vernieuwends, en dat is dan best wel weer zonde.

Mijn moeder wou wat terug kijken via ‘RTL XL’ maar aangezien dat nu gefuseerd is tot één geheel ‘Videoland’ moest ze wel twee weken gratis een abonnement nemen op deze streamingdienst. Het zou mij allemaal een zorg wezen verder wat ze er mee uitspookt maar dat geeft mij wel mooi de kans om de catalogus van deze dienst eens onder handen te nemen. Ik ben de laatste dagen ziek geweest (en nog steeds een beetje) en als ik ziek ben heb ik altijd iets vast wat ik de hele dagen door kan kijken om mij niet te vervelen en de afgelopen dagen was dat voornamelijk de geweldige serie ‘Flodder’ die zo nu en dan werd uitgezonden door RTL en waar ik alle afleveringen van terug keek van de laatste tijd. En, nu we bij ‘Videoland’ zitten voor even heb ik gelijk het eerste deel van de films van deze familie aan gegooid.

Je merkt dat Dick Maas maar ook de crew en de acteurs nog een beetje in moeten komen. Het niet wetend dat ondanks met een andere cast deze Hollandse familie toch wel nationaal erg bekend ging worden en vermaak kreeg bij vele mensen waaronder ik. De film loopt soms wat stroefjes, het is even wennen aan alles en je kunt merken dat dit echt het begin is. Niet zo raar natuurlijk aangezien het de eerste film was met de naam ‘Flodder’ erop dus ik vond dat zeer zeker geslaagd. Het is voor mij altijd wel even wennen om de cast met Huub Stapel en René van ’t Hof te zien want ik ben vooral de Flodder cast van de serie en de derde film gewend met Coen als Johnny en Stefan de Walle als Kees. Nog niet dat ik Stapel wel een erg goeie Johnny vond alleen René is in mijn ogen zeker niet de betere Kees, dan vind ik de onnozele Kees van Stefan beter.

Het verhaal is zeker erg leuk maar wel simpel. We volgen een asociale familie die zich hebben gevestigd op een locatie waar gif in de grond zit. De gemeente haalt deze mensen daar weg en de enige optie die over is, is een luxe villa in de villawijk ‘Zonnedael’. De familie word hier onder bewind van Sjakie en leiding van Ma Flodder naar toe gebracht en banen zich een weg in hun nieuwe buurt waar ze erg aan moeten wennen. Na veel feestjes en gedoe met de buurt leert Johnny een nieuwe vlam kennen, de vrouw van een korporaal. Deze korporaal schiet vervolgens het hele huis plat wat dan weer aan sluit op deel twee.

Zoals ik al zei, het verhaal daar hoef je niks van te verwachten. Leuk maar erg simpel zoals we gewend zijn bij flodder. Het moet meer hebben van de grove woorden van de broertjes, de twee kleintjes die opa aan het irriteren zijn en Kees (Tatjana) die met haar mooie voorgevel bloot in het rond huppelt. Gewoon zoals ik Flodder ken en gewend ben en waar ik al sinds mijn ‘Jeugd’ ook al ben ik vrij jong, ontzettend van weet te genieten. Flodder is en blijft voor mij altijd een genot om naar te kijken en ik krijg er zeker nog geen genoegen van!

4.0*

En zo wil ik eigenlijk gelijk alles even op orde stellen en ik kwam er achter dat ik ook nog geen stem en mening had geplaatst op de derde film van de Flodders hier op MovieMeter, dus ik had die eigenlijk vrijwel direct na het eerste deel aan geslingerd. Ik moet wel eerlijk toegeven dat dit de minste van de drie is, neemt niet weg dat ik er nog steeds van heb weten te genieten en natuurlijk mijn favoriete stel kwam er in voor: Stefan de Walle en Coen van Vrijberghe de Coningh. Het is wel even omschakelen om Huub Stapel hier niet meer te zien maar zoals ik ook al zei bij het eerste deel vind ik Coen van Vrijberghe de Coningh toch wat herkenbaarder overkomen als Johnny en is dat ook de Johnny waar ik het liefste naar kijk.

Toch is de film misschien wat overbodig en het had allemaal ook gewoon in de serie getopt kunnen worden. We vieren hier vijfentwintig jaar bestaan van Zonnedael waar de buurt bewoners wederom besluiten dat de familie Flodder op moet zouten. Samen met de buurt gaan ze verschillende dingen na om de familie er uit te gooien waarna Ma Flodder weer verliefd word en zorgt dat ze het huis bijna kwijt zijn maar ook Sjakie die er in word geluisd door een ‘mooi’ meisje waar hij verliefd op raakt. Ze krijgen het huis terug maar de buurman gaat door het lint en laat een tankwagen los op het huis van de familie die het huis van de Flodder volledig mist maar de rest van de buurt wel helemaal plat legt.

Bijzonder? Nee totaal niet, want het had zoals ik al zei ook verdeeld kunnen worden in afleveringen van een nieuw seizoen. Daarbij is de film minder stout, je ziet hier en daar nog wel wat naakt en Tatjana die weer als nymfomane word neergezet maar voor de rest is het allemaal wat zachter. We zien geen leuke seks scene meer met de legendarische woorden ‘Buurman wat doet u nu’ of de incest die in de familie speelt, het is wat ‘familievriendelijker’ gemaakt. Dat was best jammer wat ik hield vooral van de grofheid in de films.

Dus ja, dit was zeker ten opzichte van het eerste deel minder maar slecht? Nee echt niet!

3.0*

Vandaag was het maar weer eens de beurt aan de familie Flodder om weer herzien te worden en ik moet zeggen dat ik me prima vermaakt heb met ‘Flodder in Amerika’. Het is nooit verbijsterend goed wat de Flodder’s voor’n werkje achter laten, met de serie noch de films alleen is het langzamerhand een echte guilty pleasure om naar deze associale familie te kijken. En dan gaat de Flodder familie naar New York, Amerika. Nou als je me ergens blij mee maakt is het die stad en plaats wel dus genieten geblazen.

Voor 120 minuten was de films misschien soms iets aan de langere kant en zeker rond het einde werd het wat eentonig en saai. Toch moet je soms ook niet al te veel verwachten bij dit soort films, de rollen waren leuk maar soms moet ik toch even wennen dat ik het gezicht van ‘Coen van Vrijberghe de Coningh’ te missen maar die van Huub Stapel te zien, terwijl Huub eigenlijk eerder met de films betrokken was dan Coen, heeft de serie mij dat beeld wat anders geschetst aangezien ik als eerst met de serie in aanmerking kwam.

We volgen hier de familie Flodder die word uitgezonden naar Amerika, waar de gemeenteraad van Zonnedael maar al te blij mee is. Eenmaal in Amerika gaat het al helemaal fout als ze Sjakie kwijt raken en verwisseld worden met een Russische familie gaat het luie leventje in New York zijn gang en kan de familie wennen. Eenmaal ontdekt te zijn geworden moeten ze vertrekken en komen ze bij een Night Club baas uit die wel werk en onderdak voor de familie heeft waar Kees (Tatjana) o.a. de stipteases moet verzorgen. Na het eind worden ze terug naar huis gestuurd en is de weg van schade en vernielingen ook in Amerika te vinden.

Ja, leuke tussendoortje die ik ook nog eens moest herzien, dus gelijk maar eventjes gedaan, blijven meestal erg leuke films alleen ze worden nooit speciaal. En wat blijft Tatjana Simic knap, en die mag zeker niet ontbreken want ze heeft een paar leuke scénes

3.0*

Vandaag was ik wat eerder thuis van het werk en aangezien ik graag nog even een film ter conpensatie van gisteren wou kijken (de zit van gisteren met ‘ No Country for Old Men (2007) ‘ is me helaas wat tegengevallen) en aangezien ik deze nogal korte animatie film (van circa. 85 minuten) nog eens moest herzien, hij op Netflix staat en ik best wel benieuwd was naar deze film (ooit eens gezien maar nooit genoteerd hier op de site). Ik moet zeggen dat deze animatie film me toch wel erg geslaagd is en ik het een aardig leuke zit vond, de film is verfrissend en met een aardig leuk concept en verhaal knalt de film door en krijg ik nooit ergens een ‘kinderachtig’ gevoel tijdens het kijken.

Waarvan ik toch even stil stond is het mooie feit dat we hier een animatie werk zien wat ik vooral veel voor zie komen bij de (toch vaak wel komische) film ‘ Wallace & Gromit in The Curse of the Were-Rabbit (2005) ‘ met een groot kleiachtige animatie element. Of ik nou zeg dat ik hier veelal fan van ben kan ik niet zeggen, qua mondbewegingen vind ik het namelijk echt verschrikkelijk en daar pakte de film ook zeker geen pluspunten mee maar dan is het toch eerder het leuke verhaal en concept wat er in deze film is gestoken wat de film goed, mooi en hoog houd en waarbij je elke minuut toch wel aandachtrijker naar het scherm staat zelfs al is het einde ontzettend clichématig en nogal abrupt (nadat het water is tegengehouden stopt de film ook vrij snel) blijft ‘Flushed Away’ toch nog aardig leuk.

Dit mooie debuut animatie filmpje van de heren David Bowers en Sam Fell valt in de smaak, is leuk en toch kwalitatief mooi gemaakt. Jammer dat David het niet door gezet heeft in de animatie wereld (op Astro Boy na) en dat maakt toch wel dat deze heren mooi geschrikt waren voor de klus. Ik heb weinig van de stemmen van Hugh Jackman en Kate Winslet gehoord aangezien ik de Nederlandse versie aan had staan via Netflix (dit heeft hij automatisch gedaan) en ik nogal lui was dit te veranderen.

Het nadeel van animatie films vind ik altijd dat ik maar moeilijk een mooie uitgebreide mening er over kan typen aangezien er niet naar veel dingen gekeken word. Toch vond ik Flushed Away leuk gemaakt in het chique gedeelte van London, de wijk ‘Kensington’, waar een rat genaamd ‘Roddy’ volgen in zijn luxeleventje. Op een dag gaan zijn bazen weg en word hij alleen achter gelaten in hun huis waarop de rioolrat Sid naar binnen komt stormen die er nogal een boel van maakt. Roddy probeert Sid weg te werken door hem wijs te maken dat het een luxe Jacuzzi is. Sid trapt hier niet in en Roddy word vervolgens door Sid weg gespoeld waarna er een groot avontuur staat te wachten voor Roddy.

Het verhaal is erg leuk bedacht. Wanneer Roddy dan doorgespoeld is zoals ik al eerder zei komt hij uit in de ratten namaak stad als London met onder andere ook zo’n ophaalbrug. Wanneer Roddy aangekomen is, is het nogal onduidelijk voor hem aangezien hij zo’n plek niet kent en al helemaal niet zoveel mensen bij elkaar. Eenmaal ingewijd in zijn tijdelijk huis word hij naar Rita gelokt, een vrouwelijke rat die achterna gezeten word door ‘The Toad’. Onder tussen heeft ‘Flushed Away’ dus eigenlijk twee verhalen gecreëerd waarbij we dus Roddy en Rita volgen om ervoor te zorgen dat er een robijn niet in de handen van ‘The Toad’ valt en we volgen het verhaal waar Roddy weer graag terug naar zijn huis wil. Ze zetten met zijn tweeën alles op alles om het team van ‘The Toad’ tegen te houden waarbij misschien nog wel leuke en spannende scénes kunnen volgen en we volgen tegelijkertijd het verhaal van Roddy die er ook nog van alles aan doet om weer terug naar zijn huis te gaan. Hij haalt Rita namelijk over om te helpen omdat hij haar beloofd dat ze dan een echte robijn krijgt (want hij heeft de oorspronkelijke robijn kapot gemaakt want dat was van glas). Rita gelooft hem en helpt hem dus mee om weer terug naar de straten van ‘Kensington’ te komen maar ze moeten ook samen zien te overleven.

De film kende ook nog een paar leuke soundtracks waaronder het leuke rock nummer ‘Are You Gonna Be My Girl’ van de groept ‘Jet’ langs komt wanneer Roddy net in de pijpsystemen terecht kwam om zo toch wel mooi de actie een beetje op te voeren. En natuurlijk het leuke reggae nummer ‘Don't worry be Happy’ van Bob Marley langs kwam was het ook wel even zwingen, als Roddy besluit alleen op pad te gaan met de boot en er een boei langs dobbert met een paar slakken die dat zitten te zingen.

Ondanks dat de film ook zijn clichés kent, waarvan ik de grootste cliché vond tijdens het gevecht van Roddy en Rite tegen ‘The Toad’ aan het vechten waren omdat hij de sluizen had open gezet en ze er achter komen dat ze op een pijp staan met een erg koude substantie erin. Ze besluiten ‘The Toad’ er aan vast te laten bevriezen waarna ze de pijp door midden krijgen en het water in ijs verandert waardoor het stadje niet onder water komt te staan. Allemaal leuk en aardig bedacht.

Deze animatie film die erg onder de invloed van Aardman stond wat ook goed te zien was aan de style van animeren en de typische karakters was de film aardig geslaagd en vond ik ‘Flushed Away’ een uitstekende herziening en blijf ik zeker op het cijfer hangen van wat hij nu heeft. Leuk tussendoortje met een leuk verhaal en een leuk concept die niet al te lang duurt, dan is ‘Flushed Away’ wel leuk meegenomen.

3.5*

“Oh, my God! There's something wrong! I can feel it!”

Een herhaling van het eerste deel en helaas niet echt heel veel boeiender. Toch, kende de film in mijn ogen wat meer gore te kennen en is er wat meer actie maar, helaas nergens echt pakkender. Het begon overigens wel iets leuker in mijn ogen en dat beloofde eigenlijk veel meer te worden dan wat deel één liet zien, die voornamelijk tot het einde wat slapjes bleef maar toen echt opbloeide. Deze film heeft daar ook een handje van trouwens, aangezien na het begin de film volledig inkakt en ik er eigenlijk vrij weinig mee kon. De groei van het jochie, de zoon van ‘Seth Brundle’ was in het begin best leuk om te volgen, daar waar we zien dat hij ontzettend snel volwassen word en eigenlijk de zelfde transformatie ondergaat als zijn vader deed.

Helaas is deze film nog langer en duurde die transformatie periode ook langer, en dat vond ik ontzettend tegenvallen. Er gebeurde op dat moment vrij weinig, en daar verwachtte ik toch als kijker wat meer van, zeker na zo’n sterk begin. Ook het einde was wel vermakelijker, hier is hij langzamerhand veranderd in zijn eigen monster en vond ik de klopjacht leuk, niet heel bijzonder verder.

Helaas zie je dan dat ‘Walas’ veel laat liggen en niet oppakt, en is het horror gedeelte helaas ook minder intensief dan ‘Cronenberg’ liet zien. Ik vraag me af of de sequel nodig is geweest, ik denk van niet namelijk, als hij er niet was geweest hadden we niks gemist in ieder geval.

2.5*

“There was an old lady who swallowed a fly, perhaps she'll die.”

Niet helemaal zoals ik het verwacht had maar, de laatste dertig minuten redden deze film volledig en het zijn vooral de laatste minuten wat ik graag eerder had willen zien. Ik knal mijn horrormaand in met deze film, onder de horrorfans een favoriete prent. De hoge score en de lovende woorden moest ik toch wel gehoorzamen en zeker van de personen die ik ook graag volg, dus mijn verwachtingen waren heel hoog. Dan kom je wat met de koude kleren thuis, als je eerst een volledig uur toch naar wat gezanik luistert van een wetenschapper en er eigenlijk maar bar weinig gebeurde.

Daardoor komt de film nergens (behalve het einde) echt over als een pure horrorfilm, daar wacht ‘Cronenberg’ echt te lang mee in mijn ogen. Het liefdesverhaal is erg cliché, wat de jaren tachtig weer lekker naar voren laat komen in de film en het zorgt toch wel voor de gehele sfeer in de film. Ik kom daar alleen niet voor als kijker, ik verwachtte eigenlijk wel wat meer gore. ‘Cronenberg’ laat vervolgens in het laatste half uur zien waar hij tot toe in staat was, en bracht prima gore op beeld maar ook met hele mooie effecten, waardoor het eigenlijk weinig gedateerd is en er nog steeds ranzig maar erg gaaf uit zag. Ik baal daarom ontzettend dat ik daar zo lang op heb moeten wachten.

‘Jeff Goldblum’ is wel de uitblinker in deze film, dat mag duidelijk zijn. Ik ben nog niet echt héél bekend met hem als acteur maar, hij deed het voorderest prima. Een leuke rol als ‘Seth Brundle’, de wetenschapper. Ook ‘Geena Davis’ een leuke rol, niks op toe te voegen omdat er ook niet meer over te vertellen valt.

Dus ja, de film voelde erg lang aan en zeker het begin was erg traag. De film weet zich volledig te redden en knalt nog sowieso een dertig minuten voluit op je beeldscherm en pakt daar ook wel weer volledig je aandacht. Helaas niet zoals ik had verwacht, wel nog een redelijke zit geworden. Het had ook niet veel langer moeten duren.

3.5*

Flypaper

Flypaper was niks bijzonders. Daarom houd ik het lekker kort vandaag.

Flypaper was niks anders dan een uitgerekte C.S.I. aflevering van TV waarbij niet echt iets bijzonders gebeurd. Bij een bank overval komen er twee teams binnen. Er word een moord gepleegd en er gaat een man op zoek naar de gene die dat heeft gedaan. Ondertussen proberen de rest de bank te overvallen maar, dat was geen succes. Net zoals deze hele film eigenlijk geen succes was. Het verhaal was redelijk, het concept was niet zo veel aan. Acteren kon wel, maar was ook niet bijzonder. Een prima tussentijdse filmpje maar het was niet echt een succes.

2.0*

Focus

Focus is niet mijn type film. Jammer! Het leuke aan de film is het puzzelen en het na denken. Het is vaak ver gezocht soms, te ver gezocht en dat is dood zonde. De film brengt het soms ook wat te ingewikkeld over waardoor het ook niet meer leuk was om te volgen. De film ging er redelijk vlot door heen en zat vol afknappers. Vooral afknappers kwa verhaal twisting. Het acteren van Will Smith en Margot Robbie is goed. Margot Robbie, mooie vrouw. Het verhaal was oké en het concept was leuk. Ik moet zeggen dat je hem zat een keer kan kijken tussendoor maar deze film was het net niet voor mij geworden terwijl ik me er toch erg veel op had verheugd. En, ik zit nu vast bij een liedje die ik gehoord kan en niet meer terug kan vinden. Even aan mijn kameraad vragen of ik focus nog even kan lenen. Heb je de film gezien? Misschien kun jij mij helpen: Misschien dat iemand het weet, dat liedje wat je hoorde toen hij die 55 ging uitleggen. Toen hij die Ipod in de player deed waar WU ofzo, 55 betekend iets in die richting!. Afijn, film kun je mee nemen niet echt iets bijzonders.

2.0*

“Something that one lives with like an albatross round the neck. No, more like a millstone. A plumbing stone, by God! Damn them all!”

Deze dan toch maar aangezet i.v.m. de nu lopende ‘Horrordraft KO’ en ik heb de smaak lekker te pakken. Ik ben nu toch duidelijk van dat vervelende filmdipje af en ik kan weer genieten van de films die ik kijk maar, ze vallen me soms ook wat tegen. En dat gene heb ik met de ‘Carpenter’ ook die ik toch (met alle eerlijkheid) wel tegen vond vallen. En misschien komt dat omdat ik mijn verwachtingen wel torenhoog had zitten voor deze film, ook d.m.v. de vele hoge cijfers en positieve berichten hier op ‘MovieMeter’.

De film begon aardig leuk, met een oude man die griezelverhalen vertelde aan een stel kinderen maar daarna kakt de film voor mij erg in waardoor ik niet meer echt de interesse kon vinden om de film door te kijken. Ik had dan toch op meer gebieden wat meer horror verwacht in de zin van moorden of het gebruik van de mist. Nu was het voornamelijk de laatste 29 minuten waar de mist echt veel in voor kwam, en om daarvoor een uur lang naar een film te kijken met een matig verhaal hakte er toch wel wat zwaar in voor mijn gevoel.

Toch zie je dat de meester aan het werk is, en ook al maakt zo’n meester een niet al te beste film zijn kenmerken zijn altijd te zien en voor mij was dat toch voornamelijk een bepaalde sfeer in de film die je bijna kon proeven. Als ik Carpenter dan toch een pluspunt moet geven zou dat daar voor zijn want voor de rest vond ik het allemaal maar vies tegen vallen.

Het acteerwerk was goed. Jamie Lee deed het uitstekend, die we voornamelijk kennen van de horrorklassieker en mijn favoriete ‘Carpenter’ film: ‘Halloween’. Ze speelde in deze ‘The Fog’ ook wel een prima rol en ik heb me daar nergens aan geïrriteerd. Sowieso vond ik de cast goed spelen in deze film, geen enkele acteur of actrice die me het bloed onder één van mijn nagels vandaan haalden.

Als je dan toch denkt dat de film eindelijk in zijn horrorelement stapt en voornamelijk de mist veel aan de orde kwam viel ook dit wat tegen, er was weinig (geen) bloed te vinden waardoor de leuk opgebouwde spanning al gauw niet meer spannend werd. Dat viel mij voornamelijk wel tegen.

Hoe ‘Carpenter’ de film bracht was erg mooi en met de mist wist hij leuk te spelen, dus qua schoonheid verdiende die zeker wel een prijs. Al mocht het van mij wel allemaal wat eerder gebeuren, er werd nou wel heel veel spanning opgebouwd in één uur waar eigen de grote finale ook niet zo heel groots bleek te zijn. Er was bijna geen verhaal te vinden in de film waardoor je daar al snel op afkapte, en dat maakte me toch wel een beetje verdrietig dat deze film mij helaas ook is tegen gevallen. Kan gebeuren, gewoon te veel van de film verwacht. Muziek was trouwens weer gewoon op zijn ‘Carpenter’s’: goed.

2.5*

“Ok, now remember, as real as everything might seem, you're safe.”

Erg onsmakelijke tiener horror was dit zeg. Ik heb me eigenlijk erg geïrriteerd aan het geheel in deze film, de cast, het script en het plot vond ik echt wel héél erg bagger, dat dit werkje de bioscopen heeft gehaald betekend wel dat ze heel erg radeloos moest zijn. Nee, dit was duidelijk niet mijn film en het is een film duidelijk gericht op de huidige maatschappij, wat natuurlijk dan wel weer goed is dat ze in ieder geval de films zo ‘realistisch’ mogelijk willen maken, al was eigenlijk alles bagger.

Het b-niveau spat eigenlijk direct van je beeldscherm af, en daarbij passend een heel mager en saaie cast aan toe gevoegd want het was nou echt geen topwerk wat we hier zagen. ‘Keegan Allen’ vond ik het bijvoorbeeld echt verschikkelijk doen, wat een vreselijke acteur en werkende op mijn zenuwen. Je hebt vaak (en dat is ook in deze film) dat regisseurs bij zichzelf bedenken om bepaalde typeringen erg overdreven over te laten komen, waar de druk zwaar op gelegd wordt en het te overduidelijk is. Dat is in deze film niks minder, het moment wanneer ‘Cole’ begint te filmen voor zijn ‘vlogs’ is het zo overdreven nep wat eerder irritatie opwekt.

Het verhaal was saai. Het concept was leuk. Toch wel een hedendaags concept en iets wat erg populair is, zijn de zogeheten escape rooms. Hier wordt duidelijk gebruik gemaakt van de ‘hype’ over deze escape rooms en dat wordt ontzettend slecht uitgewerkt. De puzzels waren wel aardig om te volgen maar, het is erg saai uitgewerkt.

En dan het einde, wat toch wel voor het grootste dieptepunt zorgde in deze film en mij deze lage score ook heeft laten noteren is het onrealistische, meest clichématige en absurd slechte einde die je maar kan toepassen in een film. Niemand blijkt gestorven. Het is allemaal part-of-the game. Vreselijk. Wanneer ‘Cole’ het hoofd van ‘Alexei’ in ramt met een pistool (wat overigens de leukste scene was in deze film) komt iedereen tevoorschijn die mee heeft gedaan, en tijdens de aftiteling zie je hoe ze dit overleefden. Nee, echt slecht.

En dat maakt dat deze film eigenlijk in mijn ogen zelfs nog hoger scoort dan mijn gevoel zegt, alleen er zijn een paar momenten (zoals hierboven in de spoilertags) besproken die de film nog enigszins wisten te redden, waarvan ook het moment dat hij een lichaam moet open snijden om een sleutel te zoeken en hier even grondig wat ingewanden doorzoekt, wat ook toffe scene was. Hiermee wekte ‘Wernick’ wel de nodige interesse mee op maar, ook de verwachtingen dat dit meer kwam, omdat het over kwam alsof we ons klaar moesten maken op een gore-festijn. En als je dat net zoals mij deed, dan kom je met de koude kleren thuis.

1.5*

"I trust you had a pleasant "fright"!”

Het is bijna een jaar geleden dat ik de nogal saai ‘Moonraker’ heb gekeken (althans ik heb er aardig laag op gestemd en hij staat ook niet positief in mijn geheugen). Eigenlijk heb ik de ‘James Bond’ serie daar laten liggen, en pak ik het vandaag dus weer op. Ik merk overigens wel dat ik best moeite heb met de serie. De nieuwere films (die met ‘Daniel Craig’) vind ik heel vet maar, met deze “oudere” films kan ik veelal weinig. Ze doen me meestal niet zo veel, het pakt me niet en ik vind het allemaal maar wat langdradig. Bijzonder wel, aangezien een meerderheid hier dit beschouwt als hun favoriete deel. Vaak zie ik wel dat men vertelt dat dit hun eerste film is uit de serie die ze hebben gezien, aan die nostalgische waarde kan de film bij mij niet komen (voor mij is dat namelijk ‘Quantum of Solace’) en dan snap ik ook wel dat je erg positief bent over deze film. En in vergelijking met ‘Moonraker’ is dit ook wel weer erg tof maar, bijzonder werd het ook nergens.

Ik begin langzamerhand te beseffen, of te ontdekken dat deze serie tot zoverre nog niet echt voor mij is. Dat komt sowieso omdat ik ook door heb hoeveel moeite het me kost om de serie echt af te maken (al heb ik er nu meer prioriteit bij), de formule van deze films doen mij nooit echt iets. Ook ‘For Your Eyes Only’ kent weer hetzelfde formule, en daardoor kun je langzamerhand dit soort films wel dromen. De beginscene vond ik overigens fantastisch, heerlijk vermaak, een tikkeltje komedie en vooral prima spanning. Je ziet aan alle kanten dat het natuurlijk prachtige stunts zijn, en mooi camerawerk maar, voor een opener van een film was het zeker geslaagd. Alleen daarna duikt de film weer in het diepe, waar we eentonigheid vooral gepaard zien gaan met hele lange dialogen. De film is hierdoor eigenlijk gewoon niet meer zo boeiend door. De zoektocht is overigens leuk, want dit is het enige wat nogal afwijkt van het concept van 'James Bond’, omdat je niet weet waar je aan toe bent als kijker. Maar voor de rest, is het gewoon veel van het zelfde.

Zoals ik al zei waren de actiescenes (en vooral de opener) toch best wel vermakelijk in de film. Ook de scenes in de sneeuw vond ik toch best vermakelijk, en daar wist de film ook wel echt mijn aandacht te pakken. De film kent vele scenes met prima actie, daar is het gewoon prima.

Maar, ik vond het verhaal gewoon niet zo boeiend. Ik heb eigenlijk nog maar zelden echt een leuke slechterik gezien in een ‘James Bond’ film. Ik denk dat tot zoverre alleen ‘Auric Goldfinger’ mij nog echt wist te vermaken als bad guy, die ook leuk paste in zo'n verhaal als deze film. Ook hier in ‘For your eyes only’ vond ik de ‘bad guy’ echt wel tegenvallen. Het verhaal vond ik verder daardoor ook niet echt héél boeiend, het had allemaal wel wat spannender gemogen in mijn ogen, wat meer pit en vooral interessanter.

‘Roger Moore’ vind ik verder een prima acteur. Ik ken zijn hoogtijden niet (ik hoor het voorbij komen overigens) maar, ik vermaak me wel met hem als ‘Bond’. Het is niet mijn favoriet trouwens, dat zou hij niet gaan worden. ‘Carole Bouquet' is als ‘Melina’ prachtig om te zien. Maar ik vond ook haar rol niet bijsterend bijzonder.

Ik ga zeker door met de film reeks, omdat ik gewoon alles van ‘James Bond’ een keer gezien wil hebben, zo leuk vind ik de films overigens nog wel. Maar, ook dit deel wist gewoon niet de indruk op mij te maken zoals velen hier zeggen van wel. Dat is voor iedereen natuurlijk ook weer verschillend, ik denk dat het leeftijdsverschil daarin ook een rol in speelt. Enfin, redelijk deel in de serie, die ik toch beter had verwacht. Maar, met ‘Moonraker’ voor zich, is dit wel weer een leukere zit geweest.

Forbidden Ground

Ik heb het spelletje Battlefield One gereserveerd en het thema binnen deze game is wereld oorlog 1. Toen ik zag dat Forbidden Ground op Netflix toegevoegd was wou ik deze erg graag zien. Tot mijn verbazing was deze film eigenlijk door en door saai.

Ik moet zeggen dat de film erg fijn begon, en ik eigenlijk met bepaalde verwachtingen de film verder keek. Geen grote verwachtingen maar, puur vanaf het begin dacht ik dat het eigenlijk continu wel actie in de film verwerkt zat wat achteraf toch maar 1 en al saaiheid en drama bleek te zijn. En alles is geanimeerd met de computer en daarna slecht verwerkt, vond ik persoonlijk ook erg zonde.

Wil verder niet veel woorden aan deze film vuil maken.

1.0*

The Forbidden Kingdom

Een heerlijke vecht film waar actie scene's in de meerderheid zijn. Waarvan ik persoonlijk de genre's zou veranderen naar Actie/Fantasy. Gister middag deze maar besloten te kijken en heb me uitstekend vermaakt. Danku Netflix !

Jet Li en Jackie Chan zijn een perfect duo voor deze film. Twee vecht 'helden'. Heerlijk hoe deze mannen de film vermaakte met de grond vliegende vecht tricks waar weliswaar niks mis mee is. Waar mijn moeder en ik trouwens al snel over uit waren dat The Monkey King Jet Li was maar nadat hij met zijn paard langs sprintte toch weer een vraagteken boven onze hoofd heeft gezet. Uiteraard tot het einde.. Michael Angarano deed zijn rol ook leuk!

Het verhaal was zeker niet saai in de film. Ik heb me prima vermaakt eraan en de film keek heerlijk weg. Ook het concept was niks mis mee. Aardig goeie film dus. En zeker een keer kijken als je Netflix hebt! Staat op Netflix Nederland, misschien ook op de Amerikaanse maar dat weet ik niet !

Waar ik met het cijfer zit te twijfelen denk ik dat 3.5* een perfect cijfer is.

"You know what? It looks like you could really use the steam bath!”
"Well, I had a hard night.”
“So fair's fair. Get naked.”

Heerlijk vermakelijk filmpje dit hoor, snap al dat negatieve commentaar eigenlijk niet echt. Voor mij de eerste film die ik via het platform ‘Plex’ heb gekeken (wat dus gratis is), en aan hun aanbod te zien word ik eigenlijk herinnert dat ik veel vaker naar dit platform moet komen, er staan echt een bult pareltjes op. Voor de horror challenge die nu gaande is had ik deze film wederom in het lijstje staan, en na de ongelooflijke wanprestatie van het Nederlands elftal deze avond wou ik toch nog even gauw een filmpje aan knallen. En met gauw betekent geen film van meer dan twee uur, dus dan valt deze film eigenlijk perfect in het plaatje omdat hij net iets langer dan een uurtje duurt.

De film opent eigenlijk best bijzonder. Het oogt direct op een Star Wars rip-off en ik vroeg me dan eigenlijk wel af of ik de juiste film aan het kijken was. Opzich best kunstig gedaan allemaal, natuurlijk wel op een b-niveau maar, het stoorde eigenlijk nergens. Het horror gedeelte kwam pas laat op gang en in mijn ogen misschien iets te lang. Het duurt allemaal best lang, en voor een film van een uur is dat best knap. We krijgen tussendoor nog wat seksscenes te verwerken, overigens wel twee prachtige vrouwen. En voornamelijk Holzman die duidelijk een verhaal wil schetsen wat misschien gewoon niet echt past in een film van deze tijdsduur. Maar, eenmaal wanneer de film aan zijn gore begint is het zelfs een leuke splatter film aan het worden, al pakt Holzman het nergens echt helemaal zo uit dat het ook fascinerend is om te zien. Veel bloed, dat wel maar, daar blijft het ook wel bij.

En wat ik al zei, de twee prachtige dames June Chadwick als Barbara Glaser en mijn favorietje in deze film Dawn Dunlap als Tracy Baxter zijn leuke toevoegingen aan deze film, al voelt vooral Dawn meer als opvulling dan aanvulling. Zeker dat vreselijke geschreeuw komt mijn strot wel uit, vooral toen ze ook zo hard zat te gillen terwijl ze meekeek op het Tv-scherm was echt absurd. Dat stoorde me misschien soms wel een klein beetje, omdat je richting het eind eigenlijk in constant geschreeuw zat. Niet nodig.

Wat overblijft is toch best een leuk decor. Prachtige stukken, een leuke ‘alien’ en veel leuke make-up waardoor sommige acteurs er echt angstaanjagend uit konden zien. Wellicht een film wat ik juist zocht in deze horrorfilm challenge, en waar ik ook wel een beetje aan toe was wellicht. Wat meer bloed, wat meer gore en voornamelijk gewoon wat meer onnozelheid zonder er ook maar een beetje bij na te hoeven denken.

“Don't worry, old chap. Been handling this stuff ever since I blew up the nursery with my first chemistry set. Poor old Nanny.”

Dit is mijn eerste film die ik kijk voor de ‘De 70s challenge’ die nu gaande is in de ‘filmgames’ forum en je raadt het al: we kijken alleen films uit de seventies voor deze challenge. Ik heb een paar films uitgekozen te willen kijken voor deze challenge en ook aardig wat tweede wereldoorlog films komen daarin voor waar ik nog schrik dat ik er aardig wat moet kijken. Nu had ik vanavond eindelijk eens tijd om te beginnen aan deze challenge (ik zit met mijn net beginnende stage) en ik had hoe dan ook zin in een tweede wereldoorlog film. Deze sprong er eigenlijk al wel uit, hoewel ik er nog niet echt een goed gevoel bij heb leek het mij wel leuk zeker met de cast die er uit sprong. Kijken die handel en hij duurde gelukkig niet al te lang wat je vaak bij zulke en wat oudere oorlog films aantreft.

De film is bij opening gelijk in de volle actie maar nou snapte ik nog niet precies wat hier gebeurde of waarom, het was nogal slordig ogend maar het bracht weinig inhoudt wat ik wel een beetje storend vond. Uiteindelijk en vooral achteraf (na het opzoeken) snapte ik dat het ging om de voorgaande film (die ik ook nog moet zien) en snapte dan ook wat voor beelden er getoond werden maar ik vind het nog steeds onlogisch en vooral niet nodig deze scenes in deze film te gooien, beetje teveel van het goeie. Het maakt echter de kijkbeurt op deze film niet minder en wellicht is het ook een leuke binnenkomer, je komt in ieder geval met een knaller de kamer in.

De film oogt daarnaar erg verzorgd, een fijne cast met een prima setting daar kan de regisseur wel wat mee dacht ik. Tot we aankwamen bij de eerste Duitsers die Engels begon te lullen en dan scoor je bij mij sowieso één dikke vette minpunt. Snap ook nooit waarom regisseurs denken dat, dat zinvol maakt om te kijken naar een film waarbij de vijand van de geallieerden hier dan de taal van hun vijand spreken iets wat destijds zelden tot niet voor zou komen omdat zoiets vaak verboden is. Ik vind dat echt zo zonde want zelfs twee Duitsers beginnen eerst een beetje in het Duits te brabbelen en daarna gaan zo over in het Engels en daar kan ik toch zo slecht tegen, gadver.

Het valt mij ook op dat ik totaal geen gevoel heb naar een tweede wereldoorlog film te kijken maar ik kreeg oprecht het gevoel dat ik naar een ‘James Bond’ film zat te turen met wellicht de tweede wereldoorlog als thema. Het was allemaal zo mooi, en wellicht te mooi om waar te zijn. De hoofdrolspelers zijn niet breekbaar en kunnen blijkbaar ook niet dood want men kan een hele dam opblazen zonder maar iets argwaan te trekken bij de Duitsers, het gaat allemaal veelte mooi en daar gaan soms mijn nekharen van rechtop staan al brengt het prima cinema want ik heb wel stuk na stuk gekeken.

Toch weet ‘Guy Hamilton’ prima sfeerbeelden te creëren en dat is ook het moment waardoor ik erg twijfel over de film. Het ene moment presteert de film heel erg goed als oorlogs film, is er prima actie en zijn vooral de beelden met o.a. de Duitsers gedetailleerd en verzorgd. Aan de andere kant is het ongeloofwaardig en word de Hollywoodfactor flink opgeschroefd. Zoals het moment dat de Duitsers richting de burg marcheren is prachtig om te zien en ketst gelijk een sfeer af van Duisternis maar ook wellicht een beetje spanning/angst omdat het altijd een angstaanjagend leger zal blijven.

Het verhaal is prima te volgen maar soms wat chaotisch. Zeker wanneer men het nazikamp verlaten met een dode leider achterin en een man die de chaos aantreft in de gevangenis maar geen moment bedenkt ook even alarm te slaan nee, hij loopt rustig weer naar buiten en we zijn opeens overal en nergens. Het doel is interessant genoeg om door te blijven kijken in ieder geval. Of het moment dat ze verraden worden en ‘Mallory’ dat natuurlijk allang wist maar dit niet kon zeggen omdat hij niet genoeg bewijs had en dat is precies wat ik bedoel met het feit dat de film soms te mooi is om waar te zijn.

Zoals ik al zei waren de personages prima en deden de acteurs het leuk. Ik moest toch eventjes twee keer slikken toen blijkbaar ook al in deze film racisme aangekaart werd wat in mijn ogen goed is om te doen maar niet in een film zoals deze en daarom totaal misplaatst. Dit is het moment dat de donkergekleurde soldaat ook de verzetskrijgers tegen komt en uitgemaakt word voor ‘Blackie’ en ze met een mes en vingers gingen kijken of het kleurtje er toch niet van af kwam. Confronterend voor men die daarmee in aanmerking komt maar in mijn ogen niet nodig in een films als dit (even voor de duidelijkheid keur ik het niet goed dat zoiets hedendaags ook nog gebeurd en ook destijds was het zwaar).

‘Force 10 from Navarone’ komt dan toch naar buiten als een standaard jaren zeventig oorlogsfilm waarvan we er meerdere kennen (soms ook iets jonger of ouder) en die te cliché voor woorden is. Hoewel de zit wel vol te houden was en de film verzorgd was vooral qua setting en looks is het zeker niet mijn favoriete WW2 films en had het misschien op sommige momenten wat beter gekund. De film kent overigens ook geen enkel moment spanning, iets wat ik ook wel gemist heb.

3.0*

Vond hem niet super de duper.

Heb hem afgekeken maar dat ik nou echt dacht van wow! nee.

ik had hem een 2.0 gegeven maar maak er toch maar 2.5 van!

“One hour of glory beats an eternity of anonymity.”

Op het oog leek me dit een hele leuke actie film waarvan je echter al wel kan verwachten dat het meer is voor popcornvermaak en er eigenlijk niet iets bijzonders gaat gebeuren. De introductie is overigens al wel een heel leuk spektakelstuk die wel wat te bieden had maar, werd dit ook een realistisch beeld over de rest van de film? Ik vond van niet, want de film word later wat compacter, hoewel dat voor de missie aardig leuk is. Het verhaal vond ik niet zo boeiend, zo’n bemoeiende reportster die gevangen word genomen is aardig cliché, al deed de cast met behoorlijk wat leuke namen flink zijn best er een spektakel van te maken. Geinige actie film die eigenlijk niet heel bijzonder is, een beetje doorsnee en cliché verhaal en concept wat we al wel een beetje kennen.

3.0*

“We're lighter, we're faster, and if that don't work, we're nastier.”

Om gelijk met de deur in huis te vallen, ik heb echt helemaal niks met auto racing, motor racing of wat voor een race soort maar ook. Het heeft mij nooit veel geïnteresseerd maar, na het kijken van deze film begint het wel een beetje te boeien. Ik heb nog nooit een Formule 1 race gezien en dat ben ik eigenlijk ook nog niet van plan, en ik heb ook nog nooit een ‘Le Mans’ race gezien of wat voor een race dan ook. Het kan mijn concentratie gewoon niet vast houden en mijn interesse ligt gewoon bij andere sporten, dat kan. Dit zorgde wel dat ik wat twijfelend aan de film begon, als de sport in het algemeen mij al niet kan boeien, doet zo’n film dat wel? Nou, het boeide me in ieder geval wat meer dan de sport in het algemeen. De rivaliteit vond ik erg leuk en daar hou ik van, dus dan werd deze film al een stukje makkelijker om te kijken. Ook om te zien hoe iemand van bijna niets naar iets winnend kan bouwen is ook mooi om te volgen.

Dit is de tweede film die ik keek via het streamingplatform ‘Amazon Prime’. Ik was opzoek naar een wat langere film en kwam al gauw uit op deze maar, de 152 minuten was misschien iets te gek voor woorden. De film is vooral in het begin niet heel interessant in mijn ogen en word daar wat langdradig, daarna komt de film wat meer opzetten en word het wat interessanter. Dit is vooral wanneer ‘Ford’ besluit mee te doen met de ‘Le Mans’ race en ‘Shelby’ samen met ‘Miles’ de auto opbouwt, test en uiteindelijk ook mogen racen.

Maar, de film duurde me toch echt wel te lang. Met een dik tweeëneenhalf uur op de klok ben je wel zoet met de film maar het had niet gehoeven in mijn ogen, zeker de voorbereiding op de eerste race vond ik niet héél interessant omdat je dan zelf ook met lege handen staat, je ziet er niks van alleen de teleurstelling bij ‘Miles’, hoewel dit waarschijnlijk zo gebeurd is in de carrières van ‘Miles’ vond ik het niet echt nodig, het gaat immers over de ’66 race van ‘Le Mans’ en ‘James Mangold’ kiet ervoor om daar heel veel informatie bij te stoppen over de vriendschap tussen ‘Shelby’ en ‘Miles’ en het ontstaan van de grootheden, al had ik liever toch gezien dat het gewoon alleen ging om de race van ’66 en de voorbereiding, niet iets wat twee jaar daarvoor al was gebeurd en dat zou sowieso heel veel tijd schelen van de film, waardoor het wellicht wat aantrekkelijker was voor mij om met meer concentratie te kijken.

Het verhaal hoef ik zowaar niet echt te behandelen, dat lijkt mij vrij duidelijk wat het verhaal is in deze film. Overigens wel leuk om te volgen, daar niet van. De cast deed het prima met twee toffe acteurs in de hoofdrol. ‘Matt Damon’ deed het erg leuk in de rol van ‘Shelby’ en ‘Christian Bale’ deed het aardig als chauffeur ‘Ken Miles’.

De film was zeker onderhouden op veel punten maar de CGI wist mij echt niet te overtuigen. Het onweer zag er ongeloofwaardig uit en ook de rond vliegende auto’s tijdens de race waren echt niet van top klasse, dat had veel beter gekund.

Dus ja, de strijdlust heeft mij zeker vermaakt en voor iemand die geen liefhebber is van de autosport heb ik dit weldegelijk meer kunnen waarderen dan verwacht. Zeker omdat ik dan geen liefhebber ben van de sport ben ik wel liefhebber van auto’s en vind ze erg gaaf. Ik ben altijd van geweest van de ‘Ford Mustang’ dus wellicht is het daardoor ook wat meer bevallen omdat die toch af en toe in de film voorbijkwamen en het natuurlijk draaide om ‘Ford’. Ook wel meerdere auto’s waar ik fan van ben hoor, maar dit is toch wel een favoriete. Enfin, de film viel reuze mee maar hij is zeker niet hoogstaand.

3.0*

“Sweet dreams Bruce Lee.”

Oof, deze film doet mij wel pijn in mijn hart, zeker als fan van de ‘Seagal’ films was dit toch wel echt ondermaats. En dat komt zeker niet door ‘Seagal’ maar, voornamelijk de regie wat echt te wensen over laat. Als kijker weet je wat je kan gaan verwachten van een film met de naam hierboven erin, wat toch vaak voornamelijk b-matig materiaal oplevert met hele fijne actiescènes, waar de films vaak hun schoonheid vandaan halen (en uiteraard de mooie dames). Maar alles ontbreekt er eigenlijk aan in deze film, er is actie genoeg verder (wat in de comments eerder beweerd wordt van niet) alleen slaan de scenes totaal niet aan en zijn vooral saai om te volgen door het amateuristische en slechte camerawerk.

Wat ik al eerder las en totaal de waarheid is, is het feit dat de film een ongelooflijk slecht verhaal kent, wat zo stompzinnig in elkaar is gezet dat ik als kijker de kluts kwijt raak en het totaal niet meer te volgen is. Dit veroorzaakt bij mij als kijker toch wel enig irritatie en zorgt er ook voor dat ik nogal ongeïnteresseerd in de film raak. Actiescènes komen niet meer ten goede en het is gewoon allemaal nogal saai. Het is ook allemaal onlogisch, bijvoorbeeld wanneer hij net de opdracht heeft gekregen het pakketje op te halen en ze bij zijn oma (meende ik) aankwamen om het pakketje aan te nemen en ze opeens werden aangevallen door vier gewapende mensen, en er later maar van uit gaan dat het ‘Denen’ waren, waar de fuck halen ze die bewering zo gauw vandaan? Dat heb ik namelijk totaal gemist…

Maar, om nou te zeggen dat deze film helemaal actie loos is dan heb je echt liggen slapen. De scenes zijn inderdaad allemaal niet zo uitdagend, voornamelijk veel slo-motion beelden en men was er niet vies van om constant op geweerlopen in te zoomen, wat het allemaal wel wat minder spectaculair wist te maken. Maar, ik kon er wel om lachen, zoals de meeste keuzes die er in de film worden gemaakt en eigenlijk nergens op slaan.

‘Seagal’ doet zijn ding in deze film maar, je merkt dat ook hij het een beetje heeft afgeschoven. Hij heeft in de jaren om deze film heen wel in betere werkjes gewerkt en dat doet me een beetje pijn om te zien, aangezien ik echt nog heel vaak van hem kan genieten in zijn werkjes. Zijn het toppers? Nee, eigenlijk nooit echt maar het zorgt wel voor vermakelijke actiefilms, met mooie vrouwen, veel actie en niet al te moeilijk verhaal. Voor de rest was de cast matig, en stak alleen ‘Max Ryan’ eruit met zijn personage, ook niet heel moeilijk gezien de peuk die hij constant in zijn mond heeft zitten en dat maakte hem wel een ware tegenhanger van ‘Seagal’.

Tja, voor de rest werkt ‘Oblowitz’ voornamelijk zijn eigen film de grond in. Met saaie settingen, belachelijk slecht script en een best saai verhaal. Moest nog wel lachen om het moment dat het pakketje werd geopend in het treinstation, en vervolgens dit hele station ontploft, terwijl het lichaam nog gewoon intact was en ‘Seagal’ uit het raam sprong, zo kent deze hele film van die mooie overdreven actiescènes die je eigenlijk nergens kan plaatsen maar nog voor een aardig vermaak zorgt.

De film duurt wat dat betreft niet lang. Aan het verhaal hoef je, je in ieder geval niet te houden want dat doet de film zelf ook niet, en dat maakte voornamelijk een prima actieavond, zonder echt een veelbelovend eind en misschien was ik ergens ook nog wel een beetje opgelucht dat hij was afgelopen. Een flop notering zal ik wel snappen, aangezien de film een onsamenhangend stuk onwetendheid is maar, wat altijd lachwekkend is op deze site is voornamelijk de mensen die na al die ‘Seagal’ films zich nog steeds niet indenken wat ze kunnen verwachten op hun bord en er waarschijnlijk vanuit gaan dat het een ontzettend goede actiekraker wordt. Dan mag je, je als kijker nog wel even een paar keer achter je oor krabben denk ik….

Nu dan toch helaas, het is waar mijn vakantie ten einde is gelopen hebben we gisteravond besloten om ‘The Foreigner’ op te zetten, de nieuwe actie kraker met Chan in de hoofdrol die al enige tijd door een erg sterke trailer hoog bij mij in het lijstje stond. Ik moet zeggen dat deze zit mij nog behoorlijk meeviel en ik me meer en deels toch wel redelijk vermaakt heb met deze film. Toch wist de film soms iets in te kakken dat het wat saaier wist te maken maar in het algemeen heb ik me prima vermaakt met deze Chan film.

De film kent een redelijk goeie cast waar natuurlijk Chan en Pierce Brosnan springen hier natuurlijk ver uit en komen erg dichtbij. Twee geweldige acteurs die ik al vanaf jongs af aan kijk en volg via films nu samen op het doek, en ze doen het goed ook. Chan zit prima in zijn rol, op zijn oude leeftijd springt de man nog overal rond en vond ik hem nog aardig goed acteren, en vooral leuk acteren. Chan redt toch wel het meest uit de film en weet als door Amerikanen getrainde super soldaat zich prima te redden in de wereld.

We volgen een, uit China gevluchte getrainde soldaat die in het Verenigd Koningrijk is gaan wonen waar hij een restaurant beheert. Zijn enige dochter en laatste familielid gaat samen met hem naar een bank (tenminste ik dacht dat het een bank was) waarna er een bom ontploft wat de dochter van Quan Ngoc Minh laat overlijden. Quan komt er snel achter dat de IRA hier achter zit (tenminste meer een groepering die doen alsof ze erbij horen) waar Quan snel uit komt bij Liam Hennessy. Quan eist namen op die hij maar moeilijk verkrijgt en hij besluit zelf bommen te maken en Liam een beetje in de weg te zitten. Zolang hij de namen niet heeft gaat hij door met het terroriseren van Liam. Op een dag komen ze achter de namen waarop Quan besluit om de groep te bestormen en ze te vermoorden om later Liam nog even te pakken en samen met zijn nieuwe vriendin (dacht ik) het leven verder te lijden.

Al om al was het geen moeilijke zit maar ben ik zelf erg moe (vanmorgen moest ik er weer vroeg uit) om een lange mening te typen dus dan zijn de kortere wat fijner om te maken. Ja, dit was een leuke voor op de zondagavond maar speciaal word hij nergens, al was het wel een film die verassend beter uit kwam dan dat ik er van verwacht had.

3.5*

The Forest

Bij inzien van de eerste berichtgeving over The Forest wist ik vrijwel zeker dat dit een verfilming was van het (in korte tijd) erg beroemde game onder de YouTubers: The Forest (2014) - GamesMeter.nl. Dit blijkt bij nader inzien (en het gezien van de film) totaal niet te kloppen. Soms worden dingen vaak gerelateerd, zoals de tenten dat zie je ook vaak in de game. Maar het concepts verband ligt totaal anders.

The Forest speelt zich af in het Aokigahara bos, Japan. Ook wel zelfmoordbos genoemd onder velen Jappen en buitenstaanders. Wanneer je dit op google opzoekt (wordt niet aangeraden door mij) dan zie je ook de meest afgrijselijke plaatjes van daadwerkelijke mensen die dat al gedaan hebben daar. Bah! Het Aokigahara gelegen aan de Fuji berg in Japan word door velen beschouwd als een bos met paranormale gebeurtenissen in zich. Ik denk ook dat je de vele mythes niet moet geloven maar, de statistieken van de zelfmoorden zijn gewoonweg niet de geloven. En dat allemaal dankzij een boek, Kuroi Jukai - Seichō Matsumoto (1960) - BoekMeter.nl ..

Het verhaal van de forest, tja erg simpel. Sara is opzoek naar Jess, die zich heeft verstopt in het bos. Afzoekend naar haar begint Sara de mysterieuze geluiden ook binnen het bos te horen. Ook ziet ze dingen dat er niet werkelijk is. Zoals het schoolmeisje, de oma en een mand die zichzelf heeft opgehangen die plots achter haar staat, opzoek naar Jess vind ze haar maar dan word Jess gered en Sara overleefd het niet, nou fijn weer .

Het verhaal was erg simpel en de schrikmomenten waren niet schokkend. Toch leuk dat ze een film doen over het Aokigahara bos. Al geloof ik zelf niet in zulke mythes dat je mensen hoort, maar ik geloof wel (en volgens mij is dat nog waar ook) dat je in ongelofelijke stiltes en als je iets gelooft, je dus ook echt dingen gaat horen. Dat is dus denk ik ook het probleem in dit bos. Maar de film was leuk om eens te zien, niets speciaals , jammer genoeg.

2.5*