Meningen

Zeker een lust voor het oog deze film. Het verhaal vond ik niet meer dan aardig. De acteerprestaties zijn wisselend (rol van Lin was een minpunt, hoofdpersoon Ulises een pluspunt). Het verhaal houdt spanning door de sprongen in tijd, maar is mij wat te eenzijdig. De focus op de muziek is plezierig en verlichtend vanwege de treurige omstandigheden. Er blijft echter weinig over voor bv. de rol van de moeder/ het gezin. Het is wellicht een keuze om te focussen op vrienden/vriendengroepen/subcultuur in plaats van het traditionele conflict met de ouders/ de autoriteiten. De rol van de moeder is dan ook beperkt tot enkele schreeuwen, het verhaal van broerlief en vader is al helemaal onderbelicht. Dat Lin slechts een voorbijganger blijkt begrijp ik dan wel weer. Het einde brengt verlichting maar ook treurnis en berusting. Was het niet nog spannender geweest meer flarden van de vrienden te tonen dan enkel de blik op de website? Al met al is het einde wat mij betreft qua dramatiek sterk genoeg. Mixed emotions dus: ik heb me weleens minder geërgerd aan gemiste kansen, vaagheden blut maar toch kunnen reizen en onduidelijkheden in een film.

Existentiele vragen

Youth geeft netals La Grande Bellezza de existentiële vragen van een oude man (eigenlijk twee) weer tegen een decor van hemelse en soms demonische taferelen. Ookal concentreert Youth zich op de oudere heren, en passent worden de vragen des levens in diverse levensfasen belicht. De manier waarop dit gebeurt is indrukwekkend en bombastisch en geeft mij soms netals bij La Grande Bellezza wat irritatie: het is overdreven, misschien zelfs pretentieus.

Schijnwereld versus echte wereld

De film blinkt uit in gestileerde, fotogenieke scenes, een vreemd soort humor en een bizarre weergave van ouderdom. De film geeft een schijnwereld weer. Er zijn vast genoeg knipogen naar de echte wereld die ik gemist heb. Voor degenen die zich geroepen voelen...help me even:

- kandinsky als musicus...mis ik iets...is het een ander dan die schilder...?

- ...en aan wie doet Mr Tree me denken??

Het handelsmerk van Sorrentino

De bijrollen worden abstract en ronduit bizar weergegeven (masseuse, prostituee, Diego Himself). Voor de hoofdpersoon is daarentegen de aandacht voor het karakter, zijn exitentiële vragen. Ondanks de bizarre en abstracte trucs zorgde het er toch voor dat ik aan het eind van de rit gewoon aan alzheimer, zorgen over de familie etc. zit te denken. Dat werkt -aan de score te zien- vast voor meer mensen zo. Een knap staaltje werk. Toch twijfel ik hoe lang ik het soms trucje van Sorrentino echt leuk en pakkend blijf vinden...op naar een volgende film...