Fist Fight (2017)

Voor een keertje best geinig.

Zoals verwacht.

Fist Fight probeert nergens echt hoogstaand entertainment te zijn. Toen de film uitkwam had ik nog nooit van een Charlie Day gehoord. Ondertussen ken ik hem wat beter maar ik heb hem altijd wat geslaagder gevonden in de kleinere rollen. Zodra het op hoofdrollen aankomt herhaalt hij zijn trucages maar wat vaak.

Dat betekent dat het vooral op veel gepraat aankomt. Denk dat Day minstens de helft van zijn lijnen aan het improviseren is want het voelt aan als wanhopig gekwak om een ongemakkelijke glimlach uit de kijker te trekken. Niet vaak kom je iemand tegen die je gewoon niet aan het lachen krijgt. Ice Cube daartegenover is wel best lollig, altijd wel leuk om hem in wat minder serieuzere rollen te zien.

Wat het verhaal betreft is het een dun concept uitgerekt tot wel 91 minuten. In principe betrekt het niet veel meer dan een leraar die een andere leraar maar wat graag de harses wil inslaan en de andere leraar die er onderuit probeert te komen. Aangezien de toonzetting vlot is, is het geen probleem om door de film te komen, maar echt geslaagde grappen zal je niet aantreffen.

Vooral de finale vond ik nog wel lollig en de film pakt geregeld groots uit met de stunts. Dat zijn de korte, oplevende elementen die van Fist Fight nog een kijkbare film maken. Met de grote hoeveelheid weinig geslaagde grappen is het echter ook een film die je ogen doet laten rollen. Redelijk kinderachtige poppenkast die waarschijnlijk door een groot deel van het publiek vooral over het hoofd gezien zal worden.

Vrij slecht. Weinig leuke momenten. Ongeloofwaardig zelfs op dit niveau.

"You think this is funny? Messing with the tv with your goddamn computer telephone?”

Drie december van dit jaar heb ik de hip-hop legende Ice Cube live mogen aanschouwen in de Ziggo Dome. Dat was een heel leuk optreden en zorgde er eigenlijk voor dat ik best graag wel weer een film van hem wou zien. Deze Fist Fight heb ik destijds overgeslagen, omdat hij me eigenlijk op papier al niet zo boeiend leek, en nu ik hem eigenlijk heb gezien is dat ook wel bevestigd man. Wat een oersaaie film was dit zeg.

Ice Cube deed het leuk maar, erg typisch en niks bijzonders. Charlie Day vond ik dan alweer wat minder en Jillian Bell vond ik echt verschrikkelijk. Toch weer de nodige politiek correcte verwijzingen, veelal nogal onnodig. Heel saai verhaal en toch ook best een saai concept. Nergens grappig, nergens interessant. Eentje die je gewoon rustig weer mag overslaan.

Op dag van de Amerikaanse versie van de examenstunt slaat docent Strickland [Ice Cube] in het bijzijn van collega Campbell [Charlie Day] een tafel in stukken nadat een leerling [Austin Zajur] hem tijdens de les twee keer een poets bakt. Wanneer het schoolhoofd [Dean Norris] dreigt met ontslag als er geen verklaring komt. Campbell klikt, Strickland verliest zijn baan en daagt Campbell uit voor een vuistgevecht na schooltijd op het schoolplein. Dat gevecht valt echter samen met een schooloptreden van Campbells dochter [Alex Nisenson] die hij heeft beloofd dat hij erbij zal zijn om haar moreel te ondersteunen. Met Tracy Morgan, Jillian Bell, Kumail Nanjiani en Christina Hendricks heeft dit een op papier sterke ondersteunende cast. Helaas krijgt Day van regisseur Keen alle ruimte om zich op zijn irritantst (met piepstem) te presenteren. Voordeel voor de schrijvers: hun scenario is daardoor niet het slechtste element van deze onuitstaanbare vermeende komedie.