menu
Volg jij MovieMeter al op Facebook?
Mis niets over je favoriete films en blijf op de hoogte van de nieuwste releases op onder andere Netflix.
MovieMeter op Facebook

Hier kun je zien welke berichten tbouwh als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Badlands (1973)

4,0
Boy, we rang the bell, didn't we?


Sterk debuut van Malick, die meteen de toon zet voor latere karakterstudies bij vergezicht. Intrigerend is met name dat een oordeel uitblijft, en de kijker zelf mag bepalen in welk licht hij Kits acties en angstaanjagend ontspannen houding plaatst. Sheen is perfect gecast, enkel Spacek getuigt van een naïviteit die bijna te 'mooi' om waar te zijn is. Dat wringt wat in mijn optiek, en het verhaal raakte ook niet de gevoelige snaren die The Tree of Life bij mij wel beroerde.

Desondanks een prachtige film, die haar setting optimaal benut. Overigens had ik op dit vlak déjà-vu's naar North by Northwest, Se7en (ook even qua narratief, als Kit in de auto met die wetsdienaren praat) én Once Upon a Time in the West, nog maar even kijken of ik daar iets over terug kan vinden. Tenslotte dacht ik bij de score 'natuurlijk' ook aan True Romance, maar die link is hierboven reeds bevestigd.

Op beslissende momenten is dit Bonnie and Clyde-sprookje voor gevorderden me nog nét iets te ongrijpbaar, maar wie weet legt herziening nieuwe perspectieven bloot.

Banshun (1949)

Alternatieve titel: Late Spring

4,0
Het zit 'em in de eenvoud... regelmatig moeten glimlachen om de meest simpele dingen. Die agent bijvoorbeeld die in beeld geframed wordt nadat mevrouw een portemonnee op straat heeft gevonden. Of de dialogen die soms onbedoeld droogkomisch worden. Tegelijk is het een eenvoudige, maar daardoor juist prachtige film over thema's die ook vandaag de dag nog relevant zijn - al kan ik me voorstellen dat de melodramatische manier waarop ze in Late Spring worden gebracht niet iedere hedendaagse kijker meer zal bevallen.

Shout-out trouwens naar die sequentie in het theater. Los had ik die muziek afgrijselijk gevonden, maar hier deed het iets met me, in combinatie met de bedeesd gemonteerde beelden. Puurheid van die cultuur misschien?

Bar, El (2017)

Alternatieve titel: The Bar

3,5
Normaliter hadden ze hun weg gewoon weer vervolgd, de mensen die aan het begin van El Bar aanwezig zijn in een regulier stadscafé. Een plotse gebeurtenis brengt dit bonte gezelschap echter samen. Of ze dat nu willen of niet. Twee schoten, twee doden. Eerst paniek, dan stilte. Waar Madrid in een permanente staat van bedrijvigheid was, is er nu niemand meer op straat te zien.

Even lijkt het haast of El Bar de vorm van een Agatha Christie moordmysterie aan gaat nemen: is er een moordenaar in het café aanwezig? Is de dubbele moord geënsceneerd? Is dit een droom? De interactie tussen de aanwezigen zorgt voor de nodige hilariteit, maar tegelijk is het bittere ernst. Als regisseur Álex de Iglesia (Balada Triste de Trompeta) iets goed doet, dan is het wel dat hij meerdere genres op een sterke wijze samenbrengt. El Bar is komedie, drama en thriller ineen en wisselt moeiteloos van toon.

De nadruk ligt daarbij uiteindelijk niet op de buitenwereld (wat is er gebeurd en waarom?), maar op de compleet verschillende personages en hun al dan niet tot mislukken gedoemde samenwerking. De Iglesia weet niet geheel te vermijden dat karikaturen en over de top-acties de regie overnemen, maar wil dat duidelijk ook niet: de zwarte humor werkt heerlijk relativerend.

Sociaal drama met een grote knipoog.

Barry Lyndon (1975)

5,0
Barry Lyndon zorgde, geheel tegen de verwachtingen in, voor een fantastische kijkervaring. Nu al durf ik me aan te sluiten bij Martin Scorsese, die dit historische epos betiteld heeft als zijn favoriete Kubrick-film. Barry Lyndon vertelt in drie uur een verhaal over liefde, oorlog, vervreemding en haat, en doet dat in de setting van een laat vroegmoderne samenleving. Een setting waarin de grandeur van het hof nog hoogtij viert, maar tegelijk al de kenmerken van hoogmoed en hiërarchie vertoont die pakweg vijftien jaar later het volk in beweging zou brengen...

Ryan O'Neal zet een fantastische rol neer als Barry Lyndon, een Ierse jongen die zich door een combinatie van geluk en scherpzinnigheid omhoog weet te werken tot de hoogste aristocratische gezelschappen. Alhoewel het verhaal het rise and fall-stramien vrij nauwgezet volgt, blijven de belevenissen van Lyndon de volle drie uur boeiend. Ironisch genoeg slaagt O'Neal er zelfs binnen de voor hem desastreuze tweede akte in overwegend sympathiek over te komen. De ondersteunende cast voldoet ook ruimschoots: ieder character heeft inhoud, en draagt zijn/haar noodzakelijke steentje bij aan de plotontwikkeling.

Stanley Kubrick toont zich bij deze film in alle facetten meester. Het script is uitermate sterk; de dialogen zijn goed geschreven, en zelfs de in veel films misplaatste voice-over is hier van toegevoegde waarde. Het scenario is opgebouwd uit twee gelijke akten, die beiden alle ruimte geven aan een uitgebreide vertelling van Lyndon's lotgevallen. De lange speelduur maakt dat je volledig opgesloten raakt in Lyndon's wereld, en op den duur intens meeleeft (met als emotioneel hoogtepunt de sterfscène van Lyndon's zoon).

Ook geweldig gevonden is de keuze de film visueel te ensceneren naar achttiende-eeuwse kunst. In combinatie met het gebruik van natuurlijk licht zorgt die keuze voor visuele pracht. Tenminste, in mijn opinie; ik kan me ergens ook wel voorstellen dat er kijkers zijn die dit weer té gestileerd vinden. Zelf viel ik hier dus juist niet over, en was ik daarnaast ook nog eens erg onder de indruk van de prachtige kostuums en decors. Een terechte Oscar wat mij betreft, want het is de aankleding die maakt dat het achttiende-eeuwse Europa echt tot leven komt.

Dan is er nog de muziek. Het gebruik van een klassieke score pakt sterk uit. De herhaling moge dan troef zijn, de muziek is prachtig, wist me te raken en speelt bij een aantal scènes een sleutelrol. Ik ben werkelijk onder de indruk van dit meesterwerk, wier grootste kracht in het script, in de characters en in de historische setting besloten ligt.

5*, en na een korte overdenking voorlopig ook top-10 materiaal.

Batman (1989)

2,5
So much to do, and so little time...


Ik had 'em nog nooit gezien, deze originele Batman. Het zal er vermoedelijk aan liggen dat ik zo'n fan ben van Nolan's trilogie, waardoor ik onbewust ergens al vreesde dat dit werk uit '89 niet ging voldoen aan mijn verwachtingen. En dat bleek te kloppen, al had ik niet verwacht dat Batman me zó zou tegenvallen...

Het begint al met de setting. Die is op zichzelf natuurlijk fantastisch, maar de decors daarbinnen ogen (uiteraard met m'n bril van 2016 op) zo gekunsteld en gedateerd dat de wereld van Gotham voor mij nergens ergens gaat leven. Ook het acteerwerk viel me toch wat tegen. Keaton vond ik te gewoontjes en vrij karakterloos, terwijl Nicholson juist weer te karikaturaal speelt. Nu is Nicholson met z'n oneliners en kenmerkende lach alsnog de ster van de film, maar Ledger was écht maniakaal, terwijl Nicholson te evident een maniakaal figuur speelt. Hier en daar gaat het dan iets over de top (gemaakt grappig i.p.v. psychopathisch), en dat contrasteert met het grimmige sfeertje dat Burton anderzijds neer tracht te zetten. Tel daar dan bij op dat niet alle dialogen even sterk op script staan, en je komt tot de conclusie dat er veel meer in had gezeten als de aanpak hier en daar anders was geweest.

Nu kon ik de film overwegend gewoon niet al te serieus nemen, terwijl de pretenties daarvoor wel aanwezig zijn. Sterke stukken (de meeste scènes van Nicholson, alsnog) worden afgewisseld met oninteressante dialogen en matige actie. Gevolg hiervan is dat het het allemaal nét niet was voor mij. Helaas, want ik wilde deze film al een tijdje zien, al was het alleen maar omdat Nolan bij het maken van zijn meesterwerken niet zonder dit werk kon. En omdat Ledger, ook al vond ik hem veel beter (en vooral heel anders), uiteraard schatplichtig is aan Nicholson.

2.5*

Batman v Superman: Dawn of Justice (2016)

Alternatieve titel: Dawn of Justice

2,5
The red capes are coming.. the red capes are coming


Gisteren ben ik dan eindelijk ook naar Dawn of Justice geweest. Helemaal onbevooroordeeld ging ik niet; ik kon immers niet om de vele negatieve recensies heen die in alle mogelijke media circuleerden. Toch wilde ik deze film graag zien, en dan toch ook wel graag in IMAX 3D. Een superheldenpic als deze moet het immers vooral hebben van hard geluid en visueel spektakel. Ondanks de tegenvallende trailers keek ik wel uit naar het zien van deze film.

Ik heb mijn best gedaan alle positieve punten uit Dawn of Justice te halen, maar ook ik was na afloop tamelijk teleurgesteld. De vrachtlading actie, visueel en auditief geweld die Snyder over de kijker uitstort gaat ten koste van een degelijk, samenhangend verhaal. Alle pogingen tot het brengen van geloofwaardig sentiment mislukken jammerlijk; Batman vs Superman is een kaskraker die het echt alleen moet hebben van ongezouten amusement.

De grote pluspunten? in de eerste plaats het gevecht tussen Batman en Superman. Het is doodzonde dat de trailers de gehele clue al weggaven. Binnen een bestek van ca. tien minuten slaan de twee superhelden elkaar vrijwel volkomen aan gort in een scène die alle daarna nog volgende actie doet verbleken. De toenadering van the Bat en the Cape die daarna volgt is een volstrekte blamage. Ook de strijd met wat nog het meest lijkt op een LOTR- cave troll leverde mij voornamelijk gefronste wenkbrauwen op. Een en ander wordt nog goedgemaakt door de verschijning van Gal Gadot (de verschijning welteverstaan, want van de inhoudelijke diepgang moet haar rol het niet bepaald hebben).

Een tweede pluspunt betreft de muziek, en in een bredere context het geluid an sich. Laat dat aspect maar aan IMAX over. In de bioscoop wordt je volledig weggeblazen door het werkelijk overdonderende surround systeem. Ik vergeef het Hans Zimmer dat 'ie gewoonweg de soundtrack van Man of Steel gerecycled heeft, en daarbij Junkie XL een ietwat donkere ondertoon aan het geheel heeft laten toevoegen. Ik geniet ervan!

Kijken we naar de rolbezetting, dan valt op dat vrijwel alles geheel op de automatische piloot is geacteerd. Ben Affleck is niet per se slecht als Batman, maar mist de nodige charisma en vooral een goed script. Cavill was een iets grotere ergerfactor, daar zijn vertolking van Superman nog veel oppervlakkiger is. In Man of Steel werd nog een nobele poging gedaan zijn personage wat karakter mee te geven. In Dawn of Justice is daarvan geen sprake. Eisenberg is een getalenteerd acteur, maar speelt in deze film net iets te theatraal. Het leverde een paar aardige oneliners op, maar ook wel wat irritatiepuntjes.

Leuk dat Dawn of Justice een heldere inleiding bevat voor de twee aanstaande Justice League-films. Ik zit daar na het zien van deze (toch wel) flop niet bepaald warm voor, maar met een beter script heeft die verhaallijn wel de nodige potentie. Want daar ontbreekt het Dawn of Justice aan: een goed script en een meer verhaalgerichte regie. Snyder leverde puur en alleen actie, en voor een goede film was dat niet genoeg.

Wel een voldoende? Dat nog net wel. De 2,5 uur vlogen voorbij in een vermakelijke aaneenschakeling van actiescènes, ondersteund door een aangename soundtrack. Ik ben deze film primair gaan zien voor het vermaak, en binnen die context vond ik Batman vs Superman wél geslaagd.

3*

Beast (2017)

Alternatieve titel: Jersey Affair

3,5
In het prentenboek van de dieren-jagers ontbreekt een hoofdstuk voor de mens, zegt de licht ontvlambare Pascal (Johnny Flynn) tijdens een onderkoelde autorit. De blik van Moll (Jessie Buckley) spreekt mysterieuze boekdelen. Vertwijfeling en fascinatie strijden om voorrang bij een vrouw die uiteindelijk vooral zichzelf wil vinden.

Het beestachtige karakter van Pascal openbaart zich in Beast al als de outlaw de eerste keer met een geweer het frame binnen komt lopen. De aantrekkingskracht van de vreemdeling wint het voor Moll natuurlijk al snel van een gekooid familiebestaan, ook als dat betekent dat er gevaar in de lucht hangt. Gevaar en vrijheid komen immers maar al te vaak op hetzelfde neer.

Molls conservatieve ouders en zus gedragen zich zo naar dat partij kiezen geen moeite kost. Tijdens de eerste tien minuten van de film begint Moll in een voice-over over de kracht van de orka; de orka laat zich door niets of niemand tegenhouden als ze het gevoel heeft vast te zitten. Achter een grote glimlach schuilt de wil om te ontsnappen. Die orka is ze natuurlijk zelf – misschien beseft ze het alleen nog niet.

Het ontluikende regietalent van Michael Pearce staat garant voor een prikkelende en intense psychologische thriller. Pearce vindt het goede tempo in het uitspelen van de spanningen tussen Moll, haar familie en de raadselachtige Pascal – om over de onopgeloste moordzaken op de achtergrond nog maar niet te spreken. Minder geslaagd is Beast als een voor film geschreven karakterstudie. De rol van Moll is memorabel omdat Jessie Buckley (eerder in tv-series War and Peace en Taboo) haar zo fantastisch speelt, niet omdat het scenario zo’n strakke psychologische insteek kent. Show, don’t tell, geldt voor ieder schoolvoorbeeld; Buckley doet haar best, maar de nietsverhullende dialogen en [achter]namen van personages laten al vroeg niets meer aan het toeval over.

In lijn met een debutant als Jordan Peele (Oscar voor Get Out) werkt ook Pearce met metaforen en stiekeme vooruitwijzingen. De Brit slaagt er echter niet in om die stijlfiguren subtiel te verwerken, waardoor de film aankondigend en voorspelbaar wordt. En toch verliezen de beelden hun grip nooit helemaal. Ergens blijven de gezichten van Buckley en Flynn altijd onpeilbare mysteries – alsof de twee zich in het geheim tegen de intenties van de maker verzetten. Worden we blind gemaakt voor échte beeldspraak? Beast doet hopen van niet.

web

Beautiful Mind, A (2001)

3,5
Redelijke dramafilm, die mijn verwachtingen toch net niet waar wist te maken.
Het is fijn om Russell Crowe te zien in zijn jonge jaren: voor de verandering ligt de nadruk eens niet op zijn vechtkunsten of zangstem, maar gewoon op zijn acteerwerk. Dat is een verademing: Crowe speelt overtuigend en de chemie met een uitstekende Jennifer Connelly is voelbaar. Vond haar in deze film beter dan in Blood Diamond. De eerste drie kwartier van de film vond ik het leukst, maar zodra de film in het gedeelte belandt dat Nash schizofrenisch bevonden wordt vind ik het wat afzwakken. Het verhaal vind ik hier wat rommelig en ook minder interessant. Een dergelijke plotlijn veel van wat het personage meemaakt berust op waanvoorstellingen werd in een film als Shutter Island veel beter, spannender en overtuigender gebracht ( alhoewel deze film natuurlijk ook op veel aspecten weer verschilt van Shutter Island ).
Het is dan ook vooral het acteerwerk en het drama-aspect dat deze film goed maakt.
Goed, maar verder niet bovengemiddeld. Een ruime 3,5*

Before I Fall (2017)

3,0
Wat als je dezelfde dag steeds weer opnieuw zou beleven? Die intrigerende vraag stond aan de basis van Groundhog Day (1993), een klassieke romantische komedie over een chagrijnige weerman met liefdesissues. Naar de young-adultroman van Lauren Olivier is er nu Before I Fall, een highschooldrama dat het concept van cyclische tijd gebruikt om in te gaan op de grote vragen van het (tiener)leven.

Verder lezen: Recensie Before I Fall (2017) - FilmVandaag.nl

Beginners (2010)

3,5
Gisterochtend zag ik 20th Century Women (2016), de nieuwe film van Mike Mills. Ik was zeer onder de indruk, en besloot dan ook snel terug te grijpen op zijn vorige film. Dat was dus Beginners, een klein opgezet drama over rouwverwerking, homoseksualiteit en herinnering.

Zo enthousiast als ik was over coming of age-portret 20th Century Women ben ik in dit geval niet. Net als in voorgenoemde film voorziet een sterk scenario in driedimensionale personages, wiens worstelingen met het leven authentiek en herkenbaar zijn. In beide films wordt daarnaast op een sterke manier omgesprongen met het verleden en met historisch bewustzijn. Snel aaneen gemonteerde foto's en archiefbeelden vertellen over tijden die de personages hebben gemaakt tot wie ze nu zijn.

Het verhaal blijft constant klein, en dat werkt. Oliver (Ewan McGregor) tekent zijn emoties en praat met zijn hond, Hal overdenkt in retrospectief zijn dubbelleven. Homoseksueel vanbinnen, getrouwd voor de buitenwereld. De rol van Christopher Plummer is innemend en vol oprechte emoties, de relatie met zoon Oliver had wat mij betreft beter uitgewerkt kunnen worden.

Hetzelfde geldt voor de romance tussen Oliver en Anna (Mélanie Laurent). Ik miste urgentie en chemie, en ook bevredigende closure bleef hier uit. De vergelijking met 20th Century Women blijft zich maar opwerpen; waar daar niet alleen de individuele personages, maar ook alle onderlinge relaties spot on waren, vond ik Beginners alleen in dat eerste echt uitblinken.

Visueel is Beginners wat mat en blij vlagen ook grimmig. Jammer, al ligt de nadruk hier duidelijk ook wel op het scenario en het acteerwerk.

Een degelijke film met rake reflecties in de marge, die ondanks de wat kunstzinnige insteek nergens té pretentieus wordt.

3.5*

Beguiled, The (2017)

3,5
Wie is een grotere lafaard dan de soldaat die vlucht van het slagveld? De enige mannelijke partij in The Beguiled kan al van meet af aan geen heldenrol vervullen. Ontdaan van zijn lichaamskracht en loopvermogen wacht korporaal McBurney (Colin Farrell) in de bossen van Virginia op zijn filmische lot. Tegen de achtergrond van de Amerikaanse Burgeroorlog schildert Sofia Coppola (Lost in Translation) een ontwapenend sfeerstuk.

Volledig: Recensie The Beguiled (2017)

Best of Me, The (2014)

3,0
Mooie film. De Sparks-verfilmingen zijn zonder twijfel gericht op zoveel mogelijk drama en sentiment, maar weten mij daarmee toch iedere keer weer in meer of mindere mate te raken. The Best of Me is ook zo'n film; je weet hoe de film ongeveer zal verlopen, en toch blijf je met een brok in je keel zitten. Het plot van deze film vond ik vooral heel sterk; wat de Sparks-films voor hebben op andere sentimentele lovestory's is dat ze doorgaans een goed verhaal bezitten, met de nodige wendingen op de koop toe. Hierdoor weten de cliches mij minder te storen en kan ik mij echt door het verhaal, de muziek en het acteerwerk laten meeslepen. Hier is dat ook het geval, al vond ik de acteurs ditmaal iets minder goed gekozen dan in bijv. The Notebook en Dear John. De Amanda's deden mij beide niet erg veel, de jonge Dawson vond ik wat houterig, maar die groeide wel duidelijk in zijn rol. James Marsden vond ik prima in zijn rol passen. In combinatie weten de koppels echter wel goed spel neer te zetten, en profiteren zij duidelijk van het goede plot. De overgangen en verwijzingen tussen en naar de oude en nieuwe verhaallijnen zijn erg goed gevonden. Deze zorgen ervoor dat het geheel klopt; de jonge en oude Amanda en Dawson vond ik qua gekozen acteurs namelijk weinig overeenkomsten vertonen. De acteur die Tucker speelde vond ik briljant gekozen en in het plot verweven, de beste man speelt fantastisch en weet bij vlagen nog te ontroeren ook. De scene waarbij Tucker eerst zwaar wordt mishandeld door Dawson's vader, waarna Dawson in het daaropvolgende gevecht met zijn vader per abuis zijn beste vriend doodt, geeft een extra dimensie aan het verhaal, en maakte op mij enorme indruk. Het laatste kwartier vond ik daarentegen enigszins teleurstellend. Ik moet zeggen, van de Sparks-films die ik gezien heb vind ik dit denk ik de minste. Neemt niet weg dat ik the Best of Me een mooie film vind, met een mooi plot en schitterende muziek. 4*

Beverly Hills Cop (1984)

2,5
Een classic binnen het actie/komedie-genre. Mede door de iconische, aangename eighties soundtrack zal deze film voor velen een nostalgische trip zijn. Zelf had ik dat wat minder. Op zich viel er genoeg te genieten, maar daar staat weer tegenover dat Beverly Hills Cop op narratief vlak echt een niemendalletje is. Daarnaast vond ik Eddie Murphy maar wisselend grappig, waardoor echt geslaagde scenes (denk bijv. aan het opdienen van het eten voor de twee rechercheurs) redelijk spaarzaam waren. Aan het begin van de film lukt dat nog aardig, maar in de laatste fase wordt er teveel gepoogd een enigszins serieuze actiefilm neer te zetten. Maargoed, vermakelijk is het allemaal wel, en ik vind het leuk om deze eens gezien te hebben. 2,5*

Beyond the Black Rainbow (2010)

1,5
Uiteindelijk helaas toch een werkje waar ik bijzonder weinig mee kon. Een enorm sterke score en een spel met kleur en belichting dat zijn weerga niet kent, maar daarbuiten had het niets dat mij verder intrigeerde. Soms is dat audiovisuele dan genoeg, hier was dat voor mij niet zo. De macabere horror-elementjes deden het niet al te best (zeker niet in het laatste kwartier, wat een afknapper zeg), en een coherent verhaal heeft de film ook niet. Niet dat ik daarvoor was gaan kijken, want ik verwachtte van een tevoren al een style=substance. Maar Beyond the Black Rainbow was mij echt te traag en en de visuele stijl had voor het plot (voor zover je daarvan kan spreken) uiteindelijk te weinig meerwaarde. Kleurgebruik, sfeer en score ten spijt kom ik alsnog niet verder dan 1.5*-die puur en alleen middels die elementen vergaard zijn.

BFG, The (2016)

Alternatieve titel: De GVR

3,0
Wie opgevoed is met de boeken van Roald Dahl, zal met weemoed uitgekeken hebben naar deze familiefilm van sentiment-specialist Spielberg. Bij mij waren de verwachtingen wel wat getemperd, daar ik weinig met het verhaal heb, en over het algemeen toch ook liever kijk naar Spielberg's meer serieuze releases.

The BFG kan wat mij betreft de boeken in als een warme, vermakelijke, doch niet al te verheffende release voor het hele gezin. Kinderlijke en meer volwassen elementen vinden hun balans, al zal de individuele volwassen filmkijker zijn heil misschien elders zoeken.

Het taaltje van de GVR stond garant voor een gros aan leuke versprekingen en woordgrapjes, ware het niet dat de wel erg houterige Nederlandse vertaling van het Engels veel plezier voor m'n neus wegkaapte. De gesynchroniseerde Nederlandse editie moet nog storender zijn geweest.

Verder was ik niet al te enthousiast over het wijsgerige meisje dat zij aan zij met Mark Rylance mocht acteren. Noem het smaak, maar ik vond haar vooral erg vervelend.

Maar visueel en verhaaltechnisch is dit wél een prachtfilm; ik heb met een grote glimlach gekeken, en ook nog aardig wat gelachen. Zeker het gedeelte dat zich in het koninklijk (land)huis afspeelde kon op mijn goedkeuring rekenen.

Spielberg levert met the BFG niet zijn beste werk, en zal lang niet zoveel impact en klassieke waarde genereren als in de '80s het geval was met E.T. Desondanks slaagt hij in z'n opzet een beroemd kinderverhaal succesvol op het witte doek te brengen.

3,5*

Big (1988)

3,5
Een vermakelijke, warme en haast verlossend luchtige feelgood-komedie. Op subtiele wijze speelt regisseur Penny Marshall met een heel herkenbaar thema: de wens groot en oud(er) te zijn als je nog klein en jong bent. Het fantasy-element maakt het mogelijk hier een leuke invulling aan te geven. Tom Hanks is komisch en scherpzinnig in één van zijn eerste grote rollen, terwijl Elizabeth Perkins zichtbaar vermaakt oogt als zijn tegenspeler.

Een bovengemiddeld amusante film, met name door het inventieve en met spitsvondigheden gevulde script en het al genoemde acteerwerk van Hanks.

3.5*

Big Lebowski, The (1998)

3,5
Geen inhoud... Deze film gaat nergens over, ik heb geen moment gelachen, kortom: verdoening van mn tijd. En dan zie ik dat deze film gemiddeld 3.86 scoort en op 126 staat in de top 250... Why ? Tuurlijk is het een kwestie van smaak maar dit vond ik persoonlijk zo bizar slecht..

Black Hawk Down (2001)

4,0
Schitterende film. Black Hawk Down stond al voor lange tijd op mijn kijklijst, en gisteren kwam het er dan eindelijk van. Teleurstellen deed deze film niet; na een middellange aanloop, die een ruim halfuurtje in beslag neemt, wordt je als kijker geconfronteerd met een indrukwekkende slag tussen Amerikaanse soldaten en Somaliërs, midden in het prachtig geënsceneerde Mogadishu. De slag is zodanig goed gefilmd en zodanig spannend, dat je er constant bovenop zit en je aandacht geen moment verliest. Gruwelijke beelden worden niet geschuwd; bij vlagen was ik toch flink onder de indruk van het realistische voorkomen van deze oorlogsfilm (los van het feit dat BHD al waargebeurd is). Als kijker heb je vaak het gevoel er middenin te zitten. Het acteerwerk is goed; er zijn een aantal zeer bekende acteurs te zien in deze film, zoals Orlando Bloom, Eric Bana (in hun jonge jaren) en William Fitchner. Tot slot wil ik niet nalaten de soundtrack te vermelden, die de spanning en het emotionele gehalte in deze film tot het hoogtepunt opvoert. Dit is een oorlogsfilm zoals ie moet zijn. Gelukkig heeft Scott de valkuil vermeden al te patriottistisch te werk te gaan; het is goed zichtbaar hoe deze oorlog ook op heldhaftige Amerikanen een vernietigende uitwerking heeft.
Het vertelperspectief trekt de sympathie van de kijker wel richting de Amerikanen, maar dit is door het realistische plotverloop geen storende factor.
4,5*

Black Mirror: Bandersnatch (2018)

Alternatieve titel: Bandersnatch

2,5
Wordt Netflix zelf die zwarte spiegel?

Tot drie keer toe werd me gevraagd of ik met de psychiater over Moeders wilde spreken. Ik zei de eerste keer al nee en blijf bij m'n keuzes, waardoor ik uiteindelijk richting credits moest op een wel heel hol en onlogisch moment: ik had Pa zojuist een karatekick verkocht.

We mogen dan denken dat we de controle hebben omdat het een interactieve episode betreft, in feite worden bepaalde keuzes 'verwacht' of op vreemde momenten terug op je bord geserveerd. Het gaat ten koste van iedere vorm van een 'flow' of waarachtige ervaring als blijkt dat bepaalde dingen gewoon écht niet kunnen; je komt in een loop terecht tot je alsnog meegaat in de lijn van de film.

Ironisch, maar waarschijnlijk vooral heel intentioneel in een narratief dat prikkelt in z'n verwijzingen naar de (on) mogelijkheid van vrije wil en mind control-conspiracies. Dat laatste maakt het enkel frustrerender; iedere kans op een waarachtige flow of ervaring wordt [dus] de nek om gedraaid door de terugkerende keuzes [als je de 'verkeerde' keuzes maakt], vergelijkbaar met hoe de algoritmes van Netflix je kunnen frustreren als ze bepaalde films of series wel heel prominent featuren. Het is een poppenkast die conceptueel veel beloft maar aan de eindstreep visie en diepgang inlevert.

Black Swan (2010)

4,5
Wat een ingrijpende film. Black Swan is meeslepend, dreigend, mysterieus en zorgt ervoor dat je 100 minuten lang volkomen het verhaal in gezogen wordt.
De film kent veel passages die je aan het nadenken zetten, en zelfs na de slotscene blijven sommige gebeurtenissen een vraagteken. Daarin ligt de kracht van deze film: Black Swan was oprecht eng en ontzettend spannend.
De manier waarop hoofdrolspeelster Portman constant door waanvoorstellingen op de hielen wordt gezeten is angstaanjagend. Ik had niet verwacht dat Portman in staat zou zijn zo´n rol als deze zo overtuigend neer te zetten. Zeker het feit dat ze 80% zelf gedanst heeft is bewonderenswaardig, en ze zag er ook echt uit als een ballerina. Mila Kunis speelt een heerlijke donkere rol, waar ze geknipt voor is. Ik kende haar enkel van het zouteloze Ted; hier laat ze zien echt te kunnen acteren.
De regie en montage is indrukwekkend.
Waarom dan geen echt hoge score? af en toe vond ik de film iets te ver het zwarte gat induiken, en wist ik niet helemaal meer wat ik ervan moest denken. Dit ervoer ik afwisselend als een sterkte en een zwakte.
Zo direct na het bekijken van deze film geef ik 4*, maar ik zal deze zeker nog eens herzien. Een terechte top 250/hoog gemiddelde.

BlacKkKlansman (2018)

3,5
Essentieel en krachtig. Wel had ik soms wat moeite met het karikaturale van de kkk-leden: als er iemand tussen loopt die niet meer dan een goedkope imitatie van Jonah Hill lijkt, ga ik me toch afvragen waar zo'n personage exact toe dient. Moeten we lachen om de stupiditeit, huilen omdat zulke types bestaan? Waar houdt het pseudo-komische op en begint het bloedserieuze? Ik begrijp dat het bij Spike's toon en aanpak past, maar af en toe had 'ie zich ten gunste van de film toch beter in kunnen houden - zeg ik voorzichtig. Ben het tenslotte nog eens met een noot in een andere recensie die ik las - daarin werd aangestipt dat Laura Harriers Patrice er als personage wat bekaaid (lees: eendimensionaal) vanaf kwam.

De beelden aan het eind kwamen haast als een verrassing - niet in het kader van Spike Lee als filmmaker, wél in het kader van een film die constant aanzet en weigert zich door de realiteit te laten dicteren. Ik voel me de laatste persoon op aarde die moet zeggen dat de film minder ferm en genuanceerder had moeten eindigen. Dit is het sentiment van gespannen tijden, de publieke discussie hierrond vind ik een stuk belangrijker dan een expliciet individueel oordeel.

Blade Runner (1982)

Alternatieve titel: Blade Runner: The Final Cut

4,5
(...)

Blade Runner (1982) combineert herkenbare elementen met een toekomst die in de vroege jaren tachtig nog vreemd was. Aan de ene kant gebruikt regisseur Ridley Scott een klassiek raamwerk (dat van de film noir) om zijn narratief onbestemde sfeerimplosie toch een gevoel van richting te geven. Zijn in rook gehulde weergave van Los Angeles is een bolwerk van perfecte chaos. In deze wanorde kun je verdwalen en vervolgens verdwijnen. Virtuele ruimtes hervormen de industriële metropool van Fritz Langs Metropolis (1927) en openen de deur naar de cyberpunk, een van origine literaire stroming die Scott als één van de eersten in film toepaste.

volledige stuk

Blade Runner 2049 (2017)

4,0
Blade Runner was een film vol vragen. Een beklemmend sfeerstuk, eindigend met Nederlandse tranen in de regen. Nu, een grove vijfendertig jaar later, overtreft Denis Villeneuve (Incendies, Arrival) zichzelf met dit prachtige vervolg.

De vragen van het origineel krijgen in Blade Runner: 2049 opnieuw vorm. Wie zijn we, wat maakt ons tot mensen? Welke rol speelt herinnering daarin? Maar vooral: wat gebeurt er als de grenzen van het menszijn vervagen? In een tijd van digitale doorbraken is identiteit een rekbaar begrip. Steeds vaker liggen ons heden en verleden besloten in data. Echtheid is relatiever als herinneringen niet langer het domein zijn van onze gevoelens, maar vastgelegd worden in kunstmatige woorden en beelden. In de toekomstige wereld van Scott ging die observatie al een stap verder: replicants, mensgemaakte robots, zorgden ervoor dat begrippen als echtheid en menszijn verder aan erosie onderhevig raakte.

Villeneuve gaf in een recent interview al aan dat de vragen van Scott hem meer intrigeerden dan de antwoorden. Als Blade Runner de grenzen tussen mensen en replicants (lees de internetdiscussies over Harrison Fords Deckard er maar eens op na) al liet vervagen, zou 2049 de kijker dan het licht laten zien? Met iedere stap in het plot van deze film wordt dat twijfelachtiger. Villeneuve revitaliseert op sterke wijze het werk van Scott, zonder daarin altijd voor de gemakkelijke weg te kiezen. Verwijzingen naar het verleden zijn zelden onthullend van aard. Tóch krijgt Blade Runner in het licht van 2049 een heel andere dimensie. Dit is geen namaak, maar een eerbetoon. Een eerbetoon dat ook weer zodanig op zichzelf staat dat 2049 (met name visueel) aan het origineel kan tippen.

De cinematografie van Roger Deakins is zonder meer verbluffend. Een post-post-apocalyptisch Los Angeles komt tot leven tegen desolate vlaktes en stadse neonlichten. Prachtige wide shots gaan over in close-ups, onder andere van een wederom excellerende Gosling (Drive). Het is een bevreemdend gegeven: visueel is de nieuwe Blade Runner zo innemend, dat het sterke acteerwerk van de voltallige cast aanvoelt als een bijproduct. Natuurlijk doe je de breekbare prestatie van … en de krachtige performance van de Nederlandse Sylvia Hoeks daarmee tekort. Ook Harrison Ford legt het maximale in zijn iconische terugkeer als de enigmatische Deckard. De personages, de acteurs; ze dragen de gevoelens over van een wereld waarin gevoelens geleidelijk verdwijnen. Zodanig zijn ze essentieel voor het verhaal, en toch lijken ze bij vlagen te verdwijnen in de marges van het doek.

Wie naar 2049 gaat bezoekt immers geen film, maar een wereld. De melancholische tonen van de herkenbare score brengen het soort rust in de film dat veel hedendaagse blockbusters volledig vreemd is. Benjamin Wallfisch en Hans Zimmer doen een respectabele poging de sound van grootmeester Vangelis weer op te roepen. Ook hier geldt dat imitatie niet altijd schadelijk is. De betoverende beelden worden naar een hoger niveau getild door de tonen die eigen zijn aan de wereld van Blade Runners en replicants. 2049 duurt erg lang, maar die speelduur loont uiteindelijk wel. Althans, voor diegenen die zich mee kunnen laten slepen door de verstillende sfeer die de leegtes en de stiltes van het beeld met zich meebrengen. Hoe verder de film vordert, hoe verder ieder besef van tijd en ruimte haar verre vlucht vervolgt.

Web

Blood Diamond (2006)

4,0
Mooie film die op indrukwekkende wijze verhaalt over de illegale diamantenwinning en het kindermisbruik in Afrika. Begon goed, maar had een wat langdradig middenstuk waardoor ik af en toe de aandacht verloor.
Het einde is echter geweldig, met een mooie slotscene tussen Di Caprio en Connelly.
De kleine romance tussen hun twee is te verwachten, maar niet over de top.
Was nog wel benieuwd geweest naar hoe het Dia in z'n latere leven zou vergaan. Bij de hereniging met zijn vader oogt hij gelukkig, maar mijn indruk is dat zulke gebeurtenissen op jonge leeftijd zo'n jongen voor het leven tekenen. Ik kan het echter fout hebben.
Conclusie : Goed om gezien te hebben, een film die tot denken aanzet.

Blow Out (1981)

4,5
Een staaltje audiovisueel vakmanschap. De Palma's vaste componist vangt de tonen van de toenemende paranoia, de prachtige breedbeeld-cinematografie leent zich bij uitstek voor een scala aan mooie tracking shots. Wie verder kijkt dan de film zelf ziet zich snel geconfronteerd met een fascinerende subtekst; Blow Out past als filmische motie van wantrouwen natuurlijk naadloos in de geest van de koude tijd. De tenenkrommende rol van Nancy Allen zij deze bescheiden klassieker dan vergeven.

Boas Maneiras, As (2017)

Alternatieve titel: Good Manners

3,0
Fijne folkloristische insteek bij dit Braziliaanse fantasy-sprookje, maar de aangedikte thematische contrasten (de twee vrouwen, arm en rijk etc.) en de wat conventionele narratieve opzet spelen de film parten. De achterlijke cgi tegen stedelijk neonlicht hadden de makers daarnaast achterwege mogen laten.

Hoogtepuntjes zijn daar als een lugubere kattenmoord voor een ochtendfitnesssessie wordt gemonteerd, en als de huiskat bij de verjaardag van zoonlief een feestmuts op krijgt.

Body Heat (1981)

2,0
Ik keek toch wel even op net, toen ik in het schrijfsel van Alathir terug las dat Body Heat klaarblijkelijk in een koude periode opgenomen is. Werkte het andersom ook maar zo...wat me bezield heeft deze film niet gewoon in de zomer op te zetten, ik heb geen idee.

Immers, dat broeierige sfeertje zal het bij uitstek goed doen op een zwoele zomeravond. Gister en vandaag werkte dat stukken minder. Zit je daar op je klamme zolderkamertje met een kapotte verwarming. Maargoed, even buiten die geforceerde klaagzang: dat Body Heat tegenviel had met het jaargetijde slechts in heel beperkte mate van doen.

Eerder viel ik over het inwisselbare plotje, dat maar nergens echt interessant wist te worden. Ik lees in meerdere recensies terug dat Body Heat grotendeels geïnspireerd is op Double Indemnity, een film uit de jaren veertig. Ik kan me er iets bij voorstellen, want in haar basis is dit het type plot dat je ook bij een vroege Hitchcock uit die tijd wel zou kunnen terugvinden. In de eighties-setting werkt het allemaal veel minder. De nadruk ligt hier duidelijk op sfeer, en minder op het verhaal. Dat werkt maar gedeeltelijk. Zo is de setting prima, en de bluesachtige score van John Barry werkt sfeerverhogend. De vele scènes tussen Hurt en Turner, mede bedoeld om de film zwoel, sexy en licht erotisch te laten zien, deden me een stuk minder. Vrouwelijke hoofdrolspeelsters als Turner heb ik in de paar Hitchcocks die ik al heb kunnen afstrepen (veel) beter gezien, en John Hurt mislukt compleet als een gemaakte casanova. Alsof je de zanger van Kiss inzet als priester-dat werkt ook niet.

Veel blijft er dan niet over, want in de tweede helft gaat Body Heat steeds meer slepen. De naderende climax, de verplichte plottwist, ik geloofde het allemaal wel. Misschien nog eens herzien als het wél warm is, al vond het verhaal en het acteerwerk daarvoor eigenlijk te gering.

2*

Bohemian Rhapsody (2018)

1,5
(...)Er is alleen een verschil tussen presentatie en representatie, en op dat laatste vlak gaat scriptschrijver Anthony McCarten genadeloos hard onderuit. McCarten, recentelijk ook al de valste noot in de afgevlakte Churchill-bio Darkest Hour, lijkt zich ertoe ingespannen te hebben het verhaal van Mercury in een zo smetteloos mogelijk format te verwerken. De resulterende uitbuiting van conventies is een continue nekslag voor iedere poging van Rami Malek (Mr. Robot) om een authentieke versie van Mercury neer te zetten.

McCarten laat Malek in het kantoor van zijn manager Jim Beach (Tom Hollander) zeggen dat hij maling heeft aan formules. Niets lag dichter bij Mercury’s waarheid: grenzen waren mythes, excessen werden zijn norm. Niemand kon Mercury en zijn band in hokjes plaatsen, maar dat is precies wat Bohemian Rhapsody wél doet. Queen, dat is kennelijk een roadtrip door Midwest USA, de droom van iedere (?) band. Bohemian Rhapsody, dat is het type pianomelodie dat zichzelf schrijft terwijl je in bed ligt met je vriendin (Sing Street’s Lucy Boynton). En Mercury? Dat is het schoolvoorbeeld van de eenzame artiest, die moet kiezen tussen een wereld ‘waar hij niet in thuishoort’ (zie daar, een belerend vingertje) en zijn vrienden plus gestereotypeerde conservatief-zoroastrische familieleden. Natuurlijk kiest hij dan voor de muziek. Zodat hij nog één keer alles uit zichzelf kan halen.

uitgebreide recensie

Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003)

Alternatieve titel: Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring

4,5
Koppel begrippen als ‘rust’, ‘vrede’ en, vooruit, ‘zen’ aan religie en je komt snel bij het boeddhisme uit. Deze film met veel te lange titel (en de Koreaanse is nog erger, Google maar) is een ode aan de cyclus van het leven, vooral de moeite door de prachtig verstillende natuurbeelden en de kalme manier waarop het verhaal verteld wordt. Locatie is een drijvende boeddhatempel in een berggebied waar de tijd stilstond. Een jonge leerling groeit op onder de hoede van een oude leraar. Eens zal hij oud worden en de rol van zijn meester overnemen. Een dubbele agenda is er niet: deze vorm van cinema komt recht uit het hart.

Bone Tomahawk (2015)

3,0
Laatste halfuur voelt aan als een anticlimax (géén moment goede actie, zeer matig drama, wel veel gore), maar over het geheel genomen heb ik toch redelijk genoten van deze Bone Tomahawk. Prettige opbouw, dito sfeertje en fijne droge humor (met name in het begin). Zahler misbruikt de hoge cultfactor wel om stereotypen in stand te houden en waar nodig ook nog eens flink aan te dikken.