Meningen

Megaslecht geacteerd. Toch vermakelijk voor de kleintjes wegens een spannend verloop en de spannende uitvindingen. Als ouders hebben we ons rotgelachen om het acteerwerk, Peter Aerts, de AH man en de leuke maar erg knullige effectjes.

Erg slecht, maar daardoor toch hilarisch. Een knipoog naar backtothefuture en dan nog een fractie knulliger; zeker nu het gaat om een film uit 2017. Past vast bij het budget. De outro is terecht bloopers .

Docu of fictie?
Bij de eerste beelden was mijn gedacht "zit ik nou toch naar een docu te kijken?". Het lijkt met een handheld gefilmd. Gaandeweg zijn de beelden zelfs prachtig en zorgen bijvoorbeeld de dronebeelden voor een mooie overview van het park, de chinese kers (bomen) en het stadsleven. Lange tijd kwam ik niet helemaal in de film, de film leek wat traag en boeide me niet helemaal. Toch leveren de hoofdpersonen maar ook de rest een heel aardige acteerprestatie (wat te denken van "oma" het orakel: fantastisch!) en wordt het gaande weg echt een bijzondere film.

Een lach en een traen
De film lijkt net een komische ondertoon en een aardige aaibaarheidsfactor te krijgen met enkele hilarische opdrachten voor Family Romance, wat geknuffel met een egel (in Japan heel normaal maar voor ons toch best gek), een camerageil dametje en een mentale vernedering van de hoofdpersoon als werknemer maar dan wordt toch pijnlijk duidelijk wat het nadeel is van de onderneming: wat een mooi einde! Het laat zich raden, maar mijn interpretatie is dat hij zijn eigen familie begint te wantrouwen. Dat zegt hij even voor het laatste shot ook met zoveel woorden.

Het fenomeen
Kortom: het leek even een docu en het werd een eigenaardig drama met een mistroostig einde. Hoe zou men in Japan aan kijken tegen deze film en het fenomeen van het inhuren van een fake familielid/ vriend/ groep mensen? Leert Herzog de Japanners dan wel deze "bedrijfstak" hier de les of zet ie hen enkel aan het denken over het fenomeen? Het laatste is het meest aannemelijk.

Een aardige review met nog meer opzienbarende feiten over de film tref je hier (guardian). Goed opgemerkt is de gelijkenis met Alpeis (2011) - MovieMeter.nl

Ik zal ook de docu genoemde door kos eens zoeken en kijken....

Deze docu is uitermate verrassend, heeft een goede "thrill". Irritatie maakte plaats voor bewondering voor de hoofdpersoon. Bij de q and a tijdens het movies that matter festival vertelde de regisseur nog wat boeiende zaken. Het is niet zijn eerste docu en niet zijn eerste death row docu. Er is een andere versie van: dat is een wat meer emotionele, lange zit. Deze, beste versie kan je dit najaar op netflix verwachten. Deze versie bevat de meest boeiende vertellingen van de selfmade man. De enscenering geeft een bijzondere thrill. Hij lijkt zijn verhaal in Pennsylvania te doen. Hij blijkt in een Engelse studio te zitten. Toch is er aan details gedacht. De beelden van de gevangenis zijn van een vergelijkbare gevangenis in de VS. De lage plafonds etc: het sluit aan bij het verhaal, is levensecht, maar in een andere gevangenis. Ik vroeg de directeur of hij overwogen had om de opnames in de gevangenis terug te laten keren voor de opnames. Het antwoord was te verwachten: nee, want te traumatische ervaringen. Wat een verhalen vertelt deze man. Is hij gek of juist brilliant? Nick heeft zichzelf leren vertellen. Hij is al die tijd bezig geweest met lezen, formuleren, herformuleren. Formuleren en herformuleren van zijn eigen leven en leugen. Oja en hoe is het vrije leven hem bevallen? In het kort: gezin gesticht in Engeland. Inmiddels gescheiden. En dat blousje...hij wees een gevangeniskloffie af, want hij houdt van stijl en werk(te) in een kledingzaak. Nog meer spoilers en achtergrond: klik.

Fehér Tenyér/ White Palms (2006)

Hongaars turndrama en niet zo maar één. De film gaat over de fictieve Marco van Basten van het turnen: hij is keihard opgevoed en opgeleid. De opbouw is uitermate spannend en met oog voor detail. Uitstekend toneelspel wisselt zich af met filmische hoogtepuntjes waardoor je je zo nu en dan in het Oostblok in de eighties waant of je je in de huid van de hoofdpersoon voelt kruipen.

De film is een verborgen parel, met een toegift van Peace Orchestra (Luister: Peace Orchestra - Shining).

Gelet op de score (imdb en MM) en het geringe aantal stemmen op MM is het tijd om te worden beoordeeld door de (volgende golf) MUBI gebruikers.

Leo1954 zou het moeten weten: hij las het boek. Mijn verklaring adhv de beelden: kind met moeder in bed, later met vader aan beademing= depressieve moeder doet poging tot moord. Hierna volgt het gesprek met de broer.

Four Daughters (2024) #IFFR

Niet verrassend, inderdaad het gaat over een moeder met haar dochters, maar toch is de docu vanwege de vorm waarin het verhaal verteld wordt uniek. En dat zorgt dan weer voor mooie verhalen die inzicht geven in de verstandhoudingen.

Na het treurige familieverhaal volgt dan het slot dat alles verduidelijkt.

Een interessante Q & A volgde waarbij de regisseur en producer de vragen en de regie zelf maar in handen namen. Hieruit blijkt dat de regisseur eerst de insteek had een normale docu te maken. Tot haar verbazing is het zowaar een erkende therapievorm door mensen hun ervaring te laten herbeleven op toneel! In mijn ogen een geslaagd experiment. Vier weken heeft dat gekost nadat ze contact had gehad met de in de media verguisde moeder.

Heeft het de familie zelf ook wat gebracht? De regisseur was daar duidelijk over. Zij genieten nu van het succes van de film maar zijn tijdens het film ook dichter bij elkaar komen te staan.

Vraag uit het publiek: wordt het clichébeeld van de Arabische vrouw hier bevestigd. Regisseur: “ik ben niet bang voor clichés en zoals Hitchcock al zei: je kan beter starten met een cliché dan er mee eindigen”.

Op zoek tussen de Netflix massa vond ik plots een heerlijk lichtvoetige docu die je bij de les houdt en zo voorbij vliegt. Dat wil zeggen: 33 minuutjes genieten van natuurschoon, een stelletje blije eieren die doen wat onmogelijk lijkt. Voor de liefhebbers van extremesports en cirque du soleil wellicht het summum!

Pompende beats, draaiende lichamen en verrassende geluiden (als holy oxygen) zoeven voorbij onder begeleiding van de even poëtische als filosofische woorden van Fela Kuti. Wat overblijft is een indruk van de rijkdom van de Afrikaanse muziek en een open einde, een blik op de toekomst.

Ik geef de film simpelweg een voldoende, niet meer dan dat. Het was de moeite wel waard.

Anthony Hopkins doet eigenlijk zijn Silence of the Lambs trucje: de slimme kwade man daar is hij weer. Het verhaal kijkt lekker weg, twee mooie vrouwen doen het hart sneller kloppen en dat was het wel weer. Het is geen ultiem spannende film. Deze doet me denken aan de gemiddelde CSI aflevering: glad, snel en een verhaal dat mijn aandacht erbij hield maar nergens verrast.

Grappige en eigenaardige thriller. De(tv-) film is niet onvoorspelbaar, maar lijkt zo afgelopen: is nergens echt saai. Zal Muskula ons de komende jaren echt gaan verrassen?

Sfeer
Een geslaagd en sfeervol experiment. Tja, had het ook korter gekund? Had het dan ook in een expositie gepast? Het is zoals het is. Er is zelfs een verhaal verteld. Een kortere versie was daar niet in geslaagd. Zo dein je mee met de feestgangers op de muziek, ga je op in het feest en volg je de verhalen/ de fragmenten daarvan.

Effect en gedachten
Het effect op mij is dat ik meer wil weten over Felipe Gonzales de 80ies in Spanje en over Luis López Carrasco, die overigens als kind dit soort feestjes enkel als peuter zou kunnen hebben meemaken. Is dit zijn zoektocht? Het sfeerbeeld is geslaagd. De ruimte, het appartement als verteller, als karakter, zoals Carrasco aanhaalt in het vorige commentaar genoemde interview. Het wegvallen van het geluid gaf mij inderdaad het idee dat het symbool stond voor een soort faden van een verhaal dat nog lang zou duren en voor het in beeld brengen van de steeds verder van de werkelijkheid gerakende feestvierders. Wat de zwarte vlekken exact betekenden, mag Joost weten. Ze hadden voor mij geen toegevoegde waarde. De straatshots deden me denken aan de ontnuchterende werking van het werkende leven op de eens zo bizarre nacht met dope en drank. Waar het appartement de sfeer bepaalde, ontnuchtert het straatbeeld.

Oeuvre/ vervolg?
Het plot bij zijn nieuwe film El Año del Descubrimiento (2020) - MovieMeter.nl doet vermoeden dat Carrasco zijn zoektocht naar de historie van Spanje (nog steeds tijdens het bewind van Gonzales!) al dan niet op gelijke wijze doorzet.

Mijn gedachten weifelen tussen 3 en 3.5*