Meningen

Dit sociale drama snijdt zeker actuele onderwerpen aan. Dat maakt het voor mij op voorhand al een interessante film. Toch viel het mij op dat het eerste deel erg voorspelbaar en tam is. In het tweede deel slaat de mistroostigheid toe. De rol van Remziye In het tweede deel maakt de film alsnog de moeite waard. Als Europeaan krijg je al met al een aardige kijk op de overeenkomsten (“ze pakken onze banen af”/ stadsvernieuwing) en verschillen (familiebanden) van het Turkije van nu en onze Nederlandse samenleving. De kritische noot treft enkel het grootkapitaal. Wat me fascineert is dat de regisseur net niet de grote stap lijkt te willen maken door de politiek en het grootkapitaal nader te duiden. Het drama blijft dan ook “klein”, dichtbij de gewone man. Ondanks de nadruk op de familiebanden en de mores in de bouwput, kruipt de film wat mij betreft net niet “onder de huid”. Ruim 3*

Vorige comments dekken de lading. Dit drama is niets voor tere zielen en kan je dus gerust een raadselachtige en soms misselijkmakende thriller noemen. De puzzelstukjes komen mooi tezamen, ookal bleven mij ook wat zaken onduidelijk. Volgens mij moet je als kijker maar aannemen dat er plots een tipgever is die hem naar de loods leidt.... Mss mis ik een stuk...? Toch heeft deze opbouw wel een spannend effect. Qua sfeeropbouw vind ik Denis sterk en herkenbaar (al zag ik pas 2 films van haar: beau travail en white material).

Een vrouwenfilm of voor de nu beledigde medemens: een film die best op NET5 past.. Gewoon lekker makkelijk wegkijken dus, al was ie soms saai, niet komisch en oninteressant. Gaat eigenlijk nergens over dus. Geen diepgang, toch drama en tussendoor wat slechte humor, als je het al humor kan noemen. En romantiek...tja...laat ik niets verklappen...maruh dat ene (gaat dat zien!)...dat is toch juist niet romantisch...?

Ik kan wel wat puntjes noemen waarom het een niet geloofwaardige film is.

Nb. De term geloofwaardig hangt voor mij trouwens samen met termen als waarheidsgetrouw, oprecht, niet nep gemaakt en gespeeld (etc.).

1. het is een nogal gelikte film (het is net een bacardi reclame, zelfs een vieze of bebloede kop ziet er nog "netjes"uit, de futuristische weedplantages worden ook mooi gelikt neergezet).

2. het is een nogal "gehypt" verhaal, cast, etc: ijdele en neppe surfdudes, lekkere chick, good guy bad guy, alles lekker flitsend (dat wel).

3. de emotionele diepgang ontbreekt; de stoerdoenerij heeft de overhand.

4. het is gewoon een nogal doorsnee actiefilm zonder veel diepgang.

5. de muziek is best geinig, maar de filmmuziek heeft "het net niet": je hoor op een gegeven moment een Dick Dale achtig sample-tje om de film een "snel"en surfdude achtig sfeertje te geven.

Daar kreeg ik toch een flink fake nasmaak van...

Voor een meer geloofwaardige film over drugs/ kartels etc. raad ik aan:

Miss Bala

De schrijver: gefascineerd
Deze documentaire maakt de tongen los "Twan Huys doet weer een Holleedertje" meent Renate van der Bast in de TROUW. Of deed Twan Huys een Ferdi Etje toen hij Holleeder alle ruimte gaf? Bij de Ferdi E. zaak was hij immers veel eerder betrokken. Het meest bijzondere is niet Huys, maar de schrijver Krabbé. Zoals Renate van der Bas opmerkt is hij "gefascineerd". Hij is ver gegaan met Els en werd steeds closer tot in het bed van Els. De toenadering van een kunstenaar/ schrijver is niet heel gek maar komt in dit geval uiterst bizar over. Dat is ook fascinerend: hoe ver moet je gaan als schrijver en laat het hem ooit los? De gekte in de kop van Krabbé om zo innig om te gaan met Ferdi en Els maakt dat Ferdi een "mens" wordt. En Krabbé loopt nog in Ferdi's regenjas. Ook dit is even gruwelijk als fascinerend en een tikkie zielig.

De moordenaar: een zielige schoft
Op mij komt Ferdi echter onverminderd vreemd, dan wel totaal verknipt over. Dat ondanks de poging van Tim Krabbé om de mens Ferdi "een zielige schoft" aan bod te laten komen. Op klinische wijze werkt hij mee aan een reconstructie. Hij lijkt in een later interview weer een gewone, kalme oude man die zelfkritisch is. Een mens als Ferdi kan tijden lang in een "waas" leven met alle gevolgen van dien een moord en uitvoering voorbereiden, de politie en de familie Heijn pesten in ziekelijke briefjes, voor die tijd al vrouw en kinderen mishandelen en uiteindelijk toch ook Krabbé bedreigen van achter de tralies. Vraag blijft voor mij: is die man nu ooit bijgekomen van zijn afwijking of heeft Els de laatste episode met Ferdi in haar graf meegenomen? Ook de kinderen blijven buiten schot? Hebben zij nu ooit nog een normale vader gehad? Of was mama wellicht net zo verknipt?

Zijn vrouw: what else?
Els doet niks fout, zou je bijna zeggen. Of zit bij haar toch ook een steekje los? Of heeft zij hem te lang het hand boven het hoofd gehouden? Dat had haar zelf misschien een beter leven opgeleverd. Postuum krijgt ze alsnog alle eer van Krabbé. Krijgt ze die ook van haar gezin, van de familie Heijn? What else?

Vreselijk mooie en onwerkelijke docu. In 2002 heb ik de plaat "Come Get It, I Got It" grijs gedraaid, mede vanwege dit nummer. Ik heb me me nooit gerealiseerd dat achter het openingsnummer van dit mixalbum zo'n verhaal schuilde (terwijl het "verhaal" wel al bekend was in Amerika, zo blijkt uit een Wikipedia check en natuurlijk ook uit deze film). Toen bekend werd dat deze docu in Nederland zou gaan draaien stond ie dus op mijn wensenlijst. Het is me goed bevallen. Als genoemd in de docu: de sound en de tekstuele vaardigheid doet denken aan Bob Dylan. Daarbij is de docu mooi sfeervol en dus mysterieus opgebouwd.

Indrukwekkend hoe dicht documentairemakers op de huid kunnen zitten van mensen die al letterlijk meer bloot hebben moeten geven in hun leven. Was dat al niet genoeg? Of schept de docu juist hoop? Zal deze docu hen ooit verder brengen?

Als docu is de indeling en de aanvang van de film, los van het indrukwekkende onderwerp, niet bijster goed. Hier komt verandering in. De talking heads van de dames (prostituees), worden aangevuld met muziek en het persoonlijk leven: het kansloze bestaan, de ondergeschikte rol van een dochter, de verwaande mensen die het voor het zeggen hebben en de de man - vrouwverhouding die zowel in Nigeria als in Europa dus blijkbaar blijvend zorgwekkend is.Sneu om te zien hoe idealen uiteindelijk (bijna) overboord worden gegooid, mede door de beknellende man/ vrouw-verhoudingen in Nigeria en de grote tegenstellingen met Europa, dat ook voor de ervaringsdeskundigen, een hemel blijkt. De typering als muzikale docu vind ik wat misleidend. Gezegd moet worden dat de soundtrack Nigeriaanse popster Nneka een welkome aanvulling is. Het laatste stuk waar alle hoop plots verdwijnt heeft me het meest aangegrepen, mede dankzij de muziek die het drama een plek lijkt te geven: een stukje houvast en een open einde.

Na een uitermate intensieve docu heb ik een Q&A mogen aanschouwen met Grimonprez in KINO (Rotterdam) gisteren. Die was welkom, want daardoor was de door J.G. genoemde "desoriënterende" docu een stuk beter te volgen. Ik heb er wel enig begrip voor de stellingname van J.G.: de docu zit gewoon bomvol info en gaat alle kanten op. Maar goed niemand is hetzelfde...de info was me boeiend genoeg om bij de les te blijven en er nog lang over na te denken. Mede gelet op de nogal vrije stijl, afwisselende bronnen (youtube, interviews) en het nogal zware, grote onderwerp, is het moeilijk de problematiek te overzien. Ik leg me daar dan ook bij neer. Daar komt nog bij dat Gimonprez vooral in het begin en aan het eind wat expirimenteert met beeld en geluid. Het stoorde mij niet en ik vond juist dat experiment en de verwijzing naar WOI wel goed gevonden.

Het boek lezen is vast ook een voordeel. De Q&A aanschouwen was in ieder geval een flinke pré. Gimonprez is een uitstekende spreker en verteller. Mij is het volgende bijgebleven.

Gimonprez is niet zelf op het idee gekomen om de docu te maken: hij is benaderd om ermee aan de slag te gaan. Gimonprez gaf te kennen dat het een hele klus was alle info in 90 minuten te persen. Eigenlijk is de docu niet "af". De Zuid-Afrikaanse wapenhandelaar (de man met pratende kut in de trailer) had nog wat nadere info over. De wapenindustrie stond natuurlijk niet te springen om hem te woord te staan. De mannen achter de grote spelers in de wapenindustrie vroegen gerust 150.000 dollar voor een interview, terwijl de film nu nog steeds wat financiële input kan gebruiken: een bizarre tegenstelling. Geen dure jongens aan het woord dus. Gimonprez moest het doen met bv. Chris Hedges én de leugenachtige pratende kut wiens (vermoedelijke) levenswandel uiterst bizar is te noemen: zijn eigen vrouw weet niet met wie ze getrouwd is. Er komt dan ook een vervolg op deze docu, genaamd "Blue Orchid". Ook Trump, Hillary en wat "Big Boiz" van de nieuwe "Trump-regering" komen langs in "Shadow World". De regisseur van Dirty Wars (2013) komt ook aan het woord. De film is niet een letterlijke vertaling van het boek, maar belicht óók bijvoorbeeld de menselijke kant, de aardse gevolgen van de "Shadow World".

Filmkrant info hier en hier.

"Aardig"
Uitermate “aardig” eerste filmpje. Aardig, nu de hoofdpersoon ongewoon lief en naief is voor een Rus. Aardig nu de film net wat overtuigingskracht mist, maar wel enige sympathie wekt.

Minder hard dan verwacht
Zelf heb ik vooral wat snoeiharde dan wel hardere komedies gezien van Russische bodem. Daar doet deze film niet aan mee. Het geeft ruimte voor het fenomenen als internetdaten en cybersex. In die zin wellicht een trendbreuk. Het wordt daarmee een dramakomedie met veel stille momenten en tijd voor charachterbuilding: ik denk aan de band aan de boomscene . Vooral veel droogkomische momenten met een sterk dramatisch effect gezien: de automobilist die van de weg af raakt, het jongetje die bij de inzegening plots oog in oog met de cambabe staat , speelt de regisseur hier leentjebuur bij de Scandinaviërs? De film komt wat zachtjes tot een eind en mist een echt hoogtepunt. Het blijft daarmee een sympathieke tragikomedie die wat mij betreft net niet voldoende overtuigt voor een ruime voldoende, maar toch zeker goed te versmaden is.

3.24* om precies te zijn!

Q&A IFFR 2019
De Q&A op het IFFR 2019 met de twee hoofdrolspeelsters was even aandoenlijk. De Amerikaanse Jordan Frye die na 6 jaar studie in Rusland, was wat geschrokken van de persoon -de camgirl- die zij al die tijd had gespeeld. Verder ging er van alles fout met de al even aandoenlijke pogingen tot vertalingen door de eveneens piepkonge tolk. De film was net klaar, de film hadden de dames nog niet af gezien. Frye wist nog niet lang dat de premiere in Rotterdam zou zijn en wist niet te zeggen waar de volgende stop zou zijn.

...om dan gelijk in te haken op het voorgaande gevatte commentaar van John Milton. De docu is vast wel interessant voor hen die zich graag laten meeslepen in een persoonlijk verhaal, een aanhoudende queeste van een stel meiden in een voor Nederland niet al te herkenbare cultuur van het keurige Singapore. Daarbij is de docu sfeervol, neemt deze je mee in een subcultuur die (zeker toen) uniek moet zijn geweest voor Singapore! Verder zal ik geen enkele spoiler plaatsen en heb ik me erg vermaakt met deze niet al te lange docu die voor menig cinefiel smullen is.

Het begint allemaal wat zoetsappig deze toch wel cheesy romcom. In zoverre kan ik het oordeel van ZenZin wel volgen. Maar dan zijn er toch ook de elementen die me meer doen neigen naar een mening als die van BlueJudaskiss, ook al ben ik echt geen uitgeproken fan van Giamatti.

Voor mij was de ruim twee uur durende filmervaring een soort proces van acceptatie van een genrefilm die ik normaal gesproken niet (vaak) waardeer. In het begin vond ik de film vreselijk irritant (denk aan de lachende cast in Jack's huis die staan te luisteren als Miles spreekt: gadver!). Hoe dan ook volgen al snel elementen die me wel bevielen. Het zijn cheesy dialogen die best komisch zijn,
het roadmovie element, de beelden, het interessante gedoe over wijn, de cheesy weergave van de tegengestelde karakters met een chaotisch dan wel knallend einde, ja dat deed me toch wel wat. Ook leuk en aanvullend op de cheesy-ness: de voor mijn gevoel vooral 90ies elementen: geen telefoon, wijde pijpen, lange blouses, MTV The Grind op TV (!). Ik heb het tijden uitgesteld, om deze klassieker te gaan zien, maar heb geen spijt. Inspiratie voor liefhebbers van romcoms, vakantiegangers op weg naar California, wijnliefhebbers en...de rest.

Sferisch, vaag en pijnlijk. Mooie combinatie van drama beeld en geluid. De setting van het ongeluk deed me twijfelen aan de plek van het ongeval, zowel geografisch als in het verhaal: was het gewoon Noord Europa en was broertjelief gewoon mee of juist een fantasie, begint de film met het eind of juist met het begin? Hoe dan ook is het verhaal dermate vaag dat er ook over landen niet echt gesproken wordt. Alleen de biljetten geven vage indrukken. Ook ontdekte ik in de Stellendamse haven/ rand Kwade Hoek in de beelden van het strand, bekend terrein. De donkere en heiïge polderwegen zijn ook typisch voor het gebied in die buurt.

Goede (2e?) film. In een mooie donkere setting soms dreunend op de bassen van een goed gevonden soundtrack, ontstaat een ergerlijk en triest verhaal. Wat een irritante hoofdpersoon: een humorloos figuur die nogal wat over zich afroept. Daargelaten dat het karakter van deze kerel me niet beviel vond ik zijn acteerwerk soms wat gemaakt overkomen. Gelukkig heeft deze acteur ook genoeg sterke momenten, netals de rest van de cast. Het is een verrassend verhaal: bij voorbaat verre van voorspelbaar, gaandweg voel je wel waar het heen gaat...maar het einde spant de kroon!

De film deed me al snel denken aan een Woody Allen film. Ingrediënten als “zonnige stad”, “liefde”, “flauwe dan wel gemaakte humor” zijn dan ook aanwezig. Een Europees element is vervolgens de scene met papa (...). Nu de film uiteindelijk wat originele wendingen kreeg, werd het een beter drama dan de gemiddelde Woody Allen film. Toch werd het al met al een nogal zoetsappig, gezapig en gemaakt grappig geheel. Van de regisseur (die van Bier zijn velen vast bekend) en enkele spelers ken ik betere films zoals:

Over Kanten

Superclásico

Voorpret en de eerste helft
Deze film stond al heel lang op mijn wensenlijst. Vol verwachting dus aan begonnen. De eerste helft bleef ik denken aan de woorden van 93.9; het zou weleens een nadeel kunnen zijn die 3 hoofdpersonen. Ze deden van alles, waren druk met hun leven, hun relaties en met de oorlog. Ze leken ook alle kanten op te rennen en reizen binnen Belgrado. Ik beeldde me in hoeveel plaatsen moeten zijn gekozen voor filmshots...en vroeg me af: "maakt dit de film chaotisch of zijndit gewoon impressies...die wel tot hun recht zullen komen?"

De tweede helft
Dat laatste bleek gelukkig het tweede deel waarin de personages echt een "gezicht" (karakter) kregen, het deel dat werd afgesloten door een vreselijk indrukwekkend eind. Het voelt goed als één van die filmtitels die ik al tijden wilde zien, ook echt een juweel blijkt te zijn. Over "the sky", het kikkerperspectief is alles al gezegd in voorgaande comments, wat mij betreft zeer goed gekozen: voor de spanning en de prachtige beelden van de stad. Het lijden van Ana, Bojan en Sloba was aangrijpend en zowel veelzeggend als duister en onheilspellend neergezet. De beelden van Sloba's koffer, Bojans tollende hoofd en de tranen van Ana blijven me bij en laten me niet meer los.

Achtergond
Los van de film interesseert de geschiedenis me. Lastig soms om in een bioscoopzaal feiten te noteren, maar thuis is dit geen probleem. Zo werd me de duidelijk dat het TV station (RTS) gevestigd was in de de toren "De Bastille" en dat het bombardement in 1999 plaatsvond. De filmkrant biedt achtergrondinfo in dit stuk en belicht zelfs de achtergrond van de sensualiteit van de film en van Belgrado in die tijd. In dit artikel wordt overigens opgemerkt dat de burgers voor 1999 (tijdens de protesten tegen Milosevic) kritisch zijn geweest op de onafhankelijkheid van de media: KLIK.. Feit is dat het bombardement op de mediatoren de tongen los (wiki) hebben gemaakt. Groothofs visie sluit aan bij de algemene (internationale) verontwaardiging over het bombardement, dat naast de RTS het ook de (inter-)nationale overige media beperkte. In 1999 was Coen van Zwol (NRC) niet overtuigd van de "onschuld" van RTS en schreef hij dit kritische stuk: KLIK.

Deze film laat het voor velen, dan wel een voor mij, vrij onbekende Amerika zien. Ik raad het dan ook aan iets te lezen over de mennonieten en hun taal. De beelden zijn doodgewoon en mooi, schilderachtig. De kneuzerige hoofdrolspeler komt goed tot zijn recht in de dorpse setting.

Zijn "vriendin" speelt een heerlijke bijrol. Daarbij klinkt de soundtrack gewoon erg lekker.

Soms grappige, excentrieke film. Er is veel oog voor het detail. Het verhaal maakte op mij helaas weinig indruk. De neiging om alles abstract af te beelden komt komisch en mooi over, maar heeft als nadeel dat de toeschouwer (ik) niet onder de indruk was.

Een docu waarbij Thiele als BD’er de technogeschiedenis in duikt... Er volgen talking heads: ook hier beginnen we in Detroit en Chicago, geeft Atkins wat lovende woorden over de tijd na de val van de muur en volgen vervolgens de Duitse technojaren. Love Parade, Marusha-huh Somewhere over the rainbow...oooja . Techno in duistere panden, de commercialisering... en dan...zijn we in het heden en is de docu heel snel en vrij oppervlakkig voorbij. En Thiele...wie?...aja die mooie vrouw. GRATIS gewoon op joetjoep..

Het is al opgemerkt: het mysterie. Eerst deed het me enkel denken aan een Amerikaanse versie van de Keuringsdienst van Waarde. Dan wordt plots duidelijk dat het karakter van Rudy duidelijker wordt en zijn motieven vager. De beelden van de af en toe wat lallende Rudy, zorgen aan voor vragen en het mysterie. Wie is deze man? Wie stond er achter de camera/ telefoon? Ik heb dat gemist. Mensen hebben sympathie voor een vreemde snuiter. Als kijker -met enige voorkennis- ben ik natuurlijk bevooroordeeld, maar dan nog: een sympathieke man? Eerder een heel handig ventje. Een engnekje ook wel. De man bralt veel, heeft wel kennis van zaken. En ja die rijke mannetjes zijn ook aan het brallen. Ook wel weer “gewoon”. Kroegtalk. En dan terloops opmerken dat ie mensen bedriegt! Ha! Wat een leip! Natuurlijk zijn het rijken, machtige mensen, die hij bedriegt, maar ach het zijn voornamelijk mensen met een dure hobby. Ze zijn in geld en status heel groot, maar in wijnkennersland, gewone levensgenieters. Hoe eerlijk is een straf vraagt zijn advocaat zich af? De slachtoffers die in beeld kwamen leken hem nauwelijks te haten, eerder te waarderen. Maar goed en in de VS zou het tenminste om de het schuld gaan, niet om de gevolgen, althans...wellicht was de daad zo uniek dat de straf voldoende bestraffend moest zijn. En dat sluit mooi aan bij het: familieverhaal…het bleek een onafgeronde toegift. Niet het enige mysterie dat er bleef. Het mysterie zit nog steeds in de plek en de herkomst van de pakweg 10.000 flessen. Hoe gaat het nu met Rudy? En Ponsot, heeft uitstekende reclame!

RAARRRRR
De film is heerlijk absurd. Östlund is zelf ook niet wars is van kunstgrepen: het valt meteen op dat men bijna theatraal in één richting loopt in de scene met de schreeuwende vrouw. Toch meent hij de bla bla in de kunstwereld op absurde wijze te persifleren. Hij hanteert wat meer absurditeiten om zijn punt te maken. Wat te denken van Michiel de Romeijn die in het publiek bleek te zitten tijdens de opening van de nieuwe tentoonstelling: RAAAAARRRRR. De scenes die mister blonde noemt zijn ook hilarisch.

Raadselachtig
Daarbij zijn de scenes ook gewoon raadselachtig waardoor het wat mij betreft voor een goede thrill zorgde! De rollen worden uitstekend vervuld, met een heerlijke irritante rol voor mevrouw Moss aan wie ik goede herinneringen heb na het zien van de -eveneens vrij absurde- film The One I Love (2014). Tot slot een thema dat vraagt om een vrije interpretatie: de aap, dan wel aap 1 (de echte) en aap 2 (de mens). Ik doe een paar suggesties. Aap 1 is simpelweg bedoeld als bizarre hallucinatie van Christian. Als teken dat hij gaat doordraaien. Aap 2 is bedoeld om de keurige mens en de kijker te choqueren: een kunstvorm waarbij men verder gaat dan alleen choqueren, waarbij het gevaarlijk wordt. Vul gerust aan... Oja en de laatste (mens-)aap (die in het begin al te zien was) deed me denken aan het slot en het begin van de nieuwe show van Theo Maassen: Situatie Gewijzigd! Herkenbaar?

Helemaal mee eens. Sympatieke "dude" achtige hoofdpersoon, soms ongeloofwaardig maar vermakelijk feelgood verhaal. Love it hate it.

Intens verhaal dat ontzettend boeit (ha!). Mede geschreven n.a.v. bevindingen van een gevangenispsycholoog, zo dacht ik te verstaan tijdens de Big Talk met Mackenzie gisteren @IFFR in een vol en warm Oude Luxor. Deze film bewijst dat een kanonnade aan scheldwoorden niet altijd garant staat voor een plat verhaal. Fuck, wat een "in your face" weergave van emoties in een gevangenis tussen vader en zoon! Dit is zonder meer al 1 van de beste films van 2014.

Prachtig absurd en een vette soundtrack van Sebastien Tellier & OIzo. Herkenbaar is de A Clockwork Orange (1971) invloed. Heerlijk hoe sociale status geridiculiseerd wordt.

In deze kleurrijke komedie zit het niet mee met Lena. Niet elke (komische) scene is even sterk, maar er zitten gillers tussen. Uiteraard vooral veel grove Russische onderbroekenhumor. Lekker grof, maar zo bleek: met een kleurrijk speels en bijna liefelijk randje. Ik had het zelfs wat grover verwacht. Het einde een onverwacht lief samenzijn van de eindelijk lachende Lena en haar held had ik daarom al helemaal niet verwacht.

"Over narcisme en snobistisch geleuter: de niet OK-vrouw"
Hierbij een reactie op een uitstekend geformuleerd commentaar van Donkerwoud. Vaak ben ik het eens. Zo ook nu, voor zover het de vrij feitelijke analyse in de eerste alinea betreft. De docu kwam bij mij -al met al- echter anders aan.

"De dweperig pretentieuze montage van videoclipachtige dromerigheid" stoorde me niet. Wél had ik aanvankelijk óók de irritatie aan het snobistische geleuter de "kunstgeschiedenismeisjes". Overigens: feitelijk waren ze alle drie uit ander hout gesneden (lees: niet 3x Halina) maar goed: kunstzinnig, ja. Niet voor niets: het is ook de overeenkomst met haar zus! Was haar zus een shag rokende broer geweest die werkte in een garage en iedere zaterdagmiddag bezopen het voetbalveld verliet, dan waren deze types niet gekozen. De keuze is dus logisch. Dergelijke types (ook ik dacht aan Halina bij de eerste) kunnen de irritatie aan het "pretentieuze" versterken. De breekbaarheid, het menselijke aan deze dames en aan de zus, komt echter wél aan de orde. Dat vond ik sterk en deed de irritatie verdwijnen.

De dames fungeren als een soort "spiegel" voor de regisseur en vervolgens ook voor de kijker. De gedachten over het contact met haar zus, zijn te lezen tegen de achtergrond van de verhalen van de dames. Vervolgens worden ook de verschillen tussen hen duidelijk. De objectieve afstandelijkheid is voor mij geen voorwaarde. Sterker nog: het is niet gepast in dit type docu. Het wél vrij objectieve stuk over "narcisme" zorgde overigens wel even voor een korte landing terug op aarde. Ik vond dat niet storend. Frappant is: narcisme (de slechte variant) werd door Freud ooit getypeerd als vrouwenkwaal. Bron: Narcisme: Uitleg en informatie over de narcisme stoornis

De door de regisseur gehanteerde methode, waarbij de tekst een poëtisch element is, zorgt voor spanning. Ik begrijp dat dit dweperig overkomt, zeker als de persoonlijkheden je al irriteren. Anders dan de saaie monoloog van De OK-vrouw (2016), vond ik deze docu origineel opgebouwd en uiteindelijk toch aangrijpend. De "methode" bracht wat mij betreft juist een spanning die ik wel kon waarderen.

Weird en goor filmpje waar je niet te veel logica in moet gaan zoeken. Zo had ik de gedachte “op welke rekening ontvangt zij salaris”. Totaal onnodig zo’n gedachte. Maar goed speculeren dat moet wel lukken zo na de film. Bedoeling, dubbelzinnigheid, of gewoon wel in your face? Anders dan de laatste comment ging ik gewoon mee in de flow van alle idiotie. Dat is niet heel veel anders in films als Revenge (eerdere film, meer actiefilm imo) en Titane: het is juist de sfeer en dramatische spanning dan wel de voelbare spanning bij de personages die het spannend maakt. Dat maakt -voor mij- ondubbelzinnige maatschappijkritiek niet persé nodig.

Erg mooi gemaakt, qua muziek en beeld: stijlvol, sferisch, eng, maar ook energiek en energieslurpend ‍♀️ .

Papadimitriou steelt netals in Chevalier (2015) de show. Beide films zag ik op het Iffr 2016. In Chevalier speelt hij de kluns, in Suntan komt hij klunzig over, maar brengt hij het drama, de plaatsvervangende schaamte en de brok in de keel. De film lijkt even een geil, iets volwassener en bovendien Grieks "soortgenootje" van de tienerfilm Costa te worden, maar krijgt uiteindelijk in een sneltreinvaart de dramatische inslag die je na de "intro" wel verwacht. Ennuh....vergeet ook vooral de aftiteling niet af te kijken.

...aldus (Willie)....op het IFFR forum...

Kevin Phillips speelt met Super Dark Times wellicht leentjebuur bij enkele krakers van jewelste uit het verleden, maar doet dat gewoon goed. De sfeer is al snel gezet. Het is duidelijk dat we in een klein stadje terecht zijn gekomen (mooie shots!). Mooi, maar ook wat saai wellicht...een doods stadje kan je het noemen. De bijdehand en irritant ouwehoerende tieners geven je al snel het idee: je kijkt naar een Amerikaanse tienerfilm. De mama geeft gelukkig ook het gevoel dat je geen moralistische hollywoodfilm kijkt en -ja, ja- er mag ook gelachen worden bij deze film. En dat blijft ook zo, ondanks alle drama, pech, -oeps daar gaat een samuraizwaard- de suspense en het treurige einde (en dan dat glimlachje...) . Onderwijl zie je wat mooie fenomenen en relikwieën uit de jaren '90, ik denk aan: "dat nummer? dat heb ik thuis liggen!", de tv met draaiknop en Bill Clinton. Dat het plot niet al te verrassend is, interesseert me niet zo. Voor dit genre komt deze jonge regisseur er wat mij betreft mee weg. Netflix proof, denk ik, deze Amerikaanse indie.

Superposition 2023 #IFFR2023

Ben je op zoek naar een thriller die aardig met je mind fuckt kijk dan komend jaar ook Superposition eens. Het begin/ de aanleiding was wat ver gezocht, maar toen de film eenmaal op gang kwam had ik toch wel de smaak te pakken. Het einde was gaaf maar kon wellicht nog harder. Kortom: genoeg over na te praten. Fraaie debuutfilm.

De intro en de q and a werd gedaan door een tonnetje ronde, tevens komisch interviewende Duitser. Olaf Möller is mij nu bekend.

Leuke eerste filmervaring op het IFFR dit jaar.

Al snel had ik een lichte hekel aan de presentatie van de hoofdrol. Wat een irritante vent. Erg Amerikaans neergezet. Maar natuurlijk ging Cage “all the way” en werd dat nare vanzelf een heerlijk ellendige koortsdroom. Hoe de gifbeker zou worden leeggedronken, daar zit je dan als toeschouwer op te wachten. Raar maar waar. Dat moet gebeuren voor de lichten weer aan gaan. En dat was het waard: sfeer, tempo, personages maken dit verhaal echt boeiend. De humor mocht niet ontbreken!

#iffr2025

Gisteren met een last minute ticket deze film gaan zien op het IFFR. De film heeft een goed gekozen tijdsverloop. De 80'er en 90'er jaren worden knap neergezet. Vrolijk wordt je niet van dit drama dat wat mij betreft krap 4 sterren verdient.